نگاه هنری تدسکو را به خوبی در این نقل قول می توان ردیابی کرد:"هیچ وقت به مدرنیسم یا نئوکلاسیسم یا هر "ایسم" دیگری معتقد نبوده ام. معتقدم موسیقی یک فرم زبانی است که قادر به پیشرفت و بازسازی است. با این وجود موسیقی نباید آنچه را که توسط نسل های پیشین عرضه شده، کنار بگذارد. هر ابزار بیانی به شرطی که در موقعیت مناسب و به جا استفاده شود، می تواند مفید باشد (بنا به ضرورت نهادی ، نه میل و هوس یا مد روز). ساده ترین ابزارها معمولا بهترین آنها هستند. آنچه من درطول دوران تکامل هنری ام جستجو کرده ام، بیان شخصی با ابزارهایی هرچه ساده تر و مستقیم تر، در درون زبانی هرچه شفاف تر و دقیق تر بوده است."

کنسرتو گیتار شماره 1 در ر ماژور Op.99
این کنسرتو در سال 1939 ساخته شد. سه موومان این قطعه عبارتند از:
I. Allegretto
II. Andantino alla romanza
III. Ritmico e cavalleresco- Quasi andante - Tempo I

انگیزه ساخت این کنسرتو ملاقات تدسکو با آندره سگوویا در فستیوال انجمن بین المللی موسیقی معاصر در 1932 در ونیز بود. کنسرتو گیتار یکی از اولین آثار از مجموعه گسترده آثاری بود که وی بعدها برای گیتار نوشت و شمار آنها به حدود 100 قطعه می رسد. این رپرتوار گسترده، شهرت تدسکو را به عنوان یکی از مهمترین آهنگسازان گیتار در قرن بیستم برای وی به ارمغان آورد.

اتمسفر این کنسرتوی نئوکلاسیک، با ادبیات رایج کنسرتو گیتارهای مشهور دوره خود هماهنگی دارد و امروزه در کنار کنسرتوهای رودریگو، ویلا لوبوس و ... از برجسته ترین کنسرتو گیتارهای قرن بیستم به شمار می رود.

موومان سوم مشهور این اثر با بهره گیری از تم های فولکلور اسپانیا و ارکستراسیون و واریاسیون های استادانه، با خصلت ریتمیک و زنده و سبک فاخر و حماسی خود، گرما و شور خاصی را در شنونده برمی انگیزد.

جان تَوِنر (John Tavener)
سر جان تونر، متولد 1944 در لندن، و از نوادگان مستقیم آهنگساز قرن شانزدهم "جان تورنر" است. با کانتات دراماتیک "The Whale" در سال 1968 برای نخستین بار توجهات را به خود جلب کرد که بر پایه داستان معروف یونس پیامبر نوشته شده بود. سال پس از آن به سمت مدرس کالج موسیقی ترینیتی منصوب شد.

در سال 1977 به کلیسای ارتدوکس روسیه پیوست. تئولوژی و سنت های مسیحی بر پایه متون مقدس ارتدوکس تاثیر مهمی بر آثارش گذاشت. پژوهش او در فرهنگ روسیه و یونان در آثاری چون "رکوئیم آخماتووا" و "شانزده هایکو از سفریس" رخ نمود.

از آثار شاخص پس از آن دوره می توان از "The Protecting Veil" (1988) و "Song for Athene" (1993) نام برد که اثر اخیر در مراسم خاکسپاری پرنسس دایانا در سال 1997 اجرا شد. ضمن آنکه تونر پس از مرگ دایانا قطعه جداگانه ای به نام "Eternity's Sunrise" را بر پایه شعری از ویلیام بلیک، به خاطره وی تقدیم کرد.