گفتگوی هارمونیک | Harmony Talk

دوقلوهای آواز اصیل

«بی من مرو» تا هفته آخر تیر ماه ۱۳۹۱ خورشیدی بیش از شصت بار از کانال های مختلف صدا و سیما پخش شده است. رکوردی تقریبا بی سابقه برای آهنگسازی جوان که سابقه کاری خیلی پر طول و تفصیلی هم ندارد.

«بی من مرو» تا هفته آخر تیر ماه ۱۳۹۱ خورشیدی بیش از شصت بار از کانال های مختلف صدا و سیما پخش شده است. رکوردی تقریبا بی سابقه برای آهنگسازی جوان که سابقه کاری خیلی پر طول و تفصیلی هم ندارد.

غیر از پخش شبکه های سراسری، بیش از ۵۰ بار اجرای زنده (صحنه ای) شده و در جای جای ایران و در خارج از ایران، به ویژه سلیمانیه عراق، روی صحنه رفته و شورآفرینی کرده است. ملودی زیبایی که احساسش را نه از سواری گرفتن از شعر می گیرد، نه از افکت های صوتی استفاده کرده و نه کپی – کلاژ ملودی های دلنشین قدیمی است. ستار هوشیاری، تار نواز و نغمه پرداز اصفهانی، از درون موسیقی سنتی با امروز سخن می گوید و خلاقیت او دارای درجه بالایی از خلوص، اصالت، درونگرایی و درد است. این توفیق را آهنگساز جوان اصفهانی، به قیمتی گزاف به دست آورده است. او ثابت می کند که استعداد همه چیز نیست. قریحه شرط لازم است و اصلا کافی نیست.

به نظر نویسنده این یادداشت که او را از اوان نوجوانی دیده ام و سازش را شنیده ام وی برآیند دو عامل کلان و انبوهی عوامل به ظاهر خرد است که هرکدام به طور متقابل، در شکل گیری او نقش دارند. تنوع ملودی و تنوع ریتم در «بی من مرو» پا به پای هم پیش رفته است، در حالی که در بسیاری از شاهکارهای موسیقی معاصر، عدم توازن غنای ملودیک و غنای ریتمیک را نشان می دهند.

ولی به هر حال «بی من مرو» یک اثر با کلام است. تکنوازی یا ارکستر بی کلام نیست و بخش مهمی از تاثیرگذاری آن، سهم آشکار صدای برادران سعیدی (علی سعیدی و محمد سعیدی) است؛ دوقلوهای آواز اصیل اصفهان و هنر آموخته نزد فضل الله شاهزمانی و استاد محمدعلی کیانی نژاد که آثار استاد عبدالحسین برازنده را بازخوانی کرده اند.

صدا و طرز خوانندگی این دو برادر از سوی استادی بصیر و سختگیر؛ جلیل شهناز بزرگ، مورد تقدیر قرار گرفته است. تیتراژ پایانی سریال «پشت کوه های بلند» (به کارگردانی امرالله احمدجو) و شعر سعدی (هرکس به تماشایی…) با صدای خوش و زیبای این دو برادر آذین شده است. مثلث هنری هوشیاری و سعیدی ها، به قول یکی از ظرفای تهرانی و اصفهان نشین، مثلث هنری متساوی الساقین است و اینجانب، دوست دارم آنها را نای جفتی آواز فردای اصفهان بنامم. دو صدای رسای برخاسته از یک خاستگاه، ولی دارای رنگ خاص خود و با آتیه ای عالی، اگر بخواهند و بپایند. با این صداها، دیگر نیازی به هیچ افتخار دیگری نیست.
دنیای اقتصاد (۱۹ مرداد ۱۳۹۱)

علیرضا میرعلی نقی

علیرضا میرعلینقی متولد ۱۳۴۵ در تهران
روزنامه‌نگار، پژوهشگر موسیقی و منتقد هنری

۱ نظر

بیشتر بحث شده است