کنسرت ارکستر باربد در سومین جشنواره موسیقی معاصر تهران به روی صحنه می رود

ارکستر زهی باربد به رهبری کیوان میرهادی و سرپرستی محمد هادی مجیدی در سومین دوره جشنواره بین المللی موسیقی معاصر تهران در تاریخ سوم اردیبهشت ماه ۹۷ ساعت ۱۸ در تالار رودکی به روی صحنه خواهد رفت.
در این برنامه
– “سوئیت ساعت ها” از آهنگساز آمریکایی “فیلیپ گِلَس”
– “کنسرتو برای تنبور و ارکستر زهی” از کیوان میرهادی
– و قطعه “Viatore” از “پِتِریس وَسک” آهنگساز معاصر لیتوانیایی اجرا خواهد شد.

در این برنامه سجاد محرابی به عنوان تکنواز تنبور و نوید رحمانی به عنوان خواننده آرش اسدنژاد به عنوان کنسرت مایستر و رامتین مختاری به عنوان نوازنده پیانو ارکستر را همراهی خواهند کرد.

محمد هادی مجیدی، سرپرست این ارکستر و دانشجوی موسیقی درباره چگونگی تشکیل این ارکستر گفت: نقطه شروع ارکستر فعلی، ارکستر آموزشگاه باربد، متشکل از اساتید و هنرجویان این آموزشگاه که در کرج واقع است بود و همینطور گرد آوردن جمعی از نوازندگان توانای ساکن کرج که خوشبختانه با توجه به اینکه دانشکده موسیقی دانشگاه هنر نیز در کرج واقع است موفق شدیم جمع خوب و همدلی از نوازندگان را گرد هم آوریم. در قدم بعد هم نوازندگان خوب دیگری از دانشجویان دانشگاه تهران، دانشگاه آزاد و دانشگاه علمی کاربردی به ما پیوستند و در این برنامه که دومین اجرای ارکستر ماست از استاد کیوان میر هادی به عنوان رهبر و از آقای آرش اسد نژاد به عنوان کنسرت مایستر دعوت کردیم که که تجربیات خود را در اختیار ارکستر قرار دهند.

وی درباره چگونگی انتخاب قطعات این اجرا افزود: ارکستر ما بسیار نوپاست. در برنامه قبل قطعاتی از آهنگسازان ایرانی را اجرا کردیم که بیشتر جنبه ملی داشتند و برای اجرای پیش رو با توجه به اینکه می دانستیم در فستیوال موسیقی معاصر اجرا خواهیم داشت با مشورت رهبر و کنسرت مایستر ارکستر قطعاتی را انتخاب کردیم که علاوه بر زیبایی، از نظر اجرایی هم برایمان عملی باشند و بلند پروازی نکرده باشیم. و خوشحالیم که قطعه “کنسرتو برای تنبور، خواننده و ارکستر زهی” ساخته آقای میر هادی که “کهنه هواران” نام دارد و به راستی اثر ارزشمندی است بعد از سالها مجددا اجرا می شود.

وی در جواب این نکته که کمتر دیده شده ارکستر هایی به صورت مستقل شکل بگیرند و فعالیت آنها هم ادامه دار باشد گفت: موضوع شکل گیری و ادامه کار یک ارکستر تنها به حمایت مالی یک موسسه خلاصه نمی شود. ارکستر باید برای تک تک اعضا فضایی فراهم کند که آنها احساس هویتی مشترک بکنند و دوست داشته باشند در کنار هم ساز بزنند و البته این موضوع باید در کنار حمایت مالی از نوازنده ها باشد. ارکستر ما از اساتید آموزشگاه باربد تشکیل شده که خودشان دانشجو یا فارغ التحصیل رشته موسیقی هستند. دیگر نوازنده های ارکستر هم همانطور که گفتم از دانشجویان هستند بنده هم که خود دانشجوی موسیقی هستم سعی میکنم دغدغه های آنها را درک کنم و برنامه هایی را ترتیب بدهیم که یا برای نوازنده ها توجیح مالی خوبی داشته باشد یا جذابیت موسیقیایی. البته آموزشگاه هم از ما حمایت می کند، هم به صورت مادی و هم معنوی. ما بیشتر در کرج فعالیت داریم و اکتیو بودن ارکستر موجب انگیزه برای هنرجویان خوب آموزشگاه بوده و سعی داریم در آینده هم برنامه های خوبی را برای مخاطبین هنر دوستمان ارائه کنیم.

