در آوریل 1972 وائوگن مجموعه آهنگهایی را با نوشته، مدیریت و رهبری مایکل لگراند (Michel Legrand) ضبط کرد. وائوگن همچنین قطعه "زندگی در ژاپن" (Live in Japan) که آلبومی با کنسرتهای زنده در توکیو بود در سپتامبر 1973 ضبط کرد. باب شید آهنگ "فرستادن دلقکها" با اشعاری از استیفان ساندهیم (Stephen Sondheim) را به وائوگن پیشنهاد داد که این آهنگ از آن پس به نوعی امضای او پس از آهنگ "شفیقانه" که همواره در اجراهای سولوی او وجود داشت، بدل شد.

متاسفانه در سال 1974 همکاری وائوگن با مین استریم، قطع شد و او تا سه سال بدون هیچ گونه قراردادی برای ضبط ماند. در سال 1974 وائوگن برای رئیس جمهور آمریکا جرالد فورد (Gerald Ford) و رئیس جمهور فرانسه ژسکارد د استینگ (Giscard d'Estaing) در کنسرتی خصوصی برای آندو اجرا داشت. در سال 1974 میکائل تیلسون توماس (Thomas Michael Tilson) رهبر فیلارمونیک لس انجلس، از وائوگن دعوت کرد تا در تمام مجموعه گرشوین که او برنامه ریزی کرده بود، به همراه این ارکستر در تالار هالی وود بول شرکت کند.

بشنوید قسمتی از "فرستادن دلقکها" را با صدای وائوگن

علاوه بر ارکستر، نوازندگان دیگری او را همراهی می کردند؛ پیانیست جاز دیو گروسین (Dave Grusin)، ری براون (Ray Brown) دبل بیس، شلی مانه (Shelly Manne) درام و بیل پرکینس (Bill Perkins) به همراه پته کریستلیب (Pete Christlieb) ساکسیفون که مجموعه کنسرتهای موفقیت آمیزی بود و توماس و وائوگن هر دو از این همکاری خوشنود بودند، آنان اجراهایشان را در نیویورک در سالهای 1975 و 76 در سرتا سر آمریکا ادامه دادند. این کنسرتها برای وائوگن که همواره آرزو داشت به همراه ارکستر بخواند، بسیار رضایت بخش بود و او بدون توماس به همراهی با ارکستر تا پایان دهه ادامه داد. در سال 1977 وائوگن روابط حرفه ای و شخصی خود را با فیشر به پایان رسانید.

وائوگن رابطه ای را با وایموند ریید (Waymond Reed) نوازنده ترمپت آغاز کرد. ریید به عنوان تروپت نواز و کارگردان موسیقی با وائوگن همکاری می کرد و در سال 1978 همسر سوم وی شد. در سال 1977 تام گای (Tom Guy) فیلمساز جوان و تولید کننده تلویزیونی، در سفرها وائوگن را همراهی می کرد و ضبطی از مصاحبه با هنرمندان بسیار زیادی که درباره وائوگن صحبت کردند و فیلمبرداری از کنسرتهایش و همچنین از پشت سن، را انجام داد.

بشنوید قسمتی از "داستان عشق" را با صدای وائوگن

16 ساعت فیلم از این مجموعه به مستندی یک ساعت و نیم تبدیل شد به نام "به خورشید گوش بسپار" (Listen To The Sun) که در 21 سپتامبر 1978 برای اولین بار در تلویزیون نیوجرسی پخش شد اما این مستند هیچ گاه به طور عمومی عرضه نشد. در پائیز 1977 نورمن گرانز (Norman Granz) از کمپانی خود، پابلو، قراردادی را برای ضبط با سارا وائوگن بست که بعد از سه سال این اولین قرارداد ضبط وائوگن بود.

اولین آهنگ ضبط شده وی به همراه این کمپانی "من عاشق برزیل هستم" است با موسیقی دانان برجسته برزیلی در ریو-د-جانیرو (که منتخب جایزه آلمان نیز بود). سارا در همان سال مجموعه آهنگهای بیتل ها را به همراه موسیقی پاپ معاصر و با برچسب ضبط های آتلانتیک ضبط کرد و در سال 1981 عرضه شد. پنج آلبوم به دست آمده از همکاریش با ضبط پابلو؛ "تا چه زمان می خواهد ادامه داشته باشد؟" در سال 1987 کوارتت هایی با پیانیست اسکار پترسون (Oscar Peterson)، گیتاریست جو پس (Joe Pass)، نوازنده بیس ری برون (Ray Brown) و نوازنده درام لوئیز بلسون (Louis Bellson)، دو آلبوم "کتاب شعر دوک الینگتون" در سال 1979، "دلقک ها را اعزام کنید" سال 1981 به همراه ارکستر کوئنت بیسی (Count Basie) و آلبوم سال 1982 "دیوانه و پریشان" کوارتت به همراه رولاند هانا (Roland Hanna) پیانو، جو پس گیتار، اندی سیپکینز (Andy Simpkins) بیس و هارولد جونز (Harold Jones) درام. در سال 1981 وائوگن و ویموند، همسر سومش، از هم جدا شدند!

در دهه 1980 وائوگن فعالیتهای فراوانی داشت و جوایز بسیاری کسب کرد، وی به عنوان یک زن برجسته موسیقی جاز آمریکا شناخته شد. در تابستان 1980 وائوگن جایزه CBS را دریافت کرد. اجرای برنامه گرشوین (Gershwin) به همراه ارکستر سمفونی نیو جرسی در سال 1980 از شبکه PBS پخش شد و جایزه سال 1981 را برای وائوگن به ارمغان آورد.

اجرای برنامه گرشوین با رهبری مایکل تیلسون توماس و ارکستر فیلارمونیک لوس انجلس، جایزه ستاره آلمانی بهترین خواننده جاز، را از آن خود کرد. وائوگن در سال 1985 جایزه: "قدمهای شهرت در هالی وود" را دریافت کرد. در سال 1988 وی به تالار افراد برجسته موسیقی جاز راه یافت. بعد از قرادادش با پابلو، ضبطهای استودیوی محدودی داشت.

وائوگن در سال 1984 در آلبوم "ساعت 2 صبح کافه بهشت بری مینلو" به عنوان خواننده میهمان حضور یافت که برنامه ای شامل آهنگهای اصیلی از موسیقدانان جاز بود. در سال 1984 وائوگن در یکی از عجیب ترین پروژه های زندگیش شرکت کرد، "این سیاره زنده است، بگذارید زندگی کند" قطعه ای سمفونیک ساخته آهنگساز تیتو فونتانا (Tito Fontana) و سانته پالومبو (Sante Palumbo) با ترجمه ایتالیایی از اشعار کارول وتیلا (Karol Wojtyla).

ضبط آن در آلمان با ترجمه انگلیسی از نویسنده ژنه لیز (Gene Lees) انجام و با برچسب کمپانی شخصی خود لیز عرضه شد. در سال 1986 وائوگن دو آهنگ "صحبت شادمانه" (Happy Talk) و "بالی های" (Bali Ha'i) را خواند و ضبط کرد. آلبوم پایانی وائوگن "داستانهای برزیلی" (Brazilian Romance) بود با آهنگسازی سرجیو مندس (Sergio Mendes) است که در سال 1987 در نیویورک و دتریوت ضبط شد.

در 1988 وائوگن در آلبوم نغمه سراییهای کریستمس با گروه کر مورمان تایرناکل (Mormon Tabernacle) و ارکستر سمفونی اوتا، هنر خوانندگیش را به اجرا گذاشت. در 1989 "کوئنسی جونز" (Quincy Jones) آخرین آلبوم استودیوی خود را به همراه فیتز گرالد ضبط کرد. وائوگن در ضبطهای ویدیویی نیز از سالهای 1980 شرکت داشته، زندگی او در سالهای 1983 و 84 تصویر برداری شده و روند کار و مشارکت وی را با دیزی گیلسپی (Dizzy Gillespie) و ماینارد فرگوسن (Maynard Ferguson) نشان می دهد.

وی جایزه گرشوین را نیز دریافت نمود. در سال 1989 سلامتی وائوگن به خطر افتاد، با آنکه او سعی می کرد اجازه ندهد بیماری به اجراهایش صدمه ای وارد کند اما مجموعه کنسرتهایش در اروپا را در لغو کرد. در زمان اجراهایش در کلوپ جاز در نیویورک در همان سال، مبتلا به سرطان ریه تشخیص داده شد و آنقدر بیمار بود که قادر نشد تا پایان مجموعه اجراهایش در مکانهای عمومی حضور یابد.

وی برای شیمی درمانی به خانه اش در کالیفورنیا بازگشت و ماههای آخر زندگیش را در بیمارستان و خانه سپری کرد. آرزو داشت زمان مرگش در خانه باشد و سرانجام در غروب سوم آوریل 1990 در خانه اش در حالی که برنامه تلویزیونی که دخترش در آن حضور داشت را تماشا می کرد، چشم از جهان فرو بست. مراسم عزادای او در کلیسای باپتیس نیوجرسی برگزار شد، کلیسایی که خود در کودکی به آنجا می رفت و در قبرستان بلومفیلد به خاک سپرده شد. روز 27 مارچ در سال 2003 به عنوان روز "سارا لوئیز وائوگن" در شهرهای سن فرنسیسکو و کالیفورنیا نامیده شد.

last.fm