نزهت امیری رهبری ارکستر ملی را به عهده می گیرد

نزهت امیری موسیقی‌دان و رهبر ارکستر، به‌عنوان رهبر مهمان ارکستر ملی ایران را ۸ شهریورماه ساعت ۲۱:۳۰ در تالار وحدت رهبری می‌کند. این اولین بار است که یک رهبر زن رهبری ارکستر ملی را به عهده می گیرد.

در این برنامه کنسرتینو برای سنتور و ارکستر ساخته مشترک حسین دهلوی و فرامرز پایور با تکنوازی سنتور، کنج مناجات برای فلوت و ارکستر ساخته جمال الدین منبری، سربداران ساخته فرهاد فخرالدینی، بیژن و منیژه ساخته حسین دهلوی، فانتزی ماهور برای ویولن و ارکستر ساخته مشترک مرتضی حنانه و حسینعلی ملاح، سرود گل ساخته حسین دهلوی، هزاردستان ساخته مشترک مرتضی حنانه و مرتضی نی داوود، اسمر ساخته کاظم داوودیان و رقص دایره اثر حشمت سنجری توسط نوازندگان ارکستر ملی نواخته می‌شود.

در این کنسرت کنسرتینو سنتور اثر مشترک حسین دهلوی و فرامرز پایور با اجرای نوازنده جوان سنتور، علی عابدین، فانتری ماهور برای ویولن و ارکستر ساخته مشترک مرتضی حنانه و حسینعلی ملاح را مایستر ارکستر آرمین قضاتی و کنج مناجات برای فلوت و ارکستر ساخته جمال الدین منبری توسط مونا طاهریان اجرا می شود.
***
نزهت امیری متولد سال ۱۳۳۹ کارشناس موسیقی از هنری‌های زیبای دانشگاه تهران و کارشناس ارشد آهنگسازی از دانشگاه هنر است. او موسیقی را نزد استادانی چون: حسین دهلوی، پرویز منصوری، حسین علیزاده و منوچهر صهبایی آموخته است. او در سال ۱۳۸۴ ارکستر مضرابی را با اجرای آثار حسین دهلوی رهبری کرد.

همچنین او در سال ۱۳۹۵ ارکستر سرزمین مادری را رهبری کرد و آثاری از آهنگسازان معاصر ایران همچون احمد پژمان و حسین دهلوی را به روی صحنه برد.

وی از تابستان ۱۳۹۶ رهبری ارکستر ملی نغمه باران به سرپرستی علی امیرقاسمی را بر عهده گرفته است و در هفتمین شب از سی و سومین جشنواره موسیقی فجر ۹۶ در تالار وحدت با ارکستر نغمه باران به روی صحنه رفت.
***
مونا طاهریان در بهمن ماه ۱۳۵۹ در تهران متولد شد. موسیقی را از سال ۱۳۷۲ با شرکت در کلاس های ارف زیر نظر نزهت امیری آغاز کرد و در آن سال ها به فراگیری ساز ریکوردر به طور پیشرفته تر پرداخت. وی همچنین با نواختن سنتور نزد حسین میثمی با ردیف موسیقی ایران آشنا گشت. از سال ۱۳۷۴ نزد ناصر رحیمی یه یادگیری ساز فلوت مشغول شد و پس از آن از سال ۱۳۷۸ به ادامه فراگیری اصول نوازندگی فلوت نزد دکتر آذین موحد پرداخت. او فارغ التحصیل کارشناسی در رشته موسیقی ار دانشگاه سوره و فارغ التحصیل کارشناسی ارشد نوازندگی فلوت از دانشگاه هنر می باشد.
***
آرمین قضاتی متولد سال ۱۳۷۰، نوازنده ویولن و ویولا و مایستر فعلی ارکستر ملی ایران است. او در سال ١٣٨٧ موفق به اخذ مدرک دیپلم از هنرستان عالی موسیقی زیر نظر استادان علی جعفری پویان و ابراهیم لطفی شد و سپس مدرک کارشناسی خود را از کنسرواتوار ملی ارمنستان (کومیتاس) در سال ٢٠١٣ زیر نظر پروفسور زویا پتروسیان و روبن سیمباتیان اخذ کرد.
***
على عابدین متولد سال ۱۳۷۰، نوازنده سنتور است. وی موسیقی را با آموختن دوره ارف و تمبک نزد رویا حراج زاده آغاز کرد. پس از ورود به هنرستان از محضر نادر یوسفی سینکی در ساز سنتور استفاده کرد و سپس نزد اردوان کامکار به تلمذ پرداخت. عابدین در ارکستر سازهای ملی و ارکستر ملی حضور داشته است.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

