دومین دوسالانه جایزه پیانو باربد برگزار می شود

دومین دوسالانه جایزه پیانوی باربد با سرمایه گذاری مجموعه پیانوی باربد و برنامه ریزی و مدیریت مؤسسه فرهنگی-هنری شهرآفتاب و همکاری اساتید برجسته موسیقی کلاسیک کشور ۵ و ۶ اسفندماه در تهران برگزار می شود.

آرش اسماعیلی دبیر این دوره از دوسالانه در خصوص اهداف برگزاری این جایزه گفت:جایزه‌ باربد اصالتا جایزه‌ای آموزش‌بنیان است. رویکرد دور نخست آن فراهم‌کردن شرایطی برای مواجهه پیانیست‌های مستعد میهنمان با ریشه‌های آنچه می‌نوازند، یعنی رپرتوار پیانوی کلاسیک بود. از این رو از یک پیانیست و مدرس فرانسوی، «کریستوف بوکودجیان» برای تدریس در مسترکلاس‌ها، اجرای کنسرت و داوری دعوت به‌عمل آمد. برگزیدگان آن دوره نیز به فستیوال پلاژموزیکال فرانسه اعزام شدند و در شرایطی کاملا برابر با موزیسین‌های اروپاییِ هم‌سن خود، از تحصیل نزد مهم‌ترین پیانیست‌های حال‌حاضر اروپا و اجرا در این فستیوال بهره‌مند شدند.

وی ادامه داد: در این دوره به معضل دیگری در فرایند پرورش پیانیست‌های کشورمان یعنی نوازندگی حرفه‌ای و اجرای عمومی پرداخته‌ایم. به‌همین دلیل تور کنسرت در ۶ شهر کشور و اجرا با ارکستر در جوایز برگزیدگان پیش‌بینی شده است. این پیانیست‌های نوجوان و جوان با حضور در برنامه‌ فشرده‌ی اجرا در شهرهای مختلف با چالش‌ها و ملاحظات حرفه‌ای این عرصه روبرو می‌شوند. از سوی‌دیگر، اجرای ایشان در شهرهای دیگرِ کشورمان که به‌طور معمول کم‌تر شاهد اجرای موسیقی کلاسیک هستند، برای علاقمندان و اهالی این حوزه در آن شهرها، بار آموزشی فراوانی خواهد داشت.

دبیر دومین دوسالانه ی جایزه ی پیانوی باربد درباره چگونگی شکل گیری چنین جایزه ای بیان داشت: دوقطبی فاصله‌داری در سیستم آموزشی، همچنین جشنواره‌های حوزه‌ی موسیقی کلاسیک کشور ما پدید آمده‌است؛ از یک سو با تعداد بسیار زیاد و فزاینده‌ی علاقمندانِ موسیقی روبرو هستیم که در آموزشگاه‌های آزاد مشغول یادگیری هستند، اما از آنجا که اغلب آنها دانش‌آموز و دانشجو هستند، فرصت کافی برای تمرین ندارند، در نتیجه تراکنش بالای این حوزه، خروجی چندان باکیفیتی ندارد. در سوی دیگر، اندک دانشگاه‌ها و هنرستان‌های کشور هستند که سالانه تعداد اندکی نوازنده‌ی آزموده‌تر از آنها فارغ‌التحصیل می‌شوند. برای هنرجویان آموزشگاه‌ها جشنواره‌ی سازمان‌یافته و ویژه‌ای وجود ندارد. معدود جشنواره‌های تخصصی کشور هم بسیار نخبه‌گرا هستند و برای غیر از دانش‌آموزان و دانشجویان موسیقی، راهی به آنها نیست. رویکرد ما به جایگاه جایزه‌ی باربد، جایی بین این دو قطب است؛ جشنواره‌ای که ضمن حفظ و رعایت استانداردهای فنّی، مجالی برای عرض‌اندام و تجربه‌اندوزی طیف گسترده‌تری از پیانیست‌ها باشد.

اسماعیلی در خصوص حمایت از برگزیدگان این جایزه بر خلاف دیگر جشنواره های کشور گفت: برای بالغ بر ۴ دهه، فعالیت در حوزه‌ی موسیقی کلاسیک ایران بیش از هرچیز، به تدریس محدود شده، چرا که چشم‌انداز روشنی برای فعالیت به‌عنوان نوازنده، وجود نداشته‌است. شاید به همین دلیل هم در عرصه‌ای چون نوازندگی، که به تعامل زنده و پویا با مخاطب وابسته است، تنها به اعطای لوح و مبلغی جایزه‌ی نقدی اکتفا شده است. اینچنین است که با این واقعیت تلخ روبرو می‌شویم که در هیچ ساز کلاسیکی، حتی به‌اندازه انگشتان یک دست هم نوازنده‌ی ویرتوئوز تربیت نکرده‌ایم! تمرینِ اجرا، اجراهای بیشتر است. پس ما سراغ این آسیب رفتیم. مطمئنا برگزاری تور کنسرت برای این پیانیست‌های جوان، ضامن نوازنده‌ی حرفه‌ای شدنشان نیست، اما مطمئنا گامی بلند به‌سوی آن است.

وی در خصوص اضافه شدن دیگر سازهای کلاسیک به جایزه خاطر نشان کرد:
سرمایه‌گذار این جایزه، مجموعه‌ پیانوی باربد است. این مجموعه شامل یک کارخانه‌ مونتاژ و اسمبل پیانو و دوازده نمایندگی فروش در دوازده شهر کشورمان می‌شود. جناب ملازم، بنیان‌گذار و مدیر مجموعه‌ی باربد که خود، موزیسین و مدرس مجرب موسیقی هستند، تصمیم گرفتند از توان اقتصادی مجموعه‌شان در راستای فعالیت هنری و فرهنگی و ارتقا سطح آموزش موسیقی استفاده کنند. به‌دلیل تمرکز اصلی این مجموعه بر ساز پیانو، در آغاز، جشنواره‌ای برای این ساز تدارک دیده شد، که امیدوارم پایا و پویا بماند. اما باتوجه به اینکه گالری‌های باربد در عرضه‌ی ویولن، گیتار، هارپ و… هم فعال هستند، برگزاری جشنواره‌ای برای این سازها نیز موضوعیت دارد.

اسماعیلی با اشاره به انتشار فراخوان این دوره از جایزه افزود: فراخوان دومین دوسالانه جایزه باربد به صورت رسمی منتشر شده و علاقمندان در چهار رده سنی می توانند آثار خود را تا ۳۰ دیماه به دبیرخانه جشنواره ارسال کنند. شورای بازبینی نتایج خود را ۷ بهمن ماه اعلام خواهند کرد و راه یافتگان به مرحله نهایی ۵ و ۶ اسفندماه در فرهنگسرای نیاوران به روی صحنه می روند.

علاقمندان جهت کسب اطلاعات بیشتر می توانند به سایت جایزه باربد به نشانی barbadpianoprize.com مراجعه کنند.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

پاسخ پیمان سلطانی به نامه سرگشاده سیاوش بیضایی

آقای پورقناد با من تماس گرفتند و از من خواستند تا در مورد ادعاهای (به زعم من کاذب و هیاهوی دوباره) آقای بیضایی درباره ی قطعه ی «ایران جوان» متنی را بنویسم. اینجانب اعلام‌ می کنم قطعه ی «ایران جوان» که قبلا خود من از آن به عنوان «نخستین سرود ملی ایران» نام برده ام ساخته ی اینجانب است. از آنجا که ملودی استفاده شده در بخش آوازی این اثر قدیمی است هر موزیسین علاقه مندی حق دارد و می تواند آن را برای هر آنسامبلی هارمونیزه، ارکستره و تنظیم کند کما اینکه چندین آهنگساز قبل و بعد از لومر نیز بر اساس این تم‌ قدیمی آثاری را ساخته اند لذا همین جا اعلام‌ می کنم که این ملودی متعلق به آقای لومر نیست و اسناد آن در اختیار اینجانب است.

نامه ای از سیاوش بیضایی درباره سرود «وطنم» یا «ایران جوان»

نوشته ای که پیش رو دارید، نامه ای از سیاوش بیضایی است که برای رعایت قانون مطبوعات در این ژورنال منتشر می شود. لازم به ذکر است که جلسه ای مطبوعاتی درباره موضوع این نامه در روز سه شنبه ۲۸ خرداد با حضور سیاوش بیضایی برگزار می گردد. بدینوسیله از پیمان سلطانی و کارشناسان قوه قضاییه دعوت می گردد که در این نشست که به منظور رونمایی از اسناد بیشتر درباره این پرونده برگزار می گردد حضور یابند. این نشست در ساعت ۱۰ بامداد در خبرگزاری ایلنا به آدرس پستی: تهران، خیابان انقلاب، خیابان دانشگاه نرسیده به روانمهر، پلاک ۱۳۲ برگزار می گردد.

از روزهای گذشته…

صادقی: نوری از ابتذال گریزان بود

صادقی: نوری از ابتذال گریزان بود

نهم مرداد ماه سال ۱۳۸۹ ما پشت در بیمارستان جم… بنده و چند نفر از شاگردان استاد، خبر فوت ایشان را شنیدیم و البته شب خیلی تلخی برایمان بود؛ آن شب غم انگیز که همراه با خبر این ضایعه بزرگ برای جامعه موسیقی ایران بود، به منزل استاد رفتیم، برای عرض تسلیت به همسر ایشان. از فردای آن روز تلاش کرده بودیم که مراسم با شکوهی را برای بدرقه ایشان محیا کنیم البته به کمک خانه موسیقی ایران، استاد محمد سریر، جناب گنجی و دیگر دوستانشان و همینطور بدرقه بسیار خوب ملت هنر پرور که حضورشان، بسیار مراسم را با شکوه کرده بود. جناب محمد نوری فقط یک نام نبوده اند، چه از نظر شخصیت فردی و اجتماعی چه هویت هنری؛ ایشان در سال های دور هم به ابتذال رایج در آن دوران نمی پرداخته اند و همیشه با استفاده از مضامین بسیار پر محتوا از بهترین شعرا زمان خودشان و همکاری با بهترین آهنگسازان دوره خودشان، سعی می کرده اند که آثاری را درست بکنند که جاودان و ماندگار شود و چیزی نزدیک به ۵ دهه این موسیقی زمزمه بشود.
صحنه هاى به یادماندنى

صحنه هاى به یادماندنى

چچیلیا بارتولى، پس از موفقیت چشمگیر آلبوم ویوالدى، به اجراى آثار گلوک پرداخت. کریستوف ویلیباد گلوک آهنگساز آلمانى- بوهمى نقش تاثیرگذارى در تاریخ موسیقى داشت. او در سن ۱۴ سالگى خانه اش را براى تحصیل موسیقى به مقصد پراگ ترک کرد و در آنجا به نواختن ارگ پرداخت. مدتى هم در لندن زندگى کرد، در آن زمان شنیدن آثار هندل دید تازه اى به او داد. در سال ۱۷۵۲ مجدداً به وین رفت و در آنجا کنسرت مایستر، ارکستر دربار شد.
درباره مشکل «شیش هشت» و «میزان های لَنگ» در وزن شناسیِ موسیقی ایرانی (I)

درباره مشکل «شیش هشت» و «میزان های لَنگ» در وزن شناسیِ موسیقی ایرانی (I)

در گفتمان موسیقی ایرانی چنین شایع شده است که آهنگ های موسوم به «شیش هشت» از نظر وزن شناسی، «دو ضربی ترکیبی» هستند. چرا که این آهنگ ها را می توان با دو پا زدن اجرا کرد و در هر ضرب، سه چنگ یا یک سیاه نقطه دار جا دارند و نوشته من در کتاب «موسیقی ایرانی» شناسی، مبنی براینکه این آهنگ ها شش ضربی هستند، یک «اشتباه فاحش» (۱) است.
درباره مشکل «شیش هشت» و «میزان های لَنگ» در وزن شناسیِ موسیقی ایرانی (VI)

درباره مشکل «شیش هشت» و «میزان های لَنگ» در وزن شناسیِ موسیقی ایرانی (VI)

اگر در میزان اول دوضربی به جای دو سیاه، ۸ دولا چنگ (میزان ۳) قرار داشته باشد، می توان گفت میزان سوم، ۸ ضربی ۴+۴ است با دو تاکید. اما چون اجزاء ترکیب کننده، زمان های یک اندازه (یک سیاه یا ۴/۱) دارند، این میزان ها همه با دو ضرب (با دوتا پا زدن یا دو ضربه مترونم) قابل اجرا هستند. یا دقیق تر واحد زمانی تعیین کننده در داخل میزان یک نت سیاه یا یک ۴/۱ است.
گزارش جلسه دهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (II)

گزارش جلسه دهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (II)

