حمید رضا دیبازر رئیس دانشکده موسیقی دانشگاه هنر تهران شد

حميد رضا ديبازر
حميد رضا ديبازر
“حمید رضا قنادی دیبازر” پنجمین رئیس این مجموعه از سال ١٣۶٨ تا کنون است. وی فارغ التحصیل هنرستان موسیقی با ساز “فرنچ هورن” و دارای مدارک “کارشناسی موسیقی” و “کارشناسی ارشد آهنگسازی” دانشکده موسیقی دانشگاه هنر تهران می باشد.

از سال ١٣٨٩ وی به عضویت هیات علمی گروه “آهنگسازی” این دانشکده درآمد. اولین پست و مسئولیت اداری وی “ریاست دانشکده موسیقی” است که از سه شنبه یکم مهر ماه ١٣٩٣ به وی توسط ریاست دانشگاه هنر “دکتر غلامرضا اکرمی” تفویض شد.

دانشگاه هنر از بهمن ١٣۶٨ با بازگشائى رشته موسیقی اولین دوره از دانشجویان موسیقی را پذیرفت. این رشته در ابتدا با نام “کارشناسی موسیقی” و در زیر مجموعه “گروه موسیقی دانشگاه هنر” راه اندازی شد و همه دانشجویان اعم از موسیقی کلاسیک و ایرانی به اجبار می بایست یک ساز ایرانی را می نواختند و دروس واحدی را می گذراندند. در شروع راه اندازی این رشته اولین مدیر گروه آن “کریم گوگردچی” بود، اما بعد از کمتر یکسال جای خود را به “شریف لطفی” واگذار کرد.

از زمان تصدی این پست توسط شریف لطفی در سال ١٣۶٩ تا پایان مدیریت وی در سال ١٣٩٠ تغییرات بنیادی در ساختار این رشته به همت و سعی وی انجام شد.

از همان ابتدا اساتید صاحب نامی به تدریس دعوت شدند، بزرگانی چون: داریوش صفوت، فرامرز پایور، حسین دهلوی، هوشنگ ظریف، عبدالنقی افشارنیا، دکتر تقی بینش، امین شهمیری، دکتر امیر اشرف آریان پور، هوشنگ کامکار، کامبیز روشن روان، احمد پژمان، منصور نریمان و…

همچنین شریف لطفی در کنار مسئولیت مدیریت، تدریس واحدهای سلفژ، شنوائی و موسیقی فیلم را نیز به عهده داشت. در سال ١٣٧٣ گروه موسیقی دانشگاه هنر تهران از محل خود در چهارراه ولیعصر تهران به کرج منتقل شد و تبدیل به “دانشکده موسیقی دانشگاه هنر تهران” و اولین و تنها دانشکده موسیقی در ایران شد.

از همان ابتدا کارشناسی موسیقی نظامی به این مجموعه اضافه شد و مدیریت آن بر عهده “جعفر زعیمی نیکو” قرار گرفت. همچنین شریف لطفی ریاست دانشکده را متقبل شده و مدیر گروه موسیقی “هوشنگ کامکار” شد.

در سال ١٣٧٨ گرایشات موسیقی توسط شریف لطفی به تصویب رسید و رشته “کارشناسی موسیقی” به دو رشته “کارشناسی نوازندگی ساز ایرانی” و “کارشناسی نوازندگی ساز جهانی” تغییر نام پیدا کرد و دانشجویان توانستند با تغییر ساز خود از ایرانی به کلاسیک در رشته تخصصی خود به تحصیل ادامه دهند.

از طرفی “کارشناسی ارشد آهنگسازی” نیز راه اندازی شد. از همین سال تصدی گری گروه نوازندگی ساز ایرانی به “مهربانو توفیق”، گروه نوازندگی ساز جهانی به “سیاوش بیضائی” و کارشناسی ارشد آهنگسازی به “عبدالرضا سجادی” واگذار شد.

سال ١٣٨٠ “سید حسین میثمی” که جزو اولین لیسانسه های دانشکده موسیقی بعد از بازگشائی رشته موسیقی بود به عنوان مدیر گروه نوازندگی ساز ایرانی انتخاب شد. در همین سال مقطع کارشناسی ارشد رشته های “نوازندگی ساز جهانی” و “نوازندگی ساز ایرانی” راه اندازی شدند.