پهلوگرفته بر ساحل اقیانوس موسیقی ایران (V)

موسیقی ایران موسیقی بی‌نهایت وسیعی است. به خاطر اینکه موسیقی ایران یک سیستم دوگانه «دوآل‌سیستم» (Dual System) دارد که از قرن‌های متوالی به ما رسیده است. بخشی از این سیستم که قدیمی‌تر است سیستم «مقام» است که از قرن هشتم میلادی تا قرن نوزدهم میلادی در ایران رواج داشته است. و به خاطر شرایطی تاریخی که من از آن آگاه نیستم، به علت اینکه موزیکولوگ نیستم، سیستم جدیدتری به اسم «دستگاه» در ایران رشد می‌کند ولیکن مقام از بین نمی‌رود و در موسیقی نواحی ایران هنوز با سیستم مقام سروکار داریم و هنوز مقام به زندگی خودش ادامه می‌دهد. درنتیجه با دو سیستم در موسیقی ایران مواجه هستیم. به همین خاطر وسعت این سیستم دوگانه بی‌نهایت زیاد است. نمی‌خواهم به مسائل تکنیکی بروم اما مثل اقیانوسی است که می‌شود از هر کجایش آب برداشت. هر نوع موسیقی‌ای که بخواهیم می‌شود از این سیستم درست کرد.

فرهنگ اسلامی و پیدایش موسیقی چند صدائی در اروپا (I)

در ضمن بررسی منابعی برای تهیه مقاله ای درباره نقد تاریخنگاری موسیقی ایرانی به این مقاله جالب بر خوردم که برای روشنگری تاریخی درباره مبادلات فرهنگی و موسیقایی شرق و غرب لازم و مفید است؛ و با مقاله های «نقد تاریخنگاری موسیقی ایرانی» و جستارِ پیوست «درباره عقب ماندگی و پیشرفت» ارتباط دارد.

از روزهای گذشته…

نقدی بر اختتامیه بیستمین جشنواره موسیقی فجر (I)

نقدی بر اختتامیه بیستمین جشنواره موسیقی فجر (I)

مراسم اختتامیه بیستمین جشنواره موسیقی فجر، ۱۹ بهمن در تالار وحدت برگزار شد و با وجود بارش برف تا بالکن سه تالار مملو از جمعیت بود. اولین گروه، کر کلیمیان بود که به اجرای برنامه پرداخت، این گروه همراه با یک پیانو قطعه کرال “آزادی” ساخته ارزشمند گلنوش خالقی را اجرا کرد که روی هم رفته هماهنگ و دقیق اجرا شد، هر چند شنیدن این قطعه با گروههای کر بزرگتر جذابیت بیشتری دارد.
نقدی بر «قطعه‌ای در ماهور» (II)

نقدی بر «قطعه‌ای در ماهور» (II)

در این نوشته به دلیل نداشتن اجازه برای انتشار دست‌نوشته زنده یاد فرامرز پایور، تنها به تشریح قسمت‌هایی از آن خواهم پرداخت.
شریفیان: فضای رومانتیک در عرفان ایران وجود دارد

شریفیان: فضای رومانتیک در عرفان ایران وجود دارد

ببینید هارمونی تنال وضعیت مشخصی دارد. این بحث مربوط به اواخر قرن هجدهم می شود یعنی حدود سال های ۱۷۵۰ و ۱۷۶۰ به بعد چنین هارمونی به خوبی به کار گرفته می شده. منتها شما می بینید الان هم در قرن بیست و یکم بهترین و مدرن ترین اتفاقات موسیقی از جمله پست مدرنیسم نوعی برگشت ۲۰، ۳۰ ساله روی سیستم ها و فضاهای تنال است چراکه با نگاه های جدید ترکیبات جدید تری از همین سیستم تنال به دست می آید. بنابراین به رغم تصور برخی که فکر می کنند مدرنیسم همان آوانگاردیسم است این تماماً یک تفکر قدیمی شده است. چرا؟ جواب بسیار ساده است. برای اینکه فضاهای تنال فضاهایی بودند که روی سیستم های فرکانسی و آکوستیک های صوتی بنا شده بودند که احساسات انسان را به راحت ترین و طبیعی ترین شکل ممکن بیان می کردند. به همین خاطر اوج هایی که در قطعه تیتراژ استفاده شده اوج هایی هستند که برای انسان ملموس و قابل حس هستند با این تفاوت که نگاه، نگاه مدرن تری است.
طلایه‌دار تلفیق (I)

