موسیقی ایرانی و واکنش غیرایرانیان در گفتگو با ایمان وزیری

ایمان وزیری
ایمان وزیری
ایمان وزیری (تکنواز تار و آهنگساز)‌ به تازگی همراه با فرزانه ابراهیمی (آواز) در موزه تروپن در آمستردام کنسرتی داشت. به همین بهانه، در زمینه‌های گوناگون با او گفتگویی خودمانی کردیم:

برای برگزاری کنسرت در اروپا، یکی از مشکلاتی که نوازندگان و آهنگسازان خارجی دارند این است که با عوامل اجرایی برگزاری برنامه‌ها آشنایی ندارند و کسی هم نیست که کارهایشان را پیگیری کند. بااینهمه مدتی‌ست موفق شده‌ای کنسرت هایی را به طور مرتب در اروپا برگزار کنی. این برنامه‌ها چطور جور شد؟
البته خیلی هم برنامه نداشتم! یک‌ سری برنامه‌ی تکنوازی داشتم. ماجرایش این بود که یک نفر که این برنامه‌ها را می‌گذاشت با من تماس گرفت و گفت: «ما دو سال است که هر ماه یک نوازنده‌ی سولو از یک کشور دعوت می‌کنیم بیاید در چند سالن برنامه اجرا کند. این دفعه از ایران می‌خواستیم و به تو رسیدیم.» بعد معلوم شد که یک سی.دی از من منتشر شده به نام «تار سولو» در ایران و این را یک نفر از افرادی که اینها را راهنمایی می‌کند گوش کرده و پیشنهاد کرده بود این شخص را پیدا کنید. به همین سادگی!

audio fileبشنوید این گفتگو را از رادیو زمانه

کنسرت در چه شهرهایی اجرا شده و چطور ادامه پیدا خواهد کرد؟
برنامه‌های تکنوازی تار که تمام شده در آلمان بود؛ در فرانکفورت، کلن، آخن، بیلفلد و … در هلند هم در آمستردام و اوترخت برنامه داریم. بعد تمام می‌شود و می‌رویم پی کارمان.

حس می‌کنی شنونده‌هایی که می‌آیند برای کنسرت‌هایت افراد ثابتی هستند؟ یعنی ایرانی‌های مقیم اروپا یا اروپایی‌های علاقمند به موسیقی شرقی هستند یا اینکه در کنسرت‌ها حس می‌کنی هربار افراد تازه‌ای هم به جمع اضافه می‌شوند که از پیش شنونده‌ی موسیقی شرقی یا موسیقی ایرانی نبوده‌اند؟
خیلی ممنون که فرض را بر این گذاشتی که همیشه کسی می‌آید! گاهی وقت‌ها هیچکس نیست. بستگی به این دارد که ما در چه سالنی برنامه داریم. بعضی سالن‌ها، مشترک دارند. در چنین سالنی چندجور برنامه اجرا می‌شود؛ جاز و موسیقی ملل مختلف. بعد به آنها اطلاع می‌دهند که چنین برنامه‌ای است و اگر می‌خواهید بیایید. اینها هم معمولاً می‌آیند، چون مشترک‌اند. عده‌‌ای هم گذری می‌آیند. ولی هرجا می‌رویم دست‌کم سه‌ـ چهارتا ایرانی پیدا می‌شوند. در کوچکترین شهرهایی که برنامه اجرا می‌کنیم و کسی اصلاً نام محل را نمی‌داند، می‌رفتم و می‌دیدم یکی آمد و گفت سلام علیکم!

از غیرایرانیان چه واکنشی می‌بینید؟ چون در اروپا موسیقی عربی، هندی و ترکی به‌طور بسیار سیستماتیک ارائه می‌شود، ولی موسیقی ایرانی نه.
خب در موسیقی ایرانی در اروپا مقداری تغییر داده‌اند که شنونده‌ها خوششان بیاید. مثلا دست‌زدن یا سازهای کوبه‌ای را اضافه کرده‌اند که یک ذره مردم گوش کنند، یا مثلاً لباس‌هایی که کمی عجیب باشد می‌پوشند. برنامه‌های من کاملاً سنتی‌ست، جوری که انگار در تهران دارم ساز می‌زنم و معلم‌هایم نیز همه نشسته‌اند؛ منظم و با احتیاط. بخاطر همین خیلی وقتها خوششان نمی‌آید.

