یو-تو (III)

پس از مدت زمانی کوتاه اج و بونو گروه “شالوم” را ترک کردند و برای تکمیل آلبوم “اکتبر” به گروه خود پیوستند. این آلبوم نقدهای متضادی را به دست آورد و پخشهای محدودی در رادیو و فروشی کم در خارج از بریتانیا داشت اما نویدی بر بهبود آثار گروه بود. “جنگ” آلبوم بعدی گروه در سال ۱۹۸۳ صلح طلبی و انتقاد گروه از جنگ صلیبی بود. در این آلبوم آهنگ سیاسی “یکشنبه یکشنبه خونین” که در آن بونو سعی داشت تضاد بین حوادث یکشنبه خونین و یکشنبه عید پاک را بیان نماید.

مجله رولین استون نوشت این آهنگ توانایی عمیق گروه را در سرودن اشعار پر معنی نشان داد و اولین آلبومی بود که عکاس آنتون کوربین (Anton Corbijn) هنرنمایی خود را با گروه به تصویر کشید و از آن زمان به بعد عکاس گروه باقی ماند که نقش اصلی در معرفی چهره ای محبوب از گروه را به مردم داشت.

آهنگ “اولین روز سال نو” اولین اثر در آلبوم “سفر جنگ” بود که در خارج از ایرلند و بریتانیا برای گروه موفقیت به دست آورد. برای اجرای آلبوم “سفر جنگ” تمام بلیطهای کنسرتهای آنان در شهرهای اصلی اروپا و آمریکا به فروش رفت. در هنگام اجرای “یکشنبه یکشنبه خونین” بونو پرچمی سفید رنگ را در دست داشت.

audio fileبشنوید قسمتی از “اولین روز سال نو” از گروه یوتو

در این سفر یوتو آلبوم “زیر آسمان قرمز خون” را ضبط زنده کرد و فیلم کنسرت “زنده در صخره های سرخ” (Live at Red Rocks) که هر دو از شبکه رادیویی و MTV بارها پخش شد طرفداران آنان را بیشتر کرد و قدرت آنان را در اجرای زنده نمایان تر نمود.

آلبوم “آتش فراموش نشدنی” در سال ۱۹۸۴ عرضه شد؛ اثری انتزاعی زمانی که اساسی ترین تغییرات سبکی گروه در حال شکل گیری بود. گروه هراس داشت که آثار گذشته را دنبال نماید و آنان در خطر تبدیل شدن به گروه دیگر راک شعاری بودند. بنابراین تجربه نیاز شد، آنطور که آدام کلایتون گفت: “ما دنبال چیزی می گشتیم که جدی تر باشد، هنری تر.” “آتش فراموش نشدنی” صدایی غنی و ارکستری دارد، درام نوازی مولن آزادتر و هوشمندانه تر و بیس کلایتون دیگر سر زده وارد نمی شد و به طوری در حمایت از اشعار می غلطید.

تکمیل نمودن فضای صوتی، آهنگهای آلبوم برای برداشتهای بسیار گوناگون باز است چیزی که گروه آنرا “احساس بسیار تصویری” می خواند. شیفتگی بونو در داستان، فلسفه و شعر باعث تشخیص وی در مسئولیت سنگین سرودن اشعار برای آهنگ شد، چیزی که پیش از این نسبت به آن بی میل بود؛ طبع شاعرانه!

علی رغم برنامه فشرده ضبطهای گروه، بونو احساس کرد که آهنگهای “بد” و “غرور” ناتمام هستند. “غرور – به نام عشق” که درباره مارتین لوترکینگ بوده اولین آهنگ آلبوم و از بزگترین موفقیتهای گروه شد و اولین آهنگ از آنان بود که در بین ۴۰ آهنگ برتر آمریکا قرار گرفت. اجرای آهنگهای “بد” و “آتش فراموش ناشدنی” آثاری بودند که اجراهای زنده آنان مشکل ساز بود.

