“ماندگاری کر، ارزش زیادی دارد” (II)

مهدی قاسمی
مهدی قاسمی
برای علاقمندان گروه کر شهر تهران، این سئوال وجود دارد که آیا با وقفه ای که در کار گروه پیش آمد، هنوز مشعل روشنی از گروه قدیمی شما به دست شما رسیده یا همه اعضا جدید هستند؟
بله، چند نفر از مهمترین اعضای کر ما در بخش باس و چند خواننده خوب ما در بخش سوپرانو هنوز هستند و من همچنان امیدوارم که از اعضای قبلی کر، برگردند و مشغول همکاری با ما شوند البته این را هم باید اضافه کنم که مهم نیست که یک نفر تمام عمرش در یک کار بخواند، ممکن است کسی یک سال، دو سال، پنج سال … در کر فعالیت داشته باشد و در واقع این مهم است که تجربیات افراد با سابقه به کسانی که تازه وارد کر شده اند، منتقل شود.

گروه کری بود در همسایگی جایی که من در کانادا زندگی میکردم به نام گروه کر لیساید، این کر از سال ۱۹۲۵ تا حالا فعال بود، ممکن است این گروه به خاطر اینکه کر حرفه ای نبود، هر ۱۰ یا ۱۵ سال کل اعضاییش تغییر میکردند ولی همین که این گروه زمان زیادی فعال هست باعث میشود، تجربیاتی منتقل شود و با تغییر اعضا، گروه دوباره از صفر شروع نمیکند. در این دوره فعالیت من دو هدف اصلی دارم یکی اینکه کار خوب ارائه دهم و دوم اینکه گروه را با برنامه ریزی هایی که کرده ام سالها حفظ کنم.

من فکر میکنم در مورد کر ما این اتفاق افتاده و کسانی که وارث چند نسل از خوانندگان کر هستند، روی اعضای جدید تاثیر گذار بوده اند و به همین دلیل است که شروع فعالیت ما با اعضای جدید، از سطحی پایین تر از گروه قبلی نیست و دقیقا ادامه همان فعالیت است و چیزی از آخرین کنسرتمان با گروه قبلی، کم ندارد.

آخرین کنسرت کر شما با گروه اعضای قبلی که مربوط به چهار سال پیش است، رپرتواری جز و آذری در دو کنسرت آخر اجرا کردید، گروه کر شما حداقل در سطح ایران، آنرمان گروهی درجه یک بود، آیا فکر میکنید با ۶ ما تمرین این گروه جدید به همان کیفیت رسیده است؟
شما لطف کردید و گفتید گروه درجه یک ولی هم گروه قبلی و هم گروه جدید ما دارای نقایصی هست که خودم میدانم و اگر ندانم گروه پیشرفت نمیکند، ولی در کل، گروه سطح خوبی دارد و گمان میکنم توانستیم با استفاده از تجربیات گذشته، امروز کر را با شش ما تمرین به سطح کر قبلی برسانیم.

در مورد آموزش هم سعی داریم به صورت جدی هر سال با گروه هنرآموزان جدیدی کار کنیم که جایگزین افراد ضعیفتر در کر شوند، مثل گروه های حرفه ای و دیگر برنامه قبلی که سعی میکردیم با اعضای جدید کر را بزرگتر کنیم را ادامه نمیدهیم.

جمعیت کر را چقدر در نظر گرفتید؟
ما گروه را ۵۰ نفره در نظر گرفته ایم، دقیقا ۳۰ خواننده زن و ۲۰ خواننده مرد، ولی جا دارد که مخصوصا خوانندگان مرد بیشتر باشند. من علاقه داشتم گروه ۶۰ تا ۸۰ نفر عضو داشته باشد هرچند با این تعداد، کمی حضور و غیابها مشکلتر میشود و همینطور تمرین سختر تر خواهد بود، به خصوص که تجربه کار با گروه ۲۵۰ نفره هم داشته ام و مشاهده کرده ام که عملا کیفیت کار پایینتر از کر امروز ما بوده است.

در مورد رپرتوار این کنسرت اخیرتان صحبت کنید.
قطعات این برنامه برای اولین بار بود که در ایران اجرا میشد، یک قطعه شش قسمتی از الگار که بر اساس اشعار همسر الگار ساخته شده به نام “مناظری از باواریا”. این مجموعه به سبک موسیقی فولک آلمانی هم شعر و هم موسیقی اش ساخته شده است. این قطعات برای کسانی که آثار الگار را میشناسند چندان الگاری صدا نمیدهد. این قسمت برنامه با همراهی پیانوی خانم مهدوی اجرا شد. در قسمت بعدی قطعه ای بود از جان راتر آهنگساز معاصر که هنوز در قید حیات است، او رهبر خوبی هم هست و رهبر کمبریج سینگرز است.

