لیلا رمضان در جشنواره «سه گاه»

لیلا رمضان در جشنواره «سه گاه» پنسیلوانیا با اجرای آثار آهنگسازان ایرانی و ترک شرکت می کند. در این فستیوال که با حمایت دانشگاه کارنگی ملون آمریکا (Carnegie Mellon University) و مرکز موسیقی ایرانیان (CFIM) برگزار می شود غیر از لیلی رمضان هنرمندان دیگری از کشور ایران به اجرای برنامه می پردازند که شامل: داریوش ثقفی (Dariush Saghafi)، جهانگیر محمدی (Jahangir Mohammadi)، خسرو سلطانی (Khosrow Soltani) و کیان سلطانی (Kian Soltani) می شوند.

در وب سایت این جشنواره در مورد ارتباط ایران و ترکیه اینطور نوشته شده است:
«فرهنگ های ایرانی و ترکی نزدیک به ۸۰۰ سال است که با هم تعامل فرهنگی دارند. موسیقی در این تعامل نقش برجسته ای را بازی کرده است. در عصر صفوی، نوازندگان دربار صفوی مراوداتی با دربار عثمانی داشته اند و در دربارهای دولت عثمانی نیز به فعالیت می پرداخته اند. بعضی از مد ها و دورهای ریتمیک موسیقی ایرانی مربوط به قرن های ۱۵ تا ۱۸ میلادی، همچنان در موسیقی سنتی ترکیه، حفظ شده است. در نتیجه، در ۸۰۰ سال گذشته، موسیقی سنتی ایرانی و ترکی، ارتباط قوی ای با هم داشته اند.»

پیانیست ایرانى، لیلا رمضان، همواره بدنبال کشف و ایجاد یک ارتباط بین فرهنگ غنی کشورش، ایران و موسیقى کلاسیک معاصر است؛ موسیقی که عمده ترین دغدغه و مشغولیت اوست. او همواره از پشتوانۀ فرهنگ شرقى اش براى فهم موسیقایى در اجراهای خود بهره برده است. صدادهندگى ساز، نحوه جمله بندى در قطعات و حساسیت عمیقش از فهم ریتم را می توان مهمترین شاخصه‌های کیفی او در اجرای موسیقی دانست.

او نوازندگى پیانو را در تهران در محضر اساتیدی چون: مصطفى کمال پورتراب، رافایل میناسکانیان و دلبر حکیم آوا آغاز کرد. سپس در سال ٢٠٠٠ به پاریس نقل مکان کرد و پس از دریافت بورس تحصیلى آلبرت روسل در اکول نرمال دو موزیک-آلفرد کُرتو در کلاس ژان میکو (Jean Micault) و دوى اِرلى (Davy Erlih) موفق به کسب دیپلم هاى نوازندگى پیانو و موسیقی‌ مجلسى شد. سپس در کنسرواتوار سنت مور در کلاس ژاکلین بورژس مونورى (Jacqueline Burgès-Maunoury) دیپلم موسیقى در نوازندگى پیانو را با درجه افتخارى کسب کرد. سپس به شهر لوزان که هم اکنون ساکن آن است رفته و دو کارشناسى‌ارشد در رشته های نوازندگى پیانو و همنوازى (آکومپانیومان) در کلاس کریستیان فٓوْر (Christian Favre) و مارک پانتیون (Marc Pantillon) از کنسرواتوار عالى لوزان را دریافت نمود.

هنگام تحصیلاتش در کنسرواتوار لوزان باچهره هاى مهم موسیقى معاصر مثل ویلیام بلانک و فیلیپ اَلبِرا که از استادانش بودند آشنا می شود و به توصیه آنها بخشِ جدی‌تری از فعالیت هاى نوازندگیش را به موسیقى معاصر اختصاص می‌دهد. او با آهنگسازانى چون: تریستان موراى، میکاییل ژَرِل، لوییز نائون و نیکلا بُلانز مشغول به کار می شود و به فعالیت هاى اجرایى با آهنگسازان جوان به خصوص در کلاس آهنگسازى میکاییل ژَرِل در کنسرواتوار ژنو می پردازد.