نمی‌توانند ارتباط برقرار کنند؟
خیلی وقت‌ها بعضی‌ها بله! چیزهای مثبت هم شنیده‌ام. بعضی‌ها می‌گویند خیلی غربیه بود و احتمالاً ما باید بیشتر بشنویم و ببینیم چه است. بعضی‌ها می‌گویند ما کاملاً فهمیدیم چیست و این مثلاً بالا و پایین رفتن‌های ملودی، حالا آن‌جوری که خودشان توضیح می‌دهند. این یکسره ‌زدن یک دستگاه که مثلاً ۵۰ دقیقه موسیقی بدون هیچ مکثی است برایشان جالب است. بعضی‌ها هم اصلاً هیچ حالی نمی‌کنند و می‌گویند چی بود؟! باید توضیح می‌دادی که چی بود!

بیشتر با موسیقی آوازی ایران مشکل دارند یا اینکه حتا با تک‌نوازی هم مقداری ارتباط پیداکردن برایشان سخت است؟
خب در تک‌نوازی باز اوضاع بهتر است. منتها آواز در موسیقی ایرانی سه معنی دارد. یکی آواز در مقابل ساز است، یکی آواز در مقابل دستگاه است؛ یعنی بعضی‌ها دستگاه هستند و بعضی‌ها آواز. مثلاً «همایون» دستگاه است و «اصفهان» آواز است. یک‌جور آواز دیگری هم داریم که آواز در مقابل ضربی‌ست. یعنی قطعه‌ای که به‌ اصطلاح، متر آن به گونه‌ای که قابل دنبال‌کردن باشد نیست. به‌زبان ساده با دمبک نمی‌زنند این را. بدون دمبک باید بزنند.

آن آوازی‌ست که درک آن برای خارجی‌ها مشکل است ولی در عین حال در بین تمام آشناهایم، کسی که سلیقه‌ی موسیقی ایرانی‌اش نزدیکترین است به من و همان چیزهایی که من گوش می‌کنم او هم گوش می‌کند و دوست دارد یک شخص آلمانی‌ست. در ماشین‌اش ادیب خوانساری گوش می‌کند. شنونده‌ی اینطوری هم داریم، شنونده‌ای که اصلاً وسط برنامه از سالن می‌رود!

در ایران سالهاست که شاید بشود گفت یک ستیز پنهانی بین طرفداران موسیقی غربی و موسیقی ایرانی بوده است. بسیاری معتقدند نمی‌شود در هر دو زمینه بطور کاملاً جدی فعال بود. ولی خودت از انگشت‌شمار آدمهایی هستی که خیلی جدی و موفق، هم در زمینه‌ی موسیقی مدرن اروپایی فعالیت کردی و هم در موسیقی ایرانی و تارنوازی. تارنوازی‌ات هم بسیار ریشه در کارهای استادهای گذشته دارد؛ با حال و هوای موسیقی غربی آمیخته نشده است. چطور توانستی فعالیت در این دو فرهنگ موسیقیایی واقعاً متفاوت را تا این حد دنبال کنی؟
خیلی ممنون که می‌گویی موفق و جدی. موفق‌اش را نمی‌دانم، اما بله جدی بوده‌ام و هستم در کارم. شاید به این دلیل که هیچوقت دنبال یک چیزی که یک شکل قاطی‌شده‌ای از هردوی اینها باشد نگشتم. البته یک سعی‌هایی کردم، ولی دیدم اصلاً قابل دنبال‌کردن نیست و بعد تجربه‌هایی‌ست که شده و دیگر خیلی نمی‌شود تغییرش داد. هنگامی که ما پرده‌های‌مان چیز دیگری‌ست شما دیگر خیلی نمی‌توانید به بافت چندصدایی، همراهی‌اش با سازهای غربی و این چیزها فکر کنید. اگر دنبال این هستید که این مثل موسیقی معمولی صدا بدهد، یک ذره با مشکلات توام است.

