موسیقی و گردشگری (I)

در کشور ما مفهوم گردشگری در فرهنگ عامیانه و حتی مسولان سازمان گردشگری خلاصه شده به افرادی است که برای بازدید از بناهای تاریخی به این کشور آمده اند اما در بسیاری از کشورهای جهان، گردشگر معانی بسیار گسترده دیگری نیز دارد که از یک مشتری کالاهای داخلی گرفته تا یک سفیر فرهنگی و مروج صلح و آشتی میتواند تعبیر شود.

ناگفته پیداست که آشنایی یک فرد خارجی با فرهنگ هر کشوری میتواند از زمینه های سیاسی گرفته تا اقتصادی و فرهنگی برای هر کشور مفید باشد.

در میان جذابیتهای گوناگونی که هر فرهنگ برای جذب توریست و ارتباط عاطفی با او دارد، موسیقی یکی از بهترین ابزارهای فرهنگی بوده که از دیر باز موجب پیوندهای ناگسستنی میان ملتها شده است؛ موضوعی که مسولان سازمانهای گردشگری ایران از آن غافل بوده اند.

این در حالی است که هرسال بسیاری از گروه های موسیقی کشورمان در جشنواره های غربی و شرقی شرکت میکنند و توریستها را با خود به سالنهایی غیر از سالنهای ایرانی میکشند. هر چند قسمتی از این گروه های موسیقی بخاطر ناهماهنگ بودن با قوانین و عرف کشور ما، از اجرای برنامه در ایران صرف نظر میکنند و به نقاط مختلف جهان سفر میکنند ولی گروه ها و هنرمندان بسیاری هستند که بخاطر نبود امکانات و مشکلات اجرا کشور را ترک میکنند.

گروه اول که به تبع تا قوانین و عرف جامعه اینگونه است چاره ای جز سفر ندارند ولی گروه دوم که جامعه و قوانین ما فعالیت آنها را تایید میکند و حتی به بهانه های مختلف دولت به این دسته از موسیقیدانان کمک های مادی و معنوی میکند، چرا باید ترک وطن کنند؟

جواب به این سوال چندان مشکل نیست! نگاهی گذرا به پروسه گرفتن مجوز های مختلف برای اجرای کنسرت و اجاره سالن با قیمت های بالا (آن هم نه سالنی که از آکوستیک مناسب برخوردار باشد!) و مشکلاتی از این قبیل باعث میشود، انگیزه برگزاری کنسرت در کشور کم شود.

حل این مشکل هم چندان سخت نیست! فقط کافی است که مسولان با موسیقی کمی آشتی کنند و مجالی برای عرض اندام گروه ها فراهم کنند، شرایط گرفتن مجوز را آسانتر و به نهاد های خصوصی پربال بیشتری دهند (همانطور که چندیست به خانه موسیقی اعتماد کرده اند و تاثیر آن را هم به خوبی دیده اند)

یکی از گله مندی های همیشگی موسیقیدانان، سالهاست عدم به نمایش گذاشتن ادوات موسیقی است که دیگر ماجرایی کهنه است. البته نباید گمان کنید که صدا و سیما از پخش تصویر این سازها بصورت عمومی مشکل دارد! هر روز کنسرتهایی در جای جای کشور برگزار میشود که عده زیادی در این برنامه ها به تماشای سازها می نشینند و در بسیاری از موارد ردیف اول تا سوم هم مسولان دولتی و حتی روحانیون نشسته اند…

پر واضح است که دیدن و شنیدن کنسرت موسیقی بصورت زنده یا تلویزیونی هیچ تفاوتی ندارد (البته به جز چند هارمونیکی که از صدای سازها حذف میشود که گمان نکنم برای مسولین امر چندان مهم باشد!)

دلیل عدم پخش تصویر ادوات موسیقی هنوز برای موسیقیدانان و احتمالا خود مسولان نامعلوم است و هیچ وقت دلیل قانع کننده ای در این زمینه از طرف مسولان امر گفته نشده است.

این نوع جلوگیری که در قانون هم هیچ بندی مبنی بر انجام آن وجود ندارد، باعث شده، اهل موسیقی بهترین وسیله تبلیغات خود را از دست بدهند. این مشکل هم به سادگی با همت مسولین صدا و سیما قابل رفع است.