لطفا برای کسب اطلاعات بیشتر و تهیه بلیط به سایت تیوال به آدرس tiwall.com/tehrancmf03/barbad مراجعه بفرمایید.

سرپرست و مدیر داخلی: محمدهادی مجیدی
مدیر اجرایی: مژگان طباطبایی
رهبرارکستر: کیوان میرهادی
سولیست تنبور: سجاد محرابی
خواننده: نوید رحمانی
کنسرت مایستر: آرش اسدنژاد
مشاور هنری: سجاد پورقناد
صاحب امتیاز: آموزشگاه موسیقی باربد
ویلن یک: فرامرز عباسی، علی بهارلو، محمد سیروسی
ویلن دو: حسین ابراهیم زاده، خشایار یزدان پرست، پرنیا اسکندری، فاطمه آقایی فر
ویلن آلتو: سرور رضا زاده، مریم غلامی، آریان زمانی، پریسا عباسزاده
ویلنسل: سپیده سجادی، بیتا قاسمی، مهیا نامداری مقدم
کنترباس: امین نیلی، محمد علیزاده

سجاد محرابی متولد شهر کوهدشت در سال ۱۳۶۱، نوازنده تنبور، تار، سه تار و نی است. وی دانش آموخته رشته طراحی صنعتی است و در کنار نوازندگی به ساخت و ارتقاع سطح کیفی سازهای موسیقی ایرانی می پردازد. استادان او در زمینه تار: داریوش طلایی و حمید خبازی و در رشته نی: حسن ناهید و در رشته تنبور و سه تار: سیاوش نورپور بوده اند.

نوید رحمانى متولد شهر اشنویه در سال ۱۳۷۰ خواننده و دانشجوى گیتار کلاسیک دانشگاه هنر تهران است. وی از کودکی با علاقه بسیار به موسیقى آوازى، سعى در حفظ قطعات آوازى کردى کرده و بعدا با ورود به دانشگاه آواز ایرانى را زیر نظر اساتیدی همچون: حمیدرضا نوربخش و على خدایى می آموزد. او در زمینه آواز کردى تحقیقات بسیارى انجام داده و بسیارى از سبکهاى آواز خوانى کردى و فرم هاى خاص آوازى مناطق مختلف کردستان را آموخته است.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

آثار مرتضی محجوبی به انتشار رسید

ردیف و قطعاتی از مرتضی محجوبی به انتشار رسید. این کتاب، حاصل اندیشه و انگیزه شهرام محذوف در تبدیل دست‌نوشته‌های مرتضی محجوبی به خط نت بین‌المللی است که با همکاری فخری ملک‌پور، در طول مدت ۳سال به انجام رسیده است که دارای ۱۲ مقام (شامل ۷ دستگاه و ۵ آواز) است. تنظیم تمامی پیش‌درآمدها، قطعات ضربی، تصنیف‌ها و رِنگ‌ها توسط شهرام محذوف صورت گرفته است.

همه همصدا با سمفونی نهم بتهوون (II)

این تجربه‌ای است که به ندرت می‌شود به آن رسید، و به‌نظر من همین گروه کر شهر تهران چه اعضای دائمی و چه اعضایی که به آن اضافه شده‌اند، این تجربه را همراه خودشان در زمان‌های طولانی خواهند داشت و همین باعث خواهد شد که مطمئناً بیشتر علاقه‌مند بشوند و فعال‌تر بشوند و در کارشان ثابت‌قدم‌تر شوند.

