دومین دوسالانه جایزه پیانو باربد برگزار می شود

دومین دوسالانه جایزه پیانوی باربد با سرمایه گذاری مجموعه پیانوی باربد و برنامه ریزی و مدیریت مؤسسه فرهنگی-هنری شهرآفتاب و همکاری اساتید برجسته موسیقی کلاسیک کشور ۵ و ۶ اسفندماه در تهران برگزار می شود.

آرش اسماعیلی دبیر این دوره از دوسالانه در خصوص اهداف برگزاری این جایزه گفت:جایزه‌ باربد اصالتا جایزه‌ای آموزش‌بنیان است. رویکرد دور نخست آن فراهم‌کردن شرایطی برای مواجهه پیانیست‌های مستعد میهنمان با ریشه‌های آنچه می‌نوازند، یعنی رپرتوار پیانوی کلاسیک بود. از این رو از یک پیانیست و مدرس فرانسوی، «کریستوف بوکودجیان» برای تدریس در مسترکلاس‌ها، اجرای کنسرت و داوری دعوت به‌عمل آمد. برگزیدگان آن دوره نیز به فستیوال پلاژموزیکال فرانسه اعزام شدند و در شرایطی کاملا برابر با موزیسین‌های اروپاییِ هم‌سن خود، از تحصیل نزد مهم‌ترین پیانیست‌های حال‌حاضر اروپا و اجرا در این فستیوال بهره‌مند شدند.

وی ادامه داد: در این دوره به معضل دیگری در فرایند پرورش پیانیست‌های کشورمان یعنی نوازندگی حرفه‌ای و اجرای عمومی پرداخته‌ایم. به‌همین دلیل تور کنسرت در ۶ شهر کشور و اجرا با ارکستر در جوایز برگزیدگان پیش‌بینی شده است. این پیانیست‌های نوجوان و جوان با حضور در برنامه‌ فشرده‌ی اجرا در شهرهای مختلف با چالش‌ها و ملاحظات حرفه‌ای این عرصه روبرو می‌شوند. از سوی‌دیگر، اجرای ایشان در شهرهای دیگرِ کشورمان که به‌طور معمول کم‌تر شاهد اجرای موسیقی کلاسیک هستند، برای علاقمندان و اهالی این حوزه در آن شهرها، بار آموزشی فراوانی خواهد داشت.

دبیر دومین دوسالانه ی جایزه ی پیانوی باربد درباره چگونگی شکل گیری چنین جایزه ای بیان داشت: دوقطبی فاصله‌داری در سیستم آموزشی، همچنین جشنواره‌های حوزه‌ی موسیقی کلاسیک کشور ما پدید آمده‌است؛ از یک سو با تعداد بسیار زیاد و فزاینده‌ی علاقمندانِ موسیقی روبرو هستیم که در آموزشگاه‌های آزاد مشغول یادگیری هستند، اما از آنجا که اغلب آنها دانش‌آموز و دانشجو هستند، فرصت کافی برای تمرین ندارند، در نتیجه تراکنش بالای این حوزه، خروجی چندان باکیفیتی ندارد. در سوی دیگر، اندک دانشگاه‌ها و هنرستان‌های کشور هستند که سالانه تعداد اندکی نوازنده‌ی آزموده‌تر از آنها فارغ‌التحصیل می‌شوند. برای هنرجویان آموزشگاه‌ها جشنواره‌ی سازمان‌یافته و ویژه‌ای وجود ندارد. معدود جشنواره‌های تخصصی کشور هم بسیار نخبه‌گرا هستند و برای غیر از دانش‌آموزان و دانشجویان موسیقی، راهی به آنها نیست. رویکرد ما به جایگاه جایزه‌ی باربد، جایی بین این دو قطب است؛ جشنواره‌ای که ضمن حفظ و رعایت استانداردهای فنّی، مجالی برای عرض‌اندام و تجربه‌اندوزی طیف گسترده‌تری از پیانیست‌ها باشد.