مشکلی که در این میان میماند که از دو مورد قبلی حلش سخت تر است، مشکل سالن هاست که آن هم با هزینه ای نه چندان سرسام آور قابل بهینه سازیست. در ایران سالن های بسیاری وجود دارد که میتوانند با کمی همت و صرف هزینه، از نظر صدابرداری و آکوستیک شرایط تقریبا مناسبی را پیدا کنند که حداقل برای اجراهای گروه های کوچک، مفید باشند.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مروری بر آلبوم «بازشنودی از نی دوره قاجار؛ صفدرخان و نائب اسدالله»

غیر از موسیقی کلاسیک غربی که تنوع در عینِ تناسب را درآن به غایت رسانده‌اند در دیگر موسیقی‌های کلاسیک، سازهای بادی در اقلیت‌اند. در موسیقی ایران این قلت به نهایت رسیده و امروز تنها ساز بادیِ حاضر، نیِ موسوم به هفت‌بند است. نه تنها دیگر سازهای بادیِ ممکن و آزموده مانند کلارینت بلکه سازهایی را که برای خود جایگاهی یافته بودند نیز انگ‌های توتالیتری دهه‌های گذشته از میدان راندند.

جنبه‌هایی از فرم مقدمه‌ بیداد پرویز مشکاتیان (IX)

گردش الگوی مضرابی در این بخش نیز مانند بخش قبل عمل می‌کند و تا لا بمل اوج گرفته و به شاهد بیداد باز می‌گردد. در این بین اما، ظاهر شدن نقش‌مایه‌هایی مشابه با آنچه در بخش اول نقش اصلی را برعهده داشت خبر از آمادگی سیر موسیقی برای بازگشت می‌دهد. درست از همین بخش است (شاید با کمی چشم‌پوشی از مشابهت‌های کم‌رنگ‌تری که در قسمت اول بخش دوم دیدیم) که یادآوری از طریق اشاره‌ی ضمنی (برپایه‌ی مشابهت) یا تکرار عینی، نقش خود را علاوه بر افزایش طول قطعه، به مثابه حافظه‌ در ساختار بزرگ مقیاس هم به نمایش می‌گذارند.

از روزهای گذشته…

آسیب شناسی آواز ایرانی

آسیب شناسی آواز ایرانی

موسیقی ایران در گذر از سالیانی پر تلاطم و پر فراز و نشیب همواره به عنوان یکی از اصلی ترین پایه ها و ارکان فرهنگ ، بیانگر احساسات و اندیشه های ایرانیان بوده وآواز نیز به عنوان شاخص ترین و اصلی ترین بخش آن به شمار میرفته است. چرا که این موسیقی همواره پیوندی نزدیک با شعر داشته است و این درآمیختگی با ادبیاتِ پُر بار و کهن ایران باعث غنای هر چه بیشتر این موسیقی گردیده است.
گفتگو با مدرس ویلنسل، ایرنه شارپ (III)

گفتگو با مدرس ویلنسل، ایرنه شارپ (III)

من از آنها استفاده نمی کنم، زیرا احساس می کنم نیاز ویلنسل را بر آورده نمی کنند. ویلنسلیستها مشکلات متفاوتی برای حل کردن دارند. اگرچه معتقدم تدریس موسیقی در مدارس بسیاری از دانش آموزان را تشویق به نواختن ساز می کند، همچنین فکر می کنم تلاش و استعداد شخصی دانش آموزان است که خود را به عنوان نوازنده ای برای تمام زندگیشان ببینند و پیشرفت کنند.
اِدیت پیاف، گنجشککِ آواز فرانسه (I)

اِدیت پیاف، گنجشککِ آواز فرانسه (I)

زندگی ِحرفه ای ادیت پیاف (Edith PIAF) با ترانه های فراموش نشدنی گره خورده است که امروز نیز جزیی از میراث فرانسه و حافظه ی جمعی به شمار می آید. او که در فقر و تنگدستی به دنیا آمد تبدیل به یکی از برجسته ترین شخصیت های آواز فرانسوی و یکی از بزرگ ترین ستارگانِ جهانیِ موسیقی شد. ادیت که ترانه سرا نیز بود، علاوه بر خلقِ سبک هایِ جدید در خوانندگی و موسیقی، شیوه ای در حرفه ی خود به وجود آورد که باعث کشف شدن هنرمندانی شد که حتی در بعضی مواقع شهرتشان به پای او می رسید، کسانی چون فرانسیس بلانش (Francis Blanche)، شارل اَزنَوور (Charles Aznavour)، جورج موستَکی (George Moustaki). زندگی منحصر به فرد ادیت با شهرتی فوق العاده، توالی واقعه های ناگوار و انگیزه ای همیشگی که پیوسته او را به جنب و جوش وا می داشت، پیوند خورده بود.
“من خجالتی نیستم” (III)

