گفتگوی هارمونیک | Harmony Talk

یادآوری های پیرامون بررسی سه شیوه هنر تک نوازی
در موسیقی ایرانی، پژوهش مجید کیانی (V)

در این باره باید عرض شود که این شیوه ها به ویژه در موسیقی سنتی ایران کاملاً شخصی است و هر استادی شیوه خاص خود را دارد. به عنوان مثال در میان نوازندگان برنامه های «گلها» که در پژوهش آقای کیانی همه تحت عنوان صاحبان شیوه «شیرین نوازی» معرفی شده اند، می توان شیوه های کاملاً متفاوت و مختلفی را شناسایی کرد. در شیوه های تار جلیل شهناز و فرهنگ شریف تقریبا هیچ وجه مشترکی نمی توان یافت، همینطور در شیوه های نوازندگی استادان موسیقی علی اکبر خان شهنازی و نورعلی خان برومند اختلاف و تفاوت روشنی مشهود است. اگر بخواهیم شیوه های نوازندگی را در «دهه اخیر» بررسی کنیم، باید شیوه های استادانی مانند فرامرزپایور و پرویز مشکاتیان را که هر دو متفاوت و مختلفند بررسی و مقایسه کنیم. اما آقای کیانی به جای پژوهش در شیوه های نوازندگی، در حقیقت محاکمه ای به نمایش گذاشته اند که خودشان هم متهم (تحریف نواز و شیرین نواز)، هم شاکی (سنت نواز) و هم قاضی (پژوهشگر) هستند و رأی به محکومیت متهم داده اند.

شیوه های هنر تک نوازی در موسیقی ایرانی
در این باره باید عرض شود که این شیوه ها به ویژه در موسیقی سنتی ایران کاملاً شخصی است و هر استادی شیوه خاص خود را دارد. به عنوان مثال در میان نوازندگان برنامه های «گلها» که در پژوهش آقای کیانی همه تحت عنوان صاحبان شیوه «شیرین نوازی» معرفی شده اند، می توان شیوه های کاملاً متفاوت و مختلفی را شناسایی کرد. در شیوه های تار جلیل شهناز و فرهنگ شریف تقریبا هیچ وجه مشترکی نمی توان یافت، همینطور در شیوه های نوازندگی استادان موسیقی علی اکبر خان شهنازی و نورعلی خان برومند اختلاف و تفاوت روشنی مشهود است. اگر بخواهیم شیوه های نوازندگی را در «دهه اخیر» بررسی کنیم، باید شیوه های استادانی مانند فرامرزپایور و پرویز مشکاتیان را که هر دو متفاوت و مختلفند بررسی و مقایسه کنیم. اما آقای کیانی به جای پژوهش در شیوه های نوازندگی، در حقیقت محاکمه ای به نمایش گذاشته اند که خودشان هم متهم (تحریف نواز و شیرین نواز)، هم شاکی (سنت نواز) و هم قاضی (پژوهشگر) هستند و رأی به محکومیت متهم داده اند.

پیکار کهنه و نو و نقش سنت و خلاقیت
محمد علی جمالزاده، حدود ۷۰ سال پیش فصل جدید «نثر نوین» فارسی را در کتاب یکی بود یکی نبود با این بیت فرخی سیستانی آغاز کرد که:
فسانه گشت و کهن شد حدیث اسکندر
سخن نوآر که نو را حلاوتی است دگر

پیکار کهنه و نو در ادبیات داستان مفصلی دارد که در این مختصر نمی گنجند. می دانیم که بیشتر طرفداران ادبیات سنتی که در ۷۰ سال گذشته با جدیت با شعر و نثر نو مخالفت می کردند چنین می پنداشتند که شعر نو جای غزل حافظ و سعدی و مولانا را می گیرد و این آثار فراموش خواهند شد. و این بیت فرخی نیز و چنین هشداری می دهد. در مثل عوام نیز معروف است که «نو که آمد به بازار کهنه شود دل آزار» . اما هم تجربه های ۷۰ سال گذشته هم این بیت فرخی هم حدود هزار سال عمر دارد نشان می دهند که هر چند سخن نو را حلاوتی است دگر اما «هنر»، کهنه به معنی «فرسوده» و «بی اعتبار» نمی شود بلکه «کهن سال و سال دیده و نفیس و گرانمایه» می گردد.

هنرهای ایرانی، که در فرهنگ جامعه جا افتاده و برای خود جایی باز کرده اند به خصوص آن بخش هایی که یادگار روزهای بهتر و پر برکت تری بوده اند، بیدی نیستند که به بادهای «نوآوری و تحول» بلرزند. موسیقی ایرانی در تمام دوره پهلوی که حتی با ابلاغ شاه و وزیر وقت با آن مبارزه می شد و هیچ دلسوزی مانند پژوهشگر محترم نداشت و در سالن اصلی هیچ تئاتری برایش شرح و تفسیر برگزار نمی شد، در سینه استادانی چون علی اکبر خان شهنازی، نور علی خان برومند، سعید هرمزی، یوسف فروتن و… خرم و شاداب زیست و به نسل بعد و از جمله به پژوهشگر محترم منتقل شد. پس این هنر امتحان جان سختی خود را داده است و برای بقای آن نگرانی خاصی وجود ندارد. هرچند که صدای تار علینقی وزیری، یک روزی در گوش روح الله خالقی «چون نغمه پیانو» صدا داده باشد. (۳) حفظ و اشاعه موسیقی سنتی ایران بسیار لازم و مهم است اما با حفظ و اشاعه موسیقی سنتی نباید سد راه جویندگان و مشتاقان هنر نو و تحول یافته شد. در این مورد همان طور که آقای کیانی هم اشاره کرده اند.

«زمان، خود بهترین صافی است» صافی اصلی، همان «پذیرش» هنر نو در جامعه در طول زمان» خواهد بود شعر حافظ و ردیف میرزا عبدالله و نثر جمال زاده و شعر نیما و… به این علت جزئی از بنای فرهنگی ایران هستند که در فرهنگ جامعه برای خود جا باز کرده او کسی در بند این نیست که آیا این آثار هنری به «تایید نظر پیر استاد» رسیده اند یا نه.

منابع و توضیحات
۳- آقای کیانی، هم در جزوه بررسی سه شیوه و هم در کتاب هفت دستگاه، داستانی که روح الله خالقی از علینقی وزیری نقل کرده و صدای پخته تار او را به «نغمه پیانو» تشبیه کرده است. به عنوان مدرک برای تغییر صدا و غربی شدن صدای تار آورده اند.

خسرو جعفرزاده

متولد ۱۳۲۰ همدان – ۱۳۹۸ وین
موزیکولوگ و معمار
khdjzadeh@gmail.com

۱ نظر

بیشتر بحث شده است