ادوارد الگار، آهنگساز انگلیسی (VII)

ادوارد الگار (۱۸۵۷-۱۹۳۴)
ادوارد الگار (۱۸۵۷-۱۹۳۴)
با گذشت زمان و صاحب شدن خانه ای دائمی تر، ذوق موسیقایی الگار برای باری دیگر فوران نمود: “سوئیت سورن” (Severn Suite op. 87)، “، قسمت دیگری از “رژه ی شکوه و جلال” (Pomp and Circumstance March op. 39)، “سوئیت پرستاران” (Nursery Suite)، و چندین و چند قطعه ی کوچک دیگر. اپرای “زن اسپانیایی” (The Spanish Lady op. 89) و “سمفونی سوم” (Symphony No 3 op. 88) نیز در همین دوران نگاشته شدند. اگرچه، این قطعات ادامه پیدا نکردند چرا که در اکتبر ۱۹۳۳، الگار دچار عارضه ی سرطان شد.

او ماه های آخر عمر خود را در خانه ی سالمندانی در وُرسِستر گذراند. در اول ژانویه سال ۱۹۳۴ دکتر ها به او اجازه دادند تا به خانه ی خودش بازگردد تا روزهای آخر عمر خود را در اتاق خودش باشد. جالب اینکه، در همین حالت و در ۲۲ ژانویه، او صد مایل آن طرف تر در استودیوی “ابی رود”، “Emi,s” قطعه ای به یاد ماندنی ضبط کرد.

او در اتاق خودش و از طریق خطوط تلفن تمرینات ارکستر را برای اجرای قطعاتی از کاراکتاکوس رهبری می کرد!

برخی از خانه های الگار مانند سورن از بین رفته و برخی دیگر مانند فورلی، بیرچوود، کریگ لی و برینکولز و مخصوصاً خانه ی زادگاه وی، هنوز به همان شکل گذشته پا بر جا مانده اند.

بررسی خانه های الگار (رد پای الگار)
۲ ژوئن ۱۸۵۷ فیرس، برادهیت، وُرسِسترشایر، زادگاه
۱۸۵۹ خیابان ادگار، وُرسِستر
۱۸۶۱ خیابان کالج، وُرسِستر
۱۸۶۵ خیابان های، وُرسِستر
۱۸۷۹ ویلای لورتا، کوچه ی چست نات، وُرسِستر
۱۸۸۳ خیابان بث، وُرسِستر
۲۸ مه ۱۸۸۹ خیابان مارلوز، کنسینگتون غربی، لندن
۱۸۸۹ خیابان ساوترمو، وُرسِسترشایر
۲۹ سپتامبر ۱۸۸۹ خیابان لیز، وُرسِسترشایر
۱۰ اکتبر۱۸۸۹ وکلندز، خیابان فانتین، نوروود شمالی، لندن
۲۴ مارس ۱۸۹۰ خیابان آون مور، کنسینگتون غربی، لندن
مارس ۱۸۹۱ خیابان لیز، وُرسِسترشایر
۲۰ ژوئن ۱۸۹۱ فورلی، خیابان الکساندرا، وُرسِسترشایر
۲۱ مارس ۱۸۹۹ خیابان ولز، وُرسِسترشایر
۱ ژوییه ۱۹۰۴ خیابان همپتون پارک، هیرفورد
۱ ژانویه ۱۹۱۲ باغستان ندرهال، همپستد، لندن
اکتبر ۱۹۲۱ محله سنت جیمز، لندن
آوریل ۱۹۲۳ کمپسی، وُرسِسترشایر
۷ نوامبر ۱۹۲۷ محله ی باتنهال، وُرسِستر
۷ آوریل ۱۹۲۸ خانه ی تیدینگتون، استراتفورد
۳ دسامبر ۱۹۲۹ محله ی رینبو، وُرسِستر

خانه های دوم:
مارس ۱۸۹۸ تا اکتبر ۱۹۰۳ ویلای بیرچوود، محله ی استاریج، وُرسِسترشایر
۷ مارس تا ۲ ژوئن ۱۹۱۰ آپارتمان شماره ۷، ویلای کینگزلی، خیابان کاوندیش، لندن
ژوییه ۱۹۱۰ تا اوایل ۱۹۱۱ پانسیون کویین ان، لندن
مه تا ژوییه ۱۹۱۱ محله ی گلوسستر، لندن
مه ۱۹۱۷ تا آگوست ۱۹۲۱ برینکولز، ساسکس