یک روش، استفاده از سنکورنایز یا صداگذاری همزمان بود که پیش از آن گروه از آن امتناع می کرد، اما امروزه بیشتر گروهها در کنسرتهای زنده خود از این روش استفاده می کنند. آهنگهای این آلبوم ناتمام، نامعلوم و بی تمرکز نقد شدند اما زمانی که آنها روی سن اجرا شدند، تاثیر بهتری گذاشتند. در ژوئن ۱۹۸۵ یوتو برای کمک به قحطی در اتیوپی کنسرتی برگزار کرد، در این کنسرت در حین اجرای “بد”، بونو از سن پائین آمد و برای رقص با حضار به آنان پیوست، در حالی که میلیونها نفر از تلویزیون نظاره گر مستقیم این اجرا بودند.

audio fileبشنوید قسمتی از “روز دیگر” از گروه یوتو

در سال ۱۹۸۵ مجله رولینگ استون آنان را گروه دهه ۸۰ نامید. با تشویق دوستانی چون: باب دیلن (Bob Dylan)، وان موریسون (Van Morrison) و کیث ریچاردز (Keith Richards) گروه به ریشه های موسیقی راک بازگشت و بونو بیشتر بر روی نوشتن اشعار متمرکز شد. برای سومین آلبومشان “درخت جاشوآ” یوتو قصد داشت بر اساس سبک اجرای “آتش فراموش نشدنی” پیش رود اما ساختاری جدید را برایش استفاده نمودند.

در سال ۱۹۸۶ بونو به نیکاراگوئه و بندر سالوادور سفر کرد و در آنجا مصیبت روستاییان را با چشمان خود دید که درگیری داخلی در آنجا موضوعی برای دخالت سیاسی آمریکا شد. این تجربه تاثیر عمیقی را برای موسیقی جدید گروه به وجود آورد. “درخت جاشوآ” در ماه مارس ۱۹۸۷ عرضه شد. تنفر از آمریکا در تضاد با علاقه عمیق گروه به آزادی و آنچه انسانها برایش مبارزه می کنند در تقابل با هم بود.

یوتو در این آهنگ خواهان موسیقی باکیفیت سینمایی بود. این آلبوم به یکی از سریعترین فروشها در تاریخچه بریتانیا دست یافت و برای نه هفته جز آلبوم اول آمریکا بود. بدین ترتیب یوتو چهارمین گروه راک بود که در مجله تایمز مطرح شد. با این آلبوم بود که اولین جایزه گرمی را برد و سطحی جدید از موفقیت را برای گروه به همراه آورد. بسیاری از مطبوعات از جمله رولینگ استون این آلبوم را یکی از برترین های راک دانست.

en.wikipedia.org

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

گفت و گو با جان کیج (III)

در انتهای طولانی ترین راهروی بین مثلث ها یک فیلم پخش می شد و در راهرو دیگر اسلایدهایی به نمایش درآمدند. من بر یک نردبان رفتم و به سخنرانی پرداختم که سکوت هایی را نیز در بر داشت. نردبان دیگری نیز وجود داشت که ام. سی. ریچاردز (M. C. Richards) و چارلز اسلن (Charles Oslen) در زمان های متفاوتی بر روی آن رفتند. در برهه هایی، که من پرانتزهای زمانی (Time bracket) می نامم، بازیگران با رعایت محدودیت هایی آزاد بودند – فکر می کنم شما به آنها بازه (compartment) می گویید – بازه هایی که آنها مجبور به پر کردنشان نبودند مانند چراغ سبز در ترافیک. تا این بخش آغاز نمی شد آنها اجازه نداشتند اجرا کنند، اما وقتی که شروع می شد می توانتسند تا زمانی که می خواستند در طول آن به اجرا بپردازند. رابرت راشنبرگ (Robert Rauschenberg) گرامافونی قدیمی که شیپور داشت را روشن کرده بود و یک سگ در گوشه ای به آن گوش می داد، دیوید تیودر (David Tudor) پیانو می نواخت و مرس کانینگهام (Merce Cunningham) و رقصنده های دیگر بین و اطراف تماشاچیان حرکت می کردند. عکس های راشنبرگ بالای سر تماشاچیان آویزان شده بود.