دیگر آن موسیقی هم به نظر من خیلی چیز جالبی نیست و بیشتر جنبه‌ی مردمی ‌کردن موسیقی خواهد داشت که آنهم یک کاری‌ست که برای من جالب نیست یا جنبه‌ی ماجراجویی خواهد داشت که حالا بیاییم با ساکسیفون یک چیزی بزنیم ببینیم چی می‌شود. خب آن هم برای من که این درس را خوانده‌ام و تمام فکر و ذکرم همین‌ها بوده جالب نیست. ترجیح می‌دهم از قبل بدانم چکار دارم می‌کنم. بنابراین اینها را قاطی نکردم باهم و در هردو هم یک فعالیت‌هایی کرده‌ام. یعنی وقتی موسیقی نوشتم، هر لحظه در جریان بودم که دیگران چه می‌نویسند و چه کرده‌اند؛ مثلاً الان چه حرکت‌هایی در این زمینه وجود دارد و صحبت در مورد چه موضوعهایی است. اگر تار می‌زنم، باید تار هم از روی دست بزرگترها و استادان قدیم موسیقی یاد گرفت و اقتباس کرد.

الان در شهر کلن (آلمان) برای دریافت دکترای موسیقی تحصیل می‌کنی. می‌شود برایمان توضیح بدهی که دقیقاً چکار داری می‌کنی و آنجا صرفاً موسیقی‌شناسی می‌خوانی یا اینکه فعالیت‌های دیگری هم داری؟
گهگاه فعالیت‌هایی داریم، ولی رشته‌ام، یک رشته‌ای‌ست که به آن می‌گویند علم موسیقی و همان موسیقی‌شناسی خودمان است. من دارم پایان‌نامه‌ام را در زمینه‌ی سبک‌شناسی موسیقی ایرانی می‌نویسم. راستش به این علت، چنین موضوعی را انتخاب کرده بودم که تا دوسال پیش به نظرم خیلی آسان می‌آمد. ولی هرچی بیشتر می‌گذرد می‌بینم اوضاع پیچیده‌تر و مبحث عمیق‌تر است. نمی‌دانم دیگر چه زمانی تمام می‌شود. الان تقریباً در میانه راه هستم و چندبار مجبور شدم برخورد با قضیه را عوض کنم و از اول شروع کنم. مقدار زیادی مصاحبه در این زمینه کرده‌ام، حرف‌های موسیقیدانان معاصر را ثبت و روی‌شان کار کردم و یک آرشیو نسبتاً مفصلی از اجراهای موسیقی جمع‌آوری کردم که روی آنها دارم به‌صورت سیستماتیک کار می‌کنم. ببینیم که حالا به چه جوابها یا پرسش‌هایی می‌رسیم.

پس از پایان تحصیل فکر می‌کنی به ایران برمی‌گردی یا ترجیح می‌دهی در اروپا فعالیت کنی؟
من الان هم در تهران زندگی می‌کنم و بیش از ۷۰ درصد اوقاتم را در تهران هستم، بخاطر اینکه یک تارزن چه‌طور می‌تواند در اروپا زندگی کند. من شمال هم نمی‌توانم بروم، در آن رطوبت تار نمی‌خواند اصلاً.

از بابت فعالیت‌هایت برای معرفی موسیقی ایرانی چطور؟
چه بکنم؟ بیایم اینجا بکلی بمانم مثلاً؟!

کنسرت بدهی، تدریس کنی، یا در دانشگاه‌های مختلف دوره‌های مختلف بگذاری.
نه! آنکه اصلاً معلوم نیست که یک جایی باشد که ما بیایم تدریس کنیم. برنامه‌ام این است که در تهران زندگی کنم. مثل همیشه، خیلی راحت‌ هستم در آنجا.

وضعیت فعلی حیات موسیقیایی را کلاً توی ایران چطور می‌بینی؟ فعالیت‌های اجرایی، تدریس، ارائه موسیقی، همه چیز…
بیشتر همکاران از این وضع خوشحال‌اند. چون می‌توانند دایماً غر بزنند و همه چیز را بیندازند گردن یکدیگر یا گردن این و آن؛ گردن اداره‌ها و اینجور چیزها. ولی واقعاً خیلی خبری نیست. خود موسیقی‌دانان خیلی جدی نمی‌گیرند قضیه را. اصولاً یک چیزهایی هرچند یکبار مد می‌شود و این چیزهایی که خیلی سریع مد می‌شود، یک عالمه چیزهای باارزش را داغون می‌کند و اینها به فراموشی سپرده می‌شوند. نسلی که می‌آید هر دفعه مجبور است از اول کار را شروع کند.