رمضان با آهنگساز و کلارینتیست شاخص فرانسوى، بلِز اوبالدینى (Blaise Ubaldini)، ازدواج می کند و زندگى مشترک با این آهنگساز به درک عمیق ترش از فرایند “نخستین اجرا” مى افزاید. لیلی رمضان با موسیقى الکترونیک زنده از طریق مرکز موسیقى الکترونیک ایرکام در پاریس آشنایى پیدا کرده و سپس به طور مداوم به سرى کنسرت هاى “SMC” در لوزان، فستیوال “Athénée” در ژنو، فستیوال “Alba” در ایتالیا، “L’Heure Musicale du marais” در پاریس، “Segah festival” در پیتسبورگ-پنسیلوانیا به عنوان سولیست دعوت می شود.

وی در چند سال گذشته به طور مداوم با آهنگسازان ایرانى سراسر جهان در تماس بوده است؛ همچنین به عنوان پیانیست گروه موسیقى معاصر ماتکا در ژنو، بنیان گذار چندین پروژه تبادل فرهنگ موسیقى ایران و موسیقى معاصر بوده است. در سال ٢٠١٣ میلادى در یکى از این پروژه ها از طریق آنسامبل ماتکا از آهنگساز ایرانى، کارن کیهانى، به مدت چهار ماه دعوت به اقامت در ژنو می کند و این آهنگساز براى کنسرتى که از آهنگسازان ایرانى و فرانسوى توسط آنسامبل ماتکا قطعاتى اجرا شد، یک قطعه براى آنسامبل و ساز سنتور می نویسد.

در این هنگام بود که لیلا رمضان به ایجاد پروژه ای در مورد پیانو و آهنگسازان ایرانی می پردازد. براى این پروژه که “صد سال موسیقى ایران براى پیانو” نام دارد، لیلا رمضان قطعات پیانو از ۲۲ آهنگساز ایرانى را از سراسر جهان با سبک ها و نسل هاى مختلف جمع آورى کرده است که در این مجموعه قطعاتى از آهنگسازان جوان موسیقى معاصر ایران هم توسط این پیانیست اجرا می شود.

از فعالیت های دیگر این پیانیست طراحی و برنامه ریزى پروژه اى است که شامل آثار جدیدى از آهنگسازان ایرانى، سوییسى و فرانسوى می باشد و از این پروژه براى یک اقامت دو روزه در دانشگاه پیتسبورگ آمریکا (Carnegie Mellon) و کنسرتهایى در ژنو در سال ٢٠١۵ دعوت شده است. در خرداد ماه آینده لیلا رمضان به عنوان سولیست به همکاری با ارکستر سمفونیک تهران به رهبری نادر مشایخی دعوت شده است. وی همچنین عضو شورای انتخاب قطعات و هیات داوران دهمین جشنواره موسیقی جوان می باشد. وی هم اکنون مشغول ضبط مجموعه ای از قطعات آهنگسازان ایرانی برای پیانو با همکاری شرکت های: “Label Paraty Production-Hamonia Mundi” و “Distribution” می باشد.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

برنامه گردشگری موسیقی نواحی ایران همزمان با کنگره مشاهیر کُرد در سنندج

موزه موسیقی ایران همزمان با کنگره مشاهیر کرد در سنندج، سفری تخصصی در زمینه موسیقی به این شهر برگزار می کند. این سفر با همکاری موزه موسیقی ایران و انجمن موسیقی سنندج برگزار می­گردد و هدف از آن، دیدار و همنشینی با اساتید گرانقدر موسیقی غنی کُردی، بهره ­گیری از دانش موسیقایی و اجرای زنده اساتید برجسته، آشنایی با فرهنگ موسیقی کُردی شامل سازها، موسیقی­ های آیینی و گروه­های موسیقی، دیدار از کارگاه­های کهن و منحصر به فرد ساخت سازهایی چون دف، دیوان، تنبور و سنتور به منظور آشنایی با سازهای بومی و تکنیک­های خاص ساخت آن­ها در منطقه، حضور در خانقاه و آشنایی با موسیقی عمیق خانقاهی، شرکت در برنامه گروه نوازی دف، تماشای حرکات موزون کردی، دیدار از موزه ­ها و ابنیه­ تاریخی شهر سنندج می ­باشد.

