HarmonyTalk
home
About HarmonyTalkYour PostsJournal
وضعیت ویژه ۲
Ali Rahbari
علی رهبری از موسیقیدانان بزرگ و موفق ایرانی
در نوشته قبلی به نظراتی که در برنامه های رسمی از اهالی موسیقی شنیده می شود اشاره کردیم؛ گاهی این اظهار نظرها از اهالی موسیقی ایرانی چنان غیرواقعی و عجیب است که حتی مردم عادی را هم شگفت زده می کند، در یکی از برنامه هایی که در تالار اندیشه حوزه هنری به مناسبت بزرگداشت موسیقیدان بزرگ ایرانی مرتضی خان محجوبی برگزار شده بود، مجری برنامه با عنوان کردن صفاتی غیر واقعی برای این هنرمند، مانند برتری تکنیکی او بر پیانیست های بزرگی چون لیست و شوپن! هنر ایرانی را از هر نظر سرآمد هنر جهانی بر شمرد.

البته در هنرمندی و خلاقیت مرحوم محجوبی شکی نیست، ولی آشنایی محجوبی و اکثر هم نسلانش با سازهای غربی در حد بسیار ابتدایی بوده بطوریکه حتی مرحوم محجوبی از تمام انگشتان خود در نوازندگی استفاده نمی کرده است؛ نوازندگی او برگردان تکنیکهای سازهای ایرانی مثل سنتور و سه تار است روی پیانو (اگر نگاهی به مکانیزم پیانو و ویلن بیندازیم می بینیم که کمتر در موسیقی ایرانی از تمام قابلیتهای آنها بهره گیری شده ...). چنانچه با دقت به این موضوع نگاه کنیم، بوضوح خواهیم دید که این نوع نظرات و جهت گیری ها نتیجه کم اطلاعی یا بی اطلاعی این افراد نیست چرا که به یقین کسی که به ایراد سخنرانی در باره موسیقی می پردازد باید با آثار مشهور این هنرمندان آشنایی داشته باشد.

audio file Chopin - Fantasy Impromptu

audio file Gershwin - Second Rhapsody

همین کسانی که در مورد نوازندگی سازهای غربی اینگونه قضاوتهایی می کنند، اگر یک نوازنده (در ساز تخصصی خودشان) کمترین ضعف تکنیکی را داشته باشد او را نوازنده نمی دانند! جالب اینکه همین مجری در بزرگداشتی دیگر، منتقدان موسیقی را تشویق به غلو کردن در مورد توانایی های هنرمندان ایرانی می کرد و این عمل را موجب علاقمند شدن جوانان به موسیقی ایرانی میدانست! اشتباهی که نه فقط در زمینه موسیقی که در دیگر رشته های هنر ایران هم تکرار شده ... خود بزرگ بینی که موجب ساخته شدن ضرب المثل "هنر نزد ایرانیان است و بس" شده و باعث شده که اکنون سهم ناچیزی در سفره هنر جهانی داشته باشیم.

در "شب نای" سخنران برنامه، استفاده از سازهایی که متعلق به هزاران سال پیش بوده و گاهی حتی از عهده اجرای یک صدای یکدست و چند نت دقیق بر نمی آمدند را "واجب" می دانست و حتی در جایی رو به حضار گفت: شما را در خارج با همین سازها می شناسند...!

همانطور که در نوشته قبلی عنوان شد، این دسته به شدت موفقیتهای موسیقیدانان بزرگ ایرانی را انکار می کنند، که این، سوء استفاده تمام عیار از نبود اطلاعات از دوران شکوفایی موسیقی در ایران است. .

در هر دو برنامه نام برده ("شب نای" و "بزرگداشت محجوبی") سخنرانان برنامه تاکید می کردند هنرمندان ایرانی که به نوازندگی و یا آهنگسازی کلاسیک می پردازند، قابل مقایسه با نوازندگان جهانی نیستند!

برای این گفته قصدی جز نا امید کردن جوانان علاقمند به این نوع موسیقی و کشیدن آنها به سنتگرایی و مرده پرستی نمی تواند فرض کرد. هنوز ما بیاد داریم، فرهاد مشکات، ملیک اصلانیان، بیژن، وحید خادم میثاق، علی رهبری، علی فروغ، بهزاد رنجبران، رضا والی، گاگلیک بابائیان و بسیاری هنرمندان صاحب نام جهانی را که از ایران برخاستند. اگر ما می خواهیم در جامعه جهانی با احترام شناخته شویم باید با حقایق آشنا باشیم . متاسفانه دروغ گویی های مصلحت اندیشانه در میان موسیقیدانان و - مخصوصا" - پژوهشگران ایرانی بسیار رایج است. قبل از پرداختن به این موضوع باید به شرایطی که در ایران این دسته از محققان دارند نظری بیاندازیم:

همانطور که می دانیم پژوهشگران در ایران اکثرا" بصورت غیر دولتی و بطور خصوصی به تحقیق می پردازند .پرواضح است، پژوهشگران موسیقی نواحی در این میان بخاطر کمبود امکانات در مناطق دور افتاده ایران با مشقات و مشکلات بیشتری دست و پنجه نرم می کنند. این اتفاق باعث شده افراد کمتری حاضر به این کار شوند درنتیجه محققانی که حاضر به تحمل این مشکلات می شوند بدون شک افرادی هستند که علاقه و عشق وصف ناپزیری به این آب و خاک دارند و همین علاقه گاهی موجب تحریف ناخودآگاه و یا خود آگاه قسمتی از واقعیتها، به نفع هر موضوعی که به زعم ایشان به نفع جمعیت ایرانیان است، می گردد. در نوشته بعدی بیشتر به این موضوع می پردازیم (ادامه دارد...)


از سجاد پورقناد

مطالب مرتبط :
وضعیت ویژه
موسیقی، ملی گرایی، نژادپرستی

April 11, 2005

نظرات شما
- !تركوندي بابا كم آوردم
MK , April 23, 2005
- !ببين, سايت خفنت منو كشته
MK , April 23, 2005
- در اجتماع ما وبه طور اخص در بین قشر موسیقی دان همواره علاقه وافری به بت سازی و تخریب به طور متضاد وجود دارد ووبه این معنا که گاه نه به غرض موسیقایی و هنری که به دلایلی خاص غالبا زمانی و موقعیتی ترجیح می دهند که هر گونه که می اندیشند را به اجتماع القا کنند..که قاعدتا این با نسبی بودن دانش در وادی هنر هم در تضاد است
asal , April 14, 2005
- با تشکر از آقای پورقناد به علت نوشتن این متن بسیار عالی انشاالله در آینده شاهد نوشته های بیشتر از شما خواهیم بود
- انتقادتون بسیار خوب و بجاست.امیدوارم مسئولان امر نیز به این وضعیت واکنش مناسب نشون بدن. با تشکر از شما.
نسیم , April 12, 2005
- خسته نباشی اگه میشه یکم از موسیقی فیلم بیشتر بنویس مرسی
کیوان , April 12, 2005
- سلام عجب سایت باحالی داری!مطالبش بیسته!عالی و محشر. یه سوال ازتون داشتم.میخواستم بدونم آیا شما کسی به اسم"امان پوده"میشناسید اگه آره لطفا یه توضیح مختصر بدید ببینم این کیه آخه تعریفشو زیاد شنیدم.
alireza , April 11, 2005