گفتگوی هارمونیک | Harmony Talk

آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (XV)

ذیل عنوان فرهنگ های شفاهی توضیح دادیم که این فرهنگ ها، حداقل تاکنون یعنی قرن ۲۰ میلادی، از عواملی غیرمشابه فرهنگ های غیر شفاهی استفاده می کرده اند. در سالهای نخستین هزاره جدید و با تغییراتی که در زندگی افراد به وجود آمده و مانند گذشته دسترسی آسان و دائم به استاد برای آموختن صحیح و کامل به روش سینه به سینه وجود ندارد، ما را به این اعتقاد میرساند، که آوانگاری و نت نگاری و همچنین استفاده از نوارکاست، سی دی، دی وی دی تصویری و… در آموختن و انتقال میراث گذشتگان می تواند بسیار مؤثر باشد. ‌‌

نارسایی نت نگاری در موسیقی ایران

ذیل عنوان فرهنگ های شفاهی توضیح دادیم که این فرهنگ ها، حداقل تاکنون یعنی قرن ۲۰ میلادی، از عواملی غیرمشابه فرهنگ های غیر شفاهی استفاده می کرده اند. در سالهای نخستین هزاره جدید و با تغییراتی که در زندگی افراد به وجود آمده و مانند گذشته دسترسی آسان و دائم به استاد برای آموختن صحیح و کامل به روش سینه به سینه وجود ندارد، ما را به این اعتقاد میرساند، که آوانگاری و نت نگاری و همچنین استفاده از نوارکاست، سی دی، دی وی دی تصویری و… در آموختن و انتقال میراث گذشتگان می تواند بسیار مؤثر باشد. ‌‌

«در آموزش به شیوه سنتی مطالب به صورت شفاهی از استاد به شاگرد منتقل می شود، لیکن به دلایل شرایط امروزی ما و عدم دسترسی همگان به استاد ردیف یا کمی وقت در آموزش با شیوه شفاهی و سینه به سینه، این شیوه به دشواری انجام پذیر است. از این رو است که استفاده از نوارِ ضبط شده اجرا یا نتِ آوانگاری آن، به عنوان وسایل کمک آموزشی مطرح می شود و تاحدی این خلاء را پر می کند و در عین حال عدم استفاده درست از آنها می تواند بدآموزی هایی را به همراه داشته باشد‌‌» (منا۱۳۸۴/۱۱).

در این باره به نظر مجید کیانی توجه نمایید:‌‌ «بدیهی است که موسیقی ردیف تنها از نغمات مختلف تشکیل نشده است که بتوان آنها را به آسانی به نت درآورد و آنها را به اصطلاح ثبت کرد. به همین علت آموزش شفاهی (سینه به سینه) برای حفظ و تداوم آن مؤفق تر است ولی به هر جهت هر نوع آوانگاری و ضبط آن می تواند برای پژوهش و کمک آموزشی مؤثر باشد‌‌» (منا/۱۳۸۴، ۷).

بخش دوم:

نمونه های ضعیف

در این قسمت به معرفی ایراداتِ نگارش و بررسی نمونه ایی از نت های منتشر شده در سال های اخیر می پردازیم.
اشکالات نگارشی خود به چند دسته کلی تقسیم می شود: ۱- اشکال در نگاشتن ریتم قطعات ۲- اشکال در نگاشتن ملودی قطعه ۳- اشکال در نگاشتن علائم برای سازهای ایرانی و همچنین تزئینات ملودی و علائم آرتیکولاسیون.

• در مورد اشکالات نگارش ملودی یک قطعه باید گفت، عدم توانایی اغلب نگارندگان در زمینه سلفژ باعث پدید آمدن این اشکال است و اگر نگارنده توانایی نواختن یکی از سازهای موسیقی ایرانی را نداشته باشد مشکل چند برابر است. به همین دلیل بسیاری از صداهای موسیقی ایرانی را که با سطوح مختلف دینامیکی به گوش می رسند، از نت حذف می شود. به علاوه، این که کدام صداها جزء اصل ملودی و کدام صداها جزء تزئینات قرار می گیرند، نیاز به گوش بسیار قوی و آشنا با موسیقی ایرانی دارد.

• درباره ضعف نگارشِ ریتم، مشکل بزرگتر است زیرا عدم توانایی در خواندن و دیکته ریتم یک طرف قضیه است. تغییرات ریتمیک (میزان های متنوع، آکسان های مختلف، پدید آمدن هِمیُلا و… ) در موسیقی ایرانی، همچنین با وزن آزاد بودن قسمت قابل ملاحظه ای از رپرتوار موسیقی ایرانی باعث به وجود آمدن مشکلات زیادی در زمینه نگارش ریتم و جمله بندی های ریتمیک شده است.

• ننوشتن تزئینات و علائم اجرای تکنیک های خاص سازهای ایرانی (مانند تکیه، دراب، خراش و… ) و علائم مربوط به آرتیکولاسیون، مسئله اساسی نود و نه درصد نت های نگاشته شده و منتشر شده است.

هادی سپهری

متولد ۱۳۵۶ تهران
فوق لیسانس اتنوموزیکولوژی از دانشگاه هنرهای زیبا اتنوموزیکولوگ و نوازنده تار، سه تار، دیوان، دف و تنبک
sepehrimusic@gmail.com

۱ نظر

بیشتر بحث شده است