«ایران جوان» ساخته پیمان سلطانی به صدای شهرام ناظری منتشر می شود

اولین آلبوم از مجموعه سرودها و تصنیف‌های ملی – میهنی، ۲۸ شهریور توسط انتشارات جامه دران منتشر می شود. این آلبوم شامل سه ملودی است که هر کدام در چهار ورژن برای پیانوی سولو، پیانو و کر، ارکستر سمفونیک و کر و خواننده سولو، ارکستر سمفونیک و ساز سولو، آهنگسازی شده است. آواز سولوی این مجموعه را شهرام ناظری و سازهای سولو این آلبوم را پیمان سلطانی اجرا کرده اند. این آلبوم شامل دو لوح فشرده است که در لوح فشرده اول، یک سی دی صوتی و در لوح دوم یک دی وی دی تصویری شامل یک مستند و یک کلیپ وجود دارد.

سلطانی در مورد این مجموعه می گوید: «ساخت و تنظیم سرودها و تصنیف‌های ملی- میهنی را از سال ۱۳۷۵ آغاز کردم. در سال ۱۳۸۱ با همکاری ادارۀ کل میراث فرهنگی استان خوزستان در محوطۀ تاریخی چغازنبیل نمونههایی از این آثار به صورت رسمی اجرا شد. استقبال از این اجرا باعث شد تا پیشنهاد اجرای مجدد آن و این بار در بنای تخت جمشید، به ادارۀ کل سازمان میراث فرهنگی داده شود.

پس از آن، قرار شد ارکستر «تخت جمشید» (که بعدها با نام «ارکستر ملل» به کار خود ادامه داد) در محوطۀ تاریخی تخت جمشید قطعۀ «ایران جوان» را به همراه آثاری دیگر اجرا کند. این امکان به دلیل تغییر در مدیریت سازمان فراهم نشد. در سال ۱۳۸۲ معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی قطعۀ «ایران جوان/ وطنم» را تأیید کرد و این قطعه در کمیتۀ بین‌المللی موزه‌ها و میراث معنوی (ایکوم) ثبت شد. هم‌چنین، پارتیتور (نتنویسی تمام بخشهای سازی و آوازی) این اثر در سال ۲۰۰۳ در کانادا به چاپ رسیده است.

نسخه‌ای از آن از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۹۲ در مراکز داخلی و بین‌المللی به نام من ثبت و سند کپی‌رایت آن نیز صادر شده است. در سال ۱۳۸۳ پس از توافق با آقای شهرام ناظری قرار شد این اثر به همراه آثار دیگری در همین ژانر یا گونه اجرا و ضبط شود که متأسفانه به دلیل مسافرت ایشان به آمریکا چند سالی به تعویق افتاد.

باکلام شدن این اثر و سرودن شعر آن نیز به پیشنهاد و سفارش اینجانب بوده است و آقای «بیژن ترقی» (شاعر قطعۀ ایران جوان) طی نامه‌ای کلیۀ حقوق مادی و معنوی این شعر را به بنده واگذار کرده است. از زنده یاد بیژن ترقی خواهش کردم ترانه ای بسراید که به هیچ حزب و زمان خاصی تعلق نداشته باشد و همه ی اقوام ایرانی را در بر گیرد.»

اطلاعات اثر:
لوح شماره یک
آواز: شهرام ناظری
آهنگسازی و تنظیم: پیمان سلطانی
۱- سرزمین مادری / شعر ضیاالدین ناظم پور / برای ارکستر و آواز
۲- ایران جوان (وطنم) / شعر بیژن ترقی / برای ارکستر و آواز
۳- باران / شعر ضیاالدین ناظم پور / برای ارکستر و آواز
۴- سرزمین مادری / برای پیانو / پیانیست آرمن مووسیسیان
۵- ایران جوان (وطنم) / برای پیانو / پیانیست مارگاریتا تووماسیان
۶- باران / برای پیانو / اجرای سمپل حامی حقیقی
۷- سرزمین مادری / برای کر، پیانو و تنبک
۸- ایران جوان (وطنم) / برای کر، پیانو و تنبک
۹- باران / برای کر، پیانو و تنبک
۱۰- سرزمین مادری / برای ارکستر و سنتور
۱۱- ایران جوان ( وطنم) / برای ارکستر و تار
۱۲- باران / برای ارکستر و سه تار

