- گفتگوی هارمونیک Harmony Talk - http://www.harmonytalk.com -

پیوندهایی که در آسمان “ویولون” بسته شده اند (II)

ودیم گلوزمن (Vadim Gluzman) که ویولون استرادیواری قبلی لئوپالد آئور (Leopald Auer) [1] را که از انجمن قرض گرفته است می نوازد، نواختن آن را اینگونه توصیف می کند: “درست مثل این می ماند که پس سالها رانندگی با فورد حالا پشت لامبورگینی بنشینید!”

زمانی که انجمن، ویولون کنتس پولیگناک [2]را که به نام خود کلکسیونر نام گذاری شده بود، به گیل شهام امانت داد او فقط ۱۹ سال داشت. شاهام به خاطر می آورد که «من فوراً عاشق آن شدم. نواختن چند نت با آن کافی بود تا من را متقاعد کند که می خواهم آن را برای همیشه بنوازم. هر سازی ویژگی و شخصیت خاص خودش را دارد و بعضی از ویولون های عالی درخشش یکتای خودشان را دارند که هیچ کجای دیگر یافت نمی شود».

امانت دادن ساز فقط بخش کوچکی از زندگی موسیقایی فوشی را تشکیل می دهد. شرکت او علاوه بر فروش ساز، برنامه های کار آموزی برای آموزش هنر تعمیر ساز، چاپ مجدد کتاب هایی درباره ویولون، مانند چند ویولون استرادیواری؟ و چاپ کتاب های جدیدی مانند معجزه آوران، به عنوان کتابی رومیزی که ۳۰ ویولون استرادیواری و گوارنری دل جزو به کار رفته برای ضبط CD همراه کتاب را به تصویر می کشد را نیز در بر می گیرد. فوشی که در حال کار بر روی تاریخچه و «انگشت نگاری آوایی» ویولون های گوارنری است با اغراق می گوید که «ارزش این ویولون ها بیش از ۱۰۰ میلیون دلار است».

فوشی که انسان رکی است و بیش از هر فرد دیگری از زمان استرادیواری با ویولون های استرادیواری سر و کار داشته است، نظرات خاص خودش را درباره ضبط صدا دارد. فوشی توضیح می دهد که: “بسیاری از افراد زمانی که کنار ویولون کنسرت در اتاقی می ایستند به صدایی که می شنوند اعتراض می کنند چون آنقدر تیز و برنده و واضح است که می تواند به گوش ها آسیب برساند. اما در سالن کنسرتی که ۱۰۰۰ یا ۲۰۰۰ نفر در آن حضور دارند و فاصله از نوازنده حدودا ۵۰ تا ۱۰۰ فوت است، صدا شدیدا پراکنده می شود. بسیاری از دست اندر کاران ضبط موسیقی به دنبال آمبیانس (ambience) هستند… هنرمندان ضبط موسیقی قدیمی مانند [میشا] المان (Mischa Ellman) و [یاشا] هایفتز (Jacha Heifetz) [3] برای ضبط از تکنیک میکروفون نزدیک استفاده می کردند که واقعا به شنونده این امکان را می داد که رنگ صوت و سطح صدای زه ها را بشنود. اینگونه قطعات ضبط شده بسیار زنده و واقعی هستند. من نیز در این انگشت نگاری صوتی به دنبالش هستم».

فوشی ۵۹ ساله مطالعات ویولون را از سن ۷ سالگی آغاز کرد. او قهرمانان خود را یعنی یهودی منوهین (Yehudi Menuhin) [4]، ناتان میلشتاین (Nathan Milstein) و یاشا هایفتز (Jacha Heifetz) را ملاقات کرد و پس از پشت سر گذاشتن یک روز سخت یکی از سازها را از یک سردابه در آورد و به نواختن آن پرداخت.

«خدماتی که ما اینجا ارائه می دهیم مانند رویاهای غیر ممکن دوران کودکی است. تقریبا بیست سال پیش یک روز میلشتاین، که یکی از قهرمانان من بود، به مغازه آمده بود. او گفت که از ویولونش راضی است و قرار نیست که مشتری ما بشود اما بدش نمی آید که هرگاه به شهر می آید سری به مغازه ما بزند. برای من این ماجرا مانند این بود که کودکی هستم که به سمت سبد بسکتبال توپ پرتاب می کنم و مایکل جردن از راه می رسد و می گوید که می خواهد هر از گاهی با من بسکتبال بازی کند!»

stradivarisociety.com [5]