افت کیفیت در جشنواره های موسیقی نواحی

جشنواره های موسیقی نواحی، با دو هدف معرفی و شناسایی موسیقی نواحی و نیز حمایت از راویان اش برگزار می شود. این جشنواره ها به دلایل متعددی از جمله وجود امکانات مالی و اجرایی و نیز وجود مخاطب علاقمند، در شهرهای بزرگ برگزار می شود ولی برپایی این جشنواره ها، همیشه یکی از مسائل چالش برانگیز از نظر اتنوموزیکولوژی بوده است. چرا که حضور راویان موسیقی نواحی در شهرهای بزرگ، آنها را در فضا و موقعیتی غیر از فضای اجرایی همیشگی آنها در منطقه زندگی شان قرار می دهد و همین تغییر موقعیت باعث ایجاد تفاوت هایی در کیفیت اجرایی می شود. این تغییرات می تواند شامل:
۱- تغییر موسیقی آن منطقه به دلیل همسان سازی:
۱٫۱- همسان سازی با انواع موسیقی های خارج از منطقه زندگی مجری به دلیل جذب مخاطب غیر بومی؛
۱٫۲- همسان سازی با انواع موسیقی های خارج از منطقه زندگی مجری به دلیل رقابت با انواع موسیقی های محلی که از نظر مجری، تکنیکی تر به نظر می رسد. (در جشنواره هایی که به صورت رقابتی برگزار می شود، این مشکل به صورت وسیع تری خودنمایی می کند.)؛
۱٫۳- همسان سازی با انواع موسیقی های رسمی شهری به دلیل جذب مخاطبان شهری؛

۲- تغییر موسیقی آن منطقه به دلیل تغییر فضای اجرایی:
۱،۲- تغییر موسیقی به صورت خودآگاه: مجری موسیقی به دلیل تغییر مخاطبانش، اغلب نمی تواند موسیقی آن منطقه را با رعایت تمامی مختصات مربوط به آن، اجرا کند چراکه اجرایش نیازمند همراهی از طرف مخاطبان است. (این موسیقی ها می تواند شامل انواعی از موسیقی های آئینی، مذهبی و همراه با همخوانی یا رقص گروهی باشد.)؛
۲،۲- تغییر موسیقی به صورت ناخودآگاه: مجری موسیقی به دلیل تغییر مخاطب (مخصوصا مخاطبان شهری) و یا تغییر فضای اجرایی، ارتباط روحی با جمع پیدا نمی کند و تغییراتی در موسیقی اش ایجاد می شود. (این موسیقی ها می تواند شامل انواعی از روایت گویی ها و قصه خوانی های همراه موسیقی باشد.) ؛
موارد یاد شده، تنها بخشی از دلایل تغییر در کیفیت اجرایی راویان موسیقی های نواحی در جشنواره ها است. از طرفی همانطور که گفته شد، به دلایل متعددی امکان برگزاری این جشنواره ها در مناطق مختلف نیست و برگزارکنندگان این جشنواره ها، ناگزیر از تن دادن به این افت کیفیت هستند.

مخاطبان این جشنواره ها را دو گروه بزرگ تشکیل می دهند: ۱- عامه مردم ۲- محققین

عامه مردم: این گروه از علاقمندان موسیقی نواحی، بیشتر با هدف آشنایی با موسیقی اقوام مختلف، در چنین جشنواره هایی شرکت می کنند و افت کیفیتی که پیشتر مطرح شد، چندان تاثیری در نظر این گروه ندارد. اصولا نگاه عامه مردم به این موسیقی ها، چندان دقیق و موشکافانه نیست و این دست از شنوندگان توانایی کشف کاستی ها را تا حد زیادی ندارند. البته حضور این افراد در جشنواره ها، نه تنها برای آشنایی با موسیقی نواحی مختلف مفید است بلکه حمایت های مادی آنها می تواند به ایجاد انگیزه و در نهایت ادامه فعالیت راویان موسیقی نواحی منجر شود.
محققین فرهنگ: این دسته از مخاطبان جشنواره های موسیقی نواحی، همیشه موشکافانه تر از عامه مردم به دیدن اجرای راویان موسیقی نواحی می پردازند و به همین دلیل هیچ گاه نباید کنسرت های جشنواره ای را مطابق با اجرای آنها در مناطق زندگی این افراد یکسان بدانند. بنابراین برگزاری جشنواره های موسیقی نواحی در شهرهای بزرگ، اگرچه باعث معرفی فرهنگ های کمتر شناخته شده در میان مردم و حمایت های مادی و معنوی از راویان آن می شود ولی یک محقق موسیقی تنها می تواند از طریق این جشنواره ها، سرنخ هایی را در مورد شناسایی اتفاقات فرهنگی کسب کند نه اینکه این اجراها را به عنوان یک نمونه تمام و کمال از موسیقی نواحی قلمداد کند؛ محقق باید برای کار پژوهشی اش در همان منطقه به تحقیق بپردازد.

مجله هنر موسیقی

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مروری بر کنسرت «پنجگاه»

گذارِ «نقش» از آغاز، که خود را گروه موسیقی دستگاهی می‌نامید، تا امروز، که به «پنجگاه» رسیده، در نزدیک به ده سال فعالیتِ مداومش شاخصه‌هایی در ذهن شنوندگان پیگیر موسیقی کلاسیک ایرانی به جا گذاشته است: اولویت دادن به دغدغه‌های موسیقی‌شناختی در فرایند آهنگسازی، بهره‌گیری از پتانسیل‌های موسیقی قدیم ایران پیرو آموزه‌هایی که نخستین بار در آلبوم «سرخانه» به عمل درآمد و در عین حال بهره‌مندی از عناصر موسیقی قاجاری، دقت در گزینش کلام و الگوبرداری از قالب‌های شعری مانند مستزاد در تجربه‌های پیشین یا مخمس در «پنجگاه» و…

میراث منگوری (III)

وقتی «ریچارد ریکو استوور» در سن ۷۳ سالگی (۳ فوریه) بر اثر سرطان در ایالت واشنگتن (ایالت متحده آمریکا) درگذشت، گیتار کلاسیک جهان چهره مهم دیگری را از دست داد. ریکو، مشهورترین فردی است که تمام زندگی خود را وقف مطالعه و ترویج زندگی و آثار آهنگساز و گیتاریست پاراگوئه ایی، «آگوستین باریوس» کرده بود. او نه تنها زندگی نامه ی قطعی، «شش پرتوی نقره ای ماه»، (زندگی و بارهای آگوستین باریوس منگوره) را نوشت، همچنین بیش از هر شخص دیگری مسئولیت پخش گسترده موسیقی باریوس را برای گیتاریست ها به عهده داشت.

از روزهای گذشته…

درباره «مستر کلاس»

درباره «مستر کلاس»

شاید شما بارها با عنوان «مستر کلاس» در موسیقی برخورد داشته اید و این سوال برای شما بوجود آمده باشد که این کلاس برای چه افرادی و در چه سطحی است؟ آیا کلاسی است برای نوازندگان پیشرفته موسیقی؟ برای شرکت در این کلاس ها چه سطحی از مهارت در نوازندگی لازم است؟

گروه های اجرای جز

گروه های موسیقی جز (Jazz) در حالت کوچک بین سه تا هشت نفر و در حالت بزرگ بین ده تا پانزده نفر هستند. پیانو، کنترباس و درامز از پایه های ریتمیک این گروه ها بوده و گاه و بیگاه، گیتار هم به عنوان یک پایه ریتمیک به آنها اضافه می شود.
به چه سبکی سنتور بنوازیم؟ (V)

به چه سبکی سنتور بنوازیم؟ (V)

این نظریه که ” قضاوت فرد کاملاٌ وابسته به اول، سواد و دوم اطلاعات و سوم دید کاملاٌ بی تعصبانه نسبت به یک موضوع است ” به صورت کلی مصداقی تجربه شده دارد. طبیعی است اگر ما به نوازندگی نوازنده ای گوش می کنیم صریحاٌ نظر به اینکه ما این سبک را می پسندیم یا خیر قضاوت می کنیم بدون اینکه به پیشینه و چرایی بوجود آمدن آن سبک دقت کافی به خرج دهیم.
بیژن کامکار: پدرم تحت تاثیر صبا بود

بیژن کامکار: پدرم تحت تاثیر صبا بود

ظاهرن‌ پدرم با پول تو جیبی‌هایش ساز می‌خریده و پدرش چند بار سازش را شکسته بود ولی باز پدرم ادامه می‌داده است. به هر حال در آن دوره، موسیقی را مطربی می‌دانستند و اصلاً شأن خوبی نداشته است. با تکنیک کمانچه‌ای که داشت و نُت هم می‌دانست شروع کرد به زدن قطعه‌های محلی و کُردی با ویولن تا اینکه برای یک دوره‌ی موزیک نظام از طرف ارتش به تهران می‌آید. ‌
آیا موسیقی ایرانی ادیت دارد؟

آیا موسیقی ایرانی ادیت دارد؟

همزمان با مقالاتی که در این سایت در مورد علم ادیت ویلن نوشته میشود، امروز به این موضوع میپردازیم که “آیا در موسیقی ایرانی هم ادیت وجود دارد؟” جواب این سئوال کمی دشوار است، چراکه از طرفی بعضی اساتید، از ادیت بخوبی استفاده میکنند، ولی هنوز بصورت نوشته شده روی آن کار نکرده و قادر به تدریس آن به شکلی که نظیر آن در ویولون موجود است نیستند …
مصاحبه ای منتشر نشده از مرتضی نی داوود (II)

مصاحبه ای منتشر نشده از مرتضی نی داوود (II)

از آن میان می توان به نوازنده تار، «داود شیرازی» که هم نسل میزرا عبدالله و میرزا حسینقلی بوده و ردیف ها را به خوبی می دانسته و پسرش اسماعیل شیرازی (در خلال حکومت مشروطه تا دولت رضاخان اجتماع ایران آشفته بوده و بسیاری خانه و کاشانه خویش را ترک و مهاجرت کردند. از آن جمله اسماعیل شیرازی، نوازنده بزرگ تار، بود که نوازندگی را ترک کرد به عتیقه فروشی رو آورد. یک روز کوزه ای نفیس دست می آورد و هر چه داشته می فروشد و به پاریس می رود که در آنجا کوزه را بفروشد.
هفزیباه منوهین، نابغه پیانو (II)

هفزیباه منوهین، نابغه پیانو (II)

در سال ۱۹۶۲ او و یهودی، سفرهای شان را برای دادن کنسرت در استرالیا ادامه دادند و جشنواره ارکسترای منوهین: در آمریکا و کانادا در سال ۱۹۶۷ و استرالیا در سال ۱۹۷۰ و ۱۹۷۵٫ در ۱۹۷۷ او عضو شورای داوری اولین مسابقه بین المللی پیانو در سیدنی بود. همان سال در ملبورن، در کنسرتی که او می نواخت، پسرش دکتر مارستون نیکولاس اولین اجرای خود را به عنوان، چلیست (cellist)، داشت.
بداهه نوازی، محاسن و معایبش

بداهه نوازی، محاسن و معایبش

موسیقی می تواند به دو صورت به اجرا برسد، موسیقی پیش ساخته و موسیقی بداهه یا خلق در لحظه. موضوع این مطلب بداهه نوازیست که در این مقاله نگاهی به محاسن و معایب آن خواهیم داشت.
سیر تحول صدا (بخش دوم)

سیر تحول صدا (بخش دوم)

سبک آوازی در طی دوران رمانتیک قرن نوزدهم دستخوش تحولی انقلابی شد. قهرمان رمانتیک به جای استفاده از صدای کاستراتو، با صدای تنور میخواند. موسیقیدانانی چون بلینی، دونیزتی، برلیوز و بعدها وردی Verdiبرای بیان بهتر ماهیت اوج گیرنده داستان های اپرایی، محدوده آوایی و طیف زیر و بمی صدا را به خصوص برای قهرمان تنور، گسترده تر کردند. توانایی اجرای نت دو زیر یا high-C از قفسه سینه به جای روش خواندن با صدای تیز falsetto به یکی از نیازهای اصلی این حرفه مبدل شد.
بنیادهای موسیقی (IV)

بنیادهای موسیقی (IV)

در این مرحله باید وارد مرحله گوش درونی شد که متشکل از مجاری نیم دایره ای و بخش حلزونی شکل می باشد، این دو بخش ،هر دو از مایعی انباشته هستند البته بخش مجاری نیم دایره ای تاثیری در حالت شنوایی ندارد اما وظیفه مهمتری همچون برقراری تعادل بدن را به عهده دارد.