لیلا رمضان در جشنواره «سه گاه»

لیلا رمضان در جشنواره «سه گاه» پنسیلوانیا با اجرای آثار آهنگسازان ایرانی و ترک شرکت می کند. در این فستیوال که با حمایت دانشگاه کارنگی ملون آمریکا (Carnegie Mellon University) و مرکز موسیقی ایرانیان (CFIM) برگزار می شود غیر از لیلی رمضان هنرمندان دیگری از کشور ایران به اجرای برنامه می پردازند که شامل: داریوش ثقفی (Dariush Saghafi)، جهانگیر محمدی (Jahangir Mohammadi)، خسرو سلطانی (Khosrow Soltani) و کیان سلطانی (Kian Soltani) می شوند.

در وب سایت این جشنواره در مورد ارتباط ایران و ترکیه اینطور نوشته شده است:
«فرهنگ های ایرانی و ترکی نزدیک به ۸۰۰ سال است که با هم تعامل فرهنگی دارند. موسیقی در این تعامل نقش برجسته ای را بازی کرده است. در عصر صفوی، نوازندگان دربار صفوی مراوداتی با دربار عثمانی داشته اند و در دربارهای دولت عثمانی نیز به فعالیت می پرداخته اند. بعضی از مد ها و دورهای ریتمیک موسیقی ایرانی مربوط به قرن های ۱۵ تا ۱۸ میلادی، همچنان در موسیقی سنتی ترکیه، حفظ شده است. در نتیجه، در ۸۰۰ سال گذشته، موسیقی سنتی ایرانی و ترکی، ارتباط قوی ای با هم داشته اند.»

پیانیست ایرانى، لیلا رمضان، همواره بدنبال کشف و ایجاد یک ارتباط بین فرهنگ غنی کشورش، ایران و موسیقى کلاسیک معاصر است؛ موسیقی که عمده ترین دغدغه و مشغولیت اوست. او همواره از پشتوانۀ فرهنگ شرقى اش براى فهم موسیقایى در اجراهای خود بهره برده است. صدادهندگى ساز، نحوه جمله بندى در قطعات و حساسیت عمیقش از فهم ریتم را می توان مهمترین شاخصه‌های کیفی او در اجرای موسیقی دانست.

او نوازندگى پیانو را در تهران در محضر اساتیدی چون: مصطفى کمال پورتراب، رافایل میناسکانیان و دلبر حکیم آوا آغاز کرد. سپس در سال ٢٠٠٠ به پاریس نقل مکان کرد و پس از دریافت بورس تحصیلى آلبرت روسل در اکول نرمال دو موزیک-آلفرد کُرتو در کلاس ژان میکو (Jean Micault) و دوى اِرلى (Davy Erlih) موفق به کسب دیپلم هاى نوازندگى پیانو و موسیقی‌ مجلسى شد. سپس در کنسرواتوار سنت مور در کلاس ژاکلین بورژس مونورى (Jacqueline Burgès-Maunoury) دیپلم موسیقى در نوازندگى پیانو را با درجه افتخارى کسب کرد. سپس به شهر لوزان که هم اکنون ساکن آن است رفته و دو کارشناسى‌ارشد در رشته های نوازندگى پیانو و همنوازى (آکومپانیومان) در کلاس کریستیان فٓوْر (Christian Favre) و مارک پانتیون (Marc Pantillon) از کنسرواتوار عالى لوزان را دریافت نمود.

هنگام تحصیلاتش در کنسرواتوار لوزان باچهره هاى مهم موسیقى معاصر مثل ویلیام بلانک و فیلیپ اَلبِرا که از استادانش بودند آشنا می شود و به توصیه آنها بخشِ جدی‌تری از فعالیت هاى نوازندگیش را به موسیقى معاصر اختصاص می‌دهد. او با آهنگسازانى چون: تریستان موراى، میکاییل ژَرِل، لوییز نائون و نیکلا بُلانز مشغول به کار می شود و به فعالیت هاى اجرایى با آهنگسازان جوان به خصوص در کلاس آهنگسازى میکاییل ژَرِل در کنسرواتوار ژنو می پردازد.

