نشست رسانه ای کنسرت «بگو کجایی» برگزار شد

علیرضا امینی، رضا شایسته، محمد معتمدی و ايمان دلفانی
علیرضا امینی، رضا شایسته، محمد معتمدی و ايمان دلفانی
نشست رسانه ای کنسرت «بگو کجایی» به خوانندگی محمد معتمدی و رهبری ارکستر رضا شایسته یکشنبه ۲۹ مرداد ماه در تالار امیرحسین فردی حوزه هنری برگزار شد. در ابتدای این نشست علیرضا امینی سرپرست ارکستر نیایش گفت: مجموعه آثار فاخر کلاسیک ایرانی که از عمر تولید آن بیش از نود سال می گذرد در برگیرنده ویژگی های خاصی هستند. این آثار، آثاری هستند که به صورت سینه به سینه منتقل شده اند و یکی از هنرمندانی که طی دهه های گذشته از خود کارهای بسیار ارزشمندی بر جای گذاشته استاد مجید وفادار است که قطعه های مربوط به این هنرمند تاثیر بسیاری در حوزه شنیداری موسیقی اصیل ایرانی داشته است. این هنرمند نزدیک به سیصد تصنیف دارد که خوشبختانه هم دست نویس آنها وجود دارد و هم بیش از دویست قطعه از آنها به صورت شنیداری قابل دسترسی است.

در ارکستر مجید وفادار ساختار زهی و بادی رنگ و طعم خاص خود را داشت و ما باید به دنبال ارکستری می گشتیم که چنین قابلیتی را داشته باشد و تنها ارکستری که توانست به ما کمک کند ارکستر «چکاوک» بود که در این کنسرت همراه ارکستر «نیایش» حضور دارد. ما تمام تلاش خود را انجام دادیم که رنگ و بوی آثار قدیمی مجید وفادار حفظ شود به همین جهت علاوه بر استفاده از ارکستر چکاوک از صدای محمد معتمدی نیز استفاده کردیم. ما برای اجرای این آثار باید ارکستری را پیدا می‌کردیم که بتواند به اجراهای استاد وفادار، وفادار بماند. درنهایت ارکستر نیایش و ارکستر چکاوک با هم یکی شدند تا این آثار را به اجرا درآورند.

وی افزود: ما از مجموعه‌ی ۳۰۰ اثر استاد وفادار کنسرت‌های بسیاری را آماده‌ی اجرا کرده‌ایم. یک اجرا در برج میلاد و اجرایی دیگر در تالار اندیشه حوزه هنری روی صحنه می‌رود. هم زمان با این اجراها کتاب زندگی استاد مجید وفادار تحت عنوان «خنیاگر آسمانی» هم رونمایی می‌شود. هم‌چنین سی‌دی ۴۰ دقیقه‌ای از تکنوازی‌های استاد وفادار هم با عنوان «شیوه‌ی شیدایی» منتشر خواهد شد.

محمد معتمدی خواننده این کنسرت پس از علیرضا امینی درباره این برنامه گفت: خوشحالم که این پروژه می‌خواهد به‌طور منسجم آثار یکی از آهنگسازان مطرح موسیقی ایران را اجرا کند. مجید وفادار یکی از بزرگان موسیقی است که در جریان تحولات موسیقی ایران نامش فراموش شده است. ما دیدیم که که قطع شدن آن رشته‌ی اصیل موسیقی و کنار گذاشتن آن، در به دست آوردن ذائقه‌ی مخاطبان میلیونی با شکست مواجه شد. هدف ما از برگزاری اینگونه پروژه‌ها جبران برخی از غفلت‌هاست.

در دوره‌ی طلایی موسیقی ایرانی، موسیقی اصیل ایرانی با موسیقی پاپ پیوند یافته و مخاطبان بسیاری این موسیقی را همراهی کرده‌اند. ما ادعا نداریم که کار عجیبی می‌کنیم، ولی سعی داریم که این برنامه را با درنظر گرفتن نیاز امروز مخاطبان ایرانی اجرا کنیم. آثاری که ما از استاد وفاداری روی صحنه می‌بریم به جز «به سوی تو» که با صدای کوروس سرهنگ زاده زیاد شنیده شده، دیگر آثار کمتر شنیده شده‌اند.

رضا شایسته نوازنده ویولن که هدایت ارکستر نیایش را به عهده دارد گفت: الان هر کسی که می خواهد در انتخابات مختلف رای بیاورد شعار اصلیش ایجاد اشتغال است. چرا این اشتغال در حوزه هنر نباید ایجاد شود. آیا ارکستری ۴۰ نفره که روی صحنه می رود برای نوازندگانش ایجاد اشتغال نمی کند. ما در همین ارکستر نوازنده ای داریم که سرباز است و خرج خانواده اش را می دهد. خانمی از نوازندگان ما خرج خانواده اش را می پردازد. زمانی موسیقی ما موفق است که ما تعداد ارکسترهای زیادی داشته باشیم. مسئولان دولتی باید از این ارکسترها حمایت کنند.