سال ١٣٨١ “تقی ضرابی” مسولیت هدایت گروه موسیقی نظامی را به عهده گرفت.

سال ١٣٨٢ با رفتن عبدالرضا سجادی از دانشکده موسیقی، “اتابک الیاسی” مدیر گروه آهنگسازی شد که تا امروز نیز این مسئولیت بر عهده وی می باشد.

در سال ١٣٨٣ با تغییراتی که از جانب ریاست وقت دانشگاه هنر “دکتر محمدرضا حافظی” انجام شد، مسئولیت گروه نوازندگی ساز ایرانی به عهده “امیر اسلامی” و گروه نوازندگی ساز جهانی به عهده “علی حشمتی افشار” گذاشته شد. همچنین “تقی ضرابی” با حفظ سمت قبلی نیز به عنوان “معاون آموزشی و پژوهشی دانشکده موسیقی” منتصب شد.

در همین سال عناوین رشته های نوازندگی ساز ایرانی و جهانی به “نوازندگی موسیقی ایرانی” و “نوازندگی موسیقی جهانی” تغییر پیدا کرد.

از سال ١٣٨۴ مدیر گروه نوازندگی موسیقی جهانی به “نیلوفر بدری‌کوهی” واگذار شد.

“محمود بالانده” مدیر گروه بعدی نوازندگی موسیقی ایرانی بود که از سال ١٣٨۶ مشغول به کار در دانشکده موسیقی شد. از سال ١٣٨٩ امیر اسلامی به سمت معاون آموزشی و پژوهشی دانشکده موسیقی منصوب شد.

در پایان سال ١٣٩٠ شریف لطفی بازنشسته شد و ریاست دانشکده موسیقی بر عهده “دکتر محمد رضا آزاده فر” قرار گرفت. و در پی این حکم نیز “دکتر سید حسین میثمی” مدیر گروه رشته “موسیقی شناسی” شد و از ابتدای سال ١٣٩١ محمود بالانده به سمت معاونت آموزشی و پژوهشی منصوب شد.

سال ١٣٩٢ “رضا تفضلی” مدیر گروه “نوازندگی موسیقی جهانی” شد. در همین سال “دکتر علی باستانی نژاد” به جای رضا تفضلی این سمت را عهده دار شد.

سال ١٣٩٣ که سال پر انتصابی در دانشکده موسیقی بوده است با حکم ریاست دانشکده برای “دکتر سید حسین میثمی” شروع شد. “نیلوفر بدریکوهی” مجددا به عنوان مدیر گروه “نوازندگی موسیقی جهانی” منصوب شد.

مدیر گروه نوازندگی موسیقی ایرانی بر عهده “احسان ذبیحی فر” و مدیریت رشته “موسیقی شناسی” بر عهده “پریچهر خواجه” گذاشته شد.

تغییرات و تحولات پستها و منصوبات اداری در این دانشکده در ٣ سال اخیر بیانگر مشکلات متعددی است که دانشجویان و اساتید در این دانشکده داشته و همگی امید بر این دارند تا با حضور ریاست جدید دانشکده این مشکلات به زودی حل شود.

پر واضح است که همکاری دیگر مدیران و اعضا هیات علمی با ریاست جدید دانشکده می تواند به تسریع حل مشکلات کمک شایانی نماید.

برای آقای دیبازر آرزوی موفقیت در این مسیر را داشته و امیدواریم همواره با دانش و خرد جمعی و مشاوره با بزرگان و اساتید این هنر، بتواند مسیر درخشان و جدیدی را در دانشکده موسیقی پیش بگیرد.

8 دیدگاه

  • محمد
    ارسال شده در مهر ۲۴, ۱۳۹۳ در ۷:۲۲ ب.ظ

    سلام دوستان
    شما تا به حال مطلب خبری در مورد عزل و نصبها در مجموعه های دانشگاهی و یا سازمانهای دولتی نمی نوشتید. حالا چه شده که در این مورد اطلاع رسانی کرده اید با توجه به رویکرد شما در ارائه مطالب تخصصی این مورد عجیب به نظر می رسد.

  • ارسال شده در مهر ۲۵, ۱۳۹۳ در ۹:۴۷ ب.ظ

    ژورنال گفتگوی هارمونیک کمتر در زمینه خبر رسانی به فعالیت می پردازد ولی گاهی اخباری که برای سایت ارسال می شود، در ژورنال منتشر می شود. البته این تصور که خبری در زمینه عزل و نصب های دولتی منتشر نکرده بودیم غلط است. ما در چند مورد از عزل و نصب های مربوط به موسیقی اخباری را منتشر کرده ایم.

  • بهداد بهرامی
    ارسال شده در مهر ۲۵, ۱۳۹۳ در ۳:۴۲ ب.ظ

    تبریک می گم. امیدوارم موفق باشن

  • دانشجوی دیروز
    ارسال شده در مهر ۲۷, ۱۳۹۳ در ۱:۳۱ ب.ظ

    در گزارش آمده است «اولین پست اداری ایشان ریاست دانشکده موسیقی است». چگونه ممکن است یک فارغ التحصیل کارشناسی ارشد بدون سابقه رییس بزرگترین دانشکده موسیقی شود. آیا شما این گزارش را به عنوان طنز منتشر کرده اید؟

  • تنور گروه کر تهران
    ارسال شده در آبان ۱۲, ۱۳۹۳ در ۴:۰۵ ق.ظ

    امیدوارم موفق باشند….
    شاید باید دایره اعتماد کردن و آزمون و خطا را بزرگتر کنیم و از زمین خوردن نحراسیم….

  • ابتسام
    ارسال شده در آذر ۱۱, ۱۳۹۳ در ۱:۴۵ ب.ظ

    سلام و درود.
    شخصیت بزرگ ، والا و آکنده از ادب جناب استاد «دیبازر » را تحسین می کنم و برای ایشان آرزوی موفقیت در کار هاشون رو دارم.
    کاشکی می شد ی پل ارتباطی با ایشون رو در سایتتون درج کنید…
    سپاس…

  • علی
    ارسال شده در بهمن ۳, ۱۳۹۵ در ۹:۵۶ ب.ظ

    {…} این آقا بی نهایت خود شیفته تشریف دارن و صرفا از طریق رانت به این موقعیت رسیده. ایشان به همین بسنده نکرده اگر وبلاگ ایشون رو ببینید مثلا پیانو را نوشته پیانُ یا تئوری رو نوشته تئُری که موجبات خنده سایرین رو فراهم میکنه با این کارش یعنی کلا زبان فارسی رو برده زیر سوال و یه زبان جدید از خودش اختراع کرده. و خیلی چیزهای دیگر که در اینجا نمیگنجد.

  • مجید.س
    ارسال شده در بهمن ۵, ۱۳۹۵ در ۳:۳۷ ب.ظ

    به نظر بنده زمانی که دکتر میثمی تشریف داشتن خیلی بهتر از زمان این آقا بود. ایشون ساعتها دانشجوها رو معطل میکنن. اگر کمی جلو درب دفتر این آقا بایستید مشاهده میکنید که دانشجویان بسیاری ساعتها وعطل ایشون هستن و این آقا هم برای اینکه به کارهای مورد علاقه خودش برسه یه کتاب میده دستش و با اون لحن خاص خودش میگه: حالا برو اینو بخون یکساعت دیگه بیا ببینم چی میشه. یکساعت بعد هم ازیشون خبری نمیشه در نهایت وقتی موفق میشین از هفت خوان رستم رد بشین و {…}به اسم دیبازر رو ملاقات کنید میگه برو هفته بعد بیا. یعنی کوچکترین ارزشی برای وقت و شخصیت انسانها قائل نیست فکر کنید ساعتها دانشجویی که از تهران یا شهرستان اومده رو معطل نگه میداره تازه اگر افتخار بده کار دانشجو رو دو صفحه ازش رو نگاه میکنه یه ایراد بی مورد میگیره و میفرسته بره. واقعا متاسفم که امثال این آقا باید تو همچین جایی مسئولیتها ی متعددی داشته باشن و کلی اساتید برتر بیرون از جریان آموزش باشن.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مروری بر آلبوم «سالنامه»

سالنامه در میان آثار فیاض، بیش از همه در مسیرِ «در گذر» است. علاوه بر مشابهت در فرایند آهنگسازی و نوعِ کنار هم نشاندنِ و برخورد با مواد و مصالح موسیقی، حضور صریحِ برخی نقش‌­مایه­‌های «در گذر»، مدگردی­‌های متنوع، استفاده از نوازندگانِ گروه در مقامِ خواننده و ساختار کلی مجموعه، این همانندی را پررنگ­‌تر می­‌کند.