“من خجالتی نیستم” (III)

شهرت وی در سال ۱۹۵۵ با موسیقی مجلسی تثبیت شد. این اجرا توسط هانس روزباد (Hans Rosbaud) رهبری شد، شخصی که به همراه ارکستر سودوستفونک ۵۰ تمرین داشتند تا بتوانند آمادگی لازم برای اجرا به همراه بولز را کسب کنند. زمانی که روزباد بیمار شد رهبری ارکستر به بولز رسید. وی از اواسط سالهای ۴۰ مدیر موسیقی شرکت تئاتر رنود-بارولت (Renaud-Barrault) بود.
کر شهر تهران آثار کرال قرن بیستم را اجرا می کند

کر شهر تهران آثار کرال قرن بیستم را اجرا می کند

گروه کر شهر تهران در روز ۲۸ آذر ماه ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۰، در تالار وحدت قطعاتی از موسیقی قرن بیستم را به رهبری مهدی قاسمی اجرا خواهد کرد. در بخش اول این کنسرت، آگنوس دئی (آداجیو) اثر ساموئل باربر و همچنین گلوریا اثر فرانسیس پولانک برای نخستین بار در ایران اجرا می شود. در بخش دوم این کنسرت، مگنیفیکات اثر جان راتر به اجرا گذاشته می شود. پندار پارسی کنسرت مایستر ارکستری است که در این اجرا گروه کر شهر تهران را همراهی می کنند.
مصالحه فیزیک و موسیقی (I)

مصالحه فیزیک و موسیقی (I)

آیا می دانید مشکل بین موسیقی و فیزیک از کجا شروع شد؟ بگذارید کمی راجع به آن صحبت کنیم، بله موضوع از اینجا شروع شد که سازهایی مثل پیانو یا گیتار درست شدند.
اِدیت پیاف، گنجشککِ آواز فرانسه (IV)

اِدیت پیاف، گنجشککِ آواز فرانسه (IV)

سال ۱۹۴۶ پیاف با گروه “Les Compagnons de la Chanson” آشنا شد. او با این گروه برایِ حمایت از سربازانِ دور از خانه کنسرت برگزار می کردند. پیاف قطعه ی «سه ناقوس» (Les Trois Cloches) اثر ژان ویار (Jean Villard) را با این گروه اجرا کرد و به موفقیت چشمگیری دست یافت. این ترانه گذرِ زمان را وصف می کند که توسط زنگِ ناقوس هایِ دهکده که رویدادهای مهمِ زندگی: « تولد، ازدواج و مرگ» را اعلام می کند، آهنگین شده است.
گزارش جلسه نهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (III)

گزارش جلسه نهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (III)

از سوی دیگر پدیدآورندگان این روش نقد تاکید بسیار زیادی بر «علم» بودن آن داشتند و ادامه دهندگان راه آنان نیز همین روش و منش را دنبال کردند. بنابراین در نقد تکوینی به‌ویژه هنرهایی که برساخته‌هایشان (اعم از پیش‌نویس یا نهایی) ماهیت مادی دارد (نقاشی، مجسمه‌سازی، ادبیات) از یک سو ردپای روش‌های باستان‌شناسانه مانند تعیین قدمت، ارتباط دادن اشیاء و… از سوی دیگر ردپای یافته‌های علوم شناختی و روان‌شناسی خلاقیت به چشم می‌خورد، به شکلی که آن را بدل به ترکیبی از زندگی‌نامه، تاریخ، نسخه‌شناسی، روان‌شناسی و جامعه‌شناسی می‌کند.
آلبوم جاودانگی به صدای حامد تمدن و آهنگسازی سلمان حسینی منتشر می شود

آلبوم جاودانگی به صدای حامد تمدن و آهنگسازی سلمان حسینی منتشر می شود

این مجموعه شامل ۸ قطعه است که دارای تنوع ملودیک و ریتمیک بوده و الهام گرفته شده از فضای موسیقی مقامی تنبور است. اشعار این اثر از مولانا، حافظ و یغما جندقی انتخاب شده است.
اردوان کامکار و سنتور نوازی معاصر

اردوان کامکار و سنتور نوازی معاصر

اردوان کامکار که کوچکترین عضو گروه خانواده کامکار است، در زمانی که هنوز پا به دهه دوم زندگی خود نگذاشته بود به همراه برادرش هوشنگ کامکار کنسرتو سنتوری تصنیف کرد که در کاستی به نام “بر تارک سپیده” (همراه با یک کنسرتو کمانچه از برادرش) به بازار عرضه شد.