معتمدی با اشاره به تفاوت ترانه و غزل گفت: قالب درست برای موسیقی ترانه است. یعنی شعری که برای موسیقی سروده شده است. غزل خودش یک فُرم کامل ادبی است. غزل‌ها به سختی در هیئت موسیقی جای می‌گیرند. آثاری که در موسیقی ایرانی ماندگار شده‌اند اصولاً ترانه بوده‌اند. ترانه مانند لباسی است که بر قامت موسیقی دوخته می‌شود ولی غزل هم‌چون عبایی است که ما آن را بر قامت موسیقی می‌دوزیم.

به عقیده من، اگر قرار است غزل در موسیقی استفاده شود، باید از واژه‌ها و ترکیب‌های جدید استفاده شود. خود من سعی کرده‌ام در قطعه‌های اخیرم از شعر شاعران معاصر استفاده کنم. محمد معتمدی با اشاره به اینکه خود دانشجوی صدا و سیما است در انتقاد از عملکرد این مجموعه گفت: با اینکه امروز در حضور خبرنگاران محترم صدا و سیما صحبت می کنم باید بگویم طی بیست سالی که فعالیت هنری کرده‌ام حمایتی از سوی تلویزیون ندیده‌ام. صداوسیمای ما در سال‌های اخیر خودش منشا جریانی نبوده است. همیشه نگاه می‌کرده که کدام موسیقی در لاله زار پرفروش است و همان را تیتراژ سریال‌هایش استفاده می‌کرده است. اما همیشه اقبال عمومی مخاطبان، درست‌ترین راه ممکن نیست. در حالی که در گذشته صدا و سیما خود پیشرو در ارائه آثار هنری بوده است.

معتمدی با اشاره به وضعیت امروز صدا و سیما گفت: سیستمی که در صداوسیما جریان دارد، ناگزیر خروجی مناسبی ندارد. شاید خیلی از مدیرانی که در سازمان هستند؛ دوست دارند حرکت‌های سنجیده‌ای انجام دهند اما سیستمی که بر صداوسیما حاکم است این مدیران را به سمتی سوق می‌دهد که خروجی چیزی می شود که می بینید.

معتمدی در پاسخ به سئوالی درباره چگونگی بازسازی آثار هنری هنرمندان قدیمی گفت: آثاری که در این کنسرت برای مخاطبان اجرا می شوند، غیر از یک قطعه در جامعه امروز ما کمتر شنیده شده است. شما اگر کمی جستجو داشته باشید متوجه می شوید عموما آثار بازسازی شده باید همانی باشد که قبلا توسط آهنگساز یا خواننده خلق شده بود. من به خاطر دارم وقتی قرار بود در محضر استاد محمدرضا لطفی قطعه «ایران ای سرای امید» را بازسازی کنیم ایشان عنوان می کردند که نوستالژی مردم فقط مربوط به اثری است که با آن خاطره دارند نه اجرایی که الزاما بهترین شکل بوده است. به هر حال هدف ما در برگزاری کنسرت پیش رو این است که انقطاع تاریخی که بین موسیقی اصیل ایرانی قدیم با موسیقی امروز ایران ایجاد شده به سهم خود مرتفع کنیم زیرا همه امروز نتایج این انقطاع تاریخی را هم در موسیقی ایرانی و هم در موسیقی پاپ می بینیم. ما می خواهیم با این برنامه و برنامه های مشابه فضایی را در سبد شنیداری مخاطب فراهم کنیم که این انقطاع دیگر وجود نداشته باشد.

ایمان دلفانی نماینده حسن موسوی تهیه کننده این کنسرت با ارائه توضیحاتی در مورد شرکت شیناتک گفت: این شرکت در حال ارائه یک اپلیکیشن موسیقی است به نام «موزاوی»؛ موزاوی یک اپلیکشین است که در آن با ایجاد امکاناتی مثل برگزاری «کنسرت آن لاین» یا «آن لاین شو» می خواهد به انواع دسته بندی های موسیقی بپردازد و مخاطبان آن لاین موسیقی را پوشش دهد.

