گفتگوی هارمونیک | Harmony Talk

عابدیان: در اجرای موسیقی مناطق مختلف ایران از تکنیکهای بومی استفاده میکنم

فکر می کنم آنچه برای ما در رستاک در قبال یک چنین مسئله ای اهمیت دارد، بیشتر بیان و جمله بندی ها و اتمسفر موسیقیایی یک منطقه بوده نه صرفا رنگ صدا. از طرف دیگر چون کمانچه از سازهای اصلی آنسامبل رستاک می باشد و در همه قطعات حضور دارد، امکان تعویض مداوم ساز خصوصا در اجرای زنده و کنسرت امکان پذیر نبود با این حال من با تغییراتی در تکنیک نوازندگی سعی در نزدیک شدن به فضای صوتی مورد نظر در هر منطقه را داشته ام.

پورقناد: با این تفاوت ساختار و طبعا صوتی کمانچه در مناطق گوناگون، چرا شما همه قطعات را با یک کمانچه نواختید؟
عابدیان: فکر می کنم آنچه برای ما در رستاک در قبال یک چنین مسئله ای اهمیت دارد، بیشتر بیان و جمله بندی ها و اتمسفر موسیقیایی یک منطقه بوده نه صرفا رنگ صدا. از طرف دیگر چون کمانچه از سازهای اصلی آنسامبل رستاک می باشد و در همه قطعات حضور دارد، امکان تعویض مداوم ساز خصوصا در اجرای زنده و کنسرت امکان پذیر نبود با این حال من با تغییراتی در تکنیک نوازندگی سعی در نزدیک شدن به فضای صوتی مورد نظر در هر منطقه را داشته ام.

پورقناد: آقای پور نقی حالا شما در مورد کارتان در رستاک بگویید؟
پورنقی: آشنایی من با آقای سپهری بواسطه موسیقی بود. نگاه ایشان برایم جذابیت داشت؛ چون نگاه جامعی بود و ایشان همین دید را به ادبیات و دیگر هنرها مثل نقاشی، فیلم و سینما تعمیم می داد.

در عین حال احترامی که برای شعور مخاطب قائل می شد برای من خیلی جالب بود. از آنجا که من به تلفیق موسیقی محلی با موسیقی الکترونیک علاقمند بودم با آقای سپهری فکر کردیم شاید بشود این ایده را کاربردی کرد و شروع کردیم به اتود زدن.

در ادامه به این نتیجه رسیدیم که موسیقی الکترونیک نباید بیان ملودیک داشته باشد و تنها باید فضا ایجاد نماید. فضایی که شاید هیچ سازی نمی تواند در دنیا ایجاد کند.

این تجربیات از سال ۷۵ تا ۸۱ ادامه داشت و پس از تغییراتی که در گروه ایجاد شد و با کمرنگ شدن فضای افکتیو الکترونیک و از آنجا که علاقمندیهای من هم به سمت دیگری سوق پیدا کرده بود تصمیم گرفتم به شکل دیگری در کنار گروه باشم.

من مدیریت تیم اجرایی گروه را بر عهده گرفتم که حیطه اش از تدارکات و پشتیبانی کنسرت ها گرفته تا روابط بین الملل وسعت دارد. به این ترتیب موسیقیدانهای گروه، صرفا کار موسیقی انجام می دهند و از حیطه کارهای اجرایی به دور می باشند.

اما چیزی که اهمیت دارد این است که ما با هم در رستاک در طول این سالها زندگی کرده ایم. من، سیامک، فرزاد و رضا. طی این مدت مَنِشی در حوزه های متفاوتی مانند روابط انسانی، روابط کاری و مالی در رستاک شکل گرفته است که خاص این گروه است. خیلی خوشحال می شوم که گاهی می شنوم: “تنظیم رستاکی”! حتی اگر این سبک، خیلی هم خوب نباشد، بیان و استیلی است که متعلق به خود ماست.

پورقناد: تاکنون در چه کشورهایی کنسرت دادید ؟ اکنون چه کارهایی در دست اجرا دارید؟ و برنامه های آینده شما چیست؟
پورنقی: ما تاکنون در کشورهای ژاپن، اسپانیا، هلند، ایتالیا، آلمان و فرانسه اجرا داشته ایم. در حال حاضر مشغول ضبط مجموعه جدیدی هستیم که احتمالا اوایل سال ۸۸ پروسه تولید آن به پایان می رسد.

حضور در چند جشنواره بین المللی موسیقی فلکلور، طراحی و تنظیم قطعاتی از موسیقی محلی برای رستاک و ارکستر سمفونیک، تنظیم رپرتواری جدید جهت کنسرت در ایران و… از برنامه های رستاک در آینده هستند.

سجاد پورقناد

سجاد پورقناد متولد ۱۳۶۰ تهران
نوازنده تار و سه تار، خواننده آواز اپراتیک و سردبیر مجله گفتگوی هارمونیک
لیسانس تار از کنسرواتوار تهران و فوق لیسانس اتنوموزیکولوژی از دانشکده فارابی دانشگاه هنر تهران

۱ نظر

بیشتر بحث شده است