اسماعیلی در خصوص حمایت از برگزیدگان این جایزه بر خلاف دیگر جشنواره های کشور گفت: برای بالغ بر ۴ دهه، فعالیت در حوزه‌ی موسیقی کلاسیک ایران بیش از هرچیز، به تدریس محدود شده، چرا که چشم‌انداز روشنی برای فعالیت به‌عنوان نوازنده، وجود نداشته‌است. شاید به همین دلیل هم در عرصه‌ای چون نوازندگی، که به تعامل زنده و پویا با مخاطب وابسته است، تنها به اعطای لوح و مبلغی جایزه‌ی نقدی اکتفا شده است. اینچنین است که با این واقعیت تلخ روبرو می‌شویم که در هیچ ساز کلاسیکی، حتی به‌اندازه انگشتان یک دست هم نوازنده‌ی ویرتوئوز تربیت نکرده‌ایم! تمرینِ اجرا، اجراهای بیشتر است. پس ما سراغ این آسیب رفتیم. مطمئنا برگزاری تور کنسرت برای این پیانیست‌های جوان، ضامن نوازنده‌ی حرفه‌ای شدنشان نیست، اما مطمئنا گامی بلند به‌سوی آن است.

وی در خصوص اضافه شدن دیگر سازهای کلاسیک به جایزه خاطر نشان کرد:
سرمایه‌گذار این جایزه، مجموعه‌ پیانوی باربد است. این مجموعه شامل یک کارخانه‌ مونتاژ و اسمبل پیانو و دوازده نمایندگی فروش در دوازده شهر کشورمان می‌شود. جناب ملازم، بنیان‌گذار و مدیر مجموعه‌ی باربد که خود، موزیسین و مدرس مجرب موسیقی هستند، تصمیم گرفتند از توان اقتصادی مجموعه‌شان در راستای فعالیت هنری و فرهنگی و ارتقا سطح آموزش موسیقی استفاده کنند. به‌دلیل تمرکز اصلی این مجموعه بر ساز پیانو، در آغاز، جشنواره‌ای برای این ساز تدارک دیده شد، که امیدوارم پایا و پویا بماند. اما باتوجه به اینکه گالری‌های باربد در عرضه‌ی ویولن، گیتار، هارپ و… هم فعال هستند، برگزاری جشنواره‌ای برای این سازها نیز موضوعیت دارد.

اسماعیلی با اشاره به انتشار فراخوان این دوره از جایزه افزود: فراخوان دومین دوسالانه جایزه باربد به صورت رسمی منتشر شده و علاقمندان در چهار رده سنی می توانند آثار خود را تا ۳۰ دیماه به دبیرخانه جشنواره ارسال کنند. شورای بازبینی نتایج خود را ۷ بهمن ماه اعلام خواهند کرد و راه یافتگان به مرحله نهایی ۵ و ۶ اسفندماه در فرهنگسرای نیاوران به روی صحنه می روند.

علاقمندان جهت کسب اطلاعات بیشتر می توانند به سایت جایزه باربد به نشانی barbadpianoprize.com مراجعه کنند.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

جایگاه علم و هنر در روند جهانی شدن (IX)

در اینجا هشترودی به موضوع تمایز میان هنر غرب و شرق پرداخته و به درستی این تمایز را در نوع پیام اثر هنری جست‌وجو می کند، این موضوع نیز از مباحث مهم جهان معاصر بوده و نقش هنر شرق را در آینده جهان نیز روشن می کند. بد نیست که عین جملاتش را بیاوریم. وی در بحثی که با یک دانشمند باستان شناس داشته می گوید؛ «او مدعی بود که هنر شرق در برابر هنر یونانیان قدیم بی ارزش بوده و فی المثل مانند آثار طفلی که تازه با کاغذ و قلم آشنا شده باشد مجسمه های هندی و چینی در برابر زیبایی مجسمه های یونانی مانند هیاکلی ناموزون و نفرت انگیز جلوه گر می شود.

درباره قطعه سمفونیک خلیج فارس اثر شهرداد روحانی

این اولین بار نیست که موسیقی ای به اصطلاح نادقیق «مناسبتی» (یا به اصطلاح غلط تر: سفارشی) برای مایملک ملی این مرز و بوم ساخته می شود. گفته قدما- یعنی الفضل للمتقدم- لااقل برای حیطه هنرها و به خصوص موسیقی، مصداق چندانی ندارد. به بیانی رسانه ای تر: اینجا امتیاز آوردن بر حسب شایسته سالاری است و نه پیش افتادن های غالبا تصادفی و رابطه ای در جریانی که اصلا معلوم نیست «مسابقه» باشد.

از روزهای گذشته…

اسلامی: از هر گروه موسیقی باید حمایت کرد

اسلامی: از هر گروه موسیقی باید حمایت کرد

در روزهای ۵ و ۶ تیر ۱۳۹۲، ساعت ۲۱، گروه کر شهر تهران در تالار رودکی، همراه با آثاری از آهنگسازان غربی به اجرای آثار سه آهنگساز ایرانی پرداخت. یکی از آهنگسازان این کنسرت امیر اسلامی بود. وی استاد دانشگاه در رشته آهنگسازی و نوازنده نی است، با او درباره این برنامه به گفتگو نشسته ایم:
نگاهی گذرا به جریان بندی های موسیقی ایران؛ به بهانه سالروز درگذشت پرویز مشکاتیان (II)

نگاهی گذرا به جریان بندی های موسیقی ایران؛ به بهانه سالروز درگذشت پرویز مشکاتیان (II)

پایور چهره ای بی بدیل در زمینه آهنگسازی و موسیقیدانی است و دو گروه بسیار مهم در موسیقی ایران به سرپرستی او تشکیل شده است؛ گروه پایور و گروه اساتید. گروه پایور که با همکاری وزارت فرهنگ و هنر آن زمان به فعالیت می پرداخت در واقع اولین گروه موسیقی ایرانی است که به شکل گروه های امروزی و به صورت چندصدایی موسیقی ایرانی را ارائه می داد (که هنوز آثار به جای مانده از این گروه دارای کیفیتی برجسته و قابل تحسین است). از دیگر اساتید هنرستان ملی در دوره های مختلف می توان به علی تجویدی (ویولون)، حسین تهرانی (تنبک)، محمد اسماعیلی (تنبک)، هوشنگ ظریف (تار)، رحمت الله بدیعی (ویولن و کمانچه)، حسن ناهید (نی) و… اشاره کرد.
آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (XIX)

آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (XIX)

همواره باید شناخت ذهن مان را از قطعه رشد دهیم. وجود یک درک کلی از آهنگ، زمینه را برای ارائه اجرایی یکدست که در آن روحیات و نظرات نوازنده متجلی است، فراهم می کند.
آلریو دیاز و گنجینه موسیقی آمریکای لاتین (I)

آلریو دیاز و گنجینه موسیقی آمریکای لاتین (I)

قرن بیستم برای گیتار کلاسیک در سراسر دنیا عصری طلایی به شمار می آید. جهشی که از اروپا به رهبری آندرس سگوویا آغاز شد و در قاره های آمریکا و آسیا ادامه پیدا کرد، باعث شد تا عده ی فراوانی جذب این ساز شوند و رپرتوار نوشتاری این ساز دگرگونی بزرگی را تجربه کند. موسیقی کلاسیک اروپایی که تا پیش از این قرن تنها منبع اصلی این سبک گیتار نوازی بود، یک رقیب و همراه جدی در کنار خود پیدا کرد و آن موسیقی بدیع و گوش نواز آمریکای لاتین بود.
کشته از بس که فزون است کفن نتوان کرد (II)

کشته از بس که فزون است کفن نتوان کرد (II)

جا انداختن برخی جملات کتاب اصلی و گاه تحریف مطالب کتاب‌، بدلایل نامعلوم و احتمالاً بر حسب سلیقه یا بی‌اطلاعی. در فصلنامۀ موسیقی ماهور ترجمه‌ و تلخیصی از یکی از فصول کتاب مورد بحث یعنی فصل مربوط به صادق‌جان؛ نوازنده‌ و متحول‌کننده‌ی تار آذربایجانی منتشر شده است. (صادق‌جان اسداُغلی، ترجمه و تلخیص فرهود صفرزاده، ماهور، ش ۶۸، تابستان ۱۳۹۴، صص ۹۸-۱۰۱) این مقاله با وجود اینکه تلخیصی از یک فصل همان کتاب بوده، حاوی مطالبی است که در کتاب ترجمه‌شده وجود ندارد.
بهروزی نیا: عودهایم را فروختم تا بربت بزنم

