گفتگوی هارمونیک | Harmony Talk

ال سیستما، مدلی موسیقی و اجتماعی متولد ونزوئلا (IV)

اِدیکسون روییز (Edicson Ruiz) یکی از شخصیت های موفق اِل سیستما است. او فرزند یکی از خانواده های فقیر کاراکاس است و به لطف آقای آبرئو توانست به آموختن موسیقی ادامه دهد. مایستر به او یک کنترباس هدیه داد، به او آموزش نواختن داد و با استخدام او در یک ارکستر حرفه ای، شانس تامین معاش.

اِدیکسون روییز (Edicson Ruiz) یکی از شخصیت های موفق اِل سیستما است. او فرزند یکی از خانواده های فقیر کاراکاس است و به لطف آقای آبرئو توانست به آموختن موسیقی ادامه دهد. مایستر به او یک کنترباس هدیه داد، به او آموزش نواختن داد و با استخدام او در یک ارکستر حرفه ای، شانس تامین معاش.

در سال ۲۰۰۷، در سن هفده سالگی، اِدیکسون به عنوان جوان ترین موسیقی دان در ارکستر فیلارمونیک برلن پذیرفته شد. او می گوید ” من بدون پدر بزرگ شدم. آبرئو برای من پدری کرد و مُرشد من شد. بدون او من هرگز شانس وارد شدن به دنیای موسیقی را نداشتم. او الهام بخش من بود”. در سن هفتاد و چهار سالگی، سلامت استاد رو به زوال است. برای راه رفتن، نیاز دارد که به کسی تکیه کند. اما او نگران آینده اِل سیستما پس از خودش نیست.

“اِل سیستما به طرز شگفت انگیزی قادر به تحقق خود خواهد بود زیرا شرایط آموزش صدها هزار کودک را فراهم می کند که همگی ذوق موسیقی دارند و حاضرند سخت کار کنند، همگی کاملا به ماموریت خود آگاهی دارند و این توانایی را دارند که آن را به سرانجام رسانند”.

دیِگو مَتوز و گوستاوو دودامِل، کودکان اِل سیستما
دیِگو مَتوز (Diego Matheuz)

ابتکار این برنامه ناشی از ارجحیتی است که برای کار جمعی قائل می شود. با این همه اِل سیستما باعث به شهرت رسیدن چند شخصیت برجسته نیز گردید، که به عنوان سفیران جهانی این برنامه ی درخشان به حساب می آیند. به عنوان مثال، مدیر بخش موسیقی لافینچه (La Fenice)، اُپرایِ مشهور ونیز، که در آن برای نخستین بار اُپرای لا تراویاتا اثر دو وِردی اجرا شد، رهبر ارکستر دیِگو مِتوز است، که هنوز سی سال سن ندارد. مَتوز “محصول خالصِ” اِل سیستما است. اِل سیستما شخصیت های بسیار قوی برای دنیای موسیقی تربیت می کند و این امر باعث مجذوب کردن مسوولان اُرکستر های بزرگ مانند لافینچه شده است، نهادی معتبر با بیش از سه قرن سابقه.

هنگام منصوب شدنش در ونیز، دیِگو توضیح داد که چگونه خوزه آنتونیو آبرئو او را در طول حرفه اش همراهی کرد و چگونه شکوفایی موسیقی ونزوئلا به او کمک کرد تا به کمال دست یابد. او می گوید: “زمانی که آنتونیو تشخیص داد که من می توانم شروع به رهبری ارکستر کنم، به قدری در ونزوئلا ارکستر وجود داشت که من می توانستم هر روز هفته، بیش از شش ساعت، تمرین رهبری کنم. این شانس من را مقایسه کنید با امکانات یک رهبرِ تازه کارِ اروپایی که تنها می تواند چند اجرا در ماه را رهبری کند.”

منیره خلوتی

متولد ۱۳۶۰
مترجم
دکترای زبان و ادبیات فرانسه

۱ نظر

بیشتر بحث شده است