رمضان با آهنگساز و کلارینتیست شاخص فرانسوى، بلِز اوبالدینى (Blaise Ubaldini)، ازدواج می کند و زندگى مشترک با این آهنگساز به درک عمیق ترش از فرایند “نخستین اجرا” مى افزاید. لیلی رمضان با موسیقى الکترونیک زنده از طریق مرکز موسیقى الکترونیک ایرکام در پاریس آشنایى پیدا کرده و سپس به طور مداوم به سرى کنسرت هاى “SMC” در لوزان، فستیوال “Athénée” در ژنو، فستیوال “Alba” در ایتالیا، “L’Heure Musicale du marais” در پاریس، “Segah festival” در پیتسبورگ-پنسیلوانیا به عنوان سولیست دعوت می شود.

وی در چند سال گذشته به طور مداوم با آهنگسازان ایرانى سراسر جهان در تماس بوده است؛ همچنین به عنوان پیانیست گروه موسیقى معاصر ماتکا در ژنو، بنیان گذار چندین پروژه تبادل فرهنگ موسیقى ایران و موسیقى معاصر بوده است. در سال ٢٠١٣ میلادى در یکى از این پروژه ها از طریق آنسامبل ماتکا از آهنگساز ایرانى، کارن کیهانى، به مدت چهار ماه دعوت به اقامت در ژنو می کند و این آهنگساز براى کنسرتى که از آهنگسازان ایرانى و فرانسوى توسط آنسامبل ماتکا قطعاتى اجرا شد، یک قطعه براى آنسامبل و ساز سنتور می نویسد.

در این هنگام بود که لیلا رمضان به ایجاد پروژه ای در مورد پیانو و آهنگسازان ایرانی می پردازد. براى این پروژه که “صد سال موسیقى ایران براى پیانو” نام دارد، لیلا رمضان قطعات پیانو از ۲۲ آهنگساز ایرانى را از سراسر جهان با سبک ها و نسل هاى مختلف جمع آورى کرده است که در این مجموعه قطعاتى از آهنگسازان جوان موسیقى معاصر ایران هم توسط این پیانیست اجرا می شود.

از فعالیت های دیگر این پیانیست طراحی و برنامه ریزى پروژه اى است که شامل آثار جدیدى از آهنگسازان ایرانى، سوییسى و فرانسوى می باشد و از این پروژه براى یک اقامت دو روزه در دانشگاه پیتسبورگ آمریکا (Carnegie Mellon) و کنسرتهایى در ژنو در سال ٢٠١۵ دعوت شده است. در خرداد ماه آینده لیلا رمضان به عنوان سولیست به همکاری با ارکستر سمفونیک تهران به رهبری نادر مشایخی دعوت شده است. وی همچنین عضو شورای انتخاب قطعات و هیات داوران دهمین جشنواره موسیقی جوان می باشد. وی هم اکنون مشغول ضبط مجموعه ای از قطعات آهنگسازان ایرانی برای پیانو با همکاری شرکت های: “Label Paraty Production-Hamonia Mundi” و “Distribution” می باشد.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

واکاوی نظری موسیقی امبینت (VIII)

به نظر می رسد همزمان با ظهور عصر فضا، در موسیقی نیز فناوری جدیدی متناسب با آن ظهور کرده است تا موسیقیدانان بتوانند احساسات خود را با آن بیان کنند. همین احساس بعدها (۱۹۸۳) هنوز در برایان انو زنده است و در پشت جلد آلبوم «آپولو» از شیفتگی خود برای خلق آثاری که در راستای دستاوردهای نوین علمی بشر باشد می نویسد.

