HarmonyTalk
home
About HarmonyTalkYour PostsJournal
مستند مارتين اسکورسيزی - ۱
The Blues
The Blues
مارتين اسکورسيزی (Martin Scorsese) که دلبستگی و عشق عميقی به اين نوع موسيقی دارد و جا به جا آن را در برخی از فيلم هايش از جمله "آخرين والس"، "دار و دسته نيويورکی" و "گاو خشمگين" نشان داده، اخيرا مجموعه مستندی به نام "بلوز"را به سفارش شبکه چهار بی بی سی در هفت قسمت در باره ريشه های موسيقی بلوز و حوزه تاثير و نفوذ آن از کناره های می سی سی پی تا غرب آفريقا تهيه کرده است.

او کارگردانی هر قسمت را به يکی از کارگردان های برجسته سينمای جهان که دلبستگی شان را به موسيقی بلوز به نحوی در فيلم هايشان نشان داده اند، واگذار کرده است، از جمله کلينت ايستوود، ويم وندرس، مايک فيگيس و مارک لوين.

خود اسکورسيزی نيز کارگردانی يکی از قسمت های آن را به عهده گرفته است. اين قسمت که در واقع يکی از بهترين و زيباترين قسمت های مجموعه است، گويی که داری به خانه می روی (Feel Like Going Home) نام دارد و در واقع نوعی گرامیداشت و ادای دين به موسيقی بلوز ناحيه دلتا (Delta Blues) آمريکاست .

Feel Like Going Home
در اين فيلم اسکورسيزی، سفر کوری هريس (Corey Harris) يکی از چهره های برجسته معاصر بلوز آمريکا را که از می سی سی پی آغاز شده و به غرب آفريقا می رسد، پی گرفته و از اين طريق در صدد کشف ريشه های بلوز بر می آيد.

اسکورسيزی خود می گويد: "می خواستم تماشاگر را به همراه کوريس به زيارت می سی سی پی و آ فريقا ببرم. کوری نه تنها نوازنده خوبی است بلکه تاريخ بلوز را نيز خوب می داند."

در اين ميان اسکورسيزی جا به جا از نما های آرشيوی و ترانه های قديمی و نوستالژيک بلوز با صدای خوانندگان افسانه ای اين ژانر مثل مادی واترز (Muddy Waters) و جان لی هوکر(John Lee Hooker) استفاده می کند.

نکته مهم و قابل توجه اين مجموعه مستند اين است که اسکورسيزی، کارگردان ها را در انتخاب موضوع و شيوه روايت آن کاملا آزاد گذاشته است و هر يک از آنان بر اساس ذهنيت، نگاه و سبک ويژه شخصی خود با موسيقی بلوز مواجه شده و جنبه خاصی از آن را بر جسته ساخته اند.

Martin Scorsese
Martin Scorsese
اسکورسيزی درباره ايده ساختن اين مجموعه می گويد: "با مارگارت باد تهيه کننده کمپانی کاپا سرگرم ساختن فيلم مستندی در باره اريک کلپتون بود يم به نام "هيچ چيز جز بلوز" (Nothing But Blues) که فکر ساختن اين مجموعه به ذهنم رسيد."

"به دنبال آن بود که از چند فيلمساز که هميشه مورد تحسين من بودند و هر يک ارادت خاصی به موسيقی داشتند، خواستم که دريافت شخصی خود را از تاريخ موسيقی بلوز ارائه کنند. به اين ترتيب می دانستم که نتيجه کار يک روايت خشک و رسمی از تاريخ بلوز نخواهد بود، بلکه روايتی اصيل، عاشقانه و موزائيکی ازاين تاريخ خواهد بود."

"همواره دلبستگی خاصی به اين نوع موسيقی داشته ام و اصولا فرهنگ داستانگوئی از طريق موسيقی ، هميشه برايم جذاب بوده است. موسيقی بلوز، طنين احساسی عميقی دارد و ريشه موسيقی مردم پسند آمريکائی به شمار می رود."

اسکورسيزی تمام قسمت های اين مجموعه را به قطعات موزائيکی تشبيه می کند که در نهايت ، تصويری ديناميک و پر تحرک از اين فرم هنر بومی آمريکا می سازد. در واقع اين مجموعه، يکی از بهترين نمونه های فيلم مستند است که تا کنون در باره معرفی و تاريخ يک نوع موسيقی ساخته شده است.

فيلم ها نه تنها بيننده مشتاق و علاقمند به موسيقی بلوز را با خود همراه ساخته بلکه به واسطه سبک تصويری متنوعشان و استفاده خلاقانه هر يک از کارگردان ها از نماهای آرشيوی و آهنگ ها و ترانه های قديمی و شورانگيز بلوز و ترکيب آنها با اجراهای زنده و گفتگو های جذا ب و تاثير گذار با چهره های نامدار و افسانه ای اين نوع موسيقی، حتی بينندگان عادی را نيز جذب خود می سازند.

علی خوب بخت

November 13, 2005

نظرات شما
- سلام دوستان!! شاید من بتونم ترتیبی بدم که DVD این فیلم هارو داشته باشیم, اگه قطعی شد کسی حاضره Share کنیم؟؟
صفا , November 17, 2005
- mesle hamishe aly bood merc
malihe , November 15, 2005
- جالب است که ساختن بخش مربوط به دلتا بلوز را خود اسکورسیزی بر عهده گرفته است چون این سبک به نوعی مهمترین و ریشه دارترین سبک بلوز است تا حدی که Muddy Waters آن را Deep Blues می نامید. در ساخت این مستند ارزشمند همان طور که اسکورسیزی اشاره دارد باید خود را مدیون طلایه دار بلوز در سالهای اخیر هم بدانیم و او کسی نیست جز Eric Clapton . قسمت تهیه شده توسط Clint Eastwood با اینکه در بخشهایی به پیانیست های مطرح بلوز مانند Ottis Spann و Pinetop Perkins می پردازد چندان برای بلوز جنبه اختصاصی ندارد و مثلا آثار هنرمندان بزرگ Jazz نظیر Art Tatum و Oscar Peterson را بررسی می کند. Ray Charles در مصاحبه با کلینت ایستوود می گوید: "وقتی یک جا می نشینم و به کارهای Art Tatum گوش می دهم اصلا باورم نمی شود که چطوری این قطعات را نواخته است .... تنها کسی را که دیدم به آن صدا نزدیک شود Oscar Peterson است."
, November 14, 2005
- من هم فيلم كلينت ايستوود رو ديدم. واقعا شاهكاره به خصوص براي كساني كه پيانو ميزنند. واقعا تعجب ميكنم از اينكه كساني بودند كه چنين مهارتهايي رو داشتند بدون اينكه حتي تحت تعليم بوده باشند. Professor Longhair يكي از اون فقير هايي بوده كه فقط با گوش دادن موسيقي در كافه ها به اين حد از نوازندگي رسيده بوده. لطفا اگه منبعي براي تهيه بقيه فيلمهاش داريد معرفي كنيد.
بهرام , November 14, 2005
- نمی خوام انتقاد کنم اما وقتی یک چنین محصولاتی رو معرفی می کنین لطفآ یک راهی هم برای تهیه اونها مشخص کنید. اینطوری که نمیشه فقط تعریف میکنین. اگه خودتون دارید برای فروش به ما هم بدید!!!!
روشنک , November 14, 2005
- man ooni ke clitswood sakhte didam kheily ghashange, pishnahad mikonam hame alaghemandane bluse bebinanesh.
amir , November 13, 2005