لیلا رمضان در جشنواره «سه گاه»

لیلا رمضان در جشنواره «سه گاه» پنسیلوانیا با اجرای آثار آهنگسازان ایرانی و ترک شرکت می کند. در این فستیوال که با حمایت دانشگاه کارنگی ملون آمریکا (Carnegie Mellon University) و مرکز موسیقی ایرانیان (CFIM) برگزار می شود غیر از لیلی رمضان هنرمندان دیگری از کشور ایران به اجرای برنامه می پردازند که شامل: داریوش ثقفی (Dariush Saghafi)، جهانگیر محمدی (Jahangir Mohammadi)، خسرو سلطانی (Khosrow Soltani) و کیان سلطانی (Kian Soltani) می شوند.

در وب سایت این جشنواره در مورد ارتباط ایران و ترکیه اینطور نوشته شده است:
«فرهنگ های ایرانی و ترکی نزدیک به ۸۰۰ سال است که با هم تعامل فرهنگی دارند. موسیقی در این تعامل نقش برجسته ای را بازی کرده است. در عصر صفوی، نوازندگان دربار صفوی مراوداتی با دربار عثمانی داشته اند و در دربارهای دولت عثمانی نیز به فعالیت می پرداخته اند. بعضی از مد ها و دورهای ریتمیک موسیقی ایرانی مربوط به قرن های ۱۵ تا ۱۸ میلادی، همچنان در موسیقی سنتی ترکیه، حفظ شده است. در نتیجه، در ۸۰۰ سال گذشته، موسیقی سنتی ایرانی و ترکی، ارتباط قوی ای با هم داشته اند.»

پیانیست ایرانى، لیلا رمضان، همواره بدنبال کشف و ایجاد یک ارتباط بین فرهنگ غنی کشورش، ایران و موسیقى کلاسیک معاصر است؛ موسیقی که عمده ترین دغدغه و مشغولیت اوست. او همواره از پشتوانۀ فرهنگ شرقى اش براى فهم موسیقایى در اجراهای خود بهره برده است. صدادهندگى ساز، نحوه جمله بندى در قطعات و حساسیت عمیقش از فهم ریتم را می توان مهمترین شاخصه‌های کیفی او در اجرای موسیقی دانست.

او نوازندگى پیانو را در تهران در محضر اساتیدی چون: مصطفى کمال پورتراب، رافایل میناسکانیان و دلبر حکیم آوا آغاز کرد. سپس در سال ٢٠٠٠ به پاریس نقل مکان کرد و پس از دریافت بورس تحصیلى آلبرت روسل در اکول نرمال دو موزیک-آلفرد کُرتو در کلاس ژان میکو (Jean Micault) و دوى اِرلى (Davy Erlih) موفق به کسب دیپلم هاى نوازندگى پیانو و موسیقی‌ مجلسى شد. سپس در کنسرواتوار سنت مور در کلاس ژاکلین بورژس مونورى (Jacqueline Burgès-Maunoury) دیپلم موسیقى در نوازندگى پیانو را با درجه افتخارى کسب کرد. سپس به شهر لوزان که هم اکنون ساکن آن است رفته و دو کارشناسى‌ارشد در رشته های نوازندگى پیانو و همنوازى (آکومپانیومان) در کلاس کریستیان فٓوْر (Christian Favre) و مارک پانتیون (Marc Pantillon) از کنسرواتوار عالى لوزان را دریافت نمود.

هنگام تحصیلاتش در کنسرواتوار لوزان باچهره هاى مهم موسیقى معاصر مثل ویلیام بلانک و فیلیپ اَلبِرا که از استادانش بودند آشنا می شود و به توصیه آنها بخشِ جدی‌تری از فعالیت هاى نوازندگیش را به موسیقى معاصر اختصاص می‌دهد. او با آهنگسازانى چون: تریستان موراى، میکاییل ژَرِل، لوییز نائون و نیکلا بُلانز مشغول به کار می شود و به فعالیت هاى اجرایى با آهنگسازان جوان به خصوص در کلاس آهنگسازى میکاییل ژَرِل در کنسرواتوار ژنو می پردازد.

