آلبوم «آب» منتشر شد

«آب» عنوان سومین آلبوم سه تار نوازی از «ابوسعید مرضایی» نوازنده و نواساز است که شامل قطعاتی برای دونوازی سه‌تار و تمبک است؛ ابوسعید مرضایی به عنوان نواساز و «فربد یداللهی» به عنوان نوازنده سازهای کوبه‌ای و تمبک، زوج هنری این مجموعه هستند. دیگر آلبوم مرضایی که در همکاری با فربد یدالهی ساخته شده بود «خاک» نام داشت.

در جلد آلبوم «آب» علیرضا میرعلینقی، نویسنده و پژوهشگر موسیقی ایرانی می نویسد: «گویند که زیستگاه پارسیان و اقوامش، جمع اضداد و عجایب است. حتی در اقالیم جغرافیایی و نوع سلوک زمین و هوا با ساکنانش و نیز می گویند که از نه اقلیم جغرافیایی موجود در جهان، هشت اقلیم آن همزمان در این سامان وجود دارد (به استثنای اقلیم قطبی که نهمین است)، اما مجموع این سرزمین، حسرت آب دارد و جلوه های گوناگون آب را در بیداری و خواب، بر جستجوست. در نیایش های کهن ایران، دروغ و خشکسالی را از برّ و بحر این سرزمین، بری خواسته و آن را همآره به دعا طلبیده اند. شگفتا که هر دوی این آفات، همیشه و در هر زمان، با یکدیگر به تنِ ناتوانِ این کهن بوم و بر، هجوم آورده اند.
در بسیاری از آیین های بازمانده از فرهنگ کهن و سترگ سرزمین مان، دعاهای مخصوص نزول باران، سرشاری چشمه ها و سیراب شدن زمین و گیاه و حیوان و آدمیان وجود دارد. این ده قطعه را نیز می توان نوعی نیایش موسیقایی در طلب آب و حفظ حرمت آن دانست که گفته اند: و من الماءِ کل شیء حیّ.» مرضایی در جلد این آلبوم نوشته است:
« از کودکانی که می دوند از پی تانکر های آب، در لهیب لال کننده گرمای خوزستـان در جنگ، تابستـان هایی که از تهران به دیار مادری؛ بـهبهان می رفتم، تصاویری دارم که رهایم نمی کنند!
برای آبرسانی هر روز به روستایی…
بی هیچ تردیدی اگر بخواهم از مقدس ترین و بنیـادی ترین احساسم پس از آلبوم “خاک” که برایم معنای تولد و مـرگ و عشق بود، سـاز کنم، به “آب” می زنم!
همان قدر که طبیعت گرا هستم، درون نـگر! اما با هستِ مادیم به اندیشه و احساس معنـوی رسیدم. پس عناصر هستی برایم بی نهایت والا هستند و تا تقدیسشان را با آثاری ارج ننهم رهایم نمی کنند!
دست مایه های موسیقایی این اثر بی شک ریشهء عمیق در موسیقی دستگاهی ایران دارند. شاید با رویکردی متفاوت. که این تفاوت ذات هنر است.
که اگر نباشـد هنـر نیست. از کنتـرپوان هایی مینیاتوری که در بافت موسیـقایی به داد احساسم رسیده اند، در این آلبـوم استقبال کرده ام. هر چند ترجیحم در میکس یک نتیجه هموفونیک بوده است. ضرباهنگ این آلبوم که روح زندگی و آبادانی دارد را به هنرمند بزرگوار جناب یداللهی سپرده ام و نمی دانم تا کجا توانسته ام، احسـاس های پیچـیده ی تو در تویـی که بایـسته این آلبـوم هست را به ایشـان منـتقل کنم، بی شـک اما یکی از طولانی ترین و دشـوارترین ضبط های دو نوازی موسیـقی ایرانی را می شنـوید که ذره ذره اش با تأمل و احساس همراه بوده و حاصل بارها و بارها سعی و خطا و سلوک در عین ایمان و تقدیسِ “آب”.
پیش کش به مردمان این دیار که به گاه باران مهربان ترینند!»