از روزهای گذشته…

لیر یا چنگ ارجان؟ (III)

لیر یا چنگ ارجان؟ (III)

محسن شهرنازدار در مقاله “سازشناسی و سازهای اقوام ایرانی” مطالبی را در مورد باستانشناسی و اهمیت آن در شناخت موسیقی قدیم ایران مطرح کرده است. او اعتقاد دارد مهمترین اسناد حضور موسیقی در دوران باستانی ایران، یافته های باستان شناسی است. تاریخ تمدن موسیقی در فلات ایران، صرفا بر اساس اشاراتی که در متون کهن تاریخی در این باره وجود داشته است، از دوره هخامنشی عقب تر نمی رفته است اما امروزه یافته های باستان شناسی گواهی می دهند که تاریخ حضور موسیقی و ساز در تمدن ایرانی به هزاره های قبل تر از تاریخ هخامنشیان و به دوران تمدن عیلامی و حوزه های تمدنی کوچک تر در فلات ایران باز می گردد.
مایکل جکسون «سفیری برای هنر موسیقی»

مایکل جکسون «سفیری برای هنر موسیقی»

پس از مدت‌ها که اخبار ایران تیتر اول رسانه‌های جهان بود، یک خبر جای اخبار ایران را گرفت: مایکل جکسون، ستاره موسیقی پاپ آمریکا، در سن پنجاه سالگی درگذشت. مایکل جکسون، پنج‌شنبه ظهر (۲۵ ژوئن) در محل سکونت‌اش در لوس‌آنجلس دچار غش شد و در نهایت به دلیل ناراحتی قلبی حدود ساعت سه بعد از ظهر (به وقت لس‌آنجلس) در مرکز پزشکی دانشگاه کالیفرنیا درگذشت.
داستان به وجود آمدن اپرای کارمن

داستان به وجود آمدن اپرای کارمن

شاید اپرای کارمن پرآوازه ترین اپرای جهان باشد اما بر خلاف باور عموم، ژرژ بیزه (Georges Bizet) و نویسندگان اشعار اپرای او هیچ نقشی در داستان اصلی نداشتند. چرا که کارمن داستانی بسیار قدیمی تر از اینهاست که برای اولین بار در سال ۱۸۴۵، به شکل یک رمان منتشر شد.
گفت و شنودی درباره سازهای ابداعی (VII)

گفت و شنودی درباره سازهای ابداعی (VII)

پرسیدید: «اذعان دارید که هیچ حرکت نوگرایانه ای بی اشکال نیست ولی آیا با منکوب کردن، موسیقی ما پیشرفت می کند؟ کدام ساز اصیل ایرانی (راه چند صد ساله نمی روم) همین سی سال اخیر که اینهمه توجه به این سازها شده به من بفرمایید کدام یک از این سازها از نظر آکوستیکی پیشرفت کرده اند؟» متاسفم که هرگونه نقدی در این مملکت به کوبیدن ترجمه می شود! چطور می گویید هر تغییری را بنده کوبیده ام؟ خود من نوازندگی با تار و سه تار ۳ اکتاو را پیشنهاد می کنم و با آن می نوازم. بنده مقالاتی در مورد نی کلید دار و تنبک کوکی نوشته ام؛ شاید مطالعه کرده باشید. فکر می کنم اولین کسی که در مورد این دو ساز در اینترنت (یا شاید هم در مطبوعات کاغذی) مطلبی نوشت، من بودم؛‌ یعنی زمانی که استادان گرامی پشت این سازها صف نکشیده بودند و تنبک کوکی نایاب نشده بود! «پیشرفت خوب نیست که عالی است!» ولی پیشرفتی که بر اساس معیاری علمی باشد.
گزارش جلسه دوم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (I)

گزارش جلسه دوم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (I)

بعد از ظهر چهارشنبه ۴ بهمن ماه دومین جلسه‌ی «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» در خانه‌ی موسیقی تشکیل شد. عنوان درس این جلسه «تکنیک‌های عمومی نقد» بود و به مسائل و تکنیک‌هایی می‌پرداخت که عموما در حوزه‌ی منطق عمومی جای دارند و در همه گونه کنش یا نوشتار انتقادی (و نه فقط نقد موسیقی) ممکن است به کار روند و از همین رو «عمومی» خوانده می‌شوند.
«نیاز به کمالگرایی داریم» (VIII)

«نیاز به کمالگرایی داریم» (VIII)

