موسیقی و گردشگری (I)

در کشور ما مفهوم گردشگری در فرهنگ عامیانه و حتی مسولان سازمان گردشگری خلاصه شده به افرادی است که برای بازدید از بناهای تاریخی به این کشور آمده اند اما در بسیاری از کشورهای جهان، گردشگر معانی بسیار گسترده دیگری نیز دارد که از یک مشتری کالاهای داخلی گرفته تا یک سفیر فرهنگی و مروج صلح و آشتی میتواند تعبیر شود.

ناگفته پیداست که آشنایی یک فرد خارجی با فرهنگ هر کشوری میتواند از زمینه های سیاسی گرفته تا اقتصادی و فرهنگی برای هر کشور مفید باشد.

در میان جذابیتهای گوناگونی که هر فرهنگ برای جذب توریست و ارتباط عاطفی با او دارد، موسیقی یکی از بهترین ابزارهای فرهنگی بوده که از دیر باز موجب پیوندهای ناگسستنی میان ملتها شده است؛ موضوعی که مسولان سازمانهای گردشگری ایران از آن غافل بوده اند.

این در حالی است که هرسال بسیاری از گروه های موسیقی کشورمان در جشنواره های غربی و شرقی شرکت میکنند و توریستها را با خود به سالنهایی غیر از سالنهای ایرانی میکشند. هر چند قسمتی از این گروه های موسیقی بخاطر ناهماهنگ بودن با قوانین و عرف کشور ما، از اجرای برنامه در ایران صرف نظر میکنند و به نقاط مختلف جهان سفر میکنند ولی گروه ها و هنرمندان بسیاری هستند که بخاطر نبود امکانات و مشکلات اجرا کشور را ترک میکنند.

گروه اول که به تبع تا قوانین و عرف جامعه اینگونه است چاره ای جز سفر ندارند ولی گروه دوم که جامعه و قوانین ما فعالیت آنها را تایید میکند و حتی به بهانه های مختلف دولت به این دسته از موسیقیدانان کمک های مادی و معنوی میکند، چرا باید ترک وطن کنند؟

جواب به این سوال چندان مشکل نیست! نگاهی گذرا به پروسه گرفتن مجوز های مختلف برای اجرای کنسرت و اجاره سالن با قیمت های بالا (آن هم نه سالنی که از آکوستیک مناسب برخوردار باشد!) و مشکلاتی از این قبیل باعث میشود، انگیزه برگزاری کنسرت در کشور کم شود.

حل این مشکل هم چندان سخت نیست! فقط کافی است که مسولان با موسیقی کمی آشتی کنند و مجالی برای عرض اندام گروه ها فراهم کنند، شرایط گرفتن مجوز را آسانتر و به نهاد های خصوصی پربال بیشتری دهند (همانطور که چندیست به خانه موسیقی اعتماد کرده اند و تاثیر آن را هم به خوبی دیده اند)

یکی از گله مندی های همیشگی موسیقیدانان، سالهاست عدم به نمایش گذاشتن ادوات موسیقی است که دیگر ماجرایی کهنه است. البته نباید گمان کنید که صدا و سیما از پخش تصویر این سازها بصورت عمومی مشکل دارد! هر روز کنسرتهایی در جای جای کشور برگزار میشود که عده زیادی در این برنامه ها به تماشای سازها می نشینند و در بسیاری از موارد ردیف اول تا سوم هم مسولان دولتی و حتی روحانیون نشسته اند…

پر واضح است که دیدن و شنیدن کنسرت موسیقی بصورت زنده یا تلویزیونی هیچ تفاوتی ندارد (البته به جز چند هارمونیکی که از صدای سازها حذف میشود که گمان نکنم برای مسولین امر چندان مهم باشد!)

دلیل عدم پخش تصویر ادوات موسیقی هنوز برای موسیقیدانان و احتمالا خود مسولان نامعلوم است و هیچ وقت دلیل قانع کننده ای در این زمینه از طرف مسولان امر گفته نشده است.

این نوع جلوگیری که در قانون هم هیچ بندی مبنی بر انجام آن وجود ندارد، باعث شده، اهل موسیقی بهترین وسیله تبلیغات خود را از دست بدهند. این مشکل هم به سادگی با همت مسولین صدا و سیما قابل رفع است.

مشکلی که در این میان میماند که از دو مورد قبلی حلش سخت تر است، مشکل سالن هاست که آن هم با هزینه ای نه چندان سرسام آور قابل بهینه سازیست. در ایران سالن های بسیاری وجود دارد که میتوانند با کمی همت و صرف هزینه، از نظر صدابرداری و آکوستیک شرایط تقریبا مناسبی را پیدا کنند که حداقل برای اجراهای گروه های کوچک، مفید باشند.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

افق‌های مبهم گفت‌وگو (IV)

از چنین راستایی می‌توانیم گفت‌وگو با دیگری فرهنگی را در موسیقی شدنی‌تر بیابیم زیرا آغاز راهش سهل‌تر می‌نماید ( و تنها می‌نماید وگرنه دلیلی نداریم که حقیقتاً باشد). احساس اولیه از دریافت دیگریِ فرهنگ موسیقایی اگر به خودبزرگ‌بینی منجر نشود، همچون طعمه‌ای فریبنده پنجره‌ی گفت‌وگو را می‌گشاید. نخست به این معنا که بدانیم دیگری موسیقایی نیز وجود دارد. بر وجود او آگاه شویم. و سپس خواست فهمیدن او پدید آید. و این خواست مفاهمه چیزی افزون بر آن دارد که پیش‌تر میان دریافت‌کننده و دیگری مؤلف برشمرده شد. اینجا پای «خود» به مفهوم هویت جمعی نیز در میان است.

احمد نونهال: گروه های کر با چالش روبرو هستند

گروه کُر «شانته» به‌ رهبری احمد نونهال با همکاری جشنواره موسیقی صبا در دومین رویداد تابستانه پنج قطعه موسیقی کرال را در موزه نگارخانه کاخ گلستان اجرا کرد. احمد نونهال رهبری جوان و پر انگیزه است و توانسته با وجود مشکلات مختلف این گروه جوان را به روی صحنه ببرد. امروز گفتگوی محمدهادی مجیدی را با او می خوانید:

از روزهای گذشته…

ارکستر – قسمت اول

ارکستر – قسمت اول

ارکستر ” کلمه ای آشنا در موسیقی برای همه ماست که اغلب تداعی کننده دسته ای نوازنده است که با نظم و چیدمانی خاص در کنار یکدیگر در حال نواختن هستند و شاید اگر بزرگ باشد یک رهبر هم در جلو آنها به چشم بخورد!
“موسیقی همه زندگی من است” (VII)

“موسیقی همه زندگی من است” (VII)

در بولونا هنگامی که سارا آغاز به خواندن کرد تعداد کمی از تماشاچیان شروع به تشویق کردند اما دیگر حضار با صدای “ششش” سعی در برقراری سکوت داشتند. پس از آن سکوتی بسیار سنگین تا پایان آخرین آهنگ در فضا مستولی شد و پس از آن بود که تشویق آنان که تا آن لحظه نگهداشته شده بود مثل بمبی صدا کرد، بسیار فوق العاده بود.
ارکستر مجلسی بانوان فلوتیست ایران عضو می پذیرد

ارکستر مجلسی بانوان فلوتیست ایران عضو می پذیرد

ارکستر مجلسی بانوان فلوتیست ایران برای تکمیل اعضای تیم نوازندگان این ارکستر اقدام به برگزاری آزمون ورودی می کند.
د-دورز (I)

د-دورز (I)

د – دُرز (The Doors) گروه راک آمریکایی که در سال ۱۹۶۵ در لس انجلس-کالیفورنیا تشکیل شد. در بیشترین مدت زمان بقای این گروه؛ جیم موریسون (Jim Morrison) خواننده، ری منزارک (Ray Manzarek) نوازنده کیبورد، جان دنسمور (John Densmore) درامر و روبی کریگر (Robby Krieger) گیتاریست گروه، بوده اند. در دهه ۱۹۶۰ آنان از جمله جنجال آفرین ترین گروهها بودند، به ویژه اشعار خشن موریسون و شخصیت غیر قابل پیش بینی وی بر روی سن معروف و بحث برانگیز بود.
مروری بر آلبوم «زمان»

مروری بر آلبوم «زمان»

نگره‌ی سکوت نقش‌دار به‌راستی نقش ایده یا نگره در آفرینش یک اثر موسیقایی کجاست؟ کدام پایه‌ی موفقیت آثار هنری را نگره‌شان می‌سازد؟ یا به بیانی دقیق‌تر رابطه‌ی نگره و ارزش یک اثر چیست؟ یک پاسخ بزرگ آن است که تعیُّن نگره، کیفیت محقق شدنش یا چگونگی برابر ایستادنش تعیین‌کننده است. بحث دامنه‌دار و پیچیده‌ای است…
ادامهٔ مطلب »
بررسی مقایسه‌ای آثار آریستوگزنوس تارنتی و ابونصر فارابی (II)

بررسی مقایسه‌ای آثار آریستوگزنوس تارنتی و ابونصر فارابی (II)

نکات زیادی کار آریستوگزنوس را از دیگر اندیشمندان یونانی که درباره‌ی موسیقی به کار نظری پرداخته‌اند متمایز می‌سازد، اما آنچه از بقیه مهم‌تر است نقدی است که او به نظرات طرفداران فیثاغورث درباره‌ی موسیقی وارد می‌کند (۴). در حقیقت او با این کار گامی بسیار مهم در شناخت‌شناسی علم برمی‌دارد (Barker 1978: 9). موسیقی از نظر او موضوع دانش ریاضی نیست؛ همچنین موضوع فیزیک یا اخترشناسی. بلکه موضوع دانشی است برآمده از الزامات خود موسیقی:
آتوم اگویان فیلم واگنر را میسازد

آتوم اگویان فیلم واگنر را میسازد

آتوم اگویان Atom Egoyan، فیلمسازی که برای ساختن فیلمهایی جشنواره ای، درباره لایه های تاریک رفتارهای انسانی شهرت دارد، این بار به ساختن یک اپرای بزرگ پرداخته است.
مروری بر آلبوم «ایوارگاه»

مروری بر آلبوم «ایوارگاه»

وحید طهرانی آزاد با ایوارگاهش نشان می‌دهد که امروز، برخلاف تصور درونی‌شده‌ی عمومی، می‌توان بدون عملیات محیرالعقول و شعبده ساز درخور زد و گوشی یافت. اگر از چهار دونوازی کوتاه سنتور و ویلن (پرنای ۱ تا ۴)، با همه‌ی کمیابیِ خودِ ترکیب و نگاه متفاوت به سبک و سیاق خط ویلن، موقتا چشم بپوشیم هیچ چیز عجیب و غریبی در ایوارگاه نمی‌یابیم. آنچه در ایوارگاه به گوش می‌رسد غریبه که نه، اما شخصی است.
موسیقی به مثابه ابزار ژست! (I)

موسیقی به مثابه ابزار ژست! (I)

یادداشت زیر نه قرار است نکته ای بدیع را در بر داشته باشد و نه در تکاپوی یافتن راه چاره ای است، بلکه بیشتر نوشته ای است که مروری اجمالی بر چرایی پدید آمدن وضع موجود موسیقی هنری در ایران بیندازد؛ این بار با تمرکز بر قشری خاص که می توانست بزرگترین حامی جریان موسیقی هنری کشور باشد و نیست.
گفتگو با روستروپوویچ (I)

گفتگو با روستروپوویچ (I)

مستیسلاو روستروپوویچ (Mstislav Rostropovich) هفتاد ساله، یکی از بزرگترین ویولن سل نواز زمان ما است و معمولا از او به عنوان هم نفس پابلو کاسالز (Pablo Casals) مشهور نام می برند. نزدیکی وی به کاسالز تصادفی نیست، پدر وی، لئوپارد روستروپوویچ (Leopold Rostropovich) هنر کاسالز را می ستود و مدتی در پاریس از هنرجویان وی بود. کاسالز (کسی که نواختن ویولن سل را در ابتدای این قرن متحول کرد) قطعه های باخ را برای تک نوازی با ویلونسل رواج داد، آثار این استاد موسیقی کلاسیک توسط ویولنسل، برای اولین بار در سالنهای کنسرت اجرا شد و این پایه گذاری نوین برای این ساز بود.