گفتم بگو، سکوت کرد و رفت و من هنوز گوش می کنم

علی عزتی
علی عزتی
اولین سالگرد زنده یاد احمدآقالو که از هنرمندان تئاتر و سینما بود، در “خانه هنرمندان ایران” در تاریخ ۳/۹/۱۳۸۸ برگزارشد. به یقین ا نسان هایی همچون احمد آقالو، برگ زرینی در تاریـــخ هنر ایران محسوب می گردند. جان شیــفته او در کفایت جاودانگی اش بر تـــارک تاریخ فرهـنگ وهنر ما، در خاطره مشترک جمعی مان جاودان می درخشد ، هرچند سوخت اما ساخت تا خاکستر بغض اش در عبور از خاطره ها، رو به افق های معنایی پرکشــد اما سبکبار همچون ذات فردی اش برخلاف روال مالوف و معـمول به سوی اعتلای ارزش های پاک انسانی گام نهاد و درسایه سار حافـظه تاریخ، در وسعت دستاوردهای بشری دل به دریا زد و رفت.

بسیاری از خیل فرهنگ و هنر این سرزمین آمدند تا وجود هنرمندی چون او را ارج نهند، حمـید سمندریان، همـا روستا، رضا بابک، داود رشـــیدی، رضا کیانیان، حبیب رضایی، میکائیـل شهرستانی، جلال اجلالی، آتش تقی پور، مریم معتـرف، شکرخدا گودرزی، محسن شاه ابراهیمی، مهیـــن نثری، گلاب آدینه، پیام دهکردی، علی میلانی، امیر یار احمدی، ژاله عــلو، حمید حمزه، علی زرینی، صــدیق تعریف و بسیاری دیگر از عزیزانی که بـه شکلی تاریخمند و ماندگار وجه نیــکویی از این بزرگداشت را محفل آرای مجلس انس شدند تا صمیمی ترین طریـق باهم بودن را بر تابند.

یکی از سخنرانان این مراسم رضا بابک بود که در سال ۵۲ با ساخت نخستین تله تئاتر های کودک با حضور احمد آقالو، تداعی خاطره هایی را با او اعلام نمود که تامل بر انگیز بود.

رضا کیانیان با اشاره به خصوصیات اخلاقی آقالو گفت: “خنده های او را هیچکس نمی تواند فراموش کند” و به عکس او که در صحنه سالن بود اشاره می کند ” او در این عکس به ما نگاه نمی کند، یک قدم آن سو تر را نگاه میکند، یک قدم آن سو تر مرگ است؛ از همان زمان که او را میشناختم به مرگ میخندید” و در ادامه گفت: “حتماً آنجا حال احمد خوب است و حتما مست است از همان شرابی که می گویند بی سر درد و بی خماری است، احمد در بهشت است و ما چرا باید گریه کنیم؟”

دیگر سخنران میکائیل شهرستانی بود که گفت: “آقالو مرگ را بخشی از زندگی و هستی می دید او عادت نداشت که عادت کند و به بسیاری از تلخی ها و ناکامی ها دهن کجی میکرد و هرگز خود را با آن سازگار نمی کرد، او خودش هم اگر بود این مراسم را جدی نمی گرفت.”

در ادامه مراسم علی عزتی که سرپرست ارکستر و گروه کر ری را بود طی سخنرانی کوتاهی به یاد احمد آقالو گفت:”ما آمدیم تا به سهم خود و نقش خویش در مرتبت زلال حضورش، در عبور از افق های معنائیش، در حقیقت جاری اش، مشق عشق کشیم تا در فهم پیامش، درک کلامش، نغمه های ارغنونی پرواز شود.”

پس از سخنرانی علی عزتی اعضای گروه کر تصنیفی بنام “درد عشق و انتظار” که آهنگسازی آن توسط همایون خرم و شعر توسط کریم فکور انجام شده به درخواست خانواده محترم آقالو، بدلیل تعلق خاطری که زنده یاد، از این قطعه داشتند به اجرا گذاشته شد و اجرای قطعه ای دیگر به نام “نِماشون” جلوه هایی دیگر از این پاسداشت را رقم زدند.

شــعر ارغوان هوشنگ ابـتهاج این فرزانه جامــعه ادبی ایران که مایه فخر و مباهات ماست و مورد توجه احمد آقالو بود، توسط آشا محرابی کارگردان مراسم دکلمه شد که با همراهی نوازندگان بهرنگ بقایی و سینا بیرجندی به اجرا درآمد. آقای جوشقانی مجری این مراسم خــرقه عشـق به دوش انداخت تا در گرمای مهر و شور هستی سهمی شایسته در پویایی این بزرگداشت به نمایش در آید.

از طرف دیگر جا دارد که از آقای جـوزانی مدیریت خانه هنرمندان که به شکلی تماماً انسانی، تنفس فراخ و گسترده ای را تدارک دیدند تا به عـهد امانت وفا شود، سپاسگزاری نمائیم. مگر نه این است که در گذشتن از این رود رنگین کمانی باید بود. این بزرگداشت ها شایسته تقـدیر اند که باید از سوی مراکز فرهنگی و هنری مورد تشویق و حمایت قرار گیرد تا نقطه عطفی به جهت تعالی بخشیدن جایگاه واقعی ارزش های وجودی این نسل باشد.

… و در آخر به تمام همراهان همدل که محرم خـلوت های دلتنگی اند درود می فرستیم، تا با همـت آنان و عشق، انسان از نو شکوفه دهد.

       
 
امید که این جاده، پردوام و چراغش افروخته باد
تا سپیده دم مهرورزی بدرود

2 دیدگاه

  • dafi
    ارسال شده در آذر ۷, ۱۳۸۸ در ۳:۲۹ ب.ظ

    besyar jaleb va zibast

  • هلما
    ارسال شده در بهمن ۳۰, ۱۳۸۹ در ۹:۰۴ ب.ظ

    سکوت کردم تا از لرزش صدایم نفهمی عاشقم و آنقدر ساکت ماندم تا فراموش کردم دوستت داشتم

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مروری بر آلبوم «بوم خیال»

اگر اجرای موسیقی آوازیِ مو به مو مبتنی بر بلوک‌بندی و جمله‌بندی و ساختار خرد و کلان ردیف‌ها را یک سرِ طیف، و موسیقی آوازیِ آهنگسازی‌شده را، که شاید از ماحضر موسیقی کلاسیک ایرانی تنها اشل‌هایِ صوتیِ مدها را در خود داشته باشد و تمام دیگر عناصرش (از الگوهای ملودیک و ریتمیک گرفته تا نحوه و روند تغییر مدها، فرم و غیره) از چشمه‌ی خلاقیتِ سازنده/نوازنده‌اش جوشیده، سرِ دیگرِ طیفِ آن سنتی بدانیم که در قرن اخیر بداهه‌نوازی نام گرفته است، پنج تکه تکنوازیِ مجملِ صائب کاکاوند در «بوم خیال» را باید جایی نزدیک به پایانه‌ی نخستِ طیف در نظر گرفت.

نگرشی به تجدد طلبی در هنر و فرهنگ ایرانِ قرن بیستم (XV)

در واقع، هم او است که شایع کرد «دستگاه ماهور» همان «گام ماژور» غربی است. در دستور تار اولین تعریف از موسیقی ایرانی در مورد آواز ماهور است:

از روزهای گذشته…

گزارش جلسه ششم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (I)

گزارش جلسه ششم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (I)

در ابتدای بازبینی و بررسی تمرین‌های انجام شده در جلسات گذشته، به دلیل آن که بعضی از شرکت‌کنندگان غایب بودند به جلسه‌ی دیگر موکول شد. اما پیش از شروع درس، مدرس با اشاره به یکی از تمرین‌های انجام شده در جلسات گذشته حاوی نکاتی درباره‌ی رنگ صوتی ویژه‌ی «گروه پایور» و مقایسه‌ی آن با رنگ صوتی گروه‌های دوره‌ی قاجار بود، یادآوری کرد که با توجه به عدم حضور نویسنده بررسی دقیق به جلسه‌ی آینده موکول می‌شود اما برای این که تصوری به دست آوریم از این که رنگ‌ صوتی قابل شنیدن در آثار «فرامرز پایور» هم در طول زمان تغییر کرده است و دوری از توهم ایستایی در موسیقی ایرانی، نمونه‌هایی از آثار پایور در دوره‌های مختلف («مارش ماهور» اثر «درویش خان» از مجموعه‌ی «آثار درویش خان»، بخش‌هایی از مجموعه‌ی هفت پیکر، «پیش‌درآمد همایون» از مجموعه‌ی «گروه‌نوازی‌های پایور»، قطعه‌ی «دردشت» از مجموعه‌ی «ارغوان») پخش کرد و گفت باید توجه داشت که گروه‌هایی که این نمونه‌ها را اجرا کرده‌اند دقیقا یکی نبوده‌اند علاوه بر این سازآرایی خاص هر یک از آهنگ‌ها هم باید در نظر گرفته شود اما با حذف همه‌ی این تفاوت‌ها هنوز هم تغییر رنگ صوتی واضح است. البته ویژگی‌هایی مانند دقت در کوک و هماهنگی نوازندگان در اغلب موارد تکرار شده است که تاثیر مستقیمی بر رنگ صوتی شاخص این گروه‌نوازی‌ها ندارد.
نگاهی به فعالیتهای موسسه فرهنگی هنری آوای مهربانی (III)

نگاهی به فعالیتهای موسسه فرهنگی هنری آوای مهربانی (III)

در بخش نخست برنامه پس از قرائت آیاتی از کلام ا.. مجید و نطق پیش از دستور مجری، آقای سعید افزونتر، پژوهشگر مدعو به بررسی موسیقی تعزیه معاصر از زاویه مردم شناسی(اتنوموزیکولوژی) پرداخت و در لابلای سخنانش نمونه های صوتی، تصویری متعددی را پخش نمود. مدت اجرای این پژوهش۶۵ دقیقه بود.
فخرالدینی: آهنگسازان خودشان با ما همکاری نکردند

فخرالدینی: آهنگسازان خودشان با ما همکاری نکردند

اولین پیشنهاد را آقای مهندس کاظمی که هنوز معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد را برعهده نداشتند به من دادند. من در آن زمان در فرهنگسرای بهمن بودم و زیاد اعتماد و اعتقاد به کار نداشتم و دلسرد بودم که دوباره ارکستر تشکیل دهیم تا اینکه آقای مهاجرانی و آقای خاتمی آمدند. زمانی بود که آقای مرادخانی رئیس مرکز موسیقی بودند، همه تاکید می‌کردند که من این ارکستر را تشکیل دهم تا یک ارکستر ملی داشته باشیم و چون پیشنهادشان با حسن نیت بود قبول کردم و در آذر ماه ۱۳۷۶ اقدام به راه‌اندازی ارکستر کردم و نفرات را از قبل تعیین کرده بودم و مشکل چندانی نداشتم.
سریالیسم

سریالیسم

سریالسیم در موسیقی به سبکی خاص از آهنگسازی گفته می شود که در آن آهنگساز مجبور است پیش از آنکه نتی را که قبلآ در موسیقی استفاده کرده است، تکرار کند، مابقی نتهای گام کروماتیک را نیز استفاده کند و پس از آن مجاز به تکرار نت مورد نظر است.
او پیانیست بود یا شوپنیست؟ (III)

او پیانیست بود یا شوپنیست؟ (III)

فردریک در سال ۱۸۳۵میلادی در سفری پس از ملاقات خانواده اش در برگشت دچار حمله ­ای شدید شد که روزنامه ها خبر مرگ او را منتشر نمودند. او توانایی زیادی در کارهای ارکسترال نسبت به بقیه هنرمندان آن ادوار نداشت و گواه آن هم دو کنسرتو پیانو ارکسترال اوست. او نیز توانایی خاصی در استفاده از آکوردهای شکسته و باز داشت. کارهای فردریک شوپن اغلب ۳ قسمتی هست و در قسمت سوم به قسمت اول اشاره­ای می­شود. همچنین هارمونی شوپن به کرات دارای آکوردهای حل نشده است و این چیزی است که امروزه در موسیقی سبک جز (Jazz) به کرات دیده می­ شود.
آوانگاری به روش «ابجد» در موسیقی قدیم ایرانی (I)

آوانگاری به روش «ابجد» در موسیقی قدیم ایرانی (I)

مقاله ای که در پیش رو دارید، به روش نت نگاری «ابجد» در موسیقی قدیم ایران می پردازد. این نوشته توسط ابوالفضل زنده بودی و علی علیشاهی، جمع آوری و تالیف شده است.
کنسرتو ویولن سیبلیوس (II)

کنسرتو ویولن سیبلیوس (II)

موومان دوم این اثر، ابتدا با نواختن کلارینت ها آغاز گشته و پس از ورود ابوا و سپس فلوت در آن، زمینه آرامش بخشی برای سولیست مهیا می گردد.
درباره انتشار دو کتاب از علینقی وزیری

درباره انتشار دو کتاب از علینقی وزیری

به تازگی جعفر صالحی موسیقیدان و نت نگار، دست به انتشار کتابی از علینقی وزیری زده است؛ نوشته ای که پیش رو دارید، به قلم جعفر صالحی و درباره این کتاب است.
راه سوم!

راه سوم!

با گران تر شدن قیمت محصولات فرهنگی، مثل کتاب و سی دی، مسئله کپی رایت از همیشه سخت تر شده است. وقتی قیمت یک سی دی نصف یک پیتزا بود (!) کمتر کسی به خود زحمت خرید اثر ارجینال را می داد، حتی اگر قلبا” راضی به متضرر شدن هنرمند مورد علاقه اش نباشد. اینکه مسئله نقض کپی رایت در آثار فرهنگی از کجا شروع شده و چرا بیشتر ایرانیان، کوچکترین توجهی به زیر پا گذاشتن حقوق صاحب اثر ندارند، موضوع این نوشتار نیست؛ با این نوشته می خواهیم مروری کنیم، وضعیت کنونی هنرمندان جوانی که از طریق هیچ نهاد و سازمان دولتی، حمایت نشده و فقط فعالیت آنها وابسته به سازمان های خصوصی است.
رمضان: به اجرای آثار معاصر علاقه داشتم

رمضان: به اجرای آثار معاصر علاقه داشتم

نوشته که پیش رو دارید گفتگویی است با لیلا رمضان، نوازنده و مدرس پیانو درباره فعالیت های اخیرش، این گفتگو در برنامه نیستان در شبکه فرهنگ انجام شده است. لیلا رمضان مدتی است که مشغول ضبط و اجرای آثار آهنگسازان ایرانی برای ساز پیانو است و اخیراً هم با یکی از انتشارات‌های معتبر موسیقی کلاسیک در فرانسه یک CD از این آثار ضبط و منتشر کرده است.