لیلا رمضان در جشنواره «سه گاه»

لیلا رمضان در جشنواره «سه گاه» پنسیلوانیا با اجرای آثار آهنگسازان ایرانی و ترک شرکت می کند. در این فستیوال که با حمایت دانشگاه کارنگی ملون آمریکا (Carnegie Mellon University) و مرکز موسیقی ایرانیان (CFIM) برگزار می شود غیر از لیلی رمضان هنرمندان دیگری از کشور ایران به اجرای برنامه می پردازند که شامل: داریوش ثقفی (Dariush Saghafi)، جهانگیر محمدی (Jahangir Mohammadi)، خسرو سلطانی (Khosrow Soltani) و کیان سلطانی (Kian Soltani) می شوند.

در وب سایت این جشنواره در مورد ارتباط ایران و ترکیه اینطور نوشته شده است:
«فرهنگ های ایرانی و ترکی نزدیک به ۸۰۰ سال است که با هم تعامل فرهنگی دارند. موسیقی در این تعامل نقش برجسته ای را بازی کرده است. در عصر صفوی، نوازندگان دربار صفوی مراوداتی با دربار عثمانی داشته اند و در دربارهای دولت عثمانی نیز به فعالیت می پرداخته اند. بعضی از مد ها و دورهای ریتمیک موسیقی ایرانی مربوط به قرن های ۱۵ تا ۱۸ میلادی، همچنان در موسیقی سنتی ترکیه، حفظ شده است. در نتیجه، در ۸۰۰ سال گذشته، موسیقی سنتی ایرانی و ترکی، ارتباط قوی ای با هم داشته اند.»

پیانیست ایرانى، لیلا رمضان، همواره بدنبال کشف و ایجاد یک ارتباط بین فرهنگ غنی کشورش، ایران و موسیقى کلاسیک معاصر است؛ موسیقی که عمده ترین دغدغه و مشغولیت اوست. او همواره از پشتوانۀ فرهنگ شرقى اش براى فهم موسیقایى در اجراهای خود بهره برده است. صدادهندگى ساز، نحوه جمله بندى در قطعات و حساسیت عمیقش از فهم ریتم را می توان مهمترین شاخصه‌های کیفی او در اجرای موسیقی دانست.

او نوازندگى پیانو را در تهران در محضر اساتیدی چون: مصطفى کمال پورتراب، رافایل میناسکانیان و دلبر حکیم آوا آغاز کرد. سپس در سال ٢٠٠٠ به پاریس نقل مکان کرد و پس از دریافت بورس تحصیلى آلبرت روسل در اکول نرمال دو موزیک-آلفرد کُرتو در کلاس ژان میکو (Jean Micault) و دوى اِرلى (Davy Erlih) موفق به کسب دیپلم هاى نوازندگى پیانو و موسیقی‌ مجلسى شد. سپس در کنسرواتوار سنت مور در کلاس ژاکلین بورژس مونورى (Jacqueline Burgès-Maunoury) دیپلم موسیقى در نوازندگى پیانو را با درجه افتخارى کسب کرد. سپس به شهر لوزان که هم اکنون ساکن آن است رفته و دو کارشناسى‌ارشد در رشته های نوازندگى پیانو و همنوازى (آکومپانیومان) در کلاس کریستیان فٓوْر (Christian Favre) و مارک پانتیون (Marc Pantillon) از کنسرواتوار عالى لوزان را دریافت نمود.

هنگام تحصیلاتش در کنسرواتوار لوزان باچهره هاى مهم موسیقى معاصر مثل ویلیام بلانک و فیلیپ اَلبِرا که از استادانش بودند آشنا می شود و به توصیه آنها بخشِ جدی‌تری از فعالیت هاى نوازندگیش را به موسیقى معاصر اختصاص می‌دهد. او با آهنگسازانى چون: تریستان موراى، میکاییل ژَرِل، لوییز نائون و نیکلا بُلانز مشغول به کار می شود و به فعالیت هاى اجرایى با آهنگسازان جوان به خصوص در کلاس آهنگسازى میکاییل ژَرِل در کنسرواتوار ژنو می پردازد.

