به طور مثال اگر سازی باشد با تعدادی سیم مرتعش و دارای الگوی طولی و عرضی، فاصله بین سیمها و نظم نواخت آنها که ارتفاعی برابر را برای سیمها ایجاب می کند، از موارد قانونمند و جاری در آن ساز می باشد که الزاما باید در محدوده توانمندی های دست قرار گیرد.

با این توضیح، تصویر و تجسم عاملی بنام کمان (آرشه) با کاربرد و نوع اجرای آن و تعامل هر چه بیشتر با خود بدنه ساز موضوعی است قابل پیش بینی، که عملکرد و ساز و کاری منحصر به خود را می طلبد.

سازهای زهی اولیه با در نظر گرفتن این موضوع که اجرای آن با نواخت مضرابی امکان پذیر بوده، در عین حال به جهت سادگی و هماهنگی که در ساختار آن وجود داشت و استفاده از سیمها به تعداد مناسب و به مقدار استفاده در موسیقی آن دوران، تا حدودی امکان بهره از کمان را برای اجرای نتها فراهم می ساخت که البته اشکالاتی را نیز به همراه داشت.

در تاریخ سازها می بینیم نمونه هایی را که بوسیله عاملی کمانی نواخته می شده است ولی این ساز فقط یک سیم داشته است، زیرا بدنه آن به شکلی عریض بوده که امکان حرکات منحنی در آن مقدور نبوده و یا به دلیل عدم توانایی ساختمان ساز در کنترل و انتقال کامل نیروها، امکان تعبیه سیم دیگری به روی ساز وجود نداشته است. در برخورد با چنین اموری و هماهنگی کامل و کم نقص در پدید آمدن سازی مورد قبول و آرشه ای، مسیری طی شده است که از فراز و نشیب های فراوان در طول تاریخ گذر کرده است.