آرتور هدی (Arthur Haddy) تکنینک FFRR (شیوه ضبط با فرکانس بالا) را در زمان جنگ جهانی دوم برای ضبط دکا تدبیر کرد؛ این تکنولوژی مخصوص میکروفون زیرآبی هایی بود که قادر به کشف زیردریایی های آلمانی بودند و باعث تقویت کیفیت صدا برای ضبط می شدند. با آنکه سیستم FFRR مورد انتقاد شدید قرار گرفت و عده ای اعتقاد داشتند ضبطهای دکا با این تکنیک صداهای اضافه و خشهای فراوانی دارد، این تکنینک، تکنیکی استاندارد و بین المللی شناخته شد.

در سال 1946 "پتروشکا" با آهنگسازی ایگور استراوینسکی و رهبری ارنست آنسرمت (Ernest Ansermet) ضبط شد که اینکار کلیدی در توسعه ضبطهای با فرکانس بالای دکا بود.

سیستم LP ( صفحه گرامافون با قابلیت زمان ضبط بدون وقفه یک ساعت و نیم) سیستمی بود که اولین بار توسط ضبط کلمبیا در سال 1948 در آمریکا استفاده شد. این نوع ضبط قابلیت آن را داشت که ضبط سیستم FFRR را به سادگی (به LP) تبدیل کند.

دکای انگلیسی در سال 1949 از این سیستم استقبال کرد و باعث برتری این شرکت بر شرکت ضبط EMI شد. دکا با این روش تمام سمفونیهای رالف وائوگن ویلیامز (Ralph Vaughan Williams) البته (به جز سمفونی نهم) را با اجرای سر آدریان بولت (Sir Adrian Boult) و ارکستر فیلارمونیک لندن ضبط کرد.

بنجامین بریتن (Benjamin Britten) رهبری بسیاری از ضبطهای آثار این آهنگساز را به همراه ضبط دکا برعهده داشت، از سال 1940 تا 1970 این ضبطها بر روی CD تبدیل شدند.

آرتور هدی، روی والاس (Roy Wallace) و کنث ویلکنسون (Kenneth Wilkinson) مهندسین ضبط دکا، در سال 1954 ضبطهای دکا را با سیستم میکروفون استوریو برای ضبط اجرای ارکستر بزرگ پیشرفت دادند. دکا برای اولین بار در 28 مه 1954 در تالار ویکتوریا در ژنف این نوع ضبط را انجام داد، در واقع اولین شرکت ضبط اروپایی بود که از این روش استفاده می کرد.

فرمت جدید استریو به همراه تکنیک فرکانس بالا، تکنیکی جدید و موفقیت آمیز برای دکا بود، بیشتر رقبای دکا تا سال 1957 از استریو استفاده نمی کردند. اگرچه پس از آن استریو به عنوان استاندارد معین شد؛ آثار دکا همچنان دارای کیفیت فوق العاده ای بود. در اواخر دهه 1970 دکا ضبطهای دیجیتال را برای ضبط، تدوین، ترکیب و تولید آلبوم اصلی (master) پیشرفت بخشید.

هر ضبط شامل بود از IVC اصلاح شده، DAC و ADC که از کدهای استاندارد شده بودند. کد ضبط بر روی نوار کاست 16 بایتز بود، سیستم دیجیتال که برای آلبومهای اصل دکا استفاده می شد هم بر روی CD و هم صفحه های گرامافون LP تا اواخر سال 1990 استفاده می شد.

بعد از ورود به قرن بیست و یکم دکا پیشرو نسل جدید ضبطهای با کیفیت بالا و چند کاناله بود، با فرمتهای SACD (دیسکت صوتی با کیفیت عالی) و برای ویدیو؛ DVD (دیسکتهای دیجیتال چندین کاربردی). تولیدات دکا که در بازارهای صوتی بسیار موفق است شامل: دکاRibbon Tweeter ،tone arm بین المللی دکا، کارتریج فونوگراف (phonograph cartridges) دکای لندن و دکای بین المللی.

کارتریج فونوگراف یک طراحی ناب بوده، محور سوزنی روی صفحه گرامافون و پایه L مانندی که از استیل بدون خاصیت آهنربایی بود، زمانی که آهن جایگزین استیل شد، حرکت سوزن بر روی صفحه گرامافون دقیق تر انجام می شد. کارتریجها یا پیکاپهای گرامافون دکا شهرت موسیقی فراوانی کسب کردند.