بررسی برخی ویژگی های ساختاری آثار پرویز مشکاتیان (XIX)

بیشتر آثار پرویز مشکاتیان برای گروه ساز های ایرانی تنظیم شده اند و تعدادی معدودی از آنها توسط هنرمندانی چون محمدرضا درویشی و کامبیز روشن روان برای ترکیب ساز های ایرانی و جهانی تنظیم شده اند. این آثار به شرح زیر هستند:

از روزهای گذشته…

چگونه سکوت مرگ را یادآوری می کند (V)

چگونه سکوت مرگ را یادآوری می کند (V)

قاعده ی هارمونیک ها خلاص شود ودر عین حال می دانیم که صدای خالص از دامان طبیعت گرفته می شود و پس از پالایش و فیلتر به دست ما نمی رسد، این امکان به وجود می آید، زمانی که صدا از دستان ما خارج می شود و مجدداً به دامان طبیعت باز می گردد ،به حیاتش ادامه می دهد. سؤال این جاست که در چنین شرایطی چگونه می توان پذیرفت که “سکوت” (Silence) اثر جان کیج (John Cage) در اتمسفر “۳۳:′۴ اش خالی از صدا بوده است؟ موسیقی کیج موسیقی طبیعت و انسان است، موسیقی ماندگار است؛ چرا که از مجموعه صداهای موجود در طبیعت استفاده می کند.
روش‌های آوانگاری فُنمیک و فُنتیک (III)

روش‌های آوانگاری فُنمیک و فُنتیک (III)

در ارتباط با مطلب اخیر، لازم است به موضوعی که تا حدودی دارای اشتراک با آن است پرداخته‌شود. انتخاب روشِ آوانگاری فنمیک و فنتیک به این‌که آوانگارْ خودیِ آن فرهنگ باشد یا نباشد وابستگی قطعی ندارد، بلکه به مقصود و نوع ارتباطِ آوانگار با آن موسیقی مرتبط است. آوانگاری‌های فنتیکِ بلابارتوک، نمونه‌ی تلاشِ یک فردِ خودیِ فرهنگی در جهت رسیدن به توصیفی کامل از موسیقی‌اش به منظور حفظِ هرآنچه از آن موسیقی می‌شنید بود (نتل ۱۳۹۲: ۱۵۴)، یا به عنوان مثال دیگر، از آوانگاری‌های محمد‌تقی مسعودیه از گونه‌های موسیقی کلاسیک ایرانی در کتابش با عنوانِ مبانی اتنوموزیکولوژی می توان نام برد. از طرف دیگر، نتل(۱۳۶۵: ۸۷) آوانگاری‌های جرج هرتسگ را یکی از بهترین آوانگاری‌های فنمیک معرفی می‌کند.
آیا بتهوون به دست پزشک خود درگذشت؟

آیا بتهوون به دست پزشک خود درگذشت؟

به گفته یک آسیب شناس وینی، پزشک این موسیقی دان شهیر با تجویز بیش از حد دارویی نادرست و حاوی ترکیبات سرب، سهوا موجب مرگ او شده است. محققین دیگر چندان با این نظر موافق نیستند اما همه بر این نکته که بتهوون در سالهای قبل از مرگ به شدت بیمار بوده است، اتفاق نظر دارند.
لطفی، نظریه پرداز-پژوهشگر (IV)

لطفی، نظریه پرداز-پژوهشگر (IV)

پیوند زدن مفهوم سرعت اجرا و منحصر به فرد بودن نغمه‌ی اجرایی با مقام و کارکرد نغمه‌ها در آن یکی دیگر از مختصات نظریه‌ی وی است. او معتقد است مقام‌ها هر چه که در محور اصلی بالاتر می‌روند سرعت اجرایشان بیشتر می‌شود (۱۳) (هر چه به نغمه‌های زیرتر در اجرای یک دستگاه نزدیک می‌شویم) (۱۴). همچنین از نظر لطفی هر نغمه از نظر نواک در ساختار دستگاه منحصر به فرد است (به عنوان مثال نمی‌توان به ساختمان دستگاه وفادار ماند و یک درآمد را منطقه‌ی زیرتری از اوج همان دستگاه اجرا کرد).
ویکتور ووتون

ویکتور ووتون

ویکتور ووتن (Victor Lemonte Wooten) نوازنده گیتار بیس در ۱۱ سپتامبر سال ۱۹۶۴ در ویرجینیا آمریکا متولد شد. او را به عنوان یکی از تکنیکالترین نوازندگان گیتار بس میشناسند و همچنین جدا از مهارت در نوازندگی در زمینه آهنگسازی، ترانه سرایی، تهیه کنندگی نیز فعالیت چشمگیری دارد.
ارکستر سمفونیک لندن (I)