روز جمعه ۲۷ آذر ما مراسم رونمایی آلبوم «آب» در نشر ثالث برگزار شد. در این مراسم علیرضا میرعلینقی درباره این آلبوم گفت: «این کار با یک هدف آبرومند و شریف و آرتیستیک و هنری انجام شده، هیچ هدف دیگری جز تعالی موسیقی ندارد، لاقل من که در جریان خلق این اثر هستم می توانم این را قول بدم که هیچ نیتی جز تعالی موسیقی در کار نبوده و آب این نماد مقدس زندگی ما دلیل و برهان این کار هنری قرار گرفته است. خیلی خوشبختم که در اینجا هستم و در شبی که دارد باران می بارد ما اینجا صحبت آب و باران می کنیم؛ ما اصولا یک ملتی هستیم با یک تاریخ تشنه، روایت تاریخی ما روایت کم آبی و بی آبی است. ما نشان دادیم که حتی با هوای آلوده هم می توانیم زندگی کنیم اما با آب آلوده مطلقا نمی توانیم زندگی کنیم. یعنی آب به غیر از یک مایع حیاتی یک منبع تامین قوای روحی هم بوده و هست. این اولین آلبومی است که فقط با یک هدف ملی تولید شده است. تمام گروه ها حزب ها و جناح هایی که با یکدیگر اختلافات زیادی دارند سر این مساله متوفق هستند که همه به آب نیاز داریم. هر چه که ما را به یاد این هدف بیاندازد از شعر، موسیقی، نقاشی و هر چیز دیگر در این وفاق ملی موثر است. شاید سینما بستر مناسبی باشد برای پرداختن به این موضوع اما خود موسیقی هم به خصوص بی کلام، عرصه ای است که به آن پرداخته نشده و از این جهت بکر است. خوشحالم که این کار در تک تک اجزایش کمال یافته است و خوشحالم که در این کمال یافتگی سهمی داشتم.»

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نگاهی گذرا به جریان بندی های موسیقی ایران؛ به بهانه سالروز درگذشت پرویز مشکاتیان (I)

شاید تنها یک جمله باشد؛ ولی نه تنها یک جمله نیست. نهان‌های بسیاری از کنار این جمله بر خواهند گذشت:«مشکاتیان دیگر از خواب بر نخواست.» اگر دنیای مردگان تشریفاتی همچون دنیای زندگان داشته باشد، بسیاری به پیشوازش خواهند آمد. تمام رفتگان موسیقی و بسیاری از مشاهیر ادبیات به احترامش از جا بلند می‌شوند و کلاه از سر بر می‌دارند که کارهای او جزو طلایی‌ترین آثار موسیقی ایران بود. از حافظ و آقا علی اکبر خان فراهانی بگیر تا روح الله خالقی و حتی نورعلی برومند…

ریتم و ترادیسی (IX)

با این حال، حتی مفیدتر از فهرست های رویدادها، تجسم داده های MIDI به صورت پیانو-رُل مطابق شکل ۱۲ است. در این نوع ارائه، محور عمودی نشان گر شماره های نت MIDI است (مانند F2=53) و نت های متناظرِ شستی های پیانو به صورت گرافیکی بر هر دو طرف شکل نشان داده شده اند. زمان در طول محور افقی حرکت می کند، و با ضرب ها و میزان ها مشخص شده است. هنگام نمایش سازهای کوبه ای، هر سطرْ متناظر با یک ساز متفاوت (به جای یک نت متفاوت) است. برای مثال، در مشخصات کلی MIDI برای طبل، سطر متناظر با C1 طبل بزرگ با شماره ی نت MIDI برابر ۳۶ است، D1=38 طبل کوچک است و ۴۲=۱♯F و ۴۴=۱♯G و ۴۶=۱♯A انواع مختلف سِنج پایی هستند. این موارد در شکل همراه با شماره ی نت MIDI متناظرْ برچسب گذاری شده اند.

از روزهای گذشته…

تدسکو آهنگساز یهودی گیتار

تدسکو آهنگساز یهودی گیتار

مایرو تدسکو (Mario Castelnuovo-Tedesco) آهنگسار شهیر ایتالیایی در آوریل سال ۱۸۹۵ در شهر فلورانس ایتالیا چشم به جهان گشود. در خانواده ای ثروتمند که بانکداران بزرگی در کشورشان بودند. اولین کسی که وی را با پیانو آشنا نمود مادرش بود و اولین قطعه اش را در سن نه سالگی ساخت. بعد از کامل کردن مهارتهایش در نوازندگی در زمینه پیانو در سال ۱۹۱۴ وی شروع به فراگیری اصول آهنگسازی زیر نظر آهنگساز و پیانیست ایتالیایی Ildebrando Pizzetti نمود و توانست دیپلم آهنگسازی را در سال ۱۹۱۸ دریافت نماید.
گروه ریمونز (VII)

گروه ریمونز (VII)

وگا از طرحهایی که به حمایت از انتخابات رئیس جمهوری، در جهت عقربه های ساعت دور طرح عقاب شعارهایی نوشته بودند استفاده کرد و به جای آن، نامهای مستعار چهار عضو اصلی گروه را قرار داد: جانی، دی دی، جوی و تومی. در طی سالها، نامهای اعضای گروه روی تی شرت ها تغییر یافت.
یکصدمین سال تأسیس هنرستان موسیقی؛ خوب یا بد

یکصدمین سال تأسیس هنرستان موسیقی؛ خوب یا بد

کنسرواتوار موسیقی یا مرکز «سرودها و آهنگ‌های انقلابی»؟ نهادی برای تربیت «موسیقی‌دان» یا کارخانه‌ای برای تولید ماشین‌های نوازنده؟ کانونی برای هدایت درست استعدادها یا آشفته‌بازاری برای سردرگم‌کردن نوجوانان؟
رسول صادقی: نی جدید هم جای کار زیادی دارد