تکنواز تار، سه تار و سنتور: پیمان سلطانی

• در بخش های آوازی قطعه ی ۱ پس از اصلاح هارمونی از ملودی مارش ملی ایران اثر غلامرضا مین باشیان، در بخش های آوازی قطعه ی ۲ با تغییراتی در ریتم و اصلاح هارمونی از ملودی قطعه ی سلام اثر ژان باتیست لومر و در بخشِ اولِ آوازیِ قطعه ی باران با تغییراتی از ملودیِ قدیمی آذربایجانی بهره گرفته شده است.
• قطعه شماره ۱۲ با سه تار استاد کلنل علینقی وزیری اجرا شده است.
لوح شماره دو
۱- فیلم مستند “بعد از فراموشی” کارگردان آرش رئیسیان، پژوهش نیکو یوسفی
۲- کلیپ ایران جوان ساخته جمشید خوشدل
اجرا کنندگان:
ویولن: مازیار ظهیرالدینی، پدرام فریوسفی (قطعه ۱ و ۲)، بردیا کیارس (قطعه ۲)، مصطفی حیات غیبی، واهه پارسادانیان (قطعه ۱)
ویولا: سهراب برهمندی
ویولنسل: کریم قربانی، آرام تالالیان (قطعه ۱)
کنترباس: علیرضا خورشید فر (قطعه ۲)
فلوت: ناصر رحیمی
ابوا: فرشید حفظی فر
کلارینت: محمد حسین پورمعین
ترومپت: امید حاجیلی (قطعه ۲)
ترومبون: رامین براتی (قطعه ۲)
تار: کیوان ساکت (قطعه ۲)، پیمان سلطانی، ارژنگ سیفی زاده (قطعه ۲)، میثم کشاورز ملکی
سه تار: پیمان سلطانی
سنتور: پیمان سلطانی، علیرضا جواهری (قطعه ۲)، محسن پور بخت
نی: علی نجفی ملکی
عود: محمد فیروزی (قطعه ۲)، بابک غسالی
تنبک و ضرب زورخانه: بهمن رجبی (قطعه ۱،۲،۱۱،۱۰)
تنبک: ارژنگ کامکار (همنواز در قطعات ۷، ۸ و ۹)
گروه کُر (قطعه۱): محبوبه فخانتی، آتیه سعادتمند بحری، طراوت شایان، لیلا جوادی، مقتدا افشار، فرهنگ عزتی، حامد کاظمی، سجاد پورقناد، امیر مقدسی
گروه کُر (قطعه ۲): سودابه شمس، فهیمه اسماعیلی، شهرام رکوئی، محمدرضا صفی
گروه کُر (قطعه ۳): نیکو یوسفی، سارا پاسبان، روشا سلطانی، سجاد پورقناد، یونس محمودی
گروه کُر در بخش قطعات کُرال: سودابه شمس، فریبا اسدی، نیکو یوسفی، شهرزاد یوسفی، شادی نادعلی، مهدی جاور، هامون هاشمی، سجاد پورقناد، مقتدا افشار، حامد کاظمی، مهرداد ناصحی
پیانو: مارگاریتا تووماسیان، آرمن مووسیسیان
تکنواز تار، سه تار، سنتور در قطعات ۱۰، ۱۱، ۱۲: پیمان سلطانی

لازم به ذکر است، جمعه سوم مهر ساعت ۱۸ در شهر کتاب فرشته، مراسم رونمایی این آلبوم برگزار می شود.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

پوریا رمضانیان: تسکینِ ۷۵۰ نفر؟!

این زرنگ‌بازی است که من بگویم به‌خاطر تسکین مردم‌ام کنسرت می‌دهم. تسکینِ ۷۵۰ نفر فقط؟ تکلیف دست‌کم ۵۰ ملیون نفر آدم چیست؟ پس این حرف بدترین دروغ است. سوماً، باز حتی اگر حق با شما باشد و بهبودِ حالِ همان هفتصد نفر را هم غنیمتی بدانیم، چرا باید بلیط بفروشم؟ قطعاً در این شرایط بهتر است کنسرت را رایگان کنم که لااقل کمترین خیری رسانده باشم. و درنهایت این‌که، بماند که در جای دیگر می‌شود مفصل‌تر در این مورد سخن گفت که اصلاً رسالت «موسیقی جدی» تسکین نیست، بلکه تربیت است.

بیانیه گروه کر شانته درباره عدم حضور در جشنواره موسیقی فجر

هنر برای هنرمند اعتراض است. او این اعتراض را نثار هرچیزی می‌کند که مانع رشد است و سلامت. تراژدی یونانی با سرنوشت انسان دست‌وپنجه نرم می‌کند، موسیقی بتهوون بر روزمرگی می‌تازد، شعر حافظ از تزویر و ریا می‌نالد، و نقاشی‌های کاراواجو تا اعماق درون شخصیت‌هایش را به‌مبارزه می‌کشد.