«بازخوانی آرای فارابی در باب موسیقی» در کنگره فارابی

کنگره «فارابی» با همکاری نهادها و سازمان‌‌های فرهنگی و هنری در سال ۹۹ برگزار می‌شود. بخشی از این کنگره به «بازخوانی آرای فارابی در باب موسیقی» اختصاص دارد که با هدف ایجاد بستری مناسب برای شناخت آرای موسیقایی فارابی و تأثیرات آن بر موسیقی حوزه ایرانی، عربی و ترکی توسط فرهنگستان هنر برگزار می‌شود.

از روزهای گذشته…

نکاتی درباره امپراتوری جاذبه (III)

نکاتی درباره امپراتوری جاذبه (III)

در قسمتی از این مقاله چنین می خوانیم: «آموزگار هیچگاه نباید به هنرجو اجازه دهد که اشتباهی را (چه لغزش انگشت، نت اشتباه، یا ریتم، آهنگ و کشش اشتباه) با نواختن شکل صحیح آن بلافاصله پس از شکل اشتباه آن، تصحیح کند. بایستی توجه نمود که چنین تصحیحاتی در هنگام نواختن را می توان در حقیقت بدآموزی یا تمرین غلط نامید، زیرا این کار باعث گسستن پیوندهای صحیح موسیقی در ذهن می گردد.» (متی/۱۳۸۴)
منوچهر صهبایی: ترجیح میدهم بیشتر آثار ایرانی ضبط شود

منوچهر صهبایی: ترجیح میدهم بیشتر آثار ایرانی ضبط شود

بدنبال تهیه مطلب “آخرین پرچمدار” با منوچهر صهبایی موسیقیدان معاصر مصاحبه ای انجام دادیم که در این مطلب قسمت اول آنرا میخوانید.
از مجله موسیقی تا ماهنامه رودکی (IV)

از مجله موسیقی تا ماهنامه رودکی (IV)

مقاله‌ای با امضای‌ “ماهان‌” عنوان «اندیشه‌ها» را بر پیشانی دارد و حاوی حرف‌ها و نظراتی است پراکنده دربارهء مسائل روز مربوط به موسیقی و جامعهء موسیقی ایران. در نیمهء دوّم این شماره، دو مقاله نیز دربارهء موسیقی و فرهنگ جهانی آمده است: یکی با عنوان«توسعه و بسط رقص، »از فرخ شادان و دیگری با عنوان «گوته و موسیقیدان‌های عصر او»از دکتر محمود اعتماد. دو صفحه حاوی نقدهای سردستی طنزآمیز دربارهء رفتارها و گفتارهای‌ دست‌اندرکاران موسیقی، بخش مقالات مجله را به پایان می‌برد. در بخش‌ جداگانه‌ای از همین شماره با عنوان‌ “تصنیف‌های روز”، یک آهنگ روز غربی، گل کوچک (Le Petit fleur) آمده است و چهار ترانهء تازه از ویگن، دلکش، مرضیه‌ و پروین. آهنگ ترانه‌ها با خط زیبائی‌”نت‌”شده است تا استفاده از آن‌ها برای‌ هنرجویان و آشنایان با موسیقی، آسان‌تر باشد.
ستایشگری نیچه ای و شوپنهاوری در موسیقی (II)

ستایشگری نیچه ای و شوپنهاوری در موسیقی (II)

آشنایی نیچه با موسیقی به دوران کودکی او بر می گردد. او دوستی داشت که خانه آنها مرکز فعالیت موسیقی بود و مندلسون آهنگساز بسیار به آنجا رفت وآمد داشت. دوستی نیچه با این پسر اولین رویارویی او با موسیقی را پدید آورد. نیچه تا قبل از دوران جوانی نوازنده ای ماهر در پیانو بود و آهنگسازی نیز می نمود. در همین دوران او قطعه ای برای ارکستر و گروه کر نوشت که شعر آنرا سالومه، دختر دلخواهش سروده بود. می شود گفت اولین فعالیت خلاقانه نیچه در موسیقی ظهور کرد و این فعالیت تا ۱۹۰۰ که در اثر سیفلیس درگذشت همراه او بود چرا که در سالهای واپسین عمر خود که به طرز مشهودی درگیر جنون شده بود باز هم با اشتیاق و انرژی بسیار با پیانو بداهه نوازی می کرد.
Green, Green Grass of Home