طلایه‌دار تلفیق (I)

از زمانی که تمام راه‌های نوآوری در موسیقی ایرانی به موسیقی تلفیقی ختم شده، بیش از یک دهه می‌گذرد. در این مدت تقریباً همه کسانی که به خلاقیت در موسیقی ایرانی شهرت یافته‌اند، بارها راه تلفیق را در پیش گرفته‌اند. موسیقی تلفیقی را در سطوح و لایه‌های مختلفی می‌توان تعریف کرد که بخشی از آنها برخاسته از جلوه‌های بیرونی و ابزاری تلفیق است و بخشی دیگر حاصل آمیختگی‌های ساختاری و درونی. همنشین کردن سازهایی از فرهنگ‌های گوناگون را می‌توان نمونه نوع اول و گنجاندن فواصل و پرده‌های یک موسیقی در موسیقی دیگر را نمونه نوع دوم دانست.
وس مونتگومری

وس مونتگومری

بسیاری وس مونتگومری را بهترین نوازنده گیتار جز (Jazz) می دانند که دنیا تابحال بخود دیده است. اولین بار در سال ۱۹۴۸ در عالم موسیقی خودنمایی کرد و پس از آن تا سال ۱۹۵۷ خاموش بود، اما با این وجود و با وجود عمر کوتاهی که داشت توانست بیشترین تاثیر را در دنیای موسیقی جز برای گیتار بگذارد.
موضوع زمان پریشی در روایت داستان های مردمی

موضوع زمان پریشی در روایت داستان های مردمی

این متن یک صفحه از پایان نامه کارشناسی ارشد موسیقی شناسی نگارنده با عنوان «بررسی موسیقی عاشیقی در شمالِ شرق ترکیه (کارْص): مسئله ی تغییرات از ۱۹۸۷ تا ۲۰۱۶ میلادی است.»
نقد تئوری پردازیِ داریوش طلایی (V)

نقد تئوری پردازیِ داریوش طلایی (V)

در وهله نخست می بینیم که فاصله چهارم هایی که در موسیقی ایرانی مورد استفاده هستند، بیش از چهار و در واقع شش تا هستند و نام گذاری آنها با نام دستگاه ها، نامناسب و گمراه کننده است.
سعیدی: تکنیک نوازندگی قانون را تغییر دادم

سعیدی: تکنیک نوازندگی قانون را تغییر دادم

همان طور که گفتم در ایران من این را از می‌توانم بگویم از سال ۵۸۵۹ قطعه‌هایی را من هم نوشتم و در ایران اجرا کردم البته من در ترکیه مستر کلاس داشتم آنجا اجرا کردم، یک شاگرد فرانسوی داشتم در سال ۷۰ که با خانم پریسا رفته بودم، سرپرست گروه نی ریز بودم و با هم رفتیم و با یک آقایی به نام ژولین ویس آشنا شدیم که ایشان پشت سن آمد و گفت من تا حالا ندیده بودم کسی این‌طوری قانون بزند خودش هم قانون می‌زد؛ منتهی همان تکنیک عربی را می‌زد.
تراژدی مدرنیسم در موسیقی ایران (I)

تراژدی مدرنیسم در موسیقی ایران (I)

مقدمه: نوشتاری که امروز مشاهده میکنید، قسمتی از خاطرات نگارنده است که صریح و بی حاشیه به یکی از مهمترین پایگاه های به اصطلاح موسیقی مدرن ایران میپردازد. در این نوشتار نام شخصی برده نمیشود و قصد این نوشته بی تکلف، فقط هوشیار کردن هنردوستان و جوانانی است که فریفته تبلیغات این افراد میشوند و نیز “احتمالا” تاثیر گذاری روی سرشاخه های این گروه ها که بیش از این آبرو و اعتبار اجتماعی خود را زیر سئوال نبرند و هنر مظلوم مدرن را بیش از این تحقیر نکنند.
لئوپاد آئور (I)

لئوپاد آئور (I)

لئوپاد آئور (Leopold Auer) ویلنیست، استاد، رهبر و آهنگساز بزرگ مجار است؛ آئور در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. ابتدا موسیقی را با یادگیری ویلن آغاز نمود. بعدها زیر نظر ریدلی کوهن (Ridley Kohné) یادگیری موسیقی را در بوداپست ادامه داد. با اجرای کنسرتو ویولون مندلسون، چندین هموطن توانگر هزینه تحصیل وی را قبول کردند و او را برای تحصیل به وین فرستادند. آئور در وین در منزل استادش جاکوب دونت (Jakob Dont) زندگی می کرد.