«لحظه های بی زمان» (V)

روزبه تابنده و سجاد پورقناد
روزبه تابنده و سجاد پورقناد
موسیقی آوانگارد، ریشه در تاریخ تراژیک غرب داشت. روندی که از سده های قبل از انقلاب صنعتی شروع شده بود، با دو جنگ جهانی، بحران های اجتماعی و تنش های سیاسی بسیاری عجین بود و بر تمام زمینه های اندیشه و هنر از شعر و ادبیات و فلسفه گرفته تا نقاشی، معماری، موسیقی و حتی زندگی مردم عادی اثر گذاشته بود. اما تجربه های موسیقایی در ایران در مقایسه با فرهنگ غربی، بسیار فقیر تر بود و دستگاه هاضمه فرهنگی ما قابلیت هضم این موسقی غریب را نداشت. نکته ای که نباید فراموش کنیم این است که با وجود همه نقدهایی که بر موسیقی آوانگارد وارد است، اما یک دستاورد بسیار مهم دارد و آن تجربه افق های صوتی جدید است. نفس این تجربه در آهنگسازی، فارغ از بستر اجتماعی و جغرافیای فرهنگی، بسیار ارزشمند است.

البته در دهه ۶۰ میلادی در ایران هم این تجربه ها انجام می شد.
من اطلاع ندارم، ولی بعد از دهه پنجاه تجربه های بیشتری انجام می شد که به هر حال خیلی فراگیر نبود.

بله، بیشتر آهنگسازهای ما این کار را نمی کردند و تعداد افرادی که در این راه قدم بر می داشتند انگشت شمار بود.
تعداد کمی بودند و مخاطبان خاص خود را داشتند. کسانی بودند که با موسیقی اروپا از نزدیک آشنا بودند ولی فعالیت آنها در جامعه نمود زیادی نداشت. به هر حال موسیقی آوانگارد مثل اکثر چیزهای آوانگارد بدون تاریخ آن به ما رسید. یعنی بدون توجه به اینکه تاریخ اروپا چطور در موسیقی به چنین جایی رسید که آن گذشته را نفی کند، فقط نفی را وارد کردیم و به این توجه نکردیم که چندین سده جستجو انجام شده تا کار به جایی برسد که اعلام کند هر چیزی از گذشته به ما رسیده است را کنار بگذاریم و بینیم الان چه کار جدیدی می توان کرد. برای مثال اگر کوارتت زهی لاخنمان را برسی کنیم متوجه می شویم که موضوع محوری در آن قطعه این است که کلا چه “کارهای دیگری” می توان با کوارتت زهی کرد. (فارغ از کارهایی که تا به حال انجام گرفته است).

منظورتان این است که ما هم باید ۳۰۰ تا ۴۰۰ سال جستجو می کردیم؟
نه لزوما، ولی ما به هر حال جستجو نکردیم. منظورم این است که شاید در موسیقی ایرانی امکانات دیگری غیر از نفی همه چیز هم وجود داشته باشد. نفی امکانات گذشته فقط یکی از راه هاست. ولی ما تمام امکانات موسیقی ایرانی را نسنجیده ایم که همه آنها را یک سر کنار بگذاریم و بینیم چه کارهای دیگری می توان انجام داد، هرچند اشکالی ندارد که کسی جستجو کند. ماجرای آوانگاردیزم در هنر، ادبیات و موسیقی در کشور ما مثل آن بود که من ناگهان به زبان نروژی در تهران شعر بگویم و عده ای را دور خودم جمع کنم و بگویم هر کس که جز این شعر می گوید و ادبیاتش غیر از این است، عقب افتاده است و بیایید و ببینید که در ادبیات اسکاندیناوی چه خبر است. از دید من هر دو موضع اشکال دارد. یعنی موضعی که در مقابل هر چیز جدید و تجربه نشده جبهه بگیریم و بگوییم که ادا در آوردن است، اشکال دارد. از طرف مقابل اگر فکر کنیم موسیقی را فقط در راه آوانگارد می توان جستجو کرد و هر چیز دیگری که به سنت نزدیک شود عقب افتاده است، این هم از دید من مردود است.

3 دیدگاه

  • بابک
    ارسال شده در تیر ۲۱, ۱۳۹۴ در ۲:۳۴ ب.ظ

    دقیقا… آدم باید راه را طی کرده باشد تا بفهمد آوانگارد چیست. گوش تعلیم دیده گاه می تواند رگه هایی از تونالیته را در آتونال تشخیص دهد. ذهن ملودیک ما شرقی ها هنوز برای درک بتهون آماده نیست. چه برسد به آوانگارد!