وجود دارد ولی تا حد بسیار کمتری… به همین خاطر است که کسانی که آهنگسازی می خوانند تقریبا سلیقه ای که قبل از خواندن آهنگسازی دارند حفظ می شود ولی کسانی که نوازندگی می آموزند سلیقه شان تا حدی تغییر می کند. به همین دلیل است که اکثر افراد تشخیص می دهند که قدرت ملودی پردازی مشکاتیان از بسیاری از آهنگسازان متوسط بالاتر است ولی کمتر می توانند تشخیص بدهند تفاوت تکنیکی تار نوازی جلیل شهناز را از لطف الله مجد؛ اصلا ممکن است این دو را با هم اشتباه بگیرند در حالی که همانطور که گفتم، با درصد پایین تری از خطا می توانند تفاوت قدرت ملودی پردازی یک آهنگساز را تخمین بزنند.
صادقی: نوری از ابتذال گریزان بود

صادقی: نوری از ابتذال گریزان بود

نهم مرداد ماه سال ۱۳۸۹ ما پشت در بیمارستان جم… بنده و چند نفر از شاگردان استاد، خبر فوت ایشان را شنیدیم و البته شب خیلی تلخی برایمان بود؛ آن شب غم انگیز که همراه با خبر این ضایعه بزرگ برای جامعه موسیقی ایران بود، به منزل استاد رفتیم، برای عرض تسلیت به همسر ایشان. از فردای آن روز تلاش کرده بودیم که مراسم با شکوهی را برای بدرقه ایشان محیا کنیم البته به کمک خانه موسیقی ایران، استاد محمد سریر، جناب گنجی و دیگر دوستانشان و همینطور بدرقه بسیار خوب ملت هنر پرور که حضورشان، بسیار مراسم را با شکوه کرده بود. جناب محمد نوری فقط یک نام نبوده اند، چه از نظر شخصیت فردی و اجتماعی چه هویت هنری؛ ایشان در سال های دور هم به ابتذال رایج در آن دوران نمی پرداخته اند و همیشه با استفاده از مضامین بسیار پر محتوا از بهترین شعرا زمان خودشان و همکاری با بهترین آهنگسازان دوره خودشان، سعی می کرده اند که آثاری را درست بکنند که جاودان و ماندگار شود و چیزی نزدیک به ۵ دهه این موسیقی زمزمه بشود.
Thelonious Monk

Thelonious Monk

تلونیوس اسفیر مانک (Thelonious Sphere Monk 1982-1917) یکی از تاثیرگذارترین چهره های تاریخ موسیقی جز و یکی از بنیانگذاران بی باپ (bebop) به شمار میرود. حضور قدرتمند او به عنوان یک آهنگساز و نوازنده پیانو، تاثیر عمیقی بر انواع مختلف موسیقی برجا گذاشته است.
تولد یک اثر جامعه‌شناسی موسیقی (II)

تولد یک اثر جامعه‌شناسی موسیقی (II)

یک نگاه ساده به این عنوان‌ها (و البته پی‌گیریشان در متن کتاب) و گذری بر مطالعات جامعه‌شناختی موسیقی در خارج از ایران، روشن می‌سازد که حتا اگر خود کتاب به عنوان مطالعه‌ی موردی استفاده‌ی گسترده نیابد، این بخش آن تا مدت‌ها می‌تواند در سرمشق و شالوده‌ی مطالعات مشابه در ایران باقی بماند. چنین روش‌شناختی باعث می‌شود که با وجود آن که تمامی چهار فصل کتاب، به عکس عنوانشان، در اغلب قسمتها محتوایی آشکارا درباره‌ی رادیو ندارند، اما رادیو سوژه‌ی پنهان سطر سطرشان باشد.
ویژگی های یک سنتور خوب (VIII)

ویژگی های یک سنتور خوب (VIII)

جدای از مسائل فنی در ساخت ساز، موارد دیگری که می توان به آن اشاره کرد نحوه ی استفاده و نگهداری نوازنده از ساز می باشد. به عبارت دیگر چگونگی کارکرد استفاده کننده در راستای بهبود یک ساز خوب که در شماره ی گذشته کمی به آن پرداختم و حال ادامه ی آن: