فراخوان پنجمین جشنواره وبلاگ ها و سایت های موسیقی

پنجمین جشنواره وبلاگ ها و سایت های موسیقی ایران روز پنجشنبه بیست و سوم اردیبهشت ماه سال جاری در فرهنگسرای ارسباران برگزار می شود. علاقه مندان به شرکت در این جشنواره که با حمایت موسسه فرهنگی و هنری راداندیش نو و فرهنگسرای ارسباران برگزار می گردد، می توانند آثار خود را تا ۱۷ اردیبهشت ماه به دبیرخانه جشنواره ارسال کنند.

دبیری این دوره را سجاد پورقناد و داوری آن را مهران پورمندان، دکتر هومان اسعدی، هادی سپهری، دکتر کیوان آقامحسنی و سعید یعقوبیان به عهده دارند.

پنجمین جشنواره وبلاگ ها و سایت های موسیقی در شش شاخه مختلف (مقاله ژورنالیستی – مقاله پژوهشی – نقد – یادداشت – سایت برگزیده – وبلاگ برگزیده) و در دو بخش اصلی (ویژه نویسندگان در فضای اینترنت) و جنبی (ویژه روزنامه نگاران حرفه ای) برگزار می شود که در مراسم اختتامیه جشنواره جوایزی به برگزیدگان هر شاخه اهدا خواهد شد.

مهلت ارائه آثار به دبیر خانه جشنواره ۱۷ اردیبهشت ماه سال جاری است و دریافت آثار تنها به صورت آنلاین و از طریق ایمیل [email protected] امکان پذیر است.

لازم به توضیح است، سالهای گذشته، اولین و دومین جشنواره وبلاگ ها و سایت های موسیقی با همت خانه موسیقی و موزه موسیقی در خانه هنرمندان و سال گذشته سومین دوره جشنواره با همت فرهنگسرای ارسباران و موسسه فرهنگی هنری ماهور و دوره چهارم این جشنواره با همت دفتر موسیقی وزارت ارشاد اسلامی و فرهنگسرای نیاوران برگزار شد و به برگزیدگان بخش های اصلی و جنبی جوایزی اهدا شد.

نشانی اینترنتی جشنواره وبلاگ ها و سایت های موسیقی www.MusicFestival.ir

الف) اهداف جشنواره:
۱- ایجاد انگیزه در نویسندگان فضای مجازی و شناسایی حوزه‌ی سایت‌ها و وبلاگ‌های حوزه‌ی موسیقی
۲- جلب توجه اهالی موسیقی به فعالیت‌های اینترنتی در این حوزه
۳- معرفی استعدادها و نویسندگان برتر موسیقی در فضای مجازی
۴- نقد و ارزیابی حوزه‌ی سایت‌ها و وبلاگ‌های حوزه‌ی موسیقی
۵- ارتقای سطح کیفی حوزه‌ی سایت‌ها و وبلاگ‌های حوزه‌ی موسیقی
۶- گسترش حوزه‌ی مخاطب در خصوص وبلاگ‌ها و سایت‌های موسیقی
ب) تعاریف کلی:
۱- جشنواره صرفا در حوزه‌ی سایت‌ها و وبلاگ‌های حوزه‌ی موسیقی که به زبان فارسی مطلب منتشر می‌کنند برگزار می‌شود.
تبصره: شرکت سایت‌ها و وبلاگ‌های دوزبانه که یکی از زبان‌های آنها فارسی باشد نیز بلامانع است.

۲- رقابت در دو بخش اصلی و جنبی و در رشته‌های مشابه برگزار می‌شود:
الف- بخش اصلی به نوشته‌هایی اختصاص دارد که نخستین بار منحصرا در فضای مجازی منتشر شده باشند.
ب- بخش جنبی به نوشته‌هایی اختصاص دارد ابتدا در یکی از نشریات کاغذی منتشر شده و سپس در فضای مجازی بازنشر شود یا صرفا در پایگاه الکترونیکی روزنامه ها، مجلات (رسمی) یا خبرگزاری ها انتشار یافته باشد.

۳- رقابت در رشته‌های ۱- مقاله ژورنالیستی ۲– مقاله پژوهشی ۳– نقد ۴– یادداشت ۵– سایت برگزیده ۶– وبلاگ برگزیده

ج) شرایط شرکت در جشنواره:
۱- تنها آثاری از سایت‌ها و وبلاگ‌ها می‌توانند در جشنواره شرکت کنند که تاریخ انتشار آن‌ها از ۷ اسفند سال ۹۳ تا ۱۷ اردیبهشت ماه سال جاری باشد.
۲- آثار باید در قالب Word یا PDF الزاما به همراه آدرس اینترنتی صفحه‌ای که در آن منتشر شده‌اند، فرستاده شود. آثاری که فاقد آدرس انتشار باشند یا در آدرس درج شده‌شان به هر دلیل محتوای دیگری دیده شود داوری نخواهند شد.
۳- هر فرد حداکثر می‌تواند دو اثر در یک رشته در جشنواره شرکت دهد (این بند شامل آثاری که بیش از یک مولف دارند نیز می‌شود.) ولی تنها در یک رشته می تواند برنده جایزه شود.
تبصره: چنانچه فردی بیش از دو اثر به جشنواره ارسال کند، از میان آثار ارسالی تنها دو اثر به صورت تصادفی انتخاب و در مسابقه شرکت داده خواهد شد.

