گفتگوی هارمونیک | Harmony Talk

اختلالات صدای خوانندگان (VIII)

اغلب می توانیم با آموزش به بیماران، در استفاده از فشار هوای میانی و حجم شش ها، کیفیت گرفتگی صدای آنها را تغییر دهیم. آموزش الگوی استفاده از جمله های کوتاه ممکن است روش مهمی در سروسامان بخشیدن به جریان تنفس باشد.

اغلب می توانیم با آموزش به بیماران، در استفاده از فشار هوای میانی و حجم شش ها، کیفیت گرفتگی صدای آنها را تغییر دهیم. آموزش الگوی استفاده از جمله های کوتاه ممکن است روش مهمی در سروسامان بخشیدن به جریان تنفس باشد.

افراد طبیعی برای اینکه بتوانند منظور خود را بیان کنند، دم و بازدم خود را با یکدیگر هماهنگ می کنند. عمل دم در حین گفت وگو، سخنرانی، و حتی آواز خواندن، آنچنان سریع صورت می گیرد که، به استثنای چشمهای تیزبین، از دید همگان پنهان باقی می ماند. افراد طبیعی، پس از دم سریع، بازدم انفعالی انجام می دهند، یعنی به سرعت از حجم عادی تنفس استفاده می کنند و سپس هوای ذخیره ی بازدم را با کشش به آن می افزایند. ظاهرأ، با تطابقهای جزئی در دیواره ی قفسه ی سینه، تغییراتی در جریان بازدم صورت می گیرد، تا پاسخگوی نیاز گوینده برای تکیه ی آوایی و تغییراتی در بلندی صدا باشد.

برای اینکه بازدم با نیازهای زبانی یا هنری گوینده یا خواننده هماهنگی داشته باشد، با کمترین تلاش قابل رؤیت، جریان بازدم و فشار زیر چاکنای به سرعت افزایش پیدا می کند. چیزی که از نظر شنونده ها جریان ممتد بازدم به نظر می رسد، دم کوتاهی است که سخنرانان با استعداد، یا خوانندگان به سرعت بین بازدم خود جا می اندازند. هنگامی که در بیمار مبتلا به اختلال صدا، تأمین نفس یا احتمالأ کنترل تنفس مشکل باشد، این حالت اغلب به علت نقص در «جا انداختن» تنفس در مکان های مناسب است. در سایر مواقع، تمایل به اعمال فشار بسیار زیاد، برای تداوم هوای ذخیره ی بازدم، باعث گرفتگی کیفیت صدا می شود.

سازوکار بلندی صدا و شدت صدا، که به بلندی صدا نیز تعبیر می شود، به طور مستقیم به تغییرات کاهش فشار هوای زیر و داخل چاکنای ارتباط دارد. هیکسون و آبس(۱۹۸۰) نوشته اند: سطح فشار صدا، یعنی مهم ترین عامل مؤثر در دریافت بلندی صدا، اساسا تحت تأثیر فشار هوایی قرار دارد که دستگاه تنفس در حنجره به وجود آورده است (ص ۶۸).

به نظرم شدت صدای پرورش یافته ی هنرمندان با خوانندگان، با افزایش فشار زیر چاکنای و سرعت جریان هوا (مشابه فشار شلنگ آب)، و با کمترین تنش حنجره، بالا برود (بوهویس، پروکتور مید، ۱۹۶۶). صدای پرورش نایافته، اگر بسیار بلند شود، به جای افزایش بلندی صدا، اغلب منجر به افزایش ارتفاع صدا می شود. برای صدای پرورش نایافته دشوار است، در سطوح بسیار بالا صدای بلند تولید کند که این خود تا حدی باعث بد استفاده کردن از صدا در تولید صدای بم در مقایسه با صدای زیر می شود.

مسعود پورقریب

۱ نظر

بیشتر بحث شده است