رسول صادقی: نی جدید هم جای کار زیادی دارد

محدودیت اصلی و آزار دهنده نی، در ادامه سوراخ لا خلاصه شده، نغمه سی روی بدنه اصلی نی است و می شود آنرا در صدای بم قوی ایجاد کرد، جناب دکتر عمومی صدای سی را با افزایش طول نی (که حالا این افزایش زیاد مهم نیست، ایراد هم نیست) از پایین ایجاد کرده اند، به نوعی صدای سی بم که در قبل از دو اوج قرار گرفته، صدای سی بم نرم خواهد داد، چون نوع دمش ما در رجیستر دوم نی متفاوت است و آن حالت بم قوی را ندارد و هم اینکه همزمان صداهای سی بمل و سی در این طرح با محدودیت مواجه است ولی در عوض از همین سی می شود به عنوان سی بم یعنی بم ترین نت استفاده کرد که مطمئنا کارساز است ولی در کل باید همه این کلیدهای بالا و پایین را در حد توانمان برای تکمیل محدودیتهای نی بکار ببریم و همه اینها باید باشند، چون تا جایی که آزمایشات امروز من نشان داده است، الگوی سوراخ ها در نی هفت بند، یک الگوی کامل و بی نقصی است، بنابراین سوراخها و گره های نی را نمی شود تغییر داد یا بهتر بگویم، تجربه اینطور نشان داده که دستکاری داشته های اصلی نی، نه تنها بهترش نمی کند بلکه کار را خرابتر هم می کند!
آکوردهای sus – قسمت دوم

آکوردهای sus – قسمت دوم

در ادامه مطلب مربوطه به آکوردهای Sus ، به Improvise انجام شده روی این توالی آکورد شکل اول که تکرار میشود توجه کنید تا در ادامه بحث راجع به آکورد های sus را دنبال کنیم.
ضیائی: سازسازی را به شیوه آکادمیک تدریس میکنم

ضیائی: سازسازی را به شیوه آکادمیک تدریس میکنم

گام ها را با تاریخ آغاز کردم و در مسیر شناخت مواد، ابزارسازی، فیزیک، شیمی، هندسه، هنر ساخت ویلن را به پیش گرفته و با آموزش و کسب علم در هر جایی از این کره خاکی که لزوم و امکان آن فراهم بود، مسیر را ادامه داده و ما حصل آن را به علاقمندان این رشته در ایران تحت پوشش کارگاه تخصصی ساخت ویلن در حد توان انتقال دادم.
گفتگو با کیاوش صاحب نسق (II)

گفتگو با کیاوش صاحب نسق (II)

بدنبال تهیه مطلب جشنواره موسیقی آهنگسازان معاصر ایران با کیاوش صاحب نسق آهنگساز معاصر و طراح جشنواره آهنگسازان معاصر ایران مصاحبه ای انجام دادیم که در این مطلب قسمت پایانی آنرا میخوانید.
گزارش جلسه چهاردهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (I)

گزارش جلسه چهاردهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (I)

چهارشنبه ۱۸ اردیبهشت ماه ۱۳۹۲، چهاردهمین جلسه از «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» با عنوان «نقد سیاسی، ایدئولوژیک» در خانه‌ی موسیقی برگزار شد. در این جلسه ابتدا مدرس توجه شرکت‌کنندگان را به این موضوع جلب کرد که در جلسات اخیر (و به‌ویژه پس از درس «نقد تفسیری») هر یک از روش‌های نقد دسته‌بندی شده، ارتباطی تنگاتنگ با جلسه‌ی پیش از خود داشته‌اند و به قولی می‌توان گفت عملاً پایان یک جلسه به جلسه‌ی بعدی پیوند خورده است.
“همه رشته های موسیقی می توانند در جشنواره شرکت کنند”

“همه رشته های موسیقی می توانند در جشنواره شرکت کنند”

شاید بیش از آنکه نام سجاد پورقناد به عنوان موسیقیدان برای اهالی موسیقی آشنا باشد، نام او به عنوان نویسنده مقالات انتقادی موسیقی در اینترنت و مطبوعات دیده میشود. او یکی از قدیمی ترین چهره های فعال موسیقی در اینترنت است و امروز دوازده سال از شروع فعالیت او در این فضا میگذرد. در سال ۱۳۸۶ نشستی با حضور فعالین وب سایتهای موسیقی فارسی زبان در شیراز برگزار شد و پس از آن این نشست با تغییراتی به یک جشنواره جدی تبدیل شد. دبیری این جشنواره سجاد پورقناد است که گفتگوی ما را با او میخوانیم:
کامیار صلواتی

کامیار صلواتی

متولد ۱۳۶۹، تویسرکان پژوهشگر حوزه‌ی موسیقی کلاسیک ایرانی و تاریخ معاصر موسیقی در ایران کارشناس ارشد مطالعات معماری ایران از دانشگاه تهران [email protected]