۴- افراد می‌توانند به طور همزمان به هر دو بخش اصلی و جنبی (حتی در رشته‌های مشابه) آثارشان را ارسال کنند.

۵- هر فرد حداکثر می‌تواند در دو رشته شرکت کند.

د) شیوه‌ ارسال آثار به جشنواره:
۱- فایل آثار به همراه لینک صفحه‌ای اینترنتی اثر در قالب‌های یاد شده در بند «ج» حداکثر تا تاریخ ۹۵/۲/۱۷ به آدرس پست الکترونیکی دبیرخانه جشنواره ارسال شود.
۲- فایل آثار ارسالی باید حاوی مشخصات دقیق صاحب اثر (۱- نام و نام خانوادگی ۲- نام پدر ۳- شماره شناسنامه ۴- آدرس سکونت ۵- تلفن ۶- ایمیل متعلق به صاحب اثر) جشنواره ارسال شود.
تذکر: در صورتی که مشخصات مذکور در بند «د» جعلی یا ناقص باشد، آثار از رقابت‌ها حذف می‌شوند.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

آمد بهار ِ جان‌ها ای شاخ ِ تر به رقص آ

دهه شصت را می توان سال های اوج تمرکز آهنگسازان ایرانی بر روی اشعار مولوی دانست؛ گویا فضای خاص کشور تحت تاثیر جنگ، موجبات گرایش جامعه به سمت مفاهیم عرفانی اشعار مولوی را دوچندان کرده بود و تصانیفی که برای ارکستر سازهای ایرانی و حتی ارکستر سمفونیک در آن برهه ساخته می شد، از اشعار مولانا بهره زیادی می بردند.

نگرشی به تجدد طلبی در هنر و فرهنگ ایرانِ قرن بیستم (XXII)

در چنین شرایط داخلی و بین المللی در موسیقی ایرانی هم جهت گیری جدیدی با برنامه «به پیش به سوی گذشته» شکل گرفت. در سال ۱۳۴۳ در وزارت فرهنگ و هنر وقت «گروه پایور» به سرپرستی فرامرز پایور نوازنده سنتور و آهنگساز، اولین ارکستری است که فقط از سازهای ایرانی تشکیل می شود و آثار آهنگسازان گذشته را (مانند درویش خان، عارف، شیدا، نی داود) در برنامه کارش قرار می دهد. تکنوازان این ارکستر: هوشنگ ظریف تار، رحمت الله بدیعی کمانچه (او اول نوازنده ویلن و از بهترین شاگردان صبا بود) و حسن ناهید نی بودند.

از روزهای گذشته…

همگون و ناهمگون (VII)

همگون و ناهمگون (VII)

آن دسته از افراد که هنوز در خانه‌های خود مشغول به کار هستند نیز به دلیل بیماری، قالی‌ای را که در طول دو ماه به پایان می‌رساندند، اکنون یک ساله می‌بافند. در چندین کارگاه قالیبافی نقش‌خوانانی را دیدم که توانایی قالیبافی نداشتند و فقط نقش‌خوانی می‌کردند و همچنین نقش‌خوانانی هستند که در کارگاهها فقط به خاطر نقش‌خوانی خود حقوق می‌گیرند. (۱۸)
مصائب اجرای دوباره (IV)

مصائب اجرای دوباره (IV)

به طور کلی در نی نوا نمونه‌های دیگری نیز از فیگورها وجود دارد که تاکیدگذاری یا بیان اجراییشان بر جریان موسیقی (پس از خودشان) تاثیر می‌گذارد. ممکن است بتوان شیوه‌ی بسط مواد موسیقایی را در نی نوا مسئول این قضیه دانست (۹). تکنوازی سازهای مختلف نیز یکی از ویژگی‌های نی نوا است که اجرا را گاه بسیار دشوار می‌کند.
نگاهی به حاشیه کنسرت علی رهبری

نگاهی به حاشیه کنسرت علی رهبری

۲۴ خرداد ارکستر سمفونیک تهران پس از ۳۰ سال با چوب علی رهبری شروع به نواختن کرد. اگرچه ارکستر قدرت ارکستر های اروپایی را نداشت، ولی نشانه هایی از تمرین منظم زیر نظر رهبری کارکشته در نواختن ارکستر مشخص بود.
تقلای یافتن راهی نو (III)

تقلای یافتن راهی نو (III)

در آلبوم “سخنی نیست” هم‌گاه با این مساله طرفیم. برای مثال، در خود قطعهٔ “سخنی نیست”، بر روی “پشت درهای فرو بسته، شب از دشنه و دشمن پر”، این اتفاق رخ می‌دهد که البته به دلیل خصوصیات فضاسازانه‌اش در تناسب با تصویر شعری و هم چنین حل شدن‌اش در ریتم روانی که پیش از آن جریان داشته، نمی‌توان آن را نقطهٔ ضعف دانست؛ با این حال، این مساله در دیگر قطعات این آلبوم به چشم می‌خورد، به خصوص در قطعهٔ “آنکه مست…” (یا در خارج از این آلبوم، قطعهٔ “بزم تو” و بر روی مصرع “غمِ شب‌های جدایی”) که بر روی غزلی با ابیات هم وزن و قرینه، ایجاد تنوع در شکل ریتمیک جملات با کلام دشوار‌تر است و در نتیجه خطر ایجاد این تنوع‌های تحمیلی بیشتر.
ناظری نمودار یک فرهنگ ملی (II)

ناظری نمودار یک فرهنگ ملی (II)

چرا آواز خوانانِ جوانِ ما از مواد شکل گرفته، شکلی دوباره می سازند و آن چه تولید می کنند، معنایِ دوباره ای ندارد؟ چرا تنها یک الگو را بر می گزینند و با گزینش یک شیء صوتی آنقدر آن را بزک می کنند و برق می اندازند که بتواند در مقابل الگوی اولیه که برای آنان همانا خورشید است به رقابت بپردازد. اما نمی دانند که آن شیء یافته نزد آنها تقریبی است؟ متاسفانه تعداد بسیار اندکی از خوانندگانِ موسیقیِ امروزِ ایران این را فهمیده اند که شیءِ صوتی، فاصله ای بسیار با اثرِ هنری دارد.
بیابانگرد: فضای مجازی به کمک ناخوانندگان آمده!

بیابانگرد: فضای مجازی به کمک ناخوانندگان آمده!

نوشته که پیش رو دارید گفتگویی است با ماری بیابانگرد، خواننده و مدرس آواز ایرانی، این گفتگو در برنامه نیستان در شبکه فرهنگ انجام شده است. ماری بیابانگرد ماسوله متولد ۱۲ بهمن ۱۳۳۹ است وی آواز را در دوره کودکی آغاز کرد و مشوق اصلی او مادرش بود که خود صدای خوبی داشت. در آن زمان از طریق گوش سعی در تقلید آواز های پریسا و مرضیه داشت و از آنها به عنوان معلم های غیر حضوری خود نام می برد. از سال ۱۳۵۹ در کانون چاووش نزد نصرالله ناصح پور به فراگیری ردیف آوازی عبدالله دوامی پرداخت. پس از این دوره نزد صدیق تعریف به فراگیری همان ردیف پرداخت.
گفتگوی هارمونیک سیزده ساله شد

گفتگوی هارمونیک سیزده ساله شد

گفتگوی هارمونیک به سیزدهمین سال فعالیت خود رسید و امروز قدیمی ترین مجله روزانه موسیقی به زبان فارسی به صورت آن لاین محسوب می شود. در سال گذشته سعی کردیم بخشی از مطالب سایت که مربوط به مباحث تاریخی بود و در چند سال گذشته تا حدی مورد غفلت قرار گرفته بود را فعال تر کرده و مطالبی در این زمینه منتشر کنیم.
جسور و ایرانی (II)

جسور و ایرانی (II)

همراهی تنبک افقه حساب شده است، برای مثال در پیش در آمد، در بعضی قسمت ها، بدون این که وزن قطعه تغییر کند، سکوت هایی بین جمله ها و نیم جمله ها وجود دارد (مثلا در یک میزان بعد از ضرب اول، سه ضرب سکوت است) و تنبک در این فضاهای خالی الگوهای ریتمیکی را می نوازد که کاملا با وزن قطعه متفاوتند (مثلا یک الگوی شش ضربی در آن سه ضرب نواخته می شود.)
آکوردهای هفتم ساده شده

آکوردهای هفتم ساده شده

تا سال ۱۹۴۰ اغلب پیانیست های Jazz از متدی که بنام oom-pah معروف بود برای همرای ملودی دست راست یا موسیقی استفاده میکردند. اما در این زمان Bud Powell (از پیانیست های مشهور Jazz) روش دیگری برای همراهی بکار برد که بتدریج موسیقی Jazz را متحول ساخت.
موسیقی دیسکو

موسیقی دیسکو

دیسکو نوعی از موسیقی رقص با ضرباهنگ سریع و سرخوش می باشد که در اوایل دهه ۷۰ شکل گرفت، در واقع این موسیقی از ریشه funk و soul شکل گرفته است.