کوهن نیز مانند دیلان از جها ن الزامها دستورهای خشک و بی احساس، از اتوبانهایی که به نا کجا کشیده شدند، از سرمشق می گریزد،ولی بر خلاف دیلان گریز گاه او همینجا و هم اکنون است و اگر او نتواند این پناهگاه زمینی را – اینجا و اکنون با وجودی مشترک از تمام ساکنان این جهان – خانه خود بداند، ناگزیر باید،اگر چه معصومانه، سرنوشت جامعه تباهی زده اش را بپذیرد.