  • آذربادگان
    ارسال شده در تیر ۲۱, ۱۳۹۴ در ۱۰:۰۹ ب.ظ

    آقا بابک ذهن خودتان را با تمام شرقی ها جمع نبندید.شاید فهم موسیقی خیلی ها بیشتر از شما باشد ممنون

  • بابک
    ارسال شده در تیر ۲۲, ۱۳۹۴ در ۱۲:۰۳ ب.ظ

    من اکثریت رو گفتم. من انکار نمی کنم که ما آدم های نخبه هم داریم.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

«پالیز ۱» منتشر شد

گروه مستقل موسیقی ایرانی «پالیز» پس از حدود یک دهه فعالیت عملی و آکادمیک همراه با تمرینات آنسامبل مستمر در حوزه موسیقی ایرانی، اولین آلبوم خود با نام «پالیز۱» و در آواز بیات اصفهان با ۸ قطعه با عنوان‌های «لالایی، کمانچه، امشب، سنتور، شیدا، تنبک، رقص ژاله، یارمن» با نوازندگی و تکنوازی کیخسرو مختاری (کمانچه)، سولماز بدری (سنتور), ستار خطابی (تنبک) و با صدای علی صمدپور و سولماز بدری را منتشر کرد.

پهلوگرفته بر ساحل اقیانوس موسیقی ایران (V)

موسیقی ایران موسیقی بی‌نهایت وسیعی است. به خاطر اینکه موسیقی ایران یک سیستم دوگانه «دوآل‌سیستم» (Dual System) دارد که از قرن‌های متوالی به ما رسیده است. بخشی از این سیستم که قدیمی‌تر است سیستم «مقام» است که از قرن هشتم میلادی تا قرن نوزدهم میلادی در ایران رواج داشته است. و به خاطر شرایطی تاریخی که من از آن آگاه نیستم، به علت اینکه موزیکولوگ نیستم، سیستم جدیدتری به اسم «دستگاه» در ایران رشد می‌کند ولیکن مقام از بین نمی‌رود و در موسیقی نواحی ایران هنوز با سیستم مقام سروکار داریم و هنوز مقام به زندگی خودش ادامه می‌دهد. درنتیجه با دو سیستم در موسیقی ایران مواجه هستیم. به همین خاطر وسعت این سیستم دوگانه بی‌نهایت زیاد است. نمی‌خواهم به مسائل تکنیکی بروم اما مثل اقیانوسی است که می‌شود از هر کجایش آب برداشت. هر نوع موسیقی‌ای که بخواهیم می‌شود از این سیستم درست کرد.

از روزهای گذشته…

رموز ویولن (V)

رموز ویولن (V)

در نهایت چوبها بعد از انتخاب که در حوزه کارشناسی انجام می شود و تحت نظارت مجموعه های مربوطه کنترل و بهره برداری می گردد، برش خورده و قطع میگردند و بعد به قطعات کوچکتری به جهت مصرف در نوع خود، خشک شدن سریع تر و خروج آب و املاح در سطح وسیعتر صورت می گیرد.
تراژدی مدرنیسم در موسیقی ایران (III)

تراژدی مدرنیسم در موسیقی ایران (III)

آن زمان من چند سالی بود که سه تار میزدم و با چگونگی استفاده از سه تار در ارکستر های بزرگ آشنا بودم و نیز به راحتی میتوانستم از روی دست نوازنده مهارت او را در نوازندگی تشخیص دهم. اولین چیزی که قبل از نواختن ارکستر و کوک کردن آنها توجهم را جلب کرد، آماتور بودن بیش از حد بیشتر نوازندگان بود؛ معلوم نبود چرا آهنگساز برای موسیقی ای که به ادعای خودش با این حساسیت نوشته است، از آماتور ترین نوازنده ها استفاده میکند!؟
شریف لطفی در شیراز سخنرانی خواهد کرد

شریف لطفی در شیراز سخنرانی خواهد کرد

روز چهارشنبه نهم اسفند ماه سال جاری به همت آموزشگاه موسیقی نگین فارس و با حمایت مرکز موسیقی حوزه هنری انقلاب اسلامی فارس، شیراز میزبان شریف لطفی است. وی برنامه ریزی و تدوین رشته های تحصیلی موسیقی برای دوه های کارشناسی ناپیوسته، کارشناسی و کارشناسی ارشد را پس از انقلاب به عهده داشته و نیز رهبر و بنیان گذار ارکستر فیلارمونیک تهران است. شریف لطفی سالها به عنوان نوازنده هورن ارکستر سمفونیک تهران و آهنگساز و مدرس موسیقی شهرت دارد.
گوشهای دقیق باخ

