هفتمین دوره جشنواره نوشتار ها و وبسایت های موسیقی برگزار شد

بیست و چهارم اسفند ماه ساعت ۱۹ مراسم اختتامیه هفتمین جشنواره نوشتارها و وب سایت های موسیقی در اینترنت با معرفی برگزیدگان در رشته های مختلف در فرهنگسرای ارسباران تهران برگزار شد. این جشنواره با حمایت گروه ژی، موسسه فرهنگی و هنری رادنواندیش و فرهنگسرای ارسباران برگزار شد.

برنامه با پخش کلیپ معرفی گروه ژی و خوش آمد گویی سوفی منشی پور مجری برنامه، آغاز شد و در ادامه برنامه گروه «کران»، متشکل از دانشجویان رشته موسیقی دانشگاه هنر به سرپرستی غزل همایونی و پارسا شرافتی به روی صحنه آمده و به اجرای آثاری از ساخته های محمد رضا لطفی پرداخت؛ اعضای این گروه شامل: غزل همایونی: تار، پارسا شرافتی: کمانچه، محمدجواد محمدشاهی: بمتار، بنان گلکار: تمبک بودند.

پس از اجرای گروه کران، دکتر محمد سریر، آهنگساز پیشکسوت و از موسسان خانه هنرمندان ایران به ایراد سخنرانی پرداخت؛ وی به اهمیت رسانه اینترنت در خبر رسانی و آگاه سازی مخاطبین در سالهای اخیر اشاره کرد و از سجاد پورقناد، دبیر شش دوره قبل جشنواره به خاطر زحمات و کوشش هایی که در برپایی جشنواره به طور مستقل در تمام این سالها داشته تشکر کرد. وی ابراز امیدواری کرد که هرچند برپایی رویداد های اینچنینی به طور مستقل از کمک های دولتی بسیار سخت است، اما این سختی ها به نوعی استقلال رای خواهد انجامید.

پس از سخنرانی دکتر سریر، نوبت به اجرای تک نوازی پیانوی محمد جواد بهرامی، برگزیده نخستین دوره جایزه پیانوی باربد رسید. وی به اجرای بالادی از فردریک شوپن و اتودی از فرانتس لیست پرداخت که مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت.

در بخش بعدی کلیپی از عکس ها و رویداد های شش دوره قبل جشنواره نمایش داده شد.

برنامه با اجرای وکال و پیانو توسط رضا پور خلیلی (آواز باریتون) و سروش ستاری (پیانو) ادامه پیدا کرد. در این بخش از برنامه، یک آریا از اپرای «مکبث» ساخته جوزپه وردی اجرا شد.

بعد از استراحتی کوتاه برنامه با اجرای ارکستر سازهای ملی نوجوانان و جوانان ایران به سرپرستی آرمان نوروزی و به رهبری مهرداد میرزایی ادامه پیدا کرد. این گروه دو تصنیف «ای حریفان» و «شبنورد»، از ساخته های محمد رضا لطفی را برای بینندگان برنامه اجرا کردند.

در ادامه آروین صداقت کیش، نماینده هیئت امنای جشنواره به ایراد سخنرانی پرداخت. وی درباره دلایل تاخیر یکساله بین جشنواره ششم و هفتم و تغییرات ساختاری جشنواره توضیح داد و ابراز امیدواری کرد که تغییر دبیر جشنواره و هیئت داوران به پویایی هرچه بیشتر جشنواره و گسترش طیف شرکت کنندگان کمک خواهد کرد.

پس از سخنرانی آروین صداقت کیش، پوریا رمضانیان، دبیر هفتمین دوره جشنواره نوشتارها و سایت های موسیقی بیانیه خود را ایراد کرد. وی از حذف شدن بخش گفتگو از فراخوان جشنواره گفت و از بی مایه بودن حجم عظیم مطالب مرتبط با موسیقی در اینترنت ابراز نگرانی کرد. وی برقراری کارگاه های آموزشی در حیطه پژوهش را که در دوره های آغازین جشنواره بخش مهمی از آن بوده را بسیار مثبت ارزیابی کرد و ابراز امیدواری کرد برگرداندن این بخش به جشنواره، برای دوره های بعد به بهبود کیفیت نوشتار های موسیقی در اینترنت کمک کند.

در ادامه کلیپی از موسسه فرهنگی و هنری رادنواندیش از حامیان جشنواره پخش گردید و سپس کیوان فرزین به نمایندگی از هیئت داوران هفتمین دوره جشنواره، بیانیه هیئت داوران را ایراد کرد و بعد از آن، مراسم اهدای جوایز آغاز شد که در این بخش بهرنگ تنکابنی از دیگر اعضای هیئت داوران اسامی برندگان را اعلام کرد:

جوایز بخش اصلی:
گزارش:

هیات داوران هیچ کدام از آثار ارسالی را شایسته دریافت جایزه و یا تقدیر تشخیص نداد.

ترجمه:
هیات داوران به خاطر معرفی سیستم آموزشی موسیقی کودکان از منیره خلوتی مترجم مطلب «ال‌سیستما و مدل موسیقایی اجتماعی متولد ونزوئلا» تقدیر به عمل ‌آورد. جایزه بهترین ترجمه به دلیل انتقال یک تجربه مفید در شناخت موسیقی بومی تقدیم شد به حامد قنواتی مترجم مطلب «تجربه و کار میدانی: دیدگاه یه پژوهشگر بومی».

مقالات عمومی:
هیات داوران به خاطر واکاوی مقوله عمر کوتاه آثار موسیقی پاپ از سجاد مالمیر نویسنده مقاله «چرا موسیقی پاپ ایران دیگر ماندگار نیست؟» تقدیر به عمل آورد. جایزه دوم بهترین مقاله به خاطر نگاه متفاوت و واقع‌بینانه نسبت به وضعیت موسیقی سنتی ایران تقدیم شد به کامیار صلواتی نویسنده مقاله «آیا موسیقی ایرانی در دوران انتقال به سر می‌برد؟». جایزه اول بهترین مقاله به خاطر تببین جذاب و خواندنی یک مفهوم جدید تقدیم شد به محمد خلیلیان نویسنده مطلب «ایندی‌بندها، جریان تازه موسیقی راک ایران».

مقالات تخصصی:
جایزه بهترین مقاله تخصصی به خاطر انتقال و آموزش مفاهیم بنیادین موسیقی به زبان ساده و جذاب تقدیم شد به شاهین مهاجری نویسنده مقالات «فواصل خنثی و میانه» و «سری هارمونیک، معدن فواصل موسیقایی».

یادداشت:
هیات داوران به خاطر نگاه متفاوت نگارنده به مقوله سانسور موسیقی رپ از فرزان صوفی نویسنده مطلب «به بهانه حواشی ایجاد شده برای موسیقی تیتراژ سریال رقص روی شیشه» تقدیر به عمل ‌آورد.

جایزه بهترین یادداشت به دلیل نگاه جسورانه و بازتاب حواشی مخرب بر رفتار موسیقی‌دانان تقدیم شد به امیر بهاری نویسنده مطلب «در حاشیه پروژه اینترنوا؛ شب طویل مینی‌مالیست‌ها».

نقد:
هیات داوران به خاطر توجه ویژه‌ نگارنده به بررسی اجراهای تخصصی از بابک ولی‌پور نویسنده مطلب «یادداشتی بر اجرای آنسامبل کارگاه موسیقی باروک» تقدیر به عمل آورد.

جایزه بهترین نقد به دلیل انتخاب سوژه و نگاه جالب توجه نگارنده به موضوع تقدیم شد به امیر بهاری نویسنده مطلب «درباره موسیقی متن فیلم بمب، یک عاشقانه».

جوایز بخش جنبی:

گزارش:

هیات داوران هیچ کدام از آثار ارسالی را شایسته دریافت جایزه و یا تقدیر تشخیص نداد.

ترجمه:
هیات داوران هیچ کدام از آثار ارسالی را شایسته دریافت جایزه و یا تقدیر ندانست.

مقالات عمومی:
جایزه بهترین مقاله عمومی بخش جنبی به خاطر طرح مسایل جالب توجه در زمینه ارتباط هنر نقاشی و موسیقی تقدیم شد به مرجان مدنی رزاقی نویسنده مطالب «گوش دادن به نقاشی‌ها» و «نقش کردن موسیقی».

مقالات تخصصی:
جایزه دوم بهترین مقاله تخصصی در بخش جنبی به دلیل تمرکز و بررسی دقیق در موسیقی مقامی تقدیم شد به مژگان چاهیان نویسنده مقاله «بررسی و تحلیل تکنیک‌های آوازی مقام‌های لو و هرایی»

جایزه بهترین مقاله تخصصی در بخش جنبی به دلیل ارایه یک تحقیق جامع و دقیق تقدیم می‌شود به محسن نورانی و امیرحسین جزء رمضانی نویسندگان مقاله «رویکردهای شرق‌شناسانه در آثار دبوسی».

یادداشت:
جایزه بهترین یادداشت بخش جنبی به خاطر نگاه نو و متفاوت و برخورد تحلیلی درست نسبت به استفاده از ترم «موسیقی فاخر» تقدیم شد به بیتا یاری نویسنده مطلب «موسیقی فاخر کدام موسیقی است؟»
همچنین هیات داوران به خاطر توجه درست و نگاه منتقدانه نگارنده به مقوله استفاده تبلیغاتی ارگان‌های دولتی از حضور زنان در عرصه موسیقی از بیتا یاری نویسنده مطلب «درباب اجرای نزهت امیری با ارکستر ملی ایران» تقدیر به عمل آورد.

نقد:
جایزه بهترین نقد در بخش جنبی به خاطر نگاه دقیق به روند تغییر رویکرد تولید موسیقی در فعالیت گروه بمرانی از ابتدا تا کنون تقدیم شد به محمد خلیلیان نویسنده مطلب «در مسیر پاپ». سایت:
در بخش سایت برگزیده، هیات داوران از سایت «خانه ترمپت ایران» تقدیر کرد.

در انتهای برنامه آنسامبل ساز دهنی آکو به سرپرستی الیاس دژآهنگ قطعاتی را از رپرتوآر موسیقی کلاسیک و موسیقی فیلم اجرا کردند.
       
 
       
 
     
 

مروری بر کنسرت «پنجگاه»

گذارِ «نقش» از آغاز، که خود را گروه موسیقی دستگاهی می‌نامید، تا امروز، که به «پنجگاه» رسیده، در نزدیک به ده سال فعالیتِ مداومش شاخصه‌هایی در ذهن شنوندگان پیگیر موسیقی کلاسیک ایرانی به جا گذاشته است: اولویت دادن به دغدغه‌های موسیقی‌شناختی در فرایند آهنگسازی، بهره‌گیری از پتانسیل‌های موسیقی قدیم ایران پیرو آموزه‌هایی که نخستین بار در آلبوم «سرخانه» به عمل درآمد و در عین حال بهره‌مندی از عناصر موسیقی قاجاری، دقت در گزینش کلام و الگوبرداری از قالب‌های شعری مانند مستزاد در تجربه‌های پیشین یا مخمس در «پنجگاه» و…

میراث منگوری (III)

وقتی «ریچارد ریکو استوور» در سن ۷۳ سالگی (۳ فوریه) بر اثر سرطان در ایالت واشنگتن (ایالت متحده آمریکا) درگذشت، گیتار کلاسیک جهان چهره مهم دیگری را از دست داد. ریکو، مشهورترین فردی است که تمام زندگی خود را وقف مطالعه و ترویج زندگی و آثار آهنگساز و گیتاریست پاراگوئه ایی، «آگوستین باریوس» کرده بود. او نه تنها زندگی نامه ی قطعی، «شش پرتوی نقره ای ماه»، (زندگی و بارهای آگوستین باریوس منگوره) را نوشت، همچنین بیش از هر شخص دیگری مسئولیت پخش گسترده موسیقی باریوس را برای گیتاریست ها به عهده داشت.

از روزهای گذشته…

تاریخچه سازهای الکترونیک (III)

تاریخچه سازهای الکترونیک (III)

اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ کمپانی Fender-Rhodes با تولید پیانو های الکتریکی وارد پا به عرصه گذاشت. Harold Rhodes از دهه ۶۰ میلادی ساخت و تولید پیانوهای الکتریکی را شروع کرده بود و یک مدل ۷۳ نتی را در همان دهه وارد بازار کرده بود.
یو-تو (I)

یو-تو (I)

یوتو (U2) گروه موسیقی راک ایرلندی که در سال ۱۹۷۶ در دوبلین شکل گرفت و امروزه به‌عنوان یکی از معروفترین، محبوبترین و پرافتخارترین گروه‌های موسیقی در جهان محسوب می‌شود. اعضای این گروه: پال هیوسن معروف به بونو (Paul Hewson -Bono) خواننده اصلی، دیوید ایوانس معروف به اِج (Dave Evans – The Edge) و برادر بزرگترش دیک (Dik Evans) گیتار، آدام کلایتون (Adam Clayton) از دوستان برادران ایوانس، گیتار بیس و لری مولن جونیور (Larry Mullen, Jr) درام.
آرتور توسکانینی، نابغه رهبری (III)

آرتور توسکانینی، نابغه رهبری (III)

توسکانینی برای داشتن ریتمی سخت و خشن مورد انتقاد بوده و او را به نوعی دشمن آوازهای ایتالیایی و غارتگر هنرغزلخوانی در خوانندگی می دانستند! از دیگر انتقادات به وی، عدم توجه کافی توسکانینی به آثار مدرن، یعنی آهنگسازان قرن بیستم، بوده است. در اواسط سالهای فعالیتش، به دلیل کیفیت ضبطهای خود به ویژه آنهایی که در استودیوی NBC 8-H ضبط شده بود، مورد انتقاد قرار گرفت مبنی بر آنکه: “این استودیو تنها مناسب پخشهای تلویزیونی و رادیویی است نه یک سالن کنسرت”. آکوستیک خشک آنجا ارتعاش کمی داشت در حالی که بسیار مناسب پخش بود اما برای ضبط کنسرتهای سمفونیک و اپرا مناسب نبود.
درگذشت دنی دوهرتی

درگذشت دنی دوهرتی

دنی دوهرتی شصت و شش ساله، یکی از چهار عضو گروه مشهور فولک-راک دهه ۱۹۶۰ به نام the Mamas and the Papas ، که به خاطر همنوایی بی نقصشان در ترانه هایی چون California Dreamin و Monday, Monday، مشهور بود.
پیرگلو: ۷ سال شب تا صبح کار می کردم

پیرگلو: ۷ سال شب تا صبح کار می کردم

بعد از آن در دانشگاه ملبورن که فوق لیسانسم را تمام کرده بودم، بلافاصله پرفسور مارگارت کارتومی با من صحبت کرد و گفت می توانی دکترایت را با من در دانشگاه موناش شهر ملبورن بگذرانی؛ این دانشگاه یکی از بهترین دانشگاه های استرالیا است و دانشگاه ملبورن و موناش جزو ۵۰ دانشگاه برتر جهان هستند. من با پروفسور کارتومی شروع کردم و مدرک دکترا ام را گرفتم که تقریبا ۷ سال این پروژه به طول انجامید؛ دلیل ۷ سال شدن دکترایم هم این بود که مجبور بودم برای گذراندن زندگی شب ها تا صبح در پمپ بنزین کار کنم و بعد بروم دانشگاه تا ۱ الی ۲ بعداز ظهر و دوباره بیایم ۳ تا ۴ ساعت بخوابم!
گزارش جلسه پنجم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی»

گزارش جلسه پنجم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی»

بعد از ظهر چهارشنبه ۲۵ بهمن ماه ۱۳۹۱، پنجمین جلسه‌ی «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» با عنوان «آشنایی با برخی بحث‌ها در زیباشناسی و فلسفه» (که در نقد مورد استفاده‌اند) در خانه‌ی موسیقی برگزار شد.
رنه فلمینگ

رنه فلمینگ

رنه فلمینگ (Renée Fleming) خواننده برجسته سوپرانو، در ۱۴ فوریه سال ۱۹۵۹ در پینسیلوانیا امریکا بدنیا آمد و عمده فعالیت وی خوانندگی در اپرا میباشد؛ هر چند وی یکی از خوانندگان مطرح در سبک جز نیز میباشد. در زمینه خوانندگی او را میتوان در دسته full lyric soprano قرار داد که قابلیت بسیار بالا از نظر وسعت صدا و تکنیک و صدایی رسا و قدرتمتد دارد که میتواند به راحتی از وسعت صدایی خویش فراتر رود.
صبای آموزگار (III)

صبای آموزگار (III)

شاید مهمترین اتفاقی که زندگی صبا را به سمت و سوئی تازه برد و سبب خلق چند اثر ماندگار در موسیقی ایرانی شد، صدور حکمی از سوی استاد وزیری و انتصاب ابوالحسن صبا به سمت ریاست مدرسه ی موسیقی رشت در سال ۱۳۰۶ بود. صبای بیست و پنج ساله با کوله باری غنی از آموزه های موسیقی کلاسیک ایرانی و غربی طی دو سال سکونت در رشت پژوهشی جامع را در خصوص موسیقی محلی این خطه از کشور دستور کار خود قرار داد و نتیجه ی این تلاشها ثبت و باز آفرینی چند قطعه موسیقی بود که “زرد ملیجه” یکی از آن قطعات است. آب و هوای نمناک رشت صبا را به شدت بیمار کرد و همین امر سبب شد که به زادگاهش تهران باز گردد و مهمترین کار زندگی اش را که تدریس موسیقی بود به طور جدی آغاز کند.
موسیقی و معنا (VII)

موسیقی و معنا (VII)

تجربه‌ی موسیقایی برای تبدیل شدن به تجربه‌ای زیبایی‌شناختی، باید هر دو نوع تصدیق را داشته باشد. تنها در صورت وجود این دو شرط است که موسیقی فهمیده و معنای آن حاصل می‌شود. اسکراتون نیز معتقد است که تبلور احساس در موسیقی به شکلی کلی صورت می‌گیرد و نمی‌توان تعیین کرد که کدام ویژگی‌های موسیقی مستقیماً مسئول بیان یک احساس مشخص هستند (۱۹۸۷، ۱۹۹۷). او می‌گوید: «آدمی در واکنش به یک قطعه‌ی موسیقی به حالت هایی رهنمون می‌شود که مفهومشان را از کل مجموعه دریافت می‌کنند» (۱۹۹۷: ۳۵۷)، اما برای دریافت این وجه از معنای موسیقی، مخاطبان باید بتوانند موسیقی را به عنوان موسیقی بشنوند. بنابراین اسکراتون بر آن است که معنای موسیقی ریشه در دریافت استعاری آن دارد و این معنا در فرهنگ موسیقایی و خاصه در یک فرهنگ موسیقی تعریف می‌شود؛ این فرهنگ توانایی تفسیر شهودی مخاطبان را با طرح‌ها و اهداف آهنگ‌سازان و اجراکنندگان موسیقی همسو می‌کند.
«نیاز به کمالگرایی داریم» (II)

«نیاز به کمالگرایی داریم» (II)

شاید نویسنده و نوازنده سه تار و سردبیر مجله گفتگوی هارمونیک به نظر من عنوان قابل قبولی است، چراکه در این سه زمینه به اندازه ای کار کرده ام که قابل توجه باشد البته در کنار این ها به تار نوازی و آواز کلاسیک هم پرداخته ام و توانسته ام آنها را نیز به جایگاه آبرومندی برسانم و کارهایی نیز در این زمینه انجام دادم که کم و بیش به دست اهالی هنر رسیده است.