ارکستر سمفونیک لندن (I)

ارکستر سمفونیک لندن (London Symphony Orchestra)، مهمترین ارکستر انگلستان و همچنین یکی از مشهورترین ارکسترهای دنیا می باشد. از سال ۱۹۸۲ این ارکستر در مرکز هنری باربیکن (Barbican) لندن قرار گرفت و امروز بسیاری از مشهورترین آثار موسیقی کلاسیک ضبط شده، با این ارکستر ضبط شده است.
انتشار ویرایش جدید ردیف میرزاعبدالله برای سنتور

انتشار ویرایش جدید ردیف میرزاعبدالله برای سنتور

کتاب ردیف میرزاعبدالله براساس اجرای مجید کیانی، به آوانگاری شهاب مِنا، با نُت‌نویسی کامپیوتری، صفحه‌بندی و ویرایش مجدد، توسط مؤسسۀ فرهنگی_ هنری ماهور تجدید چاپ شد. ردیف میرزاعبدالله یکی از منابعِ اصلیِ آموزشِ ردیف در موسیقی ایرانی محسوب می‌شود. این ردیف در اصل بنا بر ساختار و تکنیک‌های نوازندگی سه‌تار شکل گرفته است لیکن با محورقراردادن آن توسط نورعلی برومند برای سایر سازهای موسیقی دستگاهی نیز مورد استفاده قرارگرفت. مجید کیانی، که یک دورۀ کامل این ردیف را نزد نورعلی برومند و داریوش صفوت آموخته است، پس از سال‌ها ممارست آن‌را براساس تکنیک و شیوۀ مضراب‌گذاری حبیب سماعی برای سنتور تنظیم، و اجرای صوتی خود ‌را در سال ۱۳۶۷ منتشر کرده که سال‌ها به‌عنوان مرجع درس ردیف در مراکز دانشگاهی موسیقی ایران مورد استفاده قرار گرفته است.
درسی از استاد ایوان گالامیان

درسی از استاد ایوان گالامیان

در مطالب قبلی به اختصار به این موضوع پرداختیم که داشتن علم ادیت برای هر نوازنده اهمیت بالایی دارد که حتی میتوان گفت، نیاز آن برای نوازنده به اندازه داشتن تکنیک روی ساز است. نوازندگان زیادی هستند که به دلیل عدم شناخت روی ادیت ساز خود، اجراهایی بی احساس را به نمایش میگذارند و حتی گاهی مشکلات تکنیکی پیدا می کنند.
عصیان ِ کلیدر (I)

عصیان ِ کلیدر (I)

با گذشت دو هفته از برگزاری کنسرت ارکستر زهی کیف در تهران به رهبری ولادمیر سیرنکو، هنوز بازار نقد این کنسرت داغ است و در سایت هر خبرگزاری، چند تیتر مربوط به این کنسرت وجود دارد. عطا نویدی، از همکاران سایت “گفتگوی هارمونیک” که در این کنسرت حضور داشته، در این مطلب سعی داشته، غیر از جمع آوری گفته های مختلف در خبر گزاری ها با موسیقیدانان دیگری هم به تبادل نظر بپردازد که بخش اول این مطلب شش قسمتی را میخوانید:
سیستم فیثاغورثی و اعتدال مساوی (I)

سیستم فیثاغورثی و اعتدال مساوی (I)

مقدمه: مسئله نیم پرده های مساوی ذهن موسیقی دانان و تئوریسین های بسیاری را قرنها به خود مشغول نموده است. سیستم ۱۲ نیم پرده مساوی در بین علاقمندان هارمونی خالص و … با مخالفت روبرو شده و می شود ولی به دلیل مزایای آن امروزه پیانوها را با این سیستم کوک کرده٬ پرده گیتار را بر اساس درجات این سیستم می بندند و … دراین نوشتار سعی بر این است تا به چگونگی ایجاد سیستم ۱۲ قسمتی مساوی یا همان ۱۲ نیم پرده ای مساوی پرداخته شود.