گفتنی است، کنسرت “بگو کجایی” ۹ شهریور در مرکز همایش‌های بین‌المللی برج میلاد برگزار می‌شود.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

گزارشی از دومین نشست «نقدِ نقد» (V)

فیاض ادامه داد: من به روشنی به خاطر دارم که اگر ۳۰ سال پیش می‌گفتیم که فلانی نقد می‌کند، معنی‌اش این بود که فلانی با چیزی مخالفت می‌کند ولی در ذهن حداقل بنده و فکر می‌کنم شمار بسیار زیادی از دوستانی که در آذر ۱۳۹۷ زندگی می‌کنند منتقد کسی نیست که ایراد بگیرد. این جا یک رویداد همزمانی را شاهد هستیم. یعنی ما همزمان دوستانی را داریم که در زمانی زندگی کرده‌اند که نقد عبارت بوده است از موضع‌گیری مخالف با یک موضوع و بعد به مرور با کنش‌های نسل‌های دیگری معانی دیگری پیدا کرده است و این از جمله جاهایی است که من شکاف نسلی را می‌بینم. اگر به خیلی از عزیزانی که مثلا ممکن است ۲۰ سال از من بزرگ‌تر باشند بگوییم قرار است نقد شوید با نوعی جبهه‌گیری آن‌ها مواجه می‌شویم، چون فکر می‌کنند منتقد به معنی مخالف است.

یادداشتی بر مجموعه کنسرت‌های «چندشب عود»

شاید اگر با چند جابه‌جایی یا اضافه‌کردن شب چهارم، اجرای نوازندگانی همچون حمید خوانساری، شهرام غلامی، مریم خدابخش، سیاوش روشن و امیرفرهنگ اسکندری و… را در چنین برنامه‌ای می‌شنیدیم، می‌شد سنجه‌های دقیق‌تری از عیار عودنوازیِ امروز ایران بدست داد. با اینحال آنچه در این سه شب رخ داد چنین بود:

از روزهای گذشته…

نشر سوپرمارکتی، آری یا خیر؟

نشر سوپرمارکتی، آری یا خیر؟

چندیست انتشار سوپرمارکتی آثار موسیقی مورد بحث محافل موسیقی قرار گرفته است. این نوع پخش موافقان و مخالفان زیادی دارد و تا به حال نظر سنجی گسترده ای در این زمینه صورت نگرفته است. در سال گذشته، پیوستن هنرمندان نامداری چون محمدرضا شجریان و حسام الدین سراج به این جریان باعث شد، بحث در این زمینه ابعاد جدی تری پیدا کند. امروز در نامه ای که محمد معتمدی در گفتگوی هارمونیک منتشر کرده است، نظر این خواننده جوان در مورد نشر سوپرمارکتی اعلام شده است و او نظر خوانندگان را برای آمار گیری جویا شده. نامه او را می خوانیم:
نقد ردیف علی اکبر شهنازی

نقد ردیف علی اکبر شهنازی

هفته گذشته در فرهنگسرای هنر(ارسباران) جلسه نقد ردیف میرزاحسینقلی فراهانی نوشته داریوش پیرنیاکان، توسط سید علیرضا میرعلینقی برگزار شد.
فخرالدینی: در زمان استاد خالقی، نوازندگان روزمزد بودند

فخرالدینی: در زمان استاد خالقی، نوازندگان روزمزد بودند

داستان این بود که می‌خواستند ببینند آیا می‌توانند رهبری ارکستر را به من بسپارند یا خیر؟ که کار موفقیت آمیز بود تا اینکه هر سه ارکستر ادغام شدند و ارکستر بزرگ با حدود ۳۱ نفر تشکیل شد. این ارکستر خیلی هم بزرگ نبود ولی نسبت به ارکستر‌های دیگر که ۱۵ نفره بود این ارکستر بزرگتر بود.
نگاهی به سبکهای موسیقی – باروک

نگاهی به سبکهای موسیقی – باروک

در تقسیم بندی دوره های هنری – از جمله موسیقی – بعد از رونسانس چهار دوره اصلی در نظر گرفته میشود. اول سبک باروک (Baroque) که بطور تقریبی بین سالهای ۱۶۰۰ تا ۱۷۵۰ میلادی ادامه داشته، دوم دوره کلاسیک بین سالهای ۱۷۵۰ تا ۱۸۲۰ ، سوم رمانتیک بین سالهای ۱۸۲۰ تا ۱۹۱۰ و بالآخره موسیقی مدرن یا همین موسیقی عصر حاضر از ۱۹۱۰ تا به امروز.
نقد تاریخ نگاری موسیقی ایرانی (III)

نقد تاریخ نگاری موسیقی ایرانی (III)

علاوه بر این، موسیقی همیشه یک پدیده ی چند ملیتی بوده و هست. در زمان حال که کشور ایران با حدود دقیق، زبان رسمی فارسی و فرهنگ ملی هم شناخته می شود، می بینیم که ایرانی بودن و فارسی زبان بودن یک موسیقی دان دلیل بر ایرانی بودن موسیقی او نیست. به عبارت دیگر در دوران معاصر نیز موسیقی در چارچوب فرهنگ ملی نمی گنجد. (۲)
درباره مشکل «شیش هشت» و «میزان های لَنگ» در وزن شناسیِ موسیقی ایرانی (IV)