منظورت چیست از اینکه یک چیزهایی مد می‌شود؟
خب مثلاً الان چندسالی‌ست مده شده سازهایی که همینطوری کنارهم دیدنشان قدری عجیب است را بگذارند کنار هم و بگویند ما می‌خواهیم با سه‌تار و ترومبون امشب برنامه اجرا کنیم و یا موسیقی لرستان و کلیسای نمی‌دانم چه را با یک کمی ژاپنی باهم قاطی‌پاتی بزنیم! همانقدر که احتمال دارد شما یک بلیط بخت‌آزمایی بخرید و ببرید، یک در چند میلیارد هم احتمال دارد این یک موسیقی منطقی بشود که بشود گوش کرد. شما این اشیاء را تنها نزدیک کرده‌اید بهم و در فواصل کمتر قرار دادید.‌ هنوز کاری نکرده‌اید. بعد هم این می‌آید و چون ایده‌ای‌ست که همینطوری دیدنش جالب است، برای آن رهگذری که از دم سالن یا از سی.دی فروشی می‌گذرد، جالب است دیگر.‌

جالب‌تر است تا اینکه بگویند بیایید استاد فلانی می‌خواهد بزند یا بخواند. بعد مجبوری ساکت باشی، حرف نزنی و نقد هم نمی‌توانی بکنی، چون بلد نیستی و نمی‌دانی چکار دارند می‌کنند. حالت منفعلی دارید بعنوان شنونده. شما رد می‌شوید، می‌روید تو و دخالت می‌کنید، تئوری برای خودتان صادر می‌کنید و بعداً آن موسیقی هم به همان شکل اجرا می‌شود و همینطور یواش یواش مد می‌شود. دیگر اصلاً منظور از موسیقی در تهران، تا آنجایی که من می‌دانم، دوـ سه‌سالی‌ست که همین شده است. این چیزی است که وقتی مد می‌شود اجازه نمی‌دهد سلیقه‌ی شنونده‌ها شکل بگیرد.

شما لازم دارید که یکسری شنونده باشند که بدانند دنبال چه موسیقی‌ هستند. بدانند که هر وقت آن موسیقی دارد اجرا می‌شود یا ضبط شده،‌ بروند بگیرند. به این شکل، آن آدم نمی‌داند برای چه کسی دارد موسیقی می‌نویسد یا اجرا می‌کند، برای چه کسی دارد ضبط می‌کند و برای چه کسی دارد کنسرت می‌گذارد. آن دیگری هم می‌داند که با چه کسی طرف است. از طرفی دیگر کافه‌ای هم نداریم تا آنهایی که موسیقی‌شان به ‌درد کافه می‌خورد بروند و آنجا بزنند. یک سالن است و همه هم می‌روند آنجا و کنسرت می‌دهند. این خیلی هم عالی‌ست، ولی بدی‌هایی هم دارد از جمله اینکه از حالت جدی قضیه را خارج می‌کند. یعنی شما راهیچوقت نمی‌توانند بفهمند؛ اینکه وقتی از در وارد می‌شوی ساز به‌دست، یک مطرب هستی یا یک موسیقی‌دانی هستی که بیست‌سال است داری فکر می‌کنی که امروز چه بزنی.