از روزهای گذشته…

سعیدی: هیچ آدمی تکرار نمی شود

سعیدی: هیچ آدمی تکرار نمی شود

شما ببینید آقای عبادی که سه تار می‌زدند، آدم منقلب می شود. این بنا به آن تجربه و آن کار دراز مدتی است که او انجام داده است. شاگردان من اکثراً خوب هستند یعنی اگر من شاگردی را می دیدم که کار نمی‌کرده رد کرده‌ام، یعنی شاگردی که پیش من کار کرده است واقعاً خوب بوده است. من شاگردان خیلی خوبی الآن تربیت کرده‌ام که در جاهای مختلف در حال تدریس هستند در آموزشگاه‌های مختلف در هنرستان ها، خودم در هنرستان پسران یکی از پسرهایم {شاگردان پسر} را گذاشته ام، (یعنی شاگردانم، پسرهایم را، بچه‌های موسیقی را می گویم فرزندان هنری‌ام هستند!) در هنرستان دخترها هم در کنار خودم هستند.
نی و قابلیت های آن (XIII)

نی و قابلیت های آن (XIII)

در چند قسمت در مورد محدوده های صوتی و شیوۀ انگشت گذاری ساز نی صحبت کردیم و در ادامه به بررسی برخی ویژگی های اجرایی ساز نی در تکنوازی، همنوازی و گروهنوازی می پردازیم. همانطور که ذکر شد نی از لحاظ تنوع صدایی و تولید صداهای متفاوت دارای قابلیت های بسیار برای یک آهنگساز بوده و آهنگسازانی که از فواصل اجرایی ساز نی و قابلیت های آن آگاهی کامل داشته باشند میتوانند از آنها به بهترین نحو و در حالات متفاوت استفاده نمایند برای مثال صداهای بم نرم و بم معمولی نی دارای دو شخصیت کاملا متضاد هستند، به نحوی که حتی می توان چنین تصور نمود که این دو نوع صوت از دو ساز متفاوت تولید می شوند.
ناصر مسعودی: فعالیت در زمان ما بیشتر بر مبنای رفاقت بوده تا دخالت!

ناصر مسعودی: فعالیت در زمان ما بیشتر بر مبنای رفاقت بوده تا دخالت!

این روزها بحث در مورد معضل خواننده سالاری، موضوع بسیاری از نشریات موسیقی است. همیشه یکی از دلایل وجود این مشکل در ایران و خود بزرگ بینی خوانندگان موسیقی ما، بی اطلاعی این گروه از دیگر رشته های موسیقی شمرده شده است؛ چراکه در موسیقی کلاسیک غربی که خوانندگان ارتباط تنگاتنگی با دیگر موسیقیدانان دارند و (بر خلاف خوانندگان موسیقی ایرانی) همچون دیگر موسیقیدانها از تحصیلات زیادی بهره مند هستند، این مشکل وجود ندارد و خوانندگان مانند دیگر سولیست ها و موسیقیدان ها از اعتباری معقول برخوردارند.
نگاهی به کتاب «موسیقی ایرانی»شناسی (I)

نگاهی به کتاب «موسیقی ایرانی»شناسی (I)

خسرو جعفرزاده را اهالی موسیقی ایران بیشتر با نقدهای تند و صریحش می‌شناسند، نقدهایی که بدون در نظر گرفتن دوستی‌ها و رفاقت‌هایش با اهالی موسیقی، کاملاً بی‌طرفانه و علمی نوشته شده و در مجله‌های مختلف کاغذی و اینترنتی منتشر شده است. فعالیت اصلی و تحصیلات آکادمیک جعفرزاده اما در رشتۀ معماری است و موسیقی همیشه علاقۀ دوم او بوده، گرچه امروز دیگر ارزش فعالیت او در زمینۀ موسیقی کمتر از فعالیت‌های معماری‌اش نیست. سال‌هاست جعفرزاده در مقالاتش به موضوع عامیانگی (۱) در گفتمانِ (discourse) علمیِ موسیقی ایران پرداخته است و یکی از دلایل عدم توافق نظر تئوری‌پردازان این عرصه و نیز ناکارآمد بودن تئوری‌های مرسوم را در نداشتن یک زبان علمی می‌داند.
چه آتش‌ها