آثار مرتضی محجوبی به انتشار رسید

ردیف و قطعاتی از مرتضی محجوبی به انتشار رسید. این کتاب، حاصل اندیشه و انگیزه شهرام محذوف در تبدیل دست‌نوشته‌های مرتضی محجوبی به خط نت بین‌المللی است که با همکاری فخری ملک‌پور، در طول مدت ۳سال به انجام رسیده است که دارای ۱۲ مقام (شامل ۷ دستگاه و ۵ آواز) است. تنظیم تمامی پیش‌درآمدها، قطعات ضربی، تصنیف‌ها و رِنگ‌ها توسط شهرام محذوف صورت گرفته است.

از روزهای گذشته…

موسیقی پست مدرن (I)

موسیقی پست مدرن (I)

موسیقی پست مدرن از لحاظ سبک و وضعیت، قابل بررسی است. به‌عنوان یک سبک موسیقایی، موسیقی پست مدرن شامل ویژگی‌های هنر پست مدرن، یا به عبارتی، هنر بعد از مدرنیسم است. (ر.ک. مدرنیسم در هنر موسیقی شماره‌ی ۷۱). این سبک، از التقاط در فرم و ژانر موسیقی جانب‌داری می‌کند و اغلب ویژگی‌های ژانر‌های مختلف را ترکیب کرده یا از گزینش قطعات به صورت پراکنده بهره می‌گیرد. این موسیقی به خود-ارجاعی و طعنه‌آمیز بودن گرایش دارد و مرز میان هنر متعالی و باسمه‌ای را محو می‌کند.
از بین بردن سکون هارمونیک

از بین بردن سکون هارمونیک

توالی آکوردهای برگشت پذیر (Turnaround) آنهایی هستند که شما می توانید بارها و بارها آنها را تکرار کنید. به این معنا که پس از رسیدن میزان آخر امکان وصل هارمونیک این میزان به اولین میزان از توالی آکورد موجود می باشد. این نوع از توالی های آکورد معمولآ کوتاه می باشند و به نوازنده یا آهنگساز اجازه می دهند که با خیال راحت آنرا به هر مقدار که می خواهد تکرار کند.
تامی امانوئل و افکت های تصادفی

تامی امانوئل و افکت های تصادفی

تامی امانوئل (Tommy Emmanuel) یکی از نوازندگان برجسته گیتار -fingerpicking- میباشد، وی بیشتر بخاطر اجراهای پرهیجان و همچنین استفاده از افکت های تصادفی در اجراهایش مشهور میباشد. در ۳۱ می سال ۱۹۵۵ در شهر New South Wales استرالیا بدنیا آمد.
تور کر فلوت تهران در اروپا به پایان رسید

تور کر فلوت تهران در اروپا به پایان رسید

کر فلوت تهران (TCF) به سرپرستی فیروزه نوائی و رهبری سعید تقدسی مجموعه کنسرت هایی را در شهرهای زوریخ، فلدکیرش، گراتس و وین در روزهای ۲۳ تا ۲۸ مارچ به روی صحنه بردند. در این مجموعه کنسرت ها، سولیست های مختلفی کر فلوت تهران را همراهی کردند و همچنین در شهر گراتس برای اولین بار، یک رهبر میهمان نیز هدایت تعدادی از قطعاتِ کنسرتِ کر فلوت را به عهده گرفت.
گفتگو با عبد الحمید اشراق (III)

گفتگو با عبد الحمید اشراق (III)

خاطرهء دوم اینکه: روزی با استاد و مرتضی نی‏داود در منزلش وعدهء ملاقاتی داشتم. نی‏داوود علاوه بر استادی در رشتهء تار فردی بود مردم‏ دار صبور و بیش از حد با ادب که مورد احترام همه‏ بود، او گفت پسرم، قبل از اینکه صحبتهایمان را شروع کنیم، قصه‏ای برایت می‏گویم. گفتم‏ خواهش می‏کنم.
Il Carlo IX di Francia del 1566 (قسمت دوم)

Il Carlo IX di Francia del 1566 (قسمت دوم)

از نظر زیبایی شناسی بسیار پویا و انسانی مطابق با فرمهای طبیعی در حرکت بودند ونوای ویلن ها در خانواده آماتی از شکوهی عمیق خبر می دهد که به دور از جنجال ها و هیاهوی محیط حضور خود را تثبیت می کند و چه زیبا که هنر ویلن با آماتی ها بنیان گذاری و ادامه یافت ما همچنان گذشتگان خاندان آماتی را سپاس می گذاریم و کوشش آنان را در ایستایی این پدیده شگرف احساس می کنیم هر چند که شاید نامی از آنها در تاریخ نباشد.
شکافتن یک بافته (II)

شکافتن یک بافته (II)

در این‌جا هیچ برهم نهیِ آشکاری به‌جز کرسی شروع جمله، میان صدای نی و بقیه‌ی گروه نیست بلکه حرکت وارونه‌ی جمله‌ها هر بار به یک فاصله‌ (چهارم، پنجم یا سوم) در پایان منجر می‌شود تا از دو سوی مختلف هر دو آهنگ به یک کرسی جدید مشترک برسند.
گزارش از نقد آلبوم عطاریه (I)

گزارش از نقد آلبوم عطاریه (I)

همزمان با بزرگداشت روز عطار (شیخ فریدالدین محمدعطار نیشابوری) آلبوم موسیقی «عطاریه» در فرهنگ سرای ارسباران رونمایی شد. در این برنامه، در کنار رونمایی از این آلبوم، بزرگداشتی برای عطار نیشابوری با سخنرانی دکتر محمد بقایی (ماکان) و نقد آلبوم توسط علیرضا میرعلی نقی و سجاد پورقناد به همراه اجرای زنده بخش هایی از آلبوم به اجرا رسید.
روش سوزوکی (قسمت سی سوم)

روش سوزوکی (قسمت سی سوم)

در دوران مدرسه به اندازه ‌ای به تکالیفم می‌رسیدم که در امتحان‌ هایم مردود نشوم اما در عوض در صدد انجام کارهایی بودم که به وسیله آنها در جستجوی اهداف زندگیم موفق شوم و کتاب‌ هایی درباره بوجود آمدن فلسفه غرب مطالعه کنم. شاید همه این ها با آشنایی با تولستوی در من شروع شد. من خودم را بطور کامل و با کوشش و تلاش فراوان به او و همچنین به گفته ‌های اخلاقی و پند و اندرزهای کشیش دوگن (Dogen) با عنوان شوشوگی (Shushogi) که به شرح زیر شروع می شدند، اختصاص داده بودم:
کج بشینیم، راستشو بگیم  (IV)

کج بشینیم، راستشو بگیم (IV)

گروهی نیز به شدت علاقمندند بیوک آقا را ضمیمه‌ی تذکر الاولیا کنند و آوارگی‌ها و بی‌خانمانی‌های او را، شوریدگی شبلی‌وار درویشی وارسته و واصل تعبیر کنند. شیدای عارفی که تمام کلمات به ظاهر ساده و گاه نامفهومش در عالم معنا و معرفت سرچشمه داشت و چشم معنابینی می‌بایست تا اندر احوالات ظاهری چونان سرگشته‌ای، نشانه‌های سرور و سرمستی از سرکشیدن شراب حقیقت ببیند. وجود چنین پنداشتهایی نیز، از عشق و علاقه‌ی ریشه‌دار ما به اسطوره‌سازی‌ها و تقدس بخشیدن‌ها دور نیست. مگر نه این است که در دو دهه‌ی پایانی زندگی بیوک‌آقا، با رسیدگی‌ها و توجه هرچه بیشتر مردم و هنردوستان، حال جسمی و روحی او اندکی بهتر ‌شده بود؟ پس بر چه اساسی و به استناد چه نشانه‌هایی می‌توان ثابت کرد که بیوک‌آقا خود، آگاهانه این نوع زندگی فلاکت‌بار و دردآلود را انتخاب کرده ‌بود؟