آرنولد شونبرگ و آهنگسازی ددکافونیک (III)

آنچه شونبرگ دنبالش می گشت، همان بود که باخ می جست: دست یافتن به وحدت کامل در یک ترکیب موسیقی. شونبرگ احساس می کرد که این روش نوین مبتنی بر ادراک کامل و جامع فضای موسیقی است. ولی به هر حال موسیقی نوشته می شد، با تمام شیوه ها، و شونبرگ اصرار داشت شنونده و آهنگساز هر دو باید شیوه ها را فراموش کنند، و موسیقی را به عنوان موسیقی بشنوند و قضاوت کنند. گفته است: «اغلب درست نمی توانم توضیح دهم: کار من ساختن موسیقی ۱۲ صدایی است نه ساختن موسیقی ۱۲ صدایی.»

از روزهای گذشته…

چرخ مولد صدا

چرخ مولد صدا

تولید و فروش رادیوهای A-Box برای کمپانی هموند (Hammond) در عرض یکسال معادل ۱۷۵ هزار دلار سود به ارمغان آورد.
نقش زنان در موسیقی ایرانی (III)

نقش زنان در موسیقی ایرانی (III)

اما اولین زن نوازنده که از نوازندگیش بر روی گرامافون ضبط شد سه تارِ خانم پروانه است که خواننده نیز بوده است؛ آواز او با سنتور حبیب سماعی و تار قوام السلطان در سال ۱۳۰۶ به ضبط شده که انتشارات آن کمپانی هیزمسترز ویس بوده است، نام اصلی اش بتول رضایی است اما به نام موچول (چون ماه) و پروانه بر روی صفحات گرامافون ثبت شده است. پروانه زنی بود لاغر اندام و سبزه که در سال ۱۳۱۱ ش در سن حدود بیست و پنج سال در اثر بیماری سل در گذشت. (۱)
بررسی کتاب های آموزش سازدهنی در ایران (IV)

بررسی کتاب های آموزش سازدهنی در ایران (IV)

کتاب فوق اولین کتاب از مجموعه سه جلدی با عنوان “دوره جامع آموزش سازدهنی” می باشد که به وسیله انتشارات سرود در سال ۱۳۸۰ منتشر شده است. مولف کتاب آقای منصور پاک نژاد (متولد ۱۳۴۱ ) است که از نوازندگان و مدرسان باسابقه سازدهنی هستند .
مژگان چاهیان برنده جایزه اول مسابقه بین المللی آهنگسازی شد

مژگان چاهیان برنده جایزه اول مسابقه بین المللی آهنگسازی شد

در بیست و چهارمین دوره مسابقه بین المللی آهنگسازی بولونیا ایتالیا، مژگان چاهیان موفق به کسب رتبه اول شد. مسابقه بین المللی آهنگسازی در شهر “بولونیا” ایتالیا از سال ١٩٩۴ توسط تئاتر شهرداری بولونیا راه اندازی شده و هر سال برگزار می گردد و از مهم ترین مسابقات آهنگسازی در دنیا است. از آهنگسازان بزرگی که هر سال به عنوان رئیس هیات داوران این مسابقه انتخاب می شوند می توان به افراد شهیری چون: «انیو موریکونه»، «ریکاردو موتی» و «ریکاردو چلی» اشاره کرد. همچنین هر سال از داوران بین المللی برای قضاوت آثار دعوت به عمل می آید. در سال ٢٠١٢ نیز برای اولین بار از یک آهنگساز ایرانی (امیر اسلامی) در این مسابقه دعوت به عمل آمد تا به عنوان یکی از داوران به قضاوت آثار بپردازد.
فرانک سیناترا (I)

فرانک سیناترا (I)