درباره مشکل «شیش هشت» و «میزان های لَنگ» در وزن شناسیِ موسیقی ایرانی (IV)

مشکل اصلی وزن شناسی در تئوری پردازی ها، عدم توجه و تفکیک بین دو مفهوم مهم «ضرب و تاکید» در وزن شناسی است. «ضرب» و «تاکید»، پدیده های وابسته به هم و اغلب در هم ادغام شده هستند؛ آنچنان که تفکیک آنها از هم مشکل است. مشکل دیگر این است که واژه ها تعریف هایِ دقیق و تدوین شده ندارند. واژه «ضرب» در نوشته های موجود به مراتب بیشتر از «تاکید» اما با مفهوم های متفاوت مورد استفاده است.
“ردیف” و “اغراق” به مثابه دو بال عامیانگی (III)

“ردیف” و “اغراق” به مثابه دو بال عامیانگی (III)

پیش از هر چیز اجازه بدهید اشاره کنم که موضوعاتی که در اینجا مطرح میشود، در مورد همۀ قطعات اجرا شده در این کنسرت صدق میکند، به جز آواهای زیگورات که برای پیانوی سولو نوشته شده بود. در مابقی قطعات بدون استثناء، ارکستر یا پیانو یا صداهای الکترونیک پیشتیبان صدای یک یا چند ساز ایرانی تنها شده بود. خوب این به تنهایی هیچ اشکالی ندارد به شرط آنکه نگفته باشیم: “اندیشه نو، یک ضرورت غیر قابل انکار تلقی میشود” (از متن بروشور) و بعد قطعاتی بسازیم که خط ملودیک واضحشان جملات صریحی از ردیف سازی ماست!
درباره‌ی نقد نماهنگ (IX)

درباره‌ی نقد نماهنگ (IX)

نخست پیوند موسیقی است با جهان خارج از خود، با هر حقیقت فراموسیقایی. این امر جدای از این که در یک نماهنگ باشد یا جز آن، مورد بحث قرار گرفته است. و به این صورت می‌تواند خلاصه شود که؛ موسیقی «بیان، بیانگر، بازنمای و …»ِ «چیز دیگری» است. یا از آن خلاصه‌تر موسیقی Xِ یک R است (۱۵). بدین ترتیب، پرسش این است که اگر موسیقی Xِ یک R است، فیلم نماهنگ که بناست با آن پیوندی پیدا کند خود چه نسبتی با آنها دارد؟ محتوای دیداری-روایی فیلم چگونه نسبت به آن X یا R برابرمی‌ایستد؟ یا خود R می‌شود که رابطه‌اش با آن اینهمانی است.
هنر خیابانی، موسیقی (III)

هنر خیابانی، موسیقی (III)

گاهی این نوازنده‌ها می‌خواهند از فضای عمومی شهری برای نشان دادن توانایی و استعدادشان استفاده کنند. گاهی موسیقی آنها، موسیقیِ اعتراض است؛ اعتراض در مقابل مضیقه‌های اقتصادی، فرهنگی، فردی، اجتماعی و… . گاهی نوازندگی در خیابان برای بعضی از آنها، جنبه‌ی مالی دارد. گاهی این خیابان‌های شهر هستند که جای خالیِ اجراهای رسمی را برای نوازندگان و خوانندگان پر می‌کنند. گاهی دغدغه‎‌ی شادی بخشی به جامعه، مدنظر است و البته گاهی هم نه نیاز مالی وجود دارد و نه مشکلی برای اجرا. اما بدون شک ارتباط مستقیم و نزدیک با مخاطب، یکی از اهداف مشترک تمام مجریانِ موسیقیِ خیابانی‌ست و حس و حال چنین اجراهایی به هیچ وجه قابل مقایسه با هیچ کنسرتی هم نیست. خیابان‌، فضای فرهنگ غالب جامعه است و هنرمندانی که به خلق در چنین فضایی دست می‌زنند و به نشر کارشان اصرار دارند، در حقیقت به دنبال دیدن بازتاب فعالیت‌شان بین عموم مردم هستند.
آکوردهای sus – قسمت اول

آکوردهای sus – قسمت اول

آکوردهای sus – قسمت اول به روایتی دوک الینگتون جزو اولین کسانی بوده است که از سال ۱۹۳۰ شروع به استفاده از آکورده های sus کرده است. اما استفاده متداول از این آکوردها از سال ۱۹۶۰ شروع شد.