گروه کر شهر تهران قطعه ای که ما از راتر اجرا کردیم “منگیفیکات” نام دارد که سال ۱۹۹۰ ساخته شده است که اتفاقا این قطعه را چند وقت پیش در آمریکا اجرا کرد. این قطعه را به همراهی ارکستر مجلسی که سرپرستی آن را علی جعفری پویان به عهده دارد نواختیم ولی به دلیل عدم وجود هارپ و ارگ کلیسا، سینتی سایزرهای صدای این سازها را تقلید کردند. متاسفانه طبق معمول، در این برنامه بعضی از نوازندگان خوب این ارکستر به دلیل حضور در ارکستر سمفونیک تهران و کنسرت این ارکستر در روز اجرای ما، حضور نداشتند ولی حدود ۳۰ نفر از نوازندگان ما را همراهی کردند که اجرای رضایت بخشی را این ارکستر به اجرا گذاشت.

قصد ندارید در کنسرتهای آینده باز به سراغ آٍثار آهنگسازان ایرانی بروید؟
من اشتیاق اجرای آثار کرال ایرانی را همیشه داشته ام ولی متاسفانه رپرتوار گسترده ای در این زمینه نداریم. من حتی قصد دارم در آینده مسابقه ای برای ساخت قطعات کرال ایرانی برگزار کنم که منجر به ساخت قطعاتی شود که در آینده رپرتوار خوبی در این زمینه داشته باشیم.

روزنامه شرق

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

«پالیز ۱» منتشر شد

گروه مستقل موسیقی ایرانی «پالیز» پس از حدود یک دهه فعالیت عملی و آکادمیک همراه با تمرینات آنسامبل مستمر در حوزه موسیقی ایرانی، اولین آلبوم خود با نام «پالیز۱» و در آواز بیات اصفهان با ۸ قطعه با عنوان‌های «لالایی، کمانچه، امشب، سنتور، شیدا، تنبک، رقص ژاله، یارمن» با نوازندگی و تکنوازی کیخسرو مختاری (کمانچه)، سولماز بدری (سنتور), ستار خطابی (تنبک) و با صدای علی صمدپور و سولماز بدری را منتشر کرد.

پهلوگرفته بر ساحل اقیانوس موسیقی ایران (V)

موسیقی ایران موسیقی بی‌نهایت وسیعی است. به خاطر اینکه موسیقی ایران یک سیستم دوگانه «دوآل‌سیستم» (Dual System) دارد که از قرن‌های متوالی به ما رسیده است. بخشی از این سیستم که قدیمی‌تر است سیستم «مقام» است که از قرن هشتم میلادی تا قرن نوزدهم میلادی در ایران رواج داشته است. و به خاطر شرایطی تاریخی که من از آن آگاه نیستم، به علت اینکه موزیکولوگ نیستم، سیستم جدیدتری به اسم «دستگاه» در ایران رشد می‌کند ولیکن مقام از بین نمی‌رود و در موسیقی نواحی ایران هنوز با سیستم مقام سروکار داریم و هنوز مقام به زندگی خودش ادامه می‌دهد. درنتیجه با دو سیستم در موسیقی ایران مواجه هستیم. به همین خاطر وسعت این سیستم دوگانه بی‌نهایت زیاد است. نمی‌خواهم به مسائل تکنیکی بروم اما مثل اقیانوسی است که می‌شود از هر کجایش آب برداشت. هر نوع موسیقی‌ای که بخواهیم می‌شود از این سیستم درست کرد.

از روزهای گذشته…

گزارش جلسه چهارم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (V)

گزارش جلسه چهارم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (V)

به عنوان مثال بخش‌هایی از یک نوشته که نویسنده‌ای به نام «پیام» با عنوان «سشواری بر زلف پریشان موسیقی» در وبلاگ «حلاج‌وشان» منتشر کرده خوانده شد:
فخرالدینی: تا صبا زنده بود، شاگردش بودم