اگر تا بحال صدای گرم فرانک سیناترا خواننده و هنرپیشه معروف هالیوود در اواسط قرن بیستم را نشنیده اید قسمتهایی از این قطعه معروف او را گوش کنید، این آهنگ در سال ۱۹۶۶ اجرا شد.
کاربرد نظریه آشوب در آهنگسازی (II)

کاربرد نظریه آشوب در آهنگسازی (II)

در سپیده دم قرن بیستم آرنولد شوئنبرگ روشی را برای آهنگسازی بوجود آورد که از دیدگاه زیباشناسی تقریبا به هیچ چیز پیش از خودش شبیه نبود. روشی نو که بعدا به سریالیسم شهرت یافت. به دلیل همین ساختمان ناآشنا، تعداد زیادی از شنوندگان نحوه آهنگسازی او را تصادفی می‌پنداشتند اما در حقیقت چنین نبود. اگر به جریان موسیقی در قرن بیستم نگاهی کلی بیافکنیم بدرستی متوجه می‌شویم تا پیش از جان کیج هیچ موسیقی دیگری را نمی‌توان به طور جدی دارای ویژگی‌های تصادفی دانست.
مقایسه‌ی روش‌های آموزش ساز عود در موسیقی ترکی (VII)

مقایسه‌ی روش‌های آموزش ساز عود در موسیقی ترکی (VII)

هدف از انتخاب نوع خاصی از دست‌گرفتن مضراب در اجرای عود، دستیابی به صدایی دقیق و رساست. مضراب نقش تعیین‌کننده‌ای در میزان زیر و بمی صدا، نُوانس و نیروی محرک آن دارد. هنگامی که روش‌ها براساس نگهداشتن مضراب و فنون آن قیاس ‌شوند، روشن خواهد شد که در بیشتر اوقات، مضراب تارگان در عین نرمی و بی‌عیب و نقصی، چالاک است. علاقه‌ی تارگان به موسیقی غربی در این خصوص تأثیرگذار بوده است و در مواقعی می‌توان حالت‌های گیتارنوازی را در به کارگیری مضراب او مشاهده کرد.
میشل پتروسیانی (II)

میشل پتروسیانی (II)

پتروسیانی با گذشت زمان به این نتیجه رسید که قادر است در زمینه های دیگر نیز زندگی عادی داشته باشد. او به شرکت در جشنها و میهمانی های مختلف علاقه بسیار داشت، ازدواج کرد و دارای دو فرزند شد و نیز حزانت یک کودک دیگر را به عهده گرفت. هرچند یکی از فرزندان او نیز همانند پدر به پوکی استخوان مبتلا است که سرپرستی دو فرزند دیگررا به عهده گرفته است.
گزارش جلسه هفتم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (II)

گزارش جلسه هفتم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (II)

پس از این، مدرس به مساله‌ی مرجعیت نقد/ منتقد اشاره کرد و گفت دو نمونه از گفته‌های متفکران درباره‌ی این مرجعیت را می‌خوانیم تا روشن شود که نگاه به این موضوع همیشه و نزد همه کس یکسان نبوده است:
فلیپ جاروسکی، مردی با صدای زنانه (I)

فلیپ جاروسکی، مردی با صدای زنانه (I)

فیلیپ جاروسکی (Philippe Jaroussky)، خواننده کنتر تنور فرانسوی، در بیست و یک سالگی و در نخستین اجرای حرفه ای خود در سال ۱۹۹۹ در جشنواره تابستانی فرانسه اثری از اسکارلاتی (Scarlatti) را اجرا کرد. او در زمانبندی کار حرفه ای خود خوش شانس بوده است. زیرا در چند دهه گذشته، به بخش بزرگی از رپرتوار باروک (اپراها و موسیقی مقدس آهنگسازانی چون مونته وردی، پورسل، گلوک و بزرگان دیگری که کمتر شناخته شده هستند) جان تازه ای بخشیده شده است. این توجه دوباره به رپرتوار باروک باعث شد که یکی از تکان دهنده ترین صداها یعنی کنتر تنور نیز جان تازه ای بیابد. کنتر تنور صدای مرد بالغی است که به اندازه صدای پسربچه های خواننده گروه کر قدرتمند است.