رمضان با آهنگساز و کلارینتیست شاخص فرانسوى، بلِز اوبالدینى (Blaise Ubaldini)، ازدواج می کند و زندگى مشترک با این آهنگساز به درک عمیق ترش از فرایند “نخستین اجرا” مى افزاید. لیلی رمضان با موسیقى الکترونیک زنده از طریق مرکز موسیقى الکترونیک ایرکام در پاریس آشنایى پیدا کرده و سپس به طور مداوم به سرى کنسرت هاى “SMC” در لوزان، فستیوال “Athénée” در ژنو، فستیوال “Alba” در ایتالیا، “L’Heure Musicale du marais” در پاریس، “Segah festival” در پیتسبورگ-پنسیلوانیا به عنوان سولیست دعوت می شود.

وی در چند سال گذشته به طور مداوم با آهنگسازان ایرانى سراسر جهان در تماس بوده است؛ همچنین به عنوان پیانیست گروه موسیقى معاصر ماتکا در ژنو، بنیان گذار چندین پروژه تبادل فرهنگ موسیقى ایران و موسیقى معاصر بوده است. در سال ٢٠١٣ میلادى در یکى از این پروژه ها از طریق آنسامبل ماتکا از آهنگساز ایرانى، کارن کیهانى، به مدت چهار ماه دعوت به اقامت در ژنو می کند و این آهنگساز براى کنسرتى که از آهنگسازان ایرانى و فرانسوى توسط آنسامبل ماتکا قطعاتى اجرا شد، یک قطعه براى آنسامبل و ساز سنتور می نویسد.

در این هنگام بود که لیلا رمضان به ایجاد پروژه ای در مورد پیانو و آهنگسازان ایرانی می پردازد. براى این پروژه که “صد سال موسیقى ایران براى پیانو” نام دارد، لیلا رمضان قطعات پیانو از ۲۲ آهنگساز ایرانى را از سراسر جهان با سبک ها و نسل هاى مختلف جمع آورى کرده است که در این مجموعه قطعاتى از آهنگسازان جوان موسیقى معاصر ایران هم توسط این پیانیست اجرا می شود.

از فعالیت های دیگر این پیانیست طراحی و برنامه ریزى پروژه اى است که شامل آثار جدیدى از آهنگسازان ایرانى، سوییسى و فرانسوى می باشد و از این پروژه براى یک اقامت دو روزه در دانشگاه پیتسبورگ آمریکا (Carnegie Mellon) و کنسرتهایى در ژنو در سال ٢٠١۵ دعوت شده است. در خرداد ماه آینده لیلا رمضان به عنوان سولیست به همکاری با ارکستر سمفونیک تهران به رهبری نادر مشایخی دعوت شده است. وی همچنین عضو شورای انتخاب قطعات و هیات داوران دهمین جشنواره موسیقی جوان می باشد. وی هم اکنون مشغول ضبط مجموعه ای از قطعات آهنگسازان ایرانی برای پیانو با همکاری شرکت های: “Label Paraty Production-Hamonia Mundi” و “Distribution” می باشد.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نگاهی اجمالی به شیوه‌ی کار واروژان (VII)

موسیقی‌های انتخاب‌شده از سوی من برای این نوشته عبارت‌اند از: «بوی خوب گندم» با آهنگ‌سازی و تنظیم واروژان، ترانه‌ی «شهیار قنبری» و صدای «داریوش اقبالی»، «پُل» با آهنگ‌سازی و تنظیم واروژان، ترانه‌سرایی «ایرج جنتی عطایی» و صدای «فائقه آتشین»، «هفته‌ی خاکستری» با آهنگ‌سازی و تنظیم واروژان، ترانه‌سرایی شهیار قنبری و صدای «فرهاد مهراد»، «اسمر اسمر‌جانم» و «بارون بارون» از ترانه‌های فولکلور ایرانی با تنظیم واروژان و صدای «پریرخ شاه‌یلانی» (پری زنگنه).