فخرالدینی: تا صبا زنده بود، شاگردش بودم

بیشتر از دو سال از به روی صحنه رفتن ارکستر ملی به رهبری فخرالدینی میگذرد و امروز او پس از مدتها سکوت و رکود، عزم خود را جزم کرده تا باز با ارکستری دیگر و ترکیبی دگرگونه روی صحنه برود و موسیقی مورد علاقه خود را که بهره مند از همراهی و همدلی بسیاری از مردمان این سرزمین است را به اجرا بگذارد. فخرالدینی بدون شک یکی از فعال ترین موسیقیدانان ۴۰ سال گذشته موسیقی ایران است، کسی که از ویولون نوازی به سبک ایرانی شروع کرد و به آهنگسازی موسیقی سمفونیک رسید؛ ولی همیشه هر دو فرهنگ را به همراه داشته و دارد. فخرالدینی با اینکه مردی است، گریزان از حواشی معمول نام آوران عرصه موسیقی، ولی همیشه حواشی او را همراهی کرده است، شاید به این خاطر که مدت زیادی از فعالیت های هنری اش را در سطوح حساس هنری گذرانده است.
بررسی اجمالی آثار شادروان <br> روح الله خالقی (قسمت بیست و نهم)

بررسی اجمالی آثار شادروان
روح الله خالقی (قسمت بیست و نهم)

در «وزیری نامه» شرح این آثار و بیان تأثیر ژرفِ آنها و نفوذشان در عمیقترین زوایای روح خالقی به گونه ای است که برتر از آن میسر نیست. بدین اعتبار اگر گفته شود که او این آهنگها را کمتر از آثار خویش دوست نداشت، سخنی به گزاف گفته نشده است. ارزشی که او برای تابلو موزیکال های وزیری مثل «نیمشب» یا آهنگهائی چون «خریدار تو» و «دلتنگ» قائل بود، بی تردید بیش از بسیاری از کارهای خودش بود اما غرض از ذکر این مطلب چیست؟ او بارها بر این نکته تأکید کرده است که آثار وزیری را همه کس درک نمیکند.
رونمایی از آلبوم «ماندالای درون» (VI)

رونمایی از آلبوم «ماندالای درون» (VI)

آن چیزی که در تاریخ ایران است، کشور ما یک پل و یک محل عبور است، به همین دلیل افرادی که در کشور می خواهند متفاوت عمل کنند و خلاقیت شان را اعمال کنند به آن ها تهمت التقاط می زنند. به نظر من موسیقی آقای اصفهانی رگه مدال دارد و در عین حال معلوم است وی تجربه نوازندگی موسیقی دوره رومانتیک را دارد. سام اصفهانی ما را با بعضی حرکاتش نگران می کند و در جایی دیگر، با حرکاتی سعی می کند که بگوید، جور دیگر هم می شود این نوع جدی موسیقی را اجرا کرد.
مرثیه ای فنی برای یک سنتورنواز (I)

مرثیه ای فنی برای یک سنتورنواز (I)

در سپیده دم قرن حاضر، پس از دوره قاجار، آن هنگام که سنتورنوازان بزرگ سر بر بالین نهادند بیم آن بود که صدای شیشه گون سنتور برای مدتی مدید خاموش شود. اما چنین نشد، بلکه در سه برهه زمانی سنتور بر تارک سازهای موسیقی ایرانی درخشیدن گرفت. شگفت آنکه هر سه بار عصر، عصر نوازندگانی دیگر بود و ایام به کام سازی دیگر.
بررسی برخی آراء و گفتارهای نورعلی برومند از منظر دیدگاه‌های اتنوموزیکولوژی (III)

بررسی برخی آراء و گفتارهای نورعلی برومند از منظر دیدگاه‌های اتنوموزیکولوژی (III)

۵) مجلس (اجرای خصوصی موسیقی) در برابر کنسرت (اجرای عمومی موسیقی): نتل (۱۳۸۴: ۲۴) ویژگی‏های مجلس را این طور شرح می‏ دهد: «برومند به من گفته بود که مجلس جایی است که موسیقی در اصیل‏ ترین شکل آن شنیده می‏ شود، اما خصوصی بودنْ ویژگی اصلی این محیط بود و حضور شخصی غریبه در این محیط به سختی تحمل می‏ شد».
جای پرسش بنیادی صدا (III)

جای پرسش بنیادی صدا (III)

اگر چنین رویدادهایی اصولا ارزشی داشته باشند، که دارند، سوای انگشت گذاشتن بر موفقیت یک گروه در فعالیت چندین ساله –که به سادگی هم ممکن است معنایی بیش از یافتن دوست و رفیق بیشتر در میان اهل موسیقی نداشته باشد، این است که بخش بزرگی از صداهای موجود شنیده شوند