گوشهای دقیق باخ

معروف است که Bach بزرگ، دارای گوشهای بسیار تیز و حساسی بود بگونه ای که کوچکترین اختلاف در pitch یا فرکانس یک نت موسیقی را میتوانست تشخیص دهد. این بود که در زمان حیاتش وی تنها کسی بود که برای آزمایش سازهای جدید انتخاب میشد.
بیش از نیم قرن با موسیقی تجویدی

بیش از نیم قرن با موسیقی تجویدی

بامداد روز گذشته، زمانی که همراهان و دوستداران زنده یاد منصور یاحقی (از اولین تکنوازان سنتور رادیو) در حال خاک سپاری این هنرمند بودند، خبر درگذشت استاد یگانه موسیقی ایران، علی تجویدی پخش شد که باعث غم و حسرت بیشتر برای اهل موسیقی شد. این دهمین هنرمند موسیقی است که در این سال رخت از جهان میبندد و حداقل در طول ۱۰۰ سال اخیر چنین اتفاقی (مرگ ۱۰ موسیقیدان در یک سال) سابقه نداشته است.
برداشتی شاعرانه از کنسرتو ویولون اپوس ۶۱ بتهوون

برداشتی شاعرانه از کنسرتو ویولون اپوس ۶۱ بتهوون

ابدا قصد ندارم که تفسیری فنی بر این اثر بنویسم. چرا که عظمت این اثر بر هیچ کس پوشیده نیست. از آن گذشته نه جسارتش را دارم نه بضاعتش. اما این اثر چنان بر آشفته ام می کند که می خواهم احساس روحی خود را که بسیار شاعرانه است را بیان کنم.
نقد تاریخ نگاری موسیقی ایرانی (XIII)

نقد تاریخ نگاری موسیقی ایرانی (XIII)

مشکل بی نامی منطقه و بلا تکلیفی در این مورد در همه تحقیقات و نوشته های تاریخی به چشم می خورد که به چند مورد آن به عنوان نمونه می پردازیم:‌
«مسأله‌ی انصاف»

«مسأله‌ی انصاف»

این مصرع حافظ را همه می‌شناسیم. ضرب‌المثل شده است. کاربرد امروزی‌اش درباره‌ی عدل و انصاف در قضاوت‌هاست. مردم آن (یا تعبیرهای مشابه) را در مقابل نقد هنگامی به کار می‌برند که احساس کنند به چیزی بیش از آن که مستحقش بوده خرده گرفته شده. تصور «انصاف» در حافظه‌ی فرهنگی ما این طور است؛ اگر عیب چیزی را می‌گوییم همزمان از حسن‌هایش هم غافل نشویم. معمولا همراه این نوع درخواست یا پند اخلاقی نوعی طلب همدلی نیز وجود دارد. گوینده از نقد می‌خواهد نسبت به او یا آنچه دوست دارد رحم و شفقت داشته باشد، می‌خواهد از آشکار شدن عیب مصون بماند.
ویژگیهای ارتعاشی چوب و کوک کردن صفحات ویولن (III)

ویژگیهای ارتعاشی چوب و کوک کردن صفحات ویولن (III)

در طول این آزمایشها، ما از صفحات کار نشده ای استفاده کرده ایم که اندازه های استاندارد بر روی آنها اعمال شده اند (تصویر ۵-۱). اگر اندازه های این صفحات مورد استفاده قرار گیرند، ویژگیهای مکانیکی سطح مورد نظر به وسیله ضربه زدن قابل اندازه گیری می باشند. برای این کار می توان به عنوان مثال صداهای شنیده شده را با نزدیکترین نت در پیانو سنجید.
ویولون مسیح استرادیواریوس (VI)

ویولون مسیح استرادیواریوس (VI)

به طور معمول جریان الگو برداری همیشه از مشخصات درج شده خط محیطی ترسیمی و یا از محدوده تصاویر رنگی از صفحات به انجام می رسد که معمولا سازندگان ساز در ساده ترین شکل ممکن با دور بری تصاویر و انتقال آن به روی برگه های فلزی و یا چوب و یا در مواردی دقیق تر از روشهای نرم افزاری فرایند الگو برداری را دنبال می نمایند.