Green, Green Grass of Home

من همیشه یکی از طرفداران اصلی جـری لـی لـوئـیس (Jerry Lee Lewis) بوده ام. هنگامی که در سال ۱۹۶۵ در نیویورک به یک مغازه نوارفروشی به نام کلونی رکورد (Colony Record) رفتم، آخرین آلبوم جری لی لوییس راخریدم. این اولین آلبوم کانتری او بود که Country Songs For City Folk نام داشت
آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (XIX)

آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (XIX)

همواره باید شناخت ذهن مان را از قطعه رشد دهیم. وجود یک درک کلی از آهنگ، زمینه را برای ارائه اجرایی یکدست که در آن روحیات و نظرات نوازنده متجلی است، فراهم می کند.
سریالیسم

سریالیسم

سریالسیم در موسیقی به سبکی خاص از آهنگسازی گفته می شود که در آن آهنگساز مجبور است پیش از آنکه نتی را که قبلآ در موسیقی استفاده کرده است، تکرار کند، مابقی نتهای گام کروماتیک را نیز استفاده کند و پس از آن مجاز به تکرار نت مورد نظر است.
امینی: امانتداری لازم انجام شده است

امینی: امانتداری لازم انجام شده است

اپلیکیشن موزاوی در برنامه‌های مفصل‌تری هم دارد که توضیح آن به درازا می کشد… هنرجوی موسیقی، دانشجوی موسیقی و سرپرست ارکستر اگر قطعه ای را می خواهد، وارد اپلیکیشن می‌شود و مثلا بخش دستگاه چهارگاه را انتخاب می‌کند و لیست تصنیف‌ها را می‌بیند یا دستگاه همایون را انتخاب می‌کند و در کوکی که می خواهد می تواند نت ها را ذخیره کند و استفاده کند.
رنگین چون هزار دستان (I)

رنگین چون هزار دستان (I)

مرتضا حنانه از اولین آهنگسازان نسلی است که در هنرستان موسیقی و در ایران تربیت شدند و احتمالا از موفق‌ترین آنها. هر چند که وی بعدا برای مطالعه‌ی آهنگسازی سفری طولانی به ایتالیا کرد. اما پیش از آن نیز همزمان با استادش «پرویز محمود» و دستیار او «روبیک گریگوریانس» به رهبری ارکستر سمفونیک رسیده بود.
روش سوزوکی (قسمت بیست و چهارم)

روش سوزوکی (قسمت بیست و چهارم)

یکبار این پوزیسیون درست انجام شد اما در نوبت های بعدی درست انجام نشد و بالاخره هنگامی که آنرا درست انجام دادم، از صمیم قلب با کودک روشن دل احساس همدردی کردم. بعد از دو هفته تمرین چقدر باید این تمرین روزانه را تکرار می‌کرده است. اما تائیچی و مادر و پدرش با صبر و حوصله‌ی هر روزه و تکرارهایشان بالاخره به این شکوفایی زیبا و شامخ نائل آمدند. بعد از این تمرین‌های آرشه که در این هفته به ثمر نشسته بود، تمرین‌های اولیه ی، دست گرفتن که با این سختی توانسته بود آنها را انجام دهد. کار کم‌کم رو به سادگی می‌رفت. پس از آن می بایست تمرین ‌های اصلی بر روی ساز انجام بگیرد، تلاش‌های تائیچی در حال نتیجه دادن بود بطوریکه بعد از یکسال توانست در کنار کودکان دیگر قطعات را اجرا کند. وقتی که تمام شاگردان من یوکو آریماتسو (Yoko Arimatsu)، کوجی تویودا (Koji Toyada)، کنجی کوبایاشی (Kenji Kobayashi) و… در سالن “Hibiya” جمع بودند، تائیچی شش ساله آثاری از (Seitz) زیتس اجرا کرد.