رمضان با آهنگساز و کلارینتیست شاخص فرانسوى، بلِز اوبالدینى (Blaise Ubaldini)، ازدواج می کند و زندگى مشترک با این آهنگساز به درک عمیق ترش از فرایند “نخستین اجرا” مى افزاید. لیلی رمضان با موسیقى الکترونیک زنده از طریق مرکز موسیقى الکترونیک ایرکام در پاریس آشنایى پیدا کرده و سپس به طور مداوم به سرى کنسرت هاى “SMC” در لوزان، فستیوال “Athénée” در ژنو، فستیوال “Alba” در ایتالیا، “L’Heure Musicale du marais” در پاریس، “Segah festival” در پیتسبورگ-پنسیلوانیا به عنوان سولیست دعوت می شود.

وی در چند سال گذشته به طور مداوم با آهنگسازان ایرانى سراسر جهان در تماس بوده است؛ همچنین به عنوان پیانیست گروه موسیقى معاصر ماتکا در ژنو، بنیان گذار چندین پروژه تبادل فرهنگ موسیقى ایران و موسیقى معاصر بوده است. در سال ٢٠١٣ میلادى در یکى از این پروژه ها از طریق آنسامبل ماتکا از آهنگساز ایرانى، کارن کیهانى، به مدت چهار ماه دعوت به اقامت در ژنو می کند و این آهنگساز براى کنسرتى که از آهنگسازان ایرانى و فرانسوى توسط آنسامبل ماتکا قطعاتى اجرا شد، یک قطعه براى آنسامبل و ساز سنتور می نویسد.

در این هنگام بود که لیلا رمضان به ایجاد پروژه ای در مورد پیانو و آهنگسازان ایرانی می پردازد. براى این پروژه که “صد سال موسیقى ایران براى پیانو” نام دارد، لیلا رمضان قطعات پیانو از ۲۲ آهنگساز ایرانى را از سراسر جهان با سبک ها و نسل هاى مختلف جمع آورى کرده است که در این مجموعه قطعاتى از آهنگسازان جوان موسیقى معاصر ایران هم توسط این پیانیست اجرا می شود.

از فعالیت های دیگر این پیانیست طراحی و برنامه ریزى پروژه اى است که شامل آثار جدیدى از آهنگسازان ایرانى، سوییسى و فرانسوى می باشد و از این پروژه براى یک اقامت دو روزه در دانشگاه پیتسبورگ آمریکا (Carnegie Mellon) و کنسرتهایى در ژنو در سال ٢٠١۵ دعوت شده است. در خرداد ماه آینده لیلا رمضان به عنوان سولیست به همکاری با ارکستر سمفونیک تهران به رهبری نادر مشایخی دعوت شده است. وی همچنین عضو شورای انتخاب قطعات و هیات داوران دهمین جشنواره موسیقی جوان می باشد. وی هم اکنون مشغول ضبط مجموعه ای از قطعات آهنگسازان ایرانی برای پیانو با همکاری شرکت های: “Label Paraty Production-Hamonia Mundi” و “Distribution” می باشد.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

گزارشی از نشست خبری دومین جشنواره موسیقی دانشگاهی «صبا»

نشست خبری دومین جشنواره موسیقی دانشگاهی «صبا» روز چهارشنبه بیست و دوم آبان در پردیس باغ ملی دانشگاه هنر تهران برگزار شد. در این نشست با حضور پوریا رمضانیان (دبیر جشنواره)، محمد هادی مجیدی (دبیر اجرایی جشنواره)، محمدرضا آزاده فر (معاون پژوهشی دانشگاه)، محمدرضا تفضلی (مشاور هنری جشنواره)، سیاوش مهرآیین (سرپرست تیم طراحی گرافیک) و پردیس نیک بخش (روابط عمومی جشنواره) برگزار شد.