بهروزی نیا: عودهایم را فروختم تا بربت بزنم

همیشه وقتی اسم ساز بربت را می‌شنویم ناخود آگاه به یاد حسین بهروزی نیا می افتیم و فعالیت هایش در زمینه نوازندگی این ساز؛ نوازنده ای که عود می‌نواخت اما پس از قرن ها نزدیک به دو دهه است که این ساز (بربت) را با کمک استاد قنبری مهر دوباره به موسیقی ایران هدیه نمود.
کارایندرو، بانوی موسیقی لایت (III)

کارایندرو، بانوی موسیقی لایت (III)

در کنار مقالاتی که درباره آنجلوپولُس نوشته شده، کتاب ولفارم ایشوته (Wolfram Schütte) و یاداشتهای ویلیام فائوکنر (Faukner) به ما یاد آوری می کنند که گذشته هیچگاه نمیمیرد و حتی نمی گذرد. بارها بازگشته به گذشته، در فرهنگ یونان بیش از هر جای دیگری دیده می شود و هنرمند یونانی به ندرت می تواند از آن بگذرد. همانند جرج سفریس (George Seferis) شاعر محبوب النی کارایندرو که یکبار گفته است: “یونان فرایندی متداوم است.” تاثیر گذشته یونان در خود کارایندرو بسیار وسیع است.
شهرام ناظری و کامکارها پیشگام کمک به زلزله زدگان شدند

شهرام ناظری و کامکارها پیشگام کمک به زلزله زدگان شدند

شهرام ناظری و گروه موسیقی کامکارها کنسرت خیریه بزرگی را در تالار وزارت کشور برگزار می کنند که تمامی عواید آن به زلزله زدگان کرمانشاه* اختصاص پیدا می کند. شهرام ناظری، خواننده موسیقی مقامی و دستگاهی ایران، ضمن ابراز همدردی با هموطنان و همزبانان کردش، درباره برگزاری این کنسرت خیریه گفت: درست است که ما نمی توانیم همه مشکلات را حل کنیم اما بخشی از آنها را قطعا می‌توانیم. امیدوارم که مسئولین و هنرمندان در این زمینه بیاندیشند و راهکارهای خوبی برای آن پیدا کنند. من شخصا بسیار علاقمندم که در این زمینه با مردم کرد همدردی کنم و از همین روی برنامه ای را به همراه گروه موسیقی کامکارها برای روز ۲۹ آبان ماه است در سالن وزارت کشور تدارک دیده ام.
موسیقی مردمی، موسیقی هنری، موسیقی مردم پسند: امروزه این دسته بندی ها چه معنایی دارند؟ (X)

موسیقی مردمی، موسیقی هنری، موسیقی مردم پسند: امروزه این دسته بندی ها چه معنایی دارند؟ (X)

کُنگادُس ها بارها مورد سرکوب واقع شده اند. در واقع، آنها مرتباً توسط کلیسا مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند و تنها قدیمی ترین اعضای گروه ها در کامپانا اجازه ورود به ساختمان کلیسا را با سازهایشان برای ادای احترام دارند. بر خلاف آنچه انتظار می رود، به نظر می رسد کلیسای “مردم پسند” برای نادیده انگاشتن کُنگادُس ها انتخاب شده است چرا که طرح های آنها را نمی توان به آسانی با “غیراُرتدکس” های مذهب کاتولیک “مردمی” تطبیق داد. بنابراین، تا زمانی که در خیابان ها باقی بمانند، رهاگذاشتن آنها با دستگاه های خودشان مقامات کلیسا را به اندازه کافی مسرور می کند.
آوای موسیقی از یک پل

آوای موسیقی از یک پل

روز سه شنبه ۱۸ جولای، یک آهنگساز اهل بیکن Beacon با استفاده از یک کامپیوتر دستی و پل واقع بر رود هادسن Hudson River نیویورک به ضبط صداهای حاصل از ضربه چکش بر بدنه پل پرداخت. یک متخصص صدابرداری و گروهی چهارنفره از مسئولان حفظ و نگهداری پل نیویورک به این آهنگساز که جوزف برتولوتزی Joseph Bertolozzi نام دارد کمک کردند تا بتواند ادعای خود را مبنی بر تبدیل کردن پل به یک ساز کوبه ای عظیم و استفاده از آن در جشن سال ۲۰۰۹ رود هادسن، عملی کند.