گفتگوی هارمونیک | Harmony Talk

دو شب کنسرت، شش سنتورنواز، ۱۲۰ دقیقه موسیقی، از مجموعه کنسرت‌های «چند شب» که شبی پس از شصت و سومین زادروز پرویز مشکاتیان در تالار رودکی اجرا شد، بیشتر از هر وقت دیگری مساله‌ی جریان اصلی را به رخ می‌کشید و به یاد می‌آورد که امروزه عیار آفرینش برای سنتور غالبا به نسبت سنتورنوازها با نوعی جریان اصلی برمی‌گردد.

درباره‌ی جریان اصلی

دو شب کنسرت، شش سنتورنواز، ۱۲۰ دقیقه موسیقی، از مجموعه کنسرت‌های «چند شب» که شبی پس از شصت و سومین زادروز پرویز مشکاتیان در تالار رودکی اجرا شد، بیشتر از هر وقت دیگری مساله‌ی جریان اصلی را به رخ می‌کشید و به یاد می‌آورد که امروزه عیار آفرینش برای سنتور غالبا به نسبت سنتورنوازها با نوعی جریان اصلی برمی‌گردد.



و این جریان اصلی چیست؟ مشکاتیان، اردوان کامکار و تا حدودی هم پایور. مهیار طریحی و سیاوش کامکار، (فارغ از آمادگی کمشان در این اجرا) شاگرد و پیرو اردوان کامکارند و در این ضلع جریان. پویا سرایی و پویان عطایی باوجود برآمدن از مکتب پایور و از کلاس کامکارها بیشتر در ضلع دیگر یعنی مشکاتیان ایستاده بودند. کاوه شفیعی خارج از جریان اصلی و در یک سبک نوازندگی همیشه جزیره‌گون (ورزنده) قرار می‌گرفت و علی بهرامی‌فرد، تنها درخشش واقعیِ این «چندشب»، درست در ضلعی که دیگران نیز باید دیر یا زود به جستجوی آن برخیزند؛ سنتز خودش.

اگر به چشم‌انداز سنتورنوازی و سرجمع کار سنتورنوازان امروزی بنگریم می‌بینیم که مسئله فعلاً مسئله‌ای ترکیب‌گرانه است. در نسل جدید هنوز صداداری شخصی (خواه منفرد خواه همه‌گیر) کمتر می‌شنویم و همچنین انشای موسیقایی متمایز. اگر بارقه‌ای هست حاصل گزینش خاص و همنشین کردن عناصری از سبک‌های مستقر است. گیر و گرفت اینجا هم مثل بسیاری جاهای دیگر در موسیقی امروزی‌مان به آفرینش، به آهنگسازی برمی‌گردد.

از این منظر، تنها اجرای پویا سرایی نشان کمرنگ گزینش شخصی داشت (گرچه قدری بی‌رمق نسبت به بهترین شرایطش) و با فاصله‌ی کیفی بسیار نسبت به بقیه علی بهرامی‌فرد. بهرامی‌فرد با آن نیم ساعت سه‌گاه، بلوغ موسیقایی‌اش را به نمایش گذاشت و نشان داد که به سنتز شخصی، منسجم و استواری از عناصر سنتورنوازی موجود رسیده است. صدادهی، بهره‌گیری خلاق از سرعت، دقت و استقلال مضراب و بازه‌ی دینامیکی متناسب با هدف، انتخاب‌های او از میان عناصر موجود سنتورنوازی بود که به انضمام توانایی شایان توجه آهنگسازی‌اش (بسط تم‌های آشنا در فرم‌های مضرابی متنوع، توان سازماندهی فرمی قطعه و خوش‌سلیقگی‌اش در خلق لحظات موسیقایی) تأکیدی قوی بر این بود که هنر ترکیب راهی از دل جریان اصلی گشوده و یک نوازنده-آهنگساز شش‌دانگ به جامعه‌ی موسیقی معرفی کرده است.


نویز
***
گفتگوی هارمونیک

٢۵ و ٢۶ اردیبهشت ماه، موسسه فرهنگی هنری «نغمه‌حصار» ششمین دور از مجموعه کنسرت های چندشب تحت عنوان «چندشب سنتور» را برگزار کرد. این چندمین باری بود که شب‌های موسیقی توسط این موسسه برگزار می‌شود و این بار قرار است چندشب سنتور در تالار رودکی برگزار شود.

در این شب ها
نوازندگان شناخته شده از نسل چهارم موسیقی ایرانی در مجموعه کنسرت‌های چند شب در «چندشب سنتور» به تکنوازی پرداختند. نوازندگانی این کنسرت ها: مهیار طریحی، سیاوش کامکار، پویا سرایی، پویان عطایی، کاوه شفیعی و علی بهرامی‌فر که نمایندگانى از مکاتب و شیوه‌های مختلف سنتور نوازی امروز ایران هستند بوده اند.

آروین صداقت کیش

متولد ۱۳۵۳ تهران
منتقد و محقق موسیقی

دیدگاه ها ۲

  • باز شدن مطالب بسیار خوب است ولی در اکثر نقد ها بیشتر کلی گویی می شود و به جزئیات پرداخته نمی شود . بهتر است برای درک و دریافت بیشتر هنرجویان ، نقد ها از بیان کلیات بیرون بیایند و به تحلیل جزئیات ساختاری بپردازند. نفس این نوشتار شاید قصد مفید بودن داشته ولی کمکی به من خواننده ی مطلب نمی کند و چیزی به دانش من نمی افزاید . با سپاس

    ضمناً کاش نظرات مخاطبین را پنهان نمی کردید ، یک زمانی گفتگوی هارمونیک جزء پر مخاطب ترین مجلات موسیقی بود ولی به تدریج به دلیل برخی رفتار ها و عملکرد ها مخاطبین خود را از دست داد به خصوص پس از حذف نظرات ، عملاً خوانندگان مطالب هیچ مشارکتی در بهبود مطالب نخواهند داشت.

بیشتر بحث شده است