جان کیج و ذن بودیسم (III)

او به زودی خود را مستغرق میان دنیای سریالیسم شوئنبرگ و نئوکلاسیسیسم «استراوینسکی» پیدا کرد و عمیق ترین تآثیرات را از کلاس های آهنگسازی «هنری کاول» پذیرفت. در ۱۹۳۴ به بهترین شاگرد کلاس شوئنبرگ بدل شد. یک بار شوئنبرگ در باره ی او گفت: او برای من نه تنها بهترین شاگردِ آهنگسازی که افتخارِ کشفِ یک نبوغ است.

از روزهای گذشته…

موسیقی و معنا (VI)

موسیقی و معنا (VI)

هر یک از انواع هنر، منجر به ظهور نظریه‌ زیبایی‌شناختی شد که برای آن گونه‌ی بخصوص از هنر، بیشترین کاربرد را داشت؛ اینگونه بود که نظریه‌های بازنمودی در هنرهای تجسمی، نظریه‌های مبتنی بر بیان در موسیقی، و نظریه‌های تأویلی در ادبیات مطرح شدند. طبیعی‌ست که میان این نظریه‌ها، هم‌پوشانی‌ و تداخل‌ وجود داشته‌باشد چراکه همه‌ی آنها درون مجموعه‌ی وسیع‌تری به نام هنر‌ جای می‌گیرند. اما رویکردهای امروزی، یا با طرح این ادعا که خاستگاه تجربه‌ی زیباشناختی امور بیرونی و عینی هستند، ذهن‌گراییِ واقع در بنیان تفکر دوره‌ی روشنگری را رد می‌کنند و یا با تلاش برای مشخص کردن شرایطی که ذات تجربه‌ی زیباشناختی را تعیین می‌کنند، به یک ذهن‌گرایی مخصوص به خود می‌رسند. اساس زیبایی‌شناسی بر این نظر استوار است که مجموعه‌ای از پدیده‌ها وجود دارند که تنها می‌توان آنها را «هنر» نامید؛ به همین سبب تلاش‌ شده است تا تبیین شود که هنر، برای هنر بودن باید چه کیفیت‌هایی داشته باشد و همچنین تلاش شده‌است تا ریشه‌های هنر را در بافت اجتماعی، تاریخی و نهادی‌ آن جستجو کنند (نک.Wollheim 1980 ).
لوکاس فاس، اسطوره زنده موسیقی آمریکا

لوکاس فاس، اسطوره زنده موسیقی آمریکا

لوکاس فاس (Lukas Foss)، آهنگساز، استاد و نغمه پردازی مهم در هنر موسیقی آمریکا محسوب می شود. او بویژه در زمینه ی نقد موسیقی قرن بیستم تلاش بسیار کرده است. فاس سرآغاز پیوند خود با موسیقی را در شهر برلین تجربه کرد، در همین شهر بود که نوازندگی پیانواین ساز مهم را آغاز کرد ودر عین حال کوشش نموده با مبانی نظری این ساز آشنا شود، استادش خولیو گلدستین (Julius Goldstein) بود.
معرفی کتاب «موسیقی ایرانی»شناسی در خانه هنرمندان

معرفی کتاب «موسیقی ایرانی»شناسی در خانه هنرمندان

روز سه شنبه دوم اردیبهشت ماه سال جاری، در تالار شهناز خانه هنرمندان، خسرو جعفرزاده به معرفی کتاب جدید خود، «موسیقی ایرانی»شناسی می پردازد. چاپ اول کتاب «موسیقی ایرانی»شناسی اثر خسرو جعفرزاده شامل ۲۴۰ صفحه در قطع وزیری با شمارگان پانصد نسخه به‌تازگی از سوی انتشارات هنر موسیقی وارد باز نشر کتاب‌های موسیقی شد.
گفتگو با هوشنگ ظریف (I)

گفتگو با هوشنگ ظریف (I)

