متولد نهم بهمن 1329 در تهران محله سلسبیل ، فرزند فتح الله كارمند دخانیات ، دیپلمه علوم طبیعی ، كوچكترین فرزند خانواده و دارای 3 خواهر ، 2 سابقه ازدواج در سالهای 1351 و 1373 ، بدون فرزند ، فوت 13 مهر 1380 در منزلش در تهران پارس

بله، درک این مطلب که فروغی چرا نتوانست 20 سال مجوز کار بگیرد بسیار سخت است. خواننده ای كه به دلیل آزاد فكر كردن توسط ساواك 2 سال ممنوع الصدا میشود و یدك كش لقب خواننده ملی ایران است. فریدون فروغی بازمانده نسلی است معلق كه تا آخرین لحظه حیاتش برای اثبات حقیقت جنگید، مقابل شاه ایستاد، با وجود داشتن اقامت آمریكا، ایران را ترك نكرد و بیست سال به واقعیت فرصت داد تا خود را نمایان کند، ولی حیف... مرگ حق است ولی حق فریدون فروغی مرگ در تنهای نبود. فریدون فروغی با عشق بزرگ شد و همین عشق او را مثل شمع آب كرد. شاید اگر مثل سایر هنرمندان زمان خود پس از عدم دریافت مجوز كار ایران را ترك كرده بود حالا زنده بود یا هنگام مرگ وضعیت بهتری داشت.

او موسیقی را با نواختن drums شروع كرد با یافتن استعداد خوانندگی در خود شروع به نواختن گیتار و به تدریج سازهای دیگر مانند پیانو نمود. روایات حاكی از اینست كه نواختن ساز را بدون استاد آموخته و شعر گفتن را از پدرش به ارث برده بود. از سال 46 با ایجاد گروه های كوچك موسیقی با خواندن موزیكهای غربی بخصوص بلوز وارد عرصه هنر شد (او از مریدان ری چالرز بود).

فریدون فروغی
با انعقاد قرارداد همكاری با یکی از سالن های شیراز برای حدود دو سال از سال 1348 به صورت حرفه ای فعالیت هنری كرد. ترانه های آدمك (موزیك فیلم آدمك ساخته خسرو هریتاش) و پروانه من اولین آفریده های فارسی او در این مدت بودند. در این دوران فروش صفحه های فریدون فروغی كه با همكاری هنرمندان وقت بخصوص شهریار قنبری تهیه میشد به سرعت بالا رفت. اجرای كار تلویزیونی به دعوت فرشید رمزی در برنامه شش و هشت محبوبیت این خواننده را دو چندان كرد تا در سال 1353 پس اجرای موسیقی در برنامه تلویزیونی رنگارنگ و تولید اولین كاست به نام نیاز حضور خود را در گروه خوانندگان پاپ كشور را تثبیت نمود.

همزمانی فریدون فروغی با مرحوم فرهاد برای معروفیت هر دو هنرمند كه داری صدای بم و گرفته ای بودند بسیار مؤثر بود. سال 1354 آلبوم یاران، سال 1356 پس از 2 سال ممنوع الصدایی آلبوم سال قحطی، سال 1357 آلبوم بت شكن و در سال 1358 آخرین آلبوم او بنام فریدون فروغی با آغازی نو (نسخه از كنسرت زنده) به بازار عرضه شد.

آلبوم آخر او كه پس از انقلاب تكثیر شد در میان جوانان طرفداران بسیار پیدا كرد به طوری كه تا بحال نزدیك به یك میلیون نسخه آن به طور رسمی و غیر رسمی تكثیر شده. سال 1359 ترانه ی یار دبستانی من برای فیلم از فریاد تا ترور را اجرا نمود و در سال 1360 پس از اجرای ترانه كوچه ی شهر دلم و انتشار كاست سُل با همكاری كورش یغمایی ممنوعیت كاری خود را آغاز كرد. در سالهای 1360 و1361 آهنگ 4 قسمتی چرا نه؟ را تنظیم نمود كه هیچوقت منتشر نشد. تا سال 1379 و اجرای ترانه دچار برای فیلم سینمایی دختری بنام تندر.

عمده فعالیت علنی او پس از انقلاب اجرای كنسرت در جزیره كیش كه اتفاقاَ با استقبال خوبی هم موجه شد بود شد. امید بیست ساله او به دریافت مجوز كار با كار آخرش ترانه دچار قوت گرفت ولی قبل از اكران فیلم به درود حیات گفت.

روی سنگ مزارش این حك شده است :

چون آدمك زنجیر بر دست و پایم
از پنجه ی تقدیر من كی رهایم
فریدون فروغی 1380-1329