روش سوزوکی (قسمت شصت و دوم)

در سال ۱۹۶۱ هشت سال بعد از ماجرای دوهام، در جرائد اعلام شد که در ۱۶ آبریل در ساعت ۱۰ صبح، چهارصد بچه بین سنین پنج تا دوازده سال با ویولن‌های کوچک در دست بر روی صحنه سالن اجرای جشن ‌های بونکیو (Bunkyo) در توکیو به روی صحنه رفتند و همگی مرتب و در صف منتظر پابلو کازالس (Pablo Casals) بودند که یکی از بزرگترین نوازندگان ویولنسل قرن بیستم بود. ماشین استاد دو دقیقه قبل از اجرا به سالن جشن رسید و او دقیقاً در سرِ ساعت ده با همسرش وارد سالن شد، با تشویق ‌های تحسین برانگیز از طرف مادران و پدران، بچه‌ها و معلم ‌های پرورشِ استعداد ها روبرو شدند، به محض دیدنِ چهارصد کودک بر روی صحنه کازالز گفت: اوه… اوه… و او و همسرش به کودکان دست تکان دادند و برجایشان قرار گرفتند. در همان لحظه بچه ‌ها بر روی واریاسیونهای «ما می‌خواهیم جوها را درو کنیم» بطور اونیسون شروع به نواختن کردند و این یک ارائه فوق العاده تکان دهنده شد. مایستر کازالس اجراهای آنها را با هیجان دنبال می‌کرد و دوباره گفت: اوه… اوه… وقتی که بچه ‌ها کنسرتو ویولن ویوالدی و دوبل کنسرتوی باخ را به اجرا در آوردند، هیجان فوق‌العاده‌ای بوجود آمده بود.

از روزهای گذشته…

عشق‌بازی می‌کنم با ˝نام˝ او (II)

عشق‌بازی می‌کنم با ˝نام˝ او (II)

آیا عنوان “مثنوی در موسیقی دستگاهی” به معنای معرفی و سپس بسط این گوشه در موسیقی دستگاهی نیست؟ و اگر پاسخ سوال پیشین مثبت است، این اتفاق چگونه رخ داده؟
به زبان ایرانی (IV)

به زبان ایرانی (IV)

در سراسر قطعه، تکیه‌ها به عنوان عناصر تزیینی با نقش تقویت شده‌ی یادآوری کننده‌ی رابطه با موسیقی ایرانی حضور دارند (به‌عنوان نمونه در لحظات آغازین ملودی ویلن، همراهی‌های فلوت چیزی نیست جز همین تزیینات). مشاهده می‌کنید که موضوعات ژرف‌تر نغمه‌ی مرکزی، فرم بی‌بازگشت و تزییناتی به عنوان چاشنی، چگونه اثری قطعی در ساختن هویت این قطعه‌ی موسیقی داشته است.
گفتگوی هارمونیک یکساله شد

گفتگوی هارمونیک یکساله شد

سال گذشته ۱۶ فروردین ماه بود که “گفتگوی هارمونیک” را راه اندازی کردیم و در کنار سایر وبلاگ ها و سایت های فارسی زبان در حد و توان خود سعی به گسترش آگاهی علاقمندان به موسیقی در این زمینه نمودیم. کار خود را با یک وبلاگ ساده شروع کردیم و با زبانی ساده وارد محفل گرم دوستداران موسیقی روی اینترنت شدیم.
نقد تئوری «دودانگی» در مقام شناسی موسیقی ایرانی (II)

نقد تئوری «دودانگی» در مقام شناسی موسیقی ایرانی (II)

علینقی وزیری مطابق با تصورش از هم مرتبگی یا یکسان بودن نقش «شاهد» در مقام و «تونیک» در گام، با صدای شاهد شور گام را شروع می کند. اما این گام با مشکل متغیر بودنِ فاصله پنجم، (دمینانت یا نمایان) خواص یک گام دیاتونیکِ هفت صدایی را ندارد.
کارگاه ویژه آواز وحید تاج در اصفهان

کارگاه ویژه آواز وحید تاج در اصفهان

وحید تاج با توجه به نگرش متفاوتش نسبت به مقوله آموزش آواز، علاوه بر مستر کلاسهای خود در تهران که با استقبال بسیاری از هنرجویان همراه است، بخشی از وقت خود را نیز مصروف علاقه مندان و هنرجویان عرصه آواز در شهرستانها کرده است که شهر اصفهان مدتی است در زمره ی این شهرها است و پیشرفت هنرجویان در طول این مدت قابل توجه بوده است.
پرفروش ترین ترانه دیسکوی تاریخ