radiozamaneh.com

4 دیدگاه

  • ارسال شده در اسفند ۱۲, ۱۳۸۵ در ۱۱:۵۷ ق.ظ

    بنده که با آقای وزیری آشنایی قبلی نداشتم. برای نخستین بار توضیحاتی را در که در دفترچه ی آوازهای ادیب خوانساری داده بود خواندم (که آن موقع خوشم نیامد چون احساس کردم ادیب را فرع بر موسیقی دانان شاخه ی اصلی روایت ردیف می داند) و یک مقداری از ساز ایشان را شنیدم (که باز هم خوشم نیامد، به نظرم هنوز ناپخته بود) و یک اثر نسبتا مدرن را که تقدیم کرده بود به “جامعه ی موسیقی شهر تهران” که از آن یکی هم در ابتدا خوشم نیامد،… اما وقتی به همه ی این ها نگاه کردم متوجه شدم چهره ی ایمان وزیری با آن چه که از یک موسیقی دان ایرانی طبق عادت انتظار داریم متفاوت است و این تفاوت در جهت خوبی هم هست. وزیری هر چه که باشد، نگاهی فرا-دوره ای به موسیقی ما دارد و متوجه است که چه آسیب هایی موسیقی ما را تهدید می کنند. همین صحبتی که در چند بند آخر پیش کشیده بعید است در سطح ذهنی خیلی آقایان درگیرتر و با استعداد تر و نابغه تر باشد. حداقل برتری وزیری نسبت به این ها، فلسفیدن دائمی ای ست که در رفتار، موسیقی و کلام او دیده می شود و او را از وارد شدن به ورطه های مبتذل موسیقی (این ابتذالی که شاید دامن “اساتید به نام” را هم آلوده کند) باز می دارد. تعریفی که خود وزیری از مد شدن دوره ای ارائه می دهد در واقع اگر بسط پیدا کند به دور شدن تعقل و تفکر از ذهنیات موسیقی دان و افتادن موسیقی دان در حیطه ی تکرار طوطی وار، همان ابتذال است که عرض کردم وزیری از آن “هنوز” به دور مانده است.
    اتفاقا مدتی پیش از همان قطعه ی تقدیم شده به “جامعه ی موسیقی شهر تهران” استفاده ی جالبی کردم (برای خودم جالب بود، یعنی!) و کل آن را تقدیم کردم به جامعه ی منور الفکران اقصی نقاط عالم (یک جایی خواندم حتی شجریان هم “کارکرد” روشن فکری دارد!) این هم آدرس اش. شاید برداشتم از موسیقی وزیری خیلی شخصی باشد، اما به هر حال من هم جزء همین جامعه ی موسیقی شهر تهران محسوب می شوم!

  • hossien
    ارسال شده در اسفند ۲۵, ۱۳۸۵ در ۳:۵۵ ب.ظ

    سیر تحولی که موسیقی در ایران دارد همین است و بزرگترین عامل ایجاد کننده آن فقدان فهم موسیقی و رابطه آن با نیاز انسان ،برای مردممان است.چه در بالا دست چه پایین.

    عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی
    عشق داند که در این پرده چه ها می گذرد

  • ارسال شده در خرداد ۱۳, ۱۳۸۶ در ۱:۱۴ ب.ظ

    سلام به اقای وزیری
    امیدوارم شاد و سر حال باشید …یه سازی استادژاله ساخته به اسم نسیم کاسه و صفحه کاملا چوبی داره و صدای ساز ش به مراتب شفاف تر از تار هست هنوز جنبه عمومی پیدا نکرده ولی مطمئنا جا باز میکنه بین اهالی اهل هنر ……خودم سفارش ساختش روبه استاد دادم احتمالا تا دو ماهدیگه اماده است …به هر حال بد نیست اگه امتحانش کنی ..با ارزوی موفقیت

  • احسان
    ارسال شده در اسفند ۲۳, ۱۳۸۶ در ۱۱:۴۲ ق.ظ

    این آقای وزیری واقعا چقدر محترمانه و مودبانه مصاحبه کردن !!!!! از صحبتشون بوی غرور شدیدان احساس میشه…….

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

آلبوم «در محاصره» با آهنگسازی منتشر شد

یکی از کنسرت‌های ارکستر «خنیاگران مهر» به سرپرستی و آهنگسازی بهزاد عبدی در قالب آلبوم صوتی تصویری «در محاصره» به خوانندگی محمد معتمدی، توسط نشر «پردیس موسیقی معاصر» منتشر شد. آلبوم «در محاصره» مشتمل بر یکی از کنسرت‌های ارکستر «خنیاگران مهر» به سرپرستی بهزاد عبدی که مرداد ماه سال ۱۳۹۵ به خوانندگی محمد معتمدی در تالار وحدت تهران روی صحنه رفت، در قالب یک اثر صوتی تصویری توسط نشر «پردیس موسیقی معاصر» وارد بازار موسیقی شد. این مجموعه همزمان با کنسرت‌های اروپایی ارکستر «خنیاگران مهر» در کشورهای فرانسه، سوئیس، کانادا و آمریکا نیز به صورت فیزیکی و دیجیتال در دسترس مخاطبان قرار گرفته است.

