- گفتگوی هارمونیک Harmony Talk - http://www.harmonytalk.com -

ونسا دو رزا، هورن نواز موسیقی فیلم

«درست است که من قبلا موسیقی فیلم های بیشماری را مینواختم اما آن زمان شرایط آنگونه بود. امروزه به خاطر بار سنگین ترافیک نواختن حداکثر دفعات ممکن در روز – معمولا ۳ یا ۴ جلسه- غیر ممکن است. زیرا در گذشته ما می توانستم در نیم ساعت خودمان را به هرکجا که در لس آنجلس می خواستیم برسانیم. یک روز برای اجرا در استودیویی تماسی با من گرفته شد و قرار شد که من در وقت نهار به آنجا بروم که نزدیک به محل کار صبحم بود. بنابراین تا آن استودیو پیاده رفتم. وقتی وارد شدم دیدم که روی پایه فقط آهنگی با دو نت وجود دارد. از من خواسته شد که آن را قوی بنوازم و من این کار را انجام دادم. سپس پرسیدم که چه چیز دیگری را باید بنوازم و آنها گفتند فقط همین! و این قطعه ضبط شده موفقیت چشمگیری را از آن خود کرد!»

«من موزار و استرائوس را آموخته بودم اما کار در استودیو به توانایی متفاوتی احتیاج داشت. آهنگ ها همیشه جدید هستند و قبلا آنها را نشنیده ایم؛ ما آن را اجرا می کردیم وآنها ضبط می کردند. آدم هیچوقت نمی داند که کار چطور از آب در می آید. خوشبختانه من از این جهت مشکلی نداشتم و به همین دلیل در دنیای تجاری موسیقی شناخته شده هستم. آلفرد برین می گفت: هیچ گاه کار اجرای کنسرت انجام نده و در نتیجه من اینگونه کار می کنم.»

ونسان دو رزا (Vincent DeRosa) در سال ۱۹۲۰ در خانواده ای اهل موسیقی در کانزاس سیتی به دنیا آمد. پدرش نوازنده کلارینت و مادرش خواننده بود. خانواده دو روزا ابتدا به شیکاگو نقل مکان کردند که در آنجا ونسان نواختن هورن را زیر نظر پی. دلسی (P. Delcce) آغاز کرد وسپس به لس آنجلس رفتند. ونسان مدت کوتاهای نزد داییش ونسان دوروبرتیس (که هورن نواز استودیوی پارامونت بود) به آموختن پرداخت و سپس آلفرد برین افسانه ای (عموی دنیس برین و هورن نواز اصلی شرکت فاکس قرن بیستم) را به عنوان استاد در کنار خو داشت.

او کار حرفه ای را از ۱۷ ساگی در بخش هورن شرکت فاکس آغاز کرد. در طول جنگ جهانی دوم، ونسان نوازنده ارکستر ارتش در سانتا آنا بود. او پس از مرخص شدن از ارتش تصمیم گرفت که به طور مستقل به ضبط کارهایش در لس آنجلس بپردازد. در نتیجه اولین که کاری که به آن مشغول شد نواختن در برنامه های زنده رادیویی بود که به خوبی از پس آن برآمد.

ونسان به عنوان یک هورن نواز جوان تجربه خود را از طریق استفاده از فرصت های نوازندگی بیشمار به عنوان یک نوازنده مستقل بدست آورد در حالیکه بسیاری از نوازندگانی که با استادیو ها قرار داشتند به فرصت های این چنینی دسترسی نداشتند. خیلی زود ونسان به هورن نواز برتر در صنعت ضبط موسیقی تبدیل شد. بسیاری از آهنگ سازان فیلم به تُن زیبا و گرم او جذب شده و در موسیقی متن فیلم های خود تکنوازی برجسته ای از هورن را نیز گنجاندند. تاثیر ونسان بر این تجارت باعث بوجود آمدن استاندارد جدیدی برای قطعه های هورن در استودیو ها شد.

ونسان بیش از شش دهه در فیلارمونیک لس آنجلس، درکلوپ هورن لس آنجلس، و برای هنری منسینی، آلفرد نیومان، لالو چیفرین، جان ویلیامز و … به نوازندگی مشغول بود. کارهای او را می توان در فیلم های سینمایی (مانند ای تی، روزگار شراب و گل سرخ، گاوچران ها، سنگلاخ، رابین هود)، در تلوزیون و آثار بسیاری از خوانندگان ( از جمله اِلا فیتزجرالد و فرانک سینتارا) شنید.

ونسان در اواخر دهه ۵۰ قرن بیست نواختن با یک هورن Conn 8D را آغاز کرد. آهنگ سازان از صدای آن بسیار خوششان آمد و هورن نوازان بسیاری به این نوع ساز روی آوردند که صوت یکپارچه تری ایجاد می کرد که به عنوان صدای هورن لس آنجلس شناخته می شد و مورد احترام بود. ونسان علاوه بر نوازندگی روی طراحی هورن با صنعت گران و هورن سازان مختلفی کار کرده است از جمله آنها می توان مدل پکسمن ۴۰ L با مِروِدر و هورن هریتِج با هُویر را نام برد.

ونسان سی سال (۱۹۷۴- ۲۰۰۵) عضو هیئت علمی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی بود و آثار دانشجوهای او را در سراسر دنیا در هر صورتی از نوازندگی هورن از جاز و سمفونیک و موسیقی مجلسی گرفته تا تکنوازی و نواختن در استودیو می توان شنید. از بین شاگردان او می توان پسر خاله اش هنری سیگیسمونتی (هورن نواز اصلی فیلارمونیک لس آنجلس به رهبری زوبین مهتا)، جورج پرایس (هورن نواز سوم دائم فیلارمونیک لس آنجلس) و برادر زاده اش جفری دو روزا (هورن نواز پر مشغله استودیو) را نام برد.

صندوق کمک هزینه ونسان دوروزا (که اکنون حامی مسابقه تکنوازی IHS است) در سال ۲۰۰۳ تاسیس شد و ونسان در سال ۲۰۰۴ به عنوان عضو افتخاری HIS انتخاب شد.

hornsociety.org [1]