پرفروش ترین ترانه دیسکوی تاریخ

اولین حضور بانی ام در آلمان با اجرای ترانه “Daddy Cool” در برنامه تلویزیونی “Musikladen” که در آن زمان برنامه ای مهم و مشهور بود، در ۱۹۷۶ به وقوع پیوست. پس از این حضور تلویزیونی، فروش این ترانه به تعداد باورنکردنی ۱۰۰٫۰۰۰ نسخه در هفته رسید!
سارا وائوگن (I)

سارا وائوگن (I)

سارا لوئیز وائوگن (Sarah Lois Vaughn) اگرچه به عنوان یک خواننده جاز شناخته شده، اما خود با آن موافق نبود، فعالیت او در زمینه جاز همانند عرصه فعالیتش در پاپ است، اما در موسیقی راک به ندرت اثری از این خواننده با استعداد شنیده می شود. او خود گفته است: “من نمی دانم چرا مرا خواننده جاز می شناسند شاید تنها برای آنکه با این موسیقی بزرگ شده ام، من جاز را هیچ گاه رها نخواهم کرد اما یک خواننده جاز هم نیستم. برای مثال بتی کارتر (Betty Carter) خواننده جاز است زیرا این تنها سبک موسیقی است که او می خواند و دنبال می کند. من در دوره ای به عنوان خواننده بلوز نامیده شدم، اما خودم را مختص به هیچ سبکی نمی دانم.”
ادوارد الگار، آهنگساز انگلیسی (XVIII)

ادوارد الگار، آهنگساز انگلیسی (XVIII)

الگار این کنسرتو را در سال ۱۹۱۹ پس از پایان جنگ جهانی نگاشت. با بدبینی حاصل از تـخریب و نابودی به بارآمده توسط جنگ، الگار بر این باور بود که اروپای کنونی دیگر بسآن اروپای قبل از جنگ نخواهد شد. اولین واکنش او به جنگ ننوشتـن موسیقی در طی آن چهار سال بود. سپس، از اکتبر ۱۹۱۸ تا اکتبر سال بعد، او قریحه ی خود را صرف چهار اثر نمود که در زمره ی بهترین آثار وی جای می گیرند. سه اثر ابتدایی که آثار “مـجلسی” نام گرفته و اثر چهارم وی، هـمین کنسرتوی ویلنسل می باشد. این کنسرتو، گویی سوگ الگار برای جهان از دست رفته می باشد.
پیانو – کوک ، قسمت اول

پیانو – کوک ، قسمت اول

کوک استاندارد برای پیانو هنگامی است که نت لا در اکتاو میانی صوت موسیقی با فرکانسی معادل ۴۴۰ هرتز را تولید کند. اینکه این فرکانس از کجا آمده است، داستان مفصلی دارد اما همین بس که در این فرکانس قدرت و رنگ صدای نت ها بهتر خود را نشان می دهد و پس از جنگ جهانی اول بعنوان استاندارد کوک شناخته شده است.
نگاهی به موسیقی رپ با رویکرد جامعه شناسی (III)

نگاهی به موسیقی رپ با رویکرد جامعه شناسی (III)

در واقع هنرمندان این سبک، تلاش کردند تمام اجزای آن را برای اعتراض به وضع حاکم و شکستن هاله قدسی و سنگین پیرامون آن بکار گیرند و بجای آن، همه را به جدی ‌گرفتن مشکلات واقعی مردم، فارغ از تبلیغات پوشالی رسانه ‌ها و ژست ‌های رسمی دعوت کنند. ضرب‌آهنگ تند، نشان ‌دهنده درد دل های فراوان و عصبانیت از معضلات اجتماعی است؛ بی ‌اعتنایی به ساختارهای آهنگ سازی و قافیه ‌پردازی نیز ناشی از نارضایتی فرد از وضعیت موجود و مخالفت با مشکلاتی است که ساختارهای رسمی مدرنیسم بر جامعه تحمیل کرده است. به بیان دیگر خواننده با همه توان و بکارگیری همه ابزارهایی که در اختیار دارد، هواداران خود را به شکستن تصورات نادرست از پیشرفت جامعه و توجه به واقعیت ‌های تلخ و ناشنیده از زندگی محرومان مجبور می کند.