[ساختارگرایی] بر نظریه‌های زبان‌شناسانه‌ی فردینان دو سوسور بنا شده، که می‌گوید زبان یک سامانه‌ی خودبسنده‌ از نشانه‌هاست و نظریه‌های فرهنگی کلود لوی استروس، که می‌گوید فرهنگ‌ها، مانند زبان‌ها می‌توانند همچون سامانه‌هایی از نشانه‌ها دیده شده و برحسب رابطه‌های ساختاری میان عناصرشان تجزیه و تحلیل شوند. این مفهوم مرکزی در ساختارگرایی آن است که تضادهای دوگانه (برای مثال نرینه/ مادینه، عمومی/ خصوصی، پخته/ خام) منطق ناخودآگاه یا «دستور زبان» یک سامانه را معلوم می‌کنند.
مقدمه‌ای بر تجربۀ شنیداری معماری (IV)

مقدمه‌ای بر تجربۀ شنیداری معماری (IV)

بررّسی‌های انجام شده دربارۀ ساختار کالبدی آمفی تئاترها و آکوستیک آن نشان می‌دهد که در طراحی آن‌ها حجم جمعیّت استفاده کننده از بنا مؤثر است. حجم و تعداد جمعیّت شنونده مشخص می‌کند که معماری شنیداری بنا به چه شکل باید کالبد یابد. مسئله صرفاً فراهم‌کردن تجربۀ شنیداری خوب برای گروه کوچکی از شنونده‌هایی که در بهترین نقطۀ آکوستیکی قرار دارند نیست؛ بلکه، رضایت تمامی افراد حاضر در فضا مورد نظر است و بنابراین، در مصداق بعدی معماری آمفی تئاتر است.
نگاهی به اپرای مولوی (XVIII)

نگاهی به اپرای مولوی (XVIII)

این پرده که دیدار نام دارد و با همان ملودی «پرده ششم» (که به عنوان موسیقی آرم این اپرا هم در دی وی دی آن در نظر گرفته شده)‌ آغاز می شود ولی اینبار کر بدون کلام نمی خواند و به اجرای مثنوی مشهور مولوی که با نام نی نامه مشهور است می پردازند: « بشنو از نِی چُون حکایت می‌کند، از جُدایی‌ها شکایت می‌کند…» فرشتگان با شمعی به دست رقصان این بخش را اجرا می کنند و شمس و مولوی را در حال سماع می بینیم.
ارکسترهای جاویدان (II)

ارکسترهای جاویدان (II)

از قدیم الایام طبقه خوانندگان (مغنیان) از منزلت والایی در دربار شاهان برخوردار بودند، هرچند بعد از حمله اعراب مسلمان و با نفوذ و گسترش اسلام در ایران موسیقی جایگاه گذشته خود را از دست داد.
فراخوان پنجمین جشنواره و جایزه «نوای خرّم» منتشر شد

فراخوان پنجمین جشنواره و جایزه «نوای خرّم» منتشر شد

دبیرخانه پنجمین جشنواره و جایزه همایون خرم (نوای خرّم ) همزمان با سالروز تولد این هنرمند فقید فراخوان نحوه حضور هنرمندان و گروه های متقاضی شرکت در این رویداد موسیقایی را منتشر کرد. به گزارش امور رسانه ای پنجمین جشنواره و جایزه همایون خرم (نوای خرّم)، دبیرخانه پنجمین جشنواره و جایزه همایون خرم (نوای خرّم) همزمان با سالروز تولد زنده یاد همایون خرم نوازنده و آهنگساز فقید موسیقی کشورمان فراخوان نحوه حضور هنرمندان و گروه های سنی متقاضی شرکت در این رویداد موسیقایی را منتشر کرد.
نوازندگان تنبک دراواخر عصر قاجار  (I)

نوازندگان تنبک دراواخر عصر قاجار (I)

به هنگام تحقیق پیرامون تنبک نوازان عهد قاجار متوجه می شویم که متاسفانه به غیر از چند نوشته باارزش ٬ هیچ منبع دیگری درباره آنها دردست نیست. به عنوان مثال میرزا حبیب قاآنی شاعر عصر فتحعلیشاه و محمد شاه و اوائل سلطنت ناصرالدینشاه (متوفی ۱۲۷۰ هجری) در اشعار خود از سه تن به نامهای اکبر، احمد و بابائی نام برده است: