هفتمین دوره جشنواره نوشتار ها و وبسایت های موسیقی برگزار شد

بیست و چهارم اسفند ماه ساعت ۱۹ مراسم اختتامیه هفتمین جشنواره نوشتارها و وب سایت های موسیقی در اینترنت با معرفی برگزیدگان در رشته های مختلف در فرهنگسرای ارسباران تهران برگزار شد. این جشنواره با حمایت گروه ژی، موسسه فرهنگی و هنری رادنواندیش و فرهنگسرای ارسباران برگزار شد.

برنامه با پخش کلیپ معرفی گروه ژی و خوش آمد گویی سوفی منشی پور مجری برنامه، آغاز شد و در ادامه برنامه گروه «کران»، متشکل از دانشجویان رشته موسیقی دانشگاه هنر به سرپرستی غزل همایونی و پارسا شرافتی به روی صحنه آمده و به اجرای آثاری از ساخته های محمد رضا لطفی پرداخت؛ اعضای این گروه شامل: غزل همایونی: تار، پارسا شرافتی: کمانچه، محمدجواد محمدشاهی: بمتار، بنان گلکار: تمبک بودند.

پس از اجرای گروه کران، دکتر محمد سریر، آهنگساز پیشکسوت و از موسسان خانه هنرمندان ایران به ایراد سخنرانی پرداخت؛ وی به اهمیت رسانه اینترنت در خبر رسانی و آگاه سازی مخاطبین در سالهای اخیر اشاره کرد و از سجاد پورقناد، دبیر شش دوره قبل جشنواره به خاطر زحمات و کوشش هایی که در برپایی جشنواره به طور مستقل در تمام این سالها داشته تشکر کرد. وی ابراز امیدواری کرد که هرچند برپایی رویداد های اینچنینی به طور مستقل از کمک های دولتی بسیار سخت است، اما این سختی ها به نوعی استقلال رای خواهد انجامید.

پس از سخنرانی دکتر سریر، نوبت به اجرای تک نوازی پیانوی محمد جواد بهرامی، برگزیده نخستین دوره جایزه پیانوی باربد رسید. وی به اجرای بالادی از فردریک شوپن و اتودی از فرانتس لیست پرداخت که مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت.

در بخش بعدی کلیپی از عکس ها و رویداد های شش دوره قبل جشنواره نمایش داده شد.

برنامه با اجرای وکال و پیانو توسط رضا پور خلیلی (آواز باریتون) و سروش ستاری (پیانو) ادامه پیدا کرد. در این بخش از برنامه، یک آریا از اپرای «مکبث» ساخته جوزپه وردی اجرا شد.

بعد از استراحتی کوتاه برنامه با اجرای ارکستر سازهای ملی نوجوانان و جوانان ایران به سرپرستی آرمان نوروزی و به رهبری مهرداد میرزایی ادامه پیدا کرد. این گروه دو تصنیف «ای حریفان» و «شبنورد»، از ساخته های محمد رضا لطفی را برای بینندگان برنامه اجرا کردند.

در ادامه آروین صداقت کیش، نماینده هیئت امنای جشنواره به ایراد سخنرانی پرداخت. وی درباره دلایل تاخیر یکساله بین جشنواره ششم و هفتم و تغییرات ساختاری جشنواره توضیح داد و ابراز امیدواری کرد که تغییر دبیر جشنواره و هیئت داوران به پویایی هرچه بیشتر جشنواره و گسترش طیف شرکت کنندگان کمک خواهد کرد.

پس از سخنرانی آروین صداقت کیش، پوریا رمضانیان، دبیر هفتمین دوره جشنواره نوشتارها و سایت های موسیقی بیانیه خود را ایراد کرد. وی از حذف شدن بخش گفتگو از فراخوان جشنواره گفت و از بی مایه بودن حجم عظیم مطالب مرتبط با موسیقی در اینترنت ابراز نگرانی کرد. وی برقراری کارگاه های آموزشی در حیطه پژوهش را که در دوره های آغازین جشنواره بخش مهمی از آن بوده را بسیار مثبت ارزیابی کرد و ابراز امیدواری کرد برگرداندن این بخش به جشنواره، برای دوره های بعد به بهبود کیفیت نوشتار های موسیقی در اینترنت کمک کند.

در ادامه کلیپی از موسسه فرهنگی و هنری رادنواندیش از حامیان جشنواره پخش گردید و سپس کیوان فرزین به نمایندگی از هیئت داوران هفتمین دوره جشنواره، بیانیه هیئت داوران را ایراد کرد و بعد از آن، مراسم اهدای جوایز آغاز شد که در این بخش بهرنگ تنکابنی از دیگر اعضای هیئت داوران اسامی برندگان را اعلام کرد:

جوایز بخش اصلی:
گزارش:

هیات داوران هیچ کدام از آثار ارسالی را شایسته دریافت جایزه و یا تقدیر تشخیص نداد.

ترجمه:
هیات داوران به خاطر معرفی سیستم آموزشی موسیقی کودکان از منیره خلوتی مترجم مطلب «ال‌سیستما و مدل موسیقایی اجتماعی متولد ونزوئلا» تقدیر به عمل ‌آورد. جایزه بهترین ترجمه به دلیل انتقال یک تجربه مفید در شناخت موسیقی بومی تقدیم شد به حامد قنواتی مترجم مطلب «تجربه و کار میدانی: دیدگاه یه پژوهشگر بومی».

مقالات عمومی:
هیات داوران به خاطر واکاوی مقوله عمر کوتاه آثار موسیقی پاپ از سجاد مالمیر نویسنده مقاله «چرا موسیقی پاپ ایران دیگر ماندگار نیست؟» تقدیر به عمل آورد. جایزه دوم بهترین مقاله به خاطر نگاه متفاوت و واقع‌بینانه نسبت به وضعیت موسیقی سنتی ایران تقدیم شد به کامیار صلواتی نویسنده مقاله «آیا موسیقی ایرانی در دوران انتقال به سر می‌برد؟». جایزه اول بهترین مقاله به خاطر تببین جذاب و خواندنی یک مفهوم جدید تقدیم شد به محمد خلیلیان نویسنده مطلب «ایندی‌بندها، جریان تازه موسیقی راک ایران».

مقالات تخصصی:
جایزه بهترین مقاله تخصصی به خاطر انتقال و آموزش مفاهیم بنیادین موسیقی به زبان ساده و جذاب تقدیم شد به شاهین مهاجری نویسنده مقالات «فواصل خنثی و میانه» و «سری هارمونیک، معدن فواصل موسیقایی».

یادداشت:
هیات داوران به خاطر نگاه متفاوت نگارنده به مقوله سانسور موسیقی رپ از فرزان صوفی نویسنده مطلب «به بهانه حواشی ایجاد شده برای موسیقی تیتراژ سریال رقص روی شیشه» تقدیر به عمل ‌آورد.

جایزه بهترین یادداشت به دلیل نگاه جسورانه و بازتاب حواشی مخرب بر رفتار موسیقی‌دانان تقدیم شد به امیر بهاری نویسنده مطلب «در حاشیه پروژه اینترنوا؛ شب طویل مینی‌مالیست‌ها».

نقد:
هیات داوران به خاطر توجه ویژه‌ نگارنده به بررسی اجراهای تخصصی از بابک ولی‌پور نویسنده مطلب «یادداشتی بر اجرای آنسامبل کارگاه موسیقی باروک» تقدیر به عمل آورد.

جایزه بهترین نقد به دلیل انتخاب سوژه و نگاه جالب توجه نگارنده به موضوع تقدیم شد به امیر بهاری نویسنده مطلب «درباره موسیقی متن فیلم بمب، یک عاشقانه».

جوایز بخش جنبی:

گزارش:

هیات داوران هیچ کدام از آثار ارسالی را شایسته دریافت جایزه و یا تقدیر تشخیص نداد.

ترجمه:
هیات داوران هیچ کدام از آثار ارسالی را شایسته دریافت جایزه و یا تقدیر ندانست.

مقالات عمومی:
جایزه بهترین مقاله عمومی بخش جنبی به خاطر طرح مسایل جالب توجه در زمینه ارتباط هنر نقاشی و موسیقی تقدیم شد به مرجان مدنی رزاقی نویسنده مطالب «گوش دادن به نقاشی‌ها» و «نقش کردن موسیقی».

مقالات تخصصی:
جایزه دوم بهترین مقاله تخصصی در بخش جنبی به دلیل تمرکز و بررسی دقیق در موسیقی مقامی تقدیم شد به مژگان چاهیان نویسنده مقاله «بررسی و تحلیل تکنیک‌های آوازی مقام‌های لو و هرایی»

جایزه بهترین مقاله تخصصی در بخش جنبی به دلیل ارایه یک تحقیق جامع و دقیق تقدیم می‌شود به محسن نورانی و امیرحسین جزء رمضانی نویسندگان مقاله «رویکردهای شرق‌شناسانه در آثار دبوسی».

یادداشت:
جایزه بهترین یادداشت بخش جنبی به خاطر نگاه نو و متفاوت و برخورد تحلیلی درست نسبت به استفاده از ترم «موسیقی فاخر» تقدیم شد به بیتا یاری نویسنده مطلب «موسیقی فاخر کدام موسیقی است؟»
همچنین هیات داوران به خاطر توجه درست و نگاه منتقدانه نگارنده به مقوله استفاده تبلیغاتی ارگان‌های دولتی از حضور زنان در عرصه موسیقی از بیتا یاری نویسنده مطلب «درباب اجرای نزهت امیری با ارکستر ملی ایران» تقدیر به عمل آورد.

نقد:
جایزه بهترین نقد در بخش جنبی به خاطر نگاه دقیق به روند تغییر رویکرد تولید موسیقی در فعالیت گروه بمرانی از ابتدا تا کنون تقدیم شد به محمد خلیلیان نویسنده مطلب «در مسیر پاپ». سایت:
در بخش سایت برگزیده، هیات داوران از سایت «خانه ترمپت ایران» تقدیر کرد.

در انتهای برنامه آنسامبل ساز دهنی آکو به سرپرستی الیاس دژآهنگ قطعاتی را از رپرتوآر موسیقی کلاسیک و موسیقی فیلم اجرا کردند.
       
 
       
 
     
 

تاریخ ادبیات عالمانه در موسیقی (II)

در نوشته‌های فارسی امروزی وقتی حرف از ادبیات و موسیقی به میان می‌آید عادت کرده‌ایم دنبال تحقیقاتی برویم که عمدتاً در پی رد پای اصطلاحات موسیقایی در آثار ادبی به مفهوم هنری آن هستند اما این کتاب از آن نوع نیست. در مقام مقایسه کتاب فلاح‌زاده کم و بیش رویکردی معکوس در پیش می‌گیرد و دگرگونی‌های ادبی متن‌های تخصصی موسیقی را در کانون توجه می‌آورد و تطور زبان آنها را بررسی می‌کند.

پیشنهادی در مورد فواصل زمانی نقطه دار

فواصل زمانی ترکیبی (که فواصل زمانی نقطه دار نوعی از آنها هستند) به واسطه تجمیع چند فاصله زمانی حاصل می شوند. همانند فواصل موسیقایی، فواصل زمانی نیز با هم جمع شده و در این میان، فواصل زمانی نقطه دار به دلیل تاثیر تغییر دهنده “Modifire” «نقطه» شکل می گیرند. به طور کلی تاثیر نقطه را می توان طبق فرمول زیر بیان کرد:

از روزهای گذشته…

بررسی سیر ترویج شیطانک نوازی

بررسی سیر ترویج شیطانک نوازی

اگر به صورت مدام در ۱۵ سال اخیر، شاهد اجرا های گروه های موسیقی ایرانی باشید، رواج یک تکنیک توجه شما را جلب می کند: «شیطانک نوازی» (۱). اجرای این تکنیک، به این صورت است که نوازنده، با لمس سیم بر روی شیطانک و بدون تماس زیاد با بخش آزاد سیم، به اجرای نغمه ای (تقریبا) فاقد هارمونیک های بالا و شبیه به صدای سازهای پرکاشن پوستی، می پردازد.
حفظ کنیم یا نه؟ (I)

حفظ کنیم یا نه؟ (I)

سال گذشته در روزنامه ای خواندم که به یک نوازنده جوان به دلیل توانایی هایش در اجرای یکی از آثار سخت معاصر از حفظ ، جایزه داده اند. از آن زمان تا به حال روی مساله تاثیر حفظ کردن بر اجرای خوب فکر می کنم. آیا بدون نت نواختن توانایی های اجرایی نوازنده را ثابت می کند؟ برای دریافت جواب با بسیاری از همکارانم صحبت کردم.
آپوکالیپتیکا؛ یک دهه فعالیت و بدعت در نوازندگی ویولن سل

آپوکالیپتیکا؛ یک دهه فعالیت و بدعت در نوازندگی ویولن سل

آپوکالیپتیکا (Apocalyptica) یک گروه موسیقی فنلاندی متشکل از سه نوازنده کلاسیک ویولن سل است که از سال ۲۰۰۳ یک درامر نیز به جمع آنان پیوسته است. هر چند تخصص اصلی آپوکالیپتیکا اجرای موسیقی متال با ویولن سل است، اما قطعات کلاسیک نیز می نوازند. افراد گروه همگی از دانشجویان آکادمی “Sibelius” بزرگترین مرکز آموزش موسیقی در فنلاند و یکی از برجسته ترین هنرستان های موسیقی اروپا، واقع در شهر “Helsinki” پایتخت فنلاند هستند.
نقدی بر «قطعه‌ای در ماهور» (VI)

نقدی بر «قطعه‌ای در ماهور» (VI)

اولین آکورد ii 9 e است در حالتی که گویا سوم و هفتم آکورد حذف شده، این آکورد که به هیچ وجه آکورد معمول و متداولی نیست (مخصوصا با حذف سوم) به آکورد بعدی که معکوس دوم آکورد دومینانت است متصل می شود، در پیشروی (Progression) طبیعی (یا حرکت هارمونیک) می‌دانیم که آکورد فونکسیون دو در حالت هفت (ii 7) به دومینانت باز، به صورت چهار صدا یعنی هفت (V c) متصل می‌شود ولی توضیح اینکه آکورد ii 9 در حالتی که سومش حذف شده و همین‌طور در حالت معکوس چهارم است و می‌خواهد به دومینات در حالت معکوس دوم وصل شود چگونه منطقی دارد جای سئوال است. پس از این وصل، آکورد بعدی در فونکسیون یک و حالت معکوس دوم می‌آید.
برندا فاسی، مدونای سیاهپوست نشینان آفریقای جنوبی

برندا فاسی، مدونای سیاهپوست نشینان آفریقای جنوبی

برندا فاسی، «مدونای سیاهپوست نشینان» یا «ملکه بی چون و چرای خواننده ها»، در سال ۱۹۶۴ در یکی از مناطق سیاهپوست نشین دوره آپارتاید در نزدیکی کیپ تاون به دنیا آمد. مادرش یک نقاش آماتور بود و نام او را از نام برندا لی (Brenda Lee) ستاره موسیقی پاپ-کانتری آمریکا برگرفت. او در چهارسالگی گروه وکال کوچکی به نام تاینی تاتز (Tiny Tots) راه انداخت. او در محله خود مشهور شد و وقتی که کلویی لبونا (Koloi Lebona)، تهیه کننده برجسته آفریقای جنوبی، در سال ۱۹۷۹ به آن محل سر زد، موزیسین های محلی از صدای او بسیار تعریف کردند و لبونا را به خانه مادر فاسی بردند.
گزارش جلسه شانزدهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (IV)

گزارش جلسه شانزدهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (IV)

