چگونگی‌ ضبط‌ و ویرایش‌ آهنگ‌
هندریكس‌ این‌ آهنگ‌ را ابتدا در استودیوی‌ Olympic لندن‌ و به‌ صورت‌ چهار track با دوستانش ‌Brian Jones (پیانو) و Dave Mason (گیتار Bass و آكوستیك‌) ضبط‌ كرد. Mitch Mitchel هم مسئولیت نواختن درامز را برعهده گرفت.

چهار ماه‌ بعد در استودیوی‌ Record Plant نوار مستر را بر روی‌ یك‌ نوار دوازده track منتقل‌ كرد و بعد از حذف‌ پیانو و گیتار Bass قبلی‌ خودش‌ گیتار Bass را نواخت‌ و به‌ نسخه‌ منتشر شده‌ اضافه‌كرد.

هندریكس‌ برخلاف‌ بسیاری‌ از نوازندگان‌ قابل‌ گیتار، بیسیست‌ فوق العاده‌ای‌ نیز بود كه‌ مشخصاً تحت‌ تاثیر سبك‌ كارهای‌ Jamine Jamerson قرار داشت‌ و به‌ جای‌ دنبال‌ كردن‌ صرف‌ آكوردها، بااستفاده‌ از نتهای‌ 1/16 سنكوپ‌ دار و جملات‌ روان‌ و طویل‌ به‌ ورجه‌ ورجه‌ كردن‌ در اطراف‌ ملودی می‌پرداخت‌.

دقت‌ و وسواس‌ هندریكس‌ در ضبط‌ گیتار الكتریك‌ و Bass مثال‌ زدنی‌ است‌. همواره‌ شیوه‌های‌ مختلفی‌ برای‌ بیان‌ نت‌ها به‌ ذهنش‌ می‌ رسید كه‌ می‌خواست‌ آنها را امتحان‌ كند. Eddie Kramer تهیه‌كننده‌ آلبوم‌ Electric Ladyland كه‌ در طول‌ ضبط‌ و میكس‌ كار حضور داشت‌ می‌گوید:

"بعد از هر برداشت‌ جیمی‌ از استودیو بیرون‌ می‌آمد و می‌گفت‌ : چطور بود؟ خوب‌ از كاردرآمد؟ و من‌ می‌گفتم‌ كه‌ عالی‌ است‌ ولی‌ هندریكس‌ می‌پرسید: مطمئنی‌؟ فكر كنم‌ بهتره‌ یك‌ باردیگر هم‌ بزنم‌ و هر برداشت‌ هم‌ بهتر از برداشت‌ قبلی‌ می ‌شد به‌ طوری‌ كه‌ در آخر كار ما هفت‌ قطعه‌ گیتار عالی‌ و شش‌ قطعه‌ آوازی‌ خوب‌ داشتیم‌ كه‌ انتخاب‌ از بین‌ آنها هم‌ كار دشواری‌ بود. حتی‌ Dave Mason را وادار كرد حداقل‌ 20 بار ریتم‌ گیتار آكوستیك‌ را بنوازد تا به‌ صدای ‌موردنظرش‌ دست‌ یابد."

كسانی‌ كه‌ اخیراً نوار مستر موجود در استودیو را گوش‌ داده‌اند می‌ گویند حداقل‌ 3 - 2 برداشت ‌نهایی‌ دیگر هم‌ وجود دارد كه‌ به‌ همان‌ زیبایی‌ پرداخت‌ نهایی‌ و منتشر شده‌ آهنگ‌ است‌.

نظرات‌ منتقدین‌
این‌ آهنگ‌ با استقبال‌ فراوان‌ مخاطبان‌ و منتقدین‌ و نیز خود باب‌ دیلان‌ مواجه‌ شد. در واقع‌ این‌تنها آهنگ‌ هندریكس‌ بود كه‌ توانست‌ به‌ 20 ترانه‌ برتر جدول‌ Billboard راه‌ پیدا كند. مجلة‌ RollingStone آن‌ را از بهترین‌ آهنگهای‌ آلبوم‌ Electric Ladyland نامید و مجله‌ Melody Maker از آن‌ باعنوان‌ شاهكار یاد كرد.

محبوبیت‌ این‌ آهنگ‌ با گذشت‌ زمان‌ حفظ‌ شده‌ و امروزه‌ مرتب‌ از ایستگاههای‌ رادیویی‌ موسیقی‌ راك‌ پخش‌ می‌شود. در نظرسنجی‌ های مختلف‌ هم‌ جزو 100 ترانه‌ برتر تاریخ‌ راك‌ قرار دارد و در نظرسنجی‌ روزنامة‌ Daily Telegraph عنوان‌ بهترین‌ Cover تاریخ‌ موسیقی‌ راك‌ را به‌ خوداختصاص‌ داد.

با اینحال‌ شاید بهترین‌ ستایش‌ را در این‌ مورد خود باب‌ دیلان‌ نثار هندریكس‌ ساخته‌ باشد. البته‌ دیلان‌ علاقه‌ای‌ به‌ رویارویی‌ با سایر موسیقی‌ دانها و تعریف‌ و تمجید از آنها نداشت‌ ولی ‌در مورد هندریكس‌ قضیه‌ فرِق می‌كرد. وی‌ در نوشته‌ای‌ به‌ مناسبت‌ بزرگداشت‌ جیمی‌ هندریكس‌ نظراتش‌ را در این‌ مورد بیان‌ می‌كند:

"همیشه‌ وقتی‌ ترانه‌ای‌ نوشته‌ام‌ فیدبك‌ آن‌ را از مخاطبان‌ و منتقدان‌ گرفته‌ام‌ ولی‌ هیچ‌ چیز بهتر ازاین‌ نیست‌ كه‌ موسیقی ‌دان‌ دیگری‌ از كار شما خوشش‌ بیاید و آن‌ را اجرا كند به‌ ویژه‌ اگر آن‌ خواننده‌ / نوازنده‌ مورد علاقه‌ و احترام‌ شما هم‌ باشد. این‌ جور مواقع‌ است‌ كه‌ احساس‌ می‌كنم‌ تمام‌ مرارتهایی‌ كه‌ كشیده‌ام‌ و زمانی‌ كه‌ وقف‌ نوشتن‌ آهنگ‌ كرده‌ام‌ ارزش‌ داشته‌ است‌ و این‌ احساس‌ در همه‌ سالهای‌ حضورم‌ بر روی‌ صحنه‌ با من‌ بوده‌ است‌. "البته‌ آهنگهای‌ من‌ با این‌ ایده‌ نوشته‌ نشده‌ كه‌ كس‌ دیگری‌ آنها را اجرا كند. این‌ ترانه‌ها را برای‌خودم‌ نوشته‌ام‌ و انتظار هم‌ ندارم‌ كسی‌ بتواند به‌ لایه‌های‌ زیرین‌ آنها وارد شود. بیشتر افراد حتی‌ برای ‌رسیدن‌ به‌ ژرفای‌ وجود خود مشكل‌ دارند چه‌ برسد به‌ اینكه‌ بخواهند به‌ اعماق روح‌ و روان‌ دیگران‌ دست‌ یابند. مثلاً آهنگهای‌ Chuck Berry را در نظر بگیرید. واقعاً لازم‌ نیست‌ تلاش‌ زیادی‌ برای‌اجرای‌ آنها به‌ خرج‌ دهید. تنها كافی‌ است‌ ریف‌ها را یاد بگیرید و كلمات‌ را بر زبان‌ بیاورید: خود آنها به‌ آواز در می‌آیند. همه‌ چیز در سطح‌ است‌ و به‌ سهولت‌ بدست‌ می‌آید. ولی‌ ترانه‌های‌ من‌ خیلی ‌متفاوتند. باید به‌ ژرفای‌ آنها برسید. حتی‌ برای‌ خود من‌ هم‌ گاهی‌ این‌ كار دشوار است‌. ولی‌ جیمی‌ هنرمند بزرگی‌ بود. او ترانه‌های‌ من‌ را دقیقاً همان‌ طوری‌ می‌خواند كه‌ باید باشند. آنها را به‌ نحوی‌ اجرا می كرد كه‌ اگر من‌ هم‌ جای‌ او بودم‌ همان‌ كار را می‌كردم‌. ای‌ كاش‌ جیمی‌ هنوز در بین‌ ما بود و آهنگهای‌بیشتری‌ را ازمن‌ اجرا می‌كرد. آهنگهایی‌ كه‌ همه‌ متعلق‌ به‌ اوست‌".