مروری بر کتاب «موسیقی ایرانی در شعر سایه»

«سایه» در دوره‌ای از موسیقی ایران تأثیرگذار بوده است. این تأثیرگذاری می‌تواند موضوع مقاله‌ای تحلیلی-انتقادی باشد. چنین پژوهش‌هایی نه تنها در مورد سایه بلکه در مورد دیگر هم‌دوره‌هایش نیز باید صورت گیرد (که به هر دلیل هنوز انجام نشده). سایه با موسیقی دستگاهی نیز در حد یک موسیقی‌دوستِ بسیار پیگیر که معاشرت‌هایی با اهالی این موسیقی داشته، آشنایی‌هایی دارد. از مجموع صحبت‌های او در منابع مختلف چنین برمی‌آید که این آشنایی، علمی و چندان عمیق نیست و بالطبع شامل داده‌هایی درست و غلط از دیده‌ها و شنیده‌هاست (مانند بیگجه‌خانی را شاگرد درویش‌خان دانستن! و موارد دیگر). واژگانِ موسیقایی نیز در شعرِ او فراوان‌اند.

از روزهای گذشته…

علوانی فقط یک آواز نیست (VIII)

علوانی فقط یک آواز نیست (VIII)

ولی استاد به دلیل سن بالا این مسئولیت را به استاد حسان شاگرد خود داد. استاد حسان می گوید: زمانی که من به مسابقه رفتم و شروع به خواندن طور علوانی کردم. آنها همه از این آواز زیبا خوششان آمد و نفر اول شدم و پادشاه وقت یک اتومبیل به من هدیه داد که من هم این هدیه را به برادر خود در بصره دادم و به خوزستان برگشتم. (۲۹)
نامه سرگشاده سیما بینا

نامه سرگشاده سیما بینا

مدتی پیش آلبومی با صدای علیرضا افتخاری به بازار آمد که بر روی جلد این اثر نام جمشید عندلیبی، به عنوان آهنگساز مشاهده می شد. اما محتویات این آلبوم در واقع بازنوازی آثار قدیمی موسیقی بود؛ در این مورد خانم سیما بینا، نامه ای سرگشاده در سایت شخصی خود قرار داده است که در ادامه متن نامه را می خوانید.
گزارشی از نشست پایگاه های مجازی موسیقی کلاسیک ایران (II)

گزارشی از نشست پایگاه های مجازی موسیقی کلاسیک ایران (II)

آروین صداقت‌ کیش در ادامه افزود: تمام این مشکلات را به چیزی احساسی که در اینترنت داریم نسبت می‌دهم؛ که در سایه بودن یا در تاریکی بودن است. در آن لحظه‌ای که من ایرانی در فضای راحت [خانه] پشت دستگاهم نشسته‌ام، شرایط از نظر روانشناختی به من می‌گوید، همه کار می توانم بکنم! من در خانه ی خودم وقتی تنها هستم، ممکن است هر کار دور از شأن [اجتماعی] هم بکنم. این همان احساس را به من القا می‌کند؛ من در اتاقم پشت کامپیوترم نشسته‌ام و احساس می‌کنم که هر کاری بخواهم می توانم بکنم و می کنم. از آن لحظه به بعد به قول آقای مختاباد دیگر «غول از شیشه بیرون آمده» و ما هم نمی‌دانیم چه‌طور آن را به شیشه برگردانیم.
معرفی کوتاهِ کتاب «مکتب های کهن موسیقی ایران» نوشته محسن حجاریان

معرفی کوتاهِ کتاب «مکتب های کهن موسیقی ایران» نوشته محسن حجاریان

کتابِ در سال ۱۳۹۳ توسط نشر گوشه در تهران منتشر شده است. نویسنده ی کتاب که دکترای قوم موسیقی شناسی دارد و از او مقالات متعددی به انگلیسی و فارسی به خصوص در کتاب سال شیدا چاپ شده است نویسنده ی کتاب های «مقدمه ای بر موسیقی شناسی قومی» (۱۳۸۷)، «موسیقی جهان»(۱۳۸۹)، «موسیقی وشعر»(۱۳۹۲)، و مترجمِ «مردم شناسی موسیقی سرخپوستان آمریکا» (۱۳۸۸) است و کتاب «مردم شناسی و موسیقی» را در دست انتشار دارد.
بررسی ساختار و نقش دانگ‌های مورد استفاده در گوشه‌های راک ردیف میرزاعبدالله (VII)

بررسی ساختار و نقش دانگ‌های مورد استفاده در گوشه‌های راک ردیف میرزاعبدالله (VII)

از میان دانگ‌هایی که در تصویر پیشین نمایش داده شده‌اند، به‌استثنای دانگ M1 و تتراکرد رـ سل بالا‌دسته، سایر دانگ‌ها در گوشه‌های راک مورد استفاده قرار می‌گیرند. این نکته هنگامی جالب‌تر می‌شود که بدانیم اینها، دارای فواصل متغیری نیز هستند و با لحاظ‌کردن این تغییرات، می‌توان شش دانگ مختلف را در راک شناسایی کرد. این دانگ‌ها عبارت‌اند از:
دکا (II)

دکا (II)

در سال ۱۹۶۲ دکای انگلیسی با مدیریت دیک رو (Dick Rowe) با ضبط آثار بیتلز، اشتباهی دیگر را رغم زد. سخنی معروف از وی خطاب به برنامه ریز بیتلز بریان اپستین (Brian Epstein): “ما موسیقی آنان را دوست نداریم” این ضبط یک اشتباه تاریخی بود. آنان ضبط آثاری برای کارگاههای رادیو BBC رادیوفونیک را رد کردند…
طلایه‌دار تلفیق (III)

طلایه‌دار تلفیق (III)

نکته قابل توجه در این ارکستر استفاده از ساز جاز (درامز) بود که در آن ایام کاری کاملاً نامتعارف می‌نمود. ترکیب این سازهای نامتجانس بهترین نمود ذهن پیشرو و جسور عباس شاپوری بود؛ چرا که تا آن زمان کسی تار و ترومپت را کنار هم ننشانده بود. شاید به سبب همین رویکردهای نامعمول بود که تصمیم‌گیران کلان برنامه گلها که در آن زمان موسیقی‌دانان کلاسیک‌گرایی چون داوود پیرنیا و روح‌الله خالقی بودند، روی خوشی به اجرای آثار شاپوری در برنامه‌های رسمی نشان نمی‌دادند. با این حال، در گزارش مجله موزیک ایران (شماره ۶۴، شهریور ۱۳۳۶)، ارکستر شماره ۴ به رهبری شاپوری به لحاظ هماهنگی «تمیزترین» ارکستر رادیو معرفی شد.
لطفاً طرحی نو دراندازید!

لطفاً طرحی نو دراندازید!

اساساً وجود هنرمندانی همچون “مهیار علیزاده” در فضای آهنگسازی ایران، اتفاقی مبارک و خجسته است. تسلط او بر موسیقی ارکسترال غربی و نگاه نوگرایانه اش به موسیقی ایرانی و تلفیق این دو، هم موجب آشتی مخاطبین (به شکل خاص نسل جوان) با موسیقی خوب و غیرسطحی شده و هم اینکه توانسته سهمی هر چند اندک، در پوشانیدن جامه ای نو بر تن موسیقی ملی ایران داشته باشد.
گزارش جلسه هفتم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (IV)

گزارش جلسه هفتم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (IV)

علاوه بر اینها دو نوشتار دیگر (که لزوماً نقد نیستند) در مورد «گوستاو مالر» که نقد آثارش بسیاری اوقات آمیخته با شناخت از زندگی‌نامه‌اش صورت می‌گیرد، ارایه شد؛ یکی با گرایشی بسیار پر رنگ -حتی در عنوان- به روانشناسی موسیقی (The “Mahler’s Brother Syndrome”: Necropsychiatry and the Artist) و دیگری با فرازهایی از زندگی‌نامه برای یافتن روابطی موسیقی‌شناسانه (Textual and Contextual Analysis: Mahler’s Fifth Symphony and Scientific Thought).
اصول نوازندگی ویولن (XV)

اصول نوازندگی ویولن (XV)

همانطور که پیشتر درباره الگوی دست گیری آرشه اشاره شد، نرمچه شست راست بر کناره بالایی دهانه پاشنه و یا در حالت مطلوب تر در ناحیه لبه بالایی دهانه پاشنه و چوب آرشه قرار می گیرد و فرم کلی این انگشت به شکل صاف و بدون انحنا به سمت داخل و در حالت مطلوب تر به شکل هلالی به سمت خارج دست می باشد.