هوشنگ ظریف جزو آخرین بازمانده‌های نسلی از موسیقیدانان ایرانی است که هرگز اهل جنجال‌های رسانه‌ای نبودند؛ نسلی در عمل موسیقایی درجه یک و در آموزش خستگی‌ناپذیر. ظریف، تربیت‌شده‌ی مکتب معلمانی چون موسی معروفی، حسین دهلوی، روح‌الله خالقی، فرامرز پایور است که خود نیز تا امروز بر همان مسیر بوده و هست. بی‌تردید حاصل چند دهه کوشش پایه‌گذارانه‌ی آن نسل بود که قطار موسیقی کلاسیک ایرانی را شتاب بخشید. سالی که در آنیم اولین سالی است که هوشنگ ظریف بر خلاف خواست قلبی خود، پس از بیش از نیم قرن تدریس تار، دیگر در هنرستان موسیقی درس نمی‌دهد. سالروز تولد این استاد کهن‌سال ولی هنوز پر شور و بذله‌گو، بهانه‌ای بود تا او را در این گرد و غبار هیاهوهای رسانه‌ای بازیابیم و هوایی تازه کنیم.
مادری با تار (I)

مادری با تار (I)

تصاویر باقی مانده از دوره ی قاجار، آینه ی تمام نمای وضعیت اجتماعی آن روزگار است. بخشی از این تصاویر که مربوط به اولین عکس برداری های تاریخ ایران می باشد، شامل عکاسی های شخص ناصرالدین شاه قاجار است که سخت دلبسته ی این هنر شده بود؛ طبعا به خاطر محدود بودن حضور اجتماعی پادشاه آن روزگار ایران، سوژه های تصاویر اولیه ی تاریخ عکاسی ایران هم محدود به تصاویری از دربار و درباریان و گاهی مناظری از ییلاق ها و برنامه های شکار شاه و تیراندازهای او شده است.
“دوستی” با کنسرتویی برای جوشا بل ادامه می یابد …

“دوستی” با کنسرتویی برای جوشا بل ادامه می یابد …

به بهانه اجرای کنسرتو ویلن اثر بهزاد رنجبران با ارکستر سمفونیک ایندیاناپلیس و تکنوازی جوشا بل

تادیوس کاهیل (Thaddeus Cahill (1867-1934

شنبه ۱۵ اسفند ۱۳۸۳ ۲۰ سال بعد از اختراع فونوگراف که دستگاهی برای ضبط صدا بود اولین دستگاه تولید صدای موسیقی اختراع شد. تادیوس کاهیل در سال ۱۸۹۷ میلادی بیانگر یک نقطه شروع در موسیقی الکترونیک می باشد.
دیوید گیلمور طرفدارانش را به هیجان آورد

دیوید گیلمور طرفدارانش را به هیجان آورد

دیوید گیلمور به همراه و گروهش روز چهارشنبه هفته گذشته در سالن تئاتر کداک واقع در هالیوود، با اجرای قطعاتی از The Dark Side of the Moon و ادغام بخش هایی از Time ، Breathe و Money به اجرای کنسرت پرداختند.
سریر: باید اجازه بدهیم هر کس روایت خود را داشته باشد

سریر: باید اجازه بدهیم هر کس روایت خود را داشته باشد

من ترجیح دادم در این کار دخالت خاصی نداشته باشم و بگذارم این گروه کار خود را پیش ببرند. نوازندگان این ارکستر تقریبا همگی جوان بودند، در انتخاب خوانندگان هم سعی شده بوده از میان خوانندگان پر طرفدار روز کسانی انتخاب شوند که توجه بیشتری به کیفیت کار موسیقی دارند و خانم نوری هم روی این گروه از خوانندگان تاکید داشتند.
ریچارد واگنر، خداوندگار اپرا (IV)

ریچارد واگنر، خداوندگار اپرا (IV)

آثار واگنر به طور گسترده ای از اسطوره شناسی و افسانه های اروپای شمالی نشات گرفته، به ویژه موسیقی ایسلندی و آلمانی. از طریق اپراها و مقالاتش، واگنر تاثیر فراوانی را روی نحوه اجرای اپرا به جای گذاشت. او مدافع تفکر جدید شوپنهاوور مبنی بر “موسیقی نمایش” بود که در این صورت تمام عناصر موسیقی و نمایش در هم ادغام می شوند. برخلاف دیگر آهنگسازان اپرا که معمولا وظیفه نوشتن متن و اشعار را خود بر عهده نمی گیرند و به دیگران می سپارند، واگنر تمام این متون را خود می نویسد و آن را شعر می نامد.