به این ترتیب برخی چشم‌اندازهای نقد در مواجهه با متن موسیقی را می‌توان چنین برشمرد: تحلیل محتوا، تفسیر محتوا به‌ویژه در شرایطی که صراحتی در متن نیست، لحن‌ها و خوانش‌ها، یافتن پیام متن (به این معنی که گاه صحبت از چیزی به میان می‌آید که منتقد می‌پندارد پیام سازنده است)، توافق عمومی یا درک مشابه (ادعای این که در درک آن پیام توافقی وجود دارد)، و هم‌زمانی با موسیقی.
سر توماس بیچام، رهبر بزرگ انگلیس (IX)

سر توماس بیچام، رهبر بزرگ انگلیس (IX)

برای بیچام موزار «قلب موسیقی اروپا» به شمار می رفت و بنابراین برای آهنگ های موزار احترام بیشتری قائل بود تا اکثر آهنگ سازان دیگر. او رکوئیم ناتمام را ویرایش کرد و دست کم دو اپرای بزرگ را ترجمه کرد و بدین ترتیب مخاطبان کاونت گاردن را با Cosi fan Tutti، The Impressario و Abduction from Sergalio آشنا کرد.
در جستجوی موسیقی سنتی (III)

در جستجوی موسیقی سنتی (III)

در گفتاری که در نشر ثالث داشتم، مدعی شدم که در کنسرت های موسیقی ایرانی (بخصوص کنسرت محمدرضا لطفی که چند روز قبل به سبک جنجالی اجرا شده بود) هیچ نشانی از “موسیقی سنتی” دیده نمی شود. تنها “موسیقی سنتی” که در ایران دیدم و شنیدم همین کنسرت ارکستر سمفونیکِ اوزنابروک آلمان بود! البته این ادعا وقتی درست است که واژه “سنتی” را به مفهوم دقیق همان “ترادیتسیون” فرنگی به کار ببریم. یعنی برگزاری مراسمی یا پدیده هایی به سبک و سیاقی شناخته شده و قدیمی که بدون دخل و تصرف و تغییر اساسی، از نسلی به نسل بعدی منتقل می شود. کنسرت ارکستر سمفونیک هم مراسمی است که از قرن ۱۹ به بعد به این سبک و سیاق: لباس فراک سیاه با پاپیون سفید، (باید حتماً سفید باشد) نظم و ترتیب نشستن نوازنده ها و جای ساز ها، نقش کنسرت مایستر، نقش رهبر، طرز آمدن و نشستن و رفتن شان، طرز دست زدن ِ شنوندگان و تعظیم و تشکر ارکستر، (فقط رهبر به نمایندگی از ارکستر تعظیم می کند) و آهنگ هایی که اجرا کردند، همه از روی نمونه های جا افتاده و قدیمی و شناخته یعنی وابسته به ترادیتسیون (سنت) انجام می شود.
آرشه و تاریخی بر پدیده های آن (II)

آرشه و تاریخی بر پدیده های آن (II)

از شرق تا غرب و با کمی تلاش و کوشش در مسیر شناخت تاریخ تحولات آرشه می توان بسیاری از سازها را نام برد و حتی تصاویری را نشان داد که استفاده از این عامل در آنها تعبیه شده است. البته این نمونه ها قطعا در حالت اولیه، سازهایی بوده اند که برای نواختن با مضراب و یا ناخن انگشتان تنظیم و ساخته می شده است اما کم کم و به مرور زمان فکر به اینکه وسیله و یا عاملی که بتواند بصورت ممتد صدایی را تولید کند دور از ذهن نبوده و یقینا مورد آزمایش و تجربه قرار گرفته است.
روی اوربیسن، صدایی با نفوذ (III)

روی اوربیسن، صدایی با نفوذ (III)

اوربیسن به همراه کمپانی ضبط سان موفقیتهای نسبی به دست آورد و توانست وارد حلقه الویس پریسلی شود. تنها امتیازی که ضبط سان برای او داشت آن بود که برای خرید دوباره کالیداک بنفش خود پول کافی داشته باشد، اما به تدریج دست از همکاری با آنان کشید و ضبط آثارش را متوقف کرد. وی به سرتاسر تکزاس سفر کرد و برای ۷ ماه هیچ اجرایی نداشت. او اغلب در بحران شدید مالی بود و به خانواده و دوستان خود وابسته بود.