چه آتش‌ها

کنسرتی که گروه همنوازان حصار در پاییز ۱۳۹۰ در تالار وحدت تهران اجرا کرد، پاییز امسال در قالب آلبومی به نام «چه آتش ها» به بازار آمد. انتشار آلبوم نیز همانند اجرا، واکنش های ضد و نقیضی در پی داشت. روهی آن را فاقد اصالت و قوام موسیقایی دانستند و گروهی نیز آن را خلاقیتی جسورانه خواندند. اما به زعم نگارنده، این نگاه های سیاه و سفید، ریشه در خود آلبوم و محتوای آن دارند و خود این چیدمان ۹۰ دقیقه یی نیز کشکولی از عناصر سیاه و سفید است؛ به این معنی که از سویی نگاه شنونده را با درخشش و شکوه خود در لحظاتی خیره می کند و از دیگر سو نه تنها با کنش هایی دیگرآزارانه، مخاطب را گیج و منگ رها می کند بلکه وجود مخاطب را در لحظاتی نادیده می گیرد و راه خود را می رود.
کارگاه ویژه آواز وحید تاج در اصفهان

کارگاه ویژه آواز وحید تاج در اصفهان

وحید تاج با توجه به نگرش متفاوتش نسبت به مقوله آموزش آواز، علاوه بر مستر کلاسهای خود در تهران که با استقبال بسیاری از هنرجویان همراه است، بخشی از وقت خود را نیز مصروف علاقه مندان و هنرجویان عرصه آواز در شهرستانها کرده است که شهر اصفهان مدتی است در زمره ی این شهرها است و پیشرفت هنرجویان در طول این مدت قابل توجه بوده است.
دژآهنگ: از تدریس اشمل بسیار بهره بردم

دژآهنگ: از تدریس اشمل بسیار بهره بردم

از طرفی سونوریته ای که در صداسازی‌های هارمونیکا انجام می شود به شدت قابلیت شخصی‌سازی دارد. مثلا شما می‌توانید از تغییر پوزیشن فک پائین و زبان، جنس صداهای مختلفی را ایجاد کنید که چنین چیزی با آکاردئون قابل انجام نیست.
استفاده از تیونر برای کوک سنتور (II)

استفاده از تیونر برای کوک سنتور (II)

آموزش کوک سنتور به طریقه ی سنتی(با تکیه بر گوش): کار و تمرین بر روی اصوات تا گوش هنرجو قادر به تشخیص صدای درست شود. این روش البته مستلزم صرف وقت زیادی است و کار و انرژی فراوان را هم از طرف معلم و هم از طرف شاگرد نیاز دارد.
روش سوزوکی (قسمت چهل و یکم)

روش سوزوکی (قسمت چهل و یکم)

با اینکه از جانب موزیسین‌های هموطن خودم که با پیشگوئی‌هایشان مرا دلسرد می‌کردند و می‌گفتند کلینگر شاگرد خصوصی نمی‌پذیرد و من هم بسیار ناامید و دلسرده شده بودم، چهارشنبه بعد از آن جوابی از کلینگر گرفتم: «نزد من بیایید!»؛ باید بگویم که من سالها همین رفتار را با کوجی تویودا (Koji Toyoda) که نوزده ساله بود کرده بودم. چون با انگیزه و خواست خود و حرکت خود آرزومند این بود که شاگرد من بشود و من او را پذیرفتم. من باید در کوچه و خیابانهای غریب برلین می‌گشتم تا خانه کلینگر را پیدا کنم… او از من خواست برایش کنسرتو رود (Rode) را اجرا کنم، در حالی که من بخش‌هایی را اشتباه می زدم و پاساژها را تکرار می‌کردم با ناامیدی می‌اندیشیدم که این فرصت از دست رفت و همه چیز تباه شد اما در کمال ناباوری شنیدم که او گفت: چه موقع می‌توانید دوباره بیائید؟
بررسی جنبش احیای موسیقی دستگاهی در نیمه سده‌ حاضر (VII)

بررسی جنبش احیای موسیقی دستگاهی در نیمه سده‌ حاضر (VII)

از آن‌جا که تقریبا تمامی مراکز و شوراهای تصمیم‌گیری موسیقی در اختیار احیاگرایان بود، جنبش احیا -دستکم در آن سال‌ها- ماهیتی رسمی یافت. با توجه به تعریف لیوینگستُن از احیا، می‌توان گفت در ایران یک جنبش ذاتا مخالف خوان بر اثر اتفاقی که اصلا موسیقایی نبود و ربطی هم به خود جنبش نداشت، تبدیل به نگاه رسمی شد، در نتیجه برای این جنبش نیز احتمالا همان اتفاقی افتاد که برای دیگر جنبش‌های مخالف فرهنگی که در موضع رسمی قرار می‌گیرند، رخ می دهد۱۸؛ یعنی احتمال گم شدن هدف احیا، چرا که دیگر هیچ نیروی معارضی باقی نمی‌ماند که سنت در مقابل آن نیاز به حفاظت داشته باشد.