آفرینش
به تدریج و با آغاز کارهایی چون “فروایسارت” (Froissart op. 19) در سال ۱۸۹۰، “رژه ی شاهنشاهی” (Imperial March op. 32) در سال ۱۸۹۷ و با اجراهای سولو همانند “پادشاه اولاف” (King Olaf op. 30) در سال ۱۸۹۶ و “کاراکتاکوس” (Caractacus op. 35) در سال ۱۸۹۸، شهرت الگار، به خارج از مرزهای سرزمین مادری خود رسید.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مروری بر آلبوم «زمین»

«زمین» یک دونوازی است؛ دوئت برای پیانو و خوانش شعر، هوشیار خیام و احمد پوری. و نتیجه‌اش شش قطعه‌ی موسیقی است و راهی دیگر برای همنشینی خوانش و موسیقی. نام موسیقایی قطعه‌ها، پرلودیوم، سرناد، آریوزو و … هم به تمثیل همین را می‌گوید. حتا اگر ندانیم که روش ساخته شدن این آثار، اجرای همزمان بوده است، سرشت دونوازانه‌ی این خوانش خود را نخست در نسبت حضور صدای گوینده و صدای پیانو می‌یابد؛ در سکوت‌ها و مکث‌ها. آنجا که شاعر خاموشی اختیار می‌کند تا جایی به حضور همنوازش بدهد. و چه هوشمندانه و با ظرافت چنین می‌کند. می‌شنود. می‌اندیشد و در لحظه تصمیم می‌گیرد و ناگهان بافت ساخته شده از صدای پیانو/انسان دگرگون می‌شود.

موسیقی و شعر در «گرگیعان و گرگیعان» (X)

زن هایی که علاقه مند به دریافت هدیه بودند اما نمی خواستند شناخته شوند در حالی که صورت خود را می پوشاندند، الکی به دست گرفته و آن را به صاحب خانه می دادند. او هم که از ویژگی مراسم با خبر بود، هدیه را درون الک گذارده به صاحبش بر می گرداند. علت نام‌گذاری مراسم نیز وجود همین الک است که در هرمزگان به آن آرگیز یا هارگیز (آردبیز) گویند.

از روزهای گذشته…

پرواز سیمرغ

پرواز سیمرغ

دیروز در برنامه مخصوصی که برای خبرنگاران موسیقی برگزار شد، برای اولین بار شاهد اجرای ارکستر بزرگ سیمرغ بودیم. ارکستر سیمرغ با حدود ۴۰ نوانده در حال حاضر بزرگترین ارکستر سازهای ایران کشور است و میرود تا در روزهای آینده پس از ماه ها تمرین پروژه بزرگ خود را به روی صحنه ببرد. نوازندگان این ارکستر با میانگین سنی ۲۵ سال، جوانانی با توانایی های بالای نوازندگی و از بهترین های امروز موسیقی ایران زمین هستند.
اقیانوسی بنام باخ (I)

اقیانوسی بنام باخ (I)

از آنجائیکه باخ در مقایسه با آهنگسازان هم عصر خود میل شدیدتری به موسیقی داشت و پیروی از سبک او نگرش عمیق تری از حد معمول را طلب می کرد، همگان قادر به بهره جویی از اقیانوس بیکران هنرش نبودند. شاید یکی از دلایلی که او را از دیگر آهنگسازان متمایز نموده این نکته است که هیچ یک از آثارش سطحی نیستند.
نارضایتی و نگرانی تهیه کنندگان از فرمت MP3

نارضایتی و نگرانی تهیه کنندگان از فرمت MP3

میخواهید باور کنید یا نه، آن CD جدیدی که به تازگی در دستگاه MP3 player خود کپی کرده اید، تنها قسمت کمی از کل چیزی است که واقعا وجود دارد. اکنون دیگر دوره دیسکهای فشرده یا CD هم رو به پایان است و فایلهای صوتی کامپیوتری به ابزار اصلی شنیدن موسیقی ضبط شده تبدیل میشوند.
محبوبه خلوتی

محبوبه خلوتی

پیانوی شیمل (VOGEL V115 Modern-2013)

این پیانو به صورت کوک شده و آکبند توسط شرکت «آوا هنر حنانه» عرضه می شود و خرید این پیانو همراه با ۵ سال گارانتی و خدمات پس از فروش است. برای اطلاعات بیشتر با این شماره تماس بگیرید: ۰۹۱۲۷۳۰۵۲۰۹ مشخصات Proffesional upright VOGEL V115 Modern-2013 ۵years guaranty Hannaneh arts Co. Made By Schimmel Germany…
ادامهٔ مطلب »
یوگنی کیسین، نابغه پیانو

یوگنی کیسین، نابغه پیانو

یوگنی کیسین (Evgeny Kissin) نابغه پیانو را میتوان موتسارت معاصر دانست. در اکتبر ۱۹۷۱ و در مسکو روسیه بدنیا آمد. پیانو را بدون هیچ آموزشی تنها از طریق گوش و با بداهه نوازی در سن ۲ سالگی شروع نمود. شاید بسیار شگفت انگیز باشد که این کودک چنین استعداد خارق العده ای را در موسیقی و نوازندگی آنهم در آن سن از خود نشان داد.
راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (V)

راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (V)

وقتی پیانو کنسرتوی شماره ۲ راخمانینوف برای نخستین بار در اکتبر سال ۱۹۰۱ در یکی از کنسرتهای فیلهارمونیک مسکو به طور رسمی به مورد اجرا گذارده شد، خود آهنگساز در نقش تکنواز پیانو هنرنمایی کرد. این کنسرت با استقبال پرشوری مواجه شد و پیانو کنسرتو از همان نخستین اجرا در دل علاقمندان جایی مطمئن یافت و دلایل این مقبولیت نیز بسیار روشن بود: این کنسرتو سراسر مشحون از الهام بخشیهای ملودیک بسیار فریبنده و دلنشین است و هر شنونده ای را هر چقدر هم مشکل پسند باشد بی اختیار تحت تاثیر قرار می دهد. از همان نخستین اجرا، موفقیت چشمگیر این کنسرتو بدان اندازه بارز بود که مقام و شخصیت راخمانینوف را هم به عنوان یک انسان و هم به عنوان یک آهنگساز باری دیگر تثبیت ساخت.
گفتگو با تیبو (II)

گفتگو با تیبو (II)

«مارسیک نمونه یک استاد خوب بود. هر جلسه که در کنسرواتوار نزد او می رفتم (ما سه روز در هفته از او درس می گرفتیم)، او یک اتود از جاوینیز (Gavinies)، فیوریلو (Fiorillo)، دونت (Dont) به من می داد تا برای جلسه بعد آماد کنم. ما همچنین تمام آثار پاگانینی و آثاری از ارنست (Ernst) و اسپور (Spohr) را کار کردیم. برای تکنیک های آرشه نیز مارسیک از پاساژهای مختلفی که به اتود تبدیل شده بودند استفاده می کرد. ما گام ها را نیز که از نان شب ویولونیست مهم ترند، هر روز تمرین می کردیم.
بررسی و نقدِ «مبانی نظری موسیقی ایرانی» (VI)

بررسی و نقدِ «مبانی نظری موسیقی ایرانی» (VI)

اما تئوری پردازان نسل معاصر (کیانی، طلایی، علیزاده) اصرار دارند که از لفظ – در واقع عامیانه – «دانگ» استفاده کنند و بدون استدلال این فاصله را شاخص اصلی مقام شناسی معرفی می کنند. (۱)
یادداشتی بر آلبوم «نواخته‌های نورعلی برومند»

یادداشتی بر آلبوم «نواخته‌های نورعلی برومند»

سه خاطره نورعلی برومند را نه در مقام یک نوازنده بلکه آموزگار ردیف می‌شناسیم. کمتر نوازنده‌ی تار و سه‌تاریست که گذرش به اجرای برومند از ردیف میرزاعبدالله نیافتاده باشد. محتوای اجرای او از حیث روایت بااهمیت است اما در عملِ نوازندگی، نه تنها راهی برنگشوده بلکه تأثیر مخربی بر هنرجویان دارد؛ به ویژه اگر با…
ادامهٔ مطلب »