بیانیه داوران ششمین دوره جشنواره نوشتارها و سایت های موسیقی در اینترنت

آروین صداقت کیش
آروین صداقت کیش
در پایان ششمین دوره‌ی جشنواره می‌توان دید کهتعیین و تعریف میدان آنچه دنیایی مجازی خوانده می‌شود، زیر فشار شتابان فناوری، دشوار و دشوارتر می‌شود. اکنون بزرگ‌ترین چالشی که به چشم می‌آید همچنان کشیدن مرزِ به قدر کافی دقیق میان جهان مجازی و غیرمجازی است؛در حقیقت تقریباً مرزی باقی نمانده است، آنچنان که گاه تعیین مصداق برای رصدگرِ تیزبین هم نشدنی است. اما علاوه بر در هم شدن مرزها،گرایش استفاده‌کنندگان از این فضای سیال به پیام‌رسان‌ها، در پی آن افولِ اقبالِ وب‌سایت‌ها، مرگ وبلاگ‌ها (که سرانجام در تغییر نام جشنواره پژواک یافت) و در نتیجه ظهور پدیده‌ی اینترنتِ تاریک روندی است که به ویژه جستجوپذیری و دسترسی‌پذیری میدان نوشتارهای موسیقی را تهدید می‌کند. این تهدیدی واقعی و جدی است که باید به آن اندیشید.

کم و بیش بر خلاف جریان روز فضای مجازی، تغییرات جشنواره‌ی امسال و استقبال نویسندگان در هر دو بخش جشنواره و گه‌گاهرشد کیفی آثار، نشان داد که هنوز اندک بختی برای مقاومت دربرابر آن تاریکی فزاینده وجود دارد، اگر بتوایم ارزش کافی و متناسب با توان هر کدام از فناوری‌ها و رسانه‌ها به محتوای موجود در آنها بدهیم.

گذشته از چشم‌انداز میدان اصلی و تهدیدهایش، که باید مورد توجه خاص همه‌ی دست‌اندرکاران این حوزه قرار داشته باشد، ما داوران ششمین دوره‌ی جشنواره‌ی «نوشتارهاو وب‌سایت‌های موسیقی در اینترنت» لازم می‌دانیم چند نکته را درباره‌ی خود جشنواره و داوری آثار و نتایج یادآوری کنیم.

نخست، که ترجیع‌بند مکرر تمامی بیانیه‌ها نیز بوده است، آن که متأسفانه اصلی‌ترین چالش نوشتارهای موسیقی، چه نزد نویسندگانی که صرفاً در فضای مجازی می‌نویسند و چه روزنامه‌نگاران حرفه‌ای، هنوز کاستی دانش موسیقایی است. این امر که شش هیأت داوری با شش ترکیب متفاوت بر ان هم‌رای‌اند نشان می‌دهد که این درد دیرپای موسیقی‌نویسی ما است که فردی یا جمعی به ویژه از راه آموزش، باید به دنبال درمان آن باشیم.

دوم، تغییراتی در سطح، شکل و استاندارد نوشتارها به ویژه در بخش مقالات علمی‌ـ‌تحقیقی که عمدتاً حاصل ورود دانش‌آموختگان رشته‌های موسیقی‌شناسی به میدان است، افزون بر آن که وضعیت جدید کار را تعریف می‌کند، تلویحاً بر ارزش کار آکادمی و تأثیری که می‌تواند بر تمامیحوزه‌های پیرامون خود بگذارد، تأکید می‌کند.

سوم، با از میان رفتن اغلب صفحات هفتگی موسیقی در روزنامه‌های شناخته شده، بخشی از فعالیت روزنامه‌نگارانه‌ی موسیقی به فضای مجازی منتقل شده است. این رویدادی است که باید با کیفیت بخشیدن به نوشته‌ها بدان تداوم بخشید و به نفع پربارتر شدن موسیقی‌نویسی در اینترنت از آن بهره جست.

چهارم، تا پیش از این دوره تفسیر داوران از مسأله‌ی تولید، عرضه یا بازنشر محتوا در اینترنت تفسیری بسیار متن‌محور بود، اما در این دوره تعریفی گسترده‌تر پذیرفته و اعمال شد، با این امید که درهای این جشنواره به روی شکل‌های متنوع‌تری از فعالیت‌های اینترنتی مرتبط با موسیقی گشوده شود و احتمالاً در سال‌های آینده ترکیب‌های غنی‌تری از چنین فعالیت‌هایی شکل بگیرد. رد پای این تفسیر جدید به خوبی در گزینش سایت برتر هویدا است.

پنجم، همانند سال‌های گذشته، بسته به فعالیت افراد در شاخه‌های مختلف برخی شاخه‌ها پربارتر و پرکارتر و برخی کم‌ثمرتر بودند. در این دوره با رشد کَمّیِ بسیار در بخش‌های گفتگو، گزارش (نسبت به آخرین دوره‌ای که گزارش و گفتگو در فراخوان جشنواره وجود داشت)، مقاله‌ی عمومی و یادداشت روبه‌رو شدیم و در عوض افت جدی‌ کَمّی و کیفی در بخش نقد را تجربه کردیم. این امر نیازمند توجه ویژه‌ی نویسندگان شاخه‌های کم‌کارتر است تا در سال‌های آینده شاهد شکوفایی مجدد آنها هم باشیم.

ششم، مسأله‌ی بهره‌گیری از اطلاعات برای نوشتن یک مطلب گاه در میان نوشته‌ها با کژتابی‌هایی همراه است. توجه نویسندگان را به این امر جلب می‌کنیم که بی‌دقتی در این موارد گاه نوشته‌ای را به ترجمه یا تقلید تبدیل می‌کند. هر چه در اینترنت می‌یابیم بخشی از سواد ما نیست پس دست‌کم اگر نمی‌توان در یک قالب روزنامه‌نگارانه ارجاعی دقیق به منابع اصلی داد باید راهی یافت تا خواننده به طور ضمنی متوجه شود در حال دریافت اطلاعاتی است که تولید یا حتا گردآورده‌ی ما نیست. اجتناب از ایجاد توهم دانش و سواد وظیفه‌ی بسیار مهم نویسندگانی است که رسالت اصلی‌شان آگاهی‌بخشی و صداقت حرفه‌ای است.

هومان اسعدی
بابک خضرایی
هادی سپهری
آروین صداقت‌کیش
رضا صمیم

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

«شیوه‌ی نوازندگی» در موسیقی ما چه معنایی دارد؟ (I)

اگر در موسیقی کلاسیک غربی کار می‌کنیم دادن جواب همه‌فهم به این سوال نسبتا ساده است. یعنی روشی که هر نوازنده آثار را می‌نوازد. بخشی به رابطه‌ی فیزیکی‌ای که یک نوازنده با سازش دارد مربوط است، یعنی مسائلی مثل روش دست گرفتن ساز یا پشت ساز نشستن، نحوه‌ی انگشت گذاشتن، انتقال نیرو به ساز (تقریبا اِکول) و … بخشی هم به مسایل صوتی، مثل صدایی که از ساز درمی‌آورد، دامنه‌ی شدت و ضعف‌هایی که می‌تواند به هر نت یا پاساژ بدهد، شیوش‌های مختلفی که می‌تواند هنگام نواختن هر نغمه یا تکنیک ایجاد کند و بخشی هم به مسایل تکنیکی مثل دامنه‌ی ویبراتوها و از این قبیل.

جمال الدین منبری پس از سالها سکوت به روی صحنه می رود

ارکستر ملی ایران به رهبری فریدون شهبازیان و خوانندگی جمال الدین منبری و پوریا اخواص، ۱۶ اسفند ماه ۹۷ ساعت ۲۱:۳۰ دقیقه در تالار وحدت به روی صحنه می رود. این برنامه آخرین کنسرت سال ۹۷ ارکستر ملی با رهبری شهبازیان خواهد بود.

از روزهای گذشته…

نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (IV)

نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (IV)

برلیوز در مقدمه ی این موومان تنهایی در دامان طبیعت را تداعی می کند: یک کرآنگله ی سولو، نغمه ای را می نوازد و پژواک آن یک اکتاو بالاتر به وسیله ابوا به صدا در می آید (تداعی گر نوای نی دو چوپان). پیش از این هرگز موومانی از یک سمفونی با دوئت این سازها آغاز نشده بود. نوای نی چوپان که در مقدمه (میزان های ۱ تا ۲۰) و دیگر بار در پایان موومان به گوش می رسد، یادآور شباهت هایی در حالت بیان و رنگ آمیزی (استفاده از کرانگله)، در رومانس مارگریت از اپرای فاوست (۹-۱۸۲۸) اثر گونود است که نسبت به سمفونی فانتاستیک خیلی هم قدیمی نیست.
نگرشی به تجدد طلبی در هنر و فرهنگ ایرانِ قرن بیستم (XII)

نگرشی به تجدد طلبی در هنر و فرهنگ ایرانِ قرن بیستم (XII)

علّت دیگر و مهم تر رشد نکردن این شاخه از تجّدد، بی اعتنائی به ضرورت برگزاری کنسرت بود. اگر اجرای کنسرت در ایران ادامه می یافت و معمول می شد و همراه با آن «نقد موسیقی» هم پا می گرفت، مسلماً موسیقی ایران با نوسازی بیشتر به اعتلای مطلوب می رسید. اما برگزاری کنسرت که بدون برنامه مستمر گاه به گاه اتفاق می افتاد، آن طور که لازم است معمول نشد و مسئولین امور فرهنگی به این شاخه مهم فرهنگ در جامعه توجه لازم را نکردند.
نگاهی به سبک فرامرز پایور

نگاهی به سبک فرامرز پایور

سبک و شیوه استاد پایور را از دو بعد می توان بررسی کرد: اول از بعد سنتورنوازی ایشان و دوم از بعد آهنگسازی. سبک سنتورنوازی پایور، سبک جدیدی است که کمی هم رنگ و لعاب سبک حبیب سماعی را به خود گرفته است و آن هم به دلیل تعلیمات استاد صبا بوده است.
جانِ آوازِ امروز

جانِ آوازِ امروز

محسن کرامتی صدای آشنای سه دهه آواز ایران، جزو معدود خوانندگانی است که آوازش را در اختیار نمایندگان حاکمیت قرار نداده و همیشه در اجراهایش نمایشگرِ آرمان های زیبای انسانیِ خود بوده است.
بابی مک فرین، خواننده ای سنت شکن

بابی مک فرین، خواننده ای سنت شکن

بابی مک فرین از عجایب عرصه موسیقی است، خواننده ای خلاق و بدعت گذار، رهبر ارکستری صاحب نام و خالق یکی از معروف ترین آهنگ های قرن بیستم “Don’t Worry, Be Happy”، که ده جایزه Grammy را در کارنامه خود به ثبت رسانده است. بیش از بیست میلیون نسخه از آلبوم هایش به فروش رسیده و همکاری اش با نوازندگانی چون Yo-Yo Ma، Chick Corea، Herbie Hancock و ارکستر فیلارمونیک وین جایگاه ویژه ای چه در عرصه موسیقی جز و چه موسیقی کلاسیک به او اختصاص داده است.
ارتباط ساز و کامپیوتر با MIDI

ارتباط ساز و کامپیوتر با MIDI

همانطور که می دانید MIDI استانداردی صنعتی برای برقراری ارتباط میان دستگاه های مختلف موسیقی با یکدیگر و کامپیوتر است. مهمترین ویژگی MIDI که باعث موفقیت آن نیز شده است عدم ارسال محتویات صدا بصورت آنالوگ بین دستگاه های موسیقی است. در واقع در این استاندارد برای اجرای هر نت پارامترهای لازم کیفی و کمی، تهیه و بصورت دیجیتال به دستگاه های موسیقی ارسال می شود.
بیان جنسیَّت در موسیقی (I)

بیان جنسیَّت در موسیقی (I)

هر چند تفکیک جنسیتی در بررسی ارزش هنری یک اثر، نگرشی خطاکارانه تلقی میشود، لیکن نحوه ی تاثیرگذاری تکنیک های هنری ارائه شده در یک اثر، خواه و نا خواه از ویژگی های درونی هنرمند سرچشمه می گیرد که جنسیت یکی از آنهاست. تفاوت های طبیعی مابین جنس های نر و ماده در گیاهان و جانوران نیز به اصالت و نهادینگیِ این اختلافات اشاره دارد.
اینجا همه چیز در دسترس من است …

اینجا همه چیز در دسترس من است …

Norah Jones ، پیانیست و خواننده ، متولد ۱۹۷۹، توانسته است با ارائه موسیقی خاص – موسیقی ای ساده و ترکیبی از jazz و rock – توجه محافل موسیقی را با ارائه ترانه هایی زیبا بخود جلب کند. پدر او راوی شانکار ، نوازنده شهیر سیتار هندی است که با نبوغ خود توانسته گوشه هایی از موسیقی و فرهنگ کهن هند را به جهانیان نمایش دهد.
لئونارد کوهن

لئونارد کوهن

هرچند لئونارد کوهن، موفق ترین ترانه سرا و خواننده اواخر دهه ۶۰ نبود اما بدون شک یکی از جذاب ترین و دیرپا ترین آنها به شمار میرود. او توانست حضور قابل توجهی در دهه های بعدی داشته باشد و موفق شد توجه منتقدانی که دیگر به هم نسلان او توجه خاصی نشان نمیدادند را همچنان به خود معطوف کند.
گلن گلد و تکنیک شخصی اش (II)

گلن گلد و تکنیک شخصی اش (II)

شاید گفتن این نکته روشن کننده بسیاری از ابهامات باشد که وی در سن ده سالگی و بر اثر حادثه ای دچار صدمه ای شدید در ناحیه کمر میشود و مجبور میشود از صندلی مخصوصی برای نواختن استفاده کند که باعث تکنیک منحصر بفردی برای وی شده که در این بین استادش Alberto Guerrero کمک های شایانی به وی نموده است.