گفتگوی هارمونیک | Harmony Talk

به قلم یک بانوی رهبر (IX)

قبلا آرام تر حرف می زدم اما با صدایی بلند تر. گاهی آهنگ حرف زدنم به جای این که پایین رونده باشد بالا رونده بود. اما فهیمدم که این کار هیچ اتوریته ای برای من به ارمغان نمی آورد. در عوض صدایم را قوی کردم و زیر و بمی آن از بین رفته است.

قبلا آرام تر حرف می زدم اما با صدایی بلند تر. گاهی آهنگ حرف زدنم به جای این که پایین رونده باشد بالا رونده بود. اما فهیمدم که این کار هیچ اتوریته ای برای من به ارمغان نمی آورد. در عوض صدایم را قوی کردم و زیر و بمی آن از بین رفته است.

نمی دانم به خاطر دلایل سمبولیک یا به خاطر شوخی هارولد شوئنبرگ، در تمرین ها دامن یا لباس نمی پوشم. شلوار اتوریته بیشتری را القا و توجه کمتری را به جنسیت جلب می کند. دیگر دوستِ همه نیستم. رهبری با داشتن روابط اجتماعی با همه مترادف نیست.

نکته آخر و البته دشوارترین نکته برای من، با داشتن تربیتی آسیایی، این بود که یاد بگیرم که چطور وقتی کار به مصالحه در امور موسیقی می رسد مخصوصا وقتی که اوضاع نه به نفع سازمان است و نه به نفع موسیقی خودم را جمع و جور کنم. یک رهبر باید ایده ها، دیدگاه و مسیر مشخصی داشته باشد. به طور خلاصه باید بگویم که من مرحله فراگیری و فرایند رشد را برای اینکه رهبر بهتری شوم پشت سر گذاشته ام.

حرف آخر
همانطور که همه ما می دانیم، از لحاظ روانشناسی رعایت کردن سنت ها خیلی آسانتر از شکستن آن هاست. بر هم زدن نقش های پذیرفته شده بسیار دشوار است. بنابراین زنان رهبر تا زمانی که نقششان جا نیفتد و به طور طبیعی مورد پذیرش قرار نگیرد باید قوی و ریسک پذیر باشند. البته هیچ تضمینی هم وجود ندارد آن ها باید انگیزه باور نکردنی داشته باشند. زنان رهبر باید سخت تر از دیگران کار کند، به عبارت دیگر، باید برای رسیدن به موفقیت مصمم باشند. توقعات از زنان هنوز بالا تر است. یک بانوی رهبر باید همیشه در رأس کاری باشد که انجام می دهد.

مانع آخر، وضعیت امروز ارکسترهاست. اگر نیویورک تایمز را با دقت بخوانید احساس می کنید که ارکستر به گونه ای در معرض انقراض تبدیل شده است. آیا ارکستر ها به این دلیل مشکل مالی دارند که مانند موزه های خفه و خاک خورده و بدون اقبال گسترده هستند؟

اگر وضعیت به این شکل باشد، اعتصاب ها و تعطیلی ارکستر ها در کشور (ایالات متحده) به معنی ارکستر های کمتر و کمتر و همچنین فرصت های کمتر و کمتر برای زنان رهبر ارکستر است. البته من به این قضیه اعتقاد ندارم. ارکستر ها خود را درمان می کنند و نمی میرند بلکه دستخوش تغییر می شوند.

ارکستر ها با آموزش یا برنامه ریزی یا تغییر فعالیت دچار مسخ می شوند. من بر این باور هستم که موسیقی کلاسیک همیشه مورد احترام خواهد بود در نتیجه فرصت رهبری برای زنان وجود خواهد داشت. در واقع، از آنجایی که زنان در حال دستیابی به موفقیت های بیشتری هستند، شاید باید سریع تر هم خودمان را با شرایط وفق دهیم.

امروزه زنان رهبر اکستر مدام در حال پیشرفت هستند. دروازه های پیشرفت گشوده شده است. در پایان و در هماهنگی با استعاره آغازی نوشته ام باید بگویم: همگی سوار شوید!
منابع:
مجله هارمونی، شماره شش، آوریل ۱۹۹۸
osfl.org
colgate.edu

محبوبه خلوتی

متولد ۱۳۶۵ استهبان
دانشجوی دکترای ادبیات انگلیسی دانشگاه یونیسا (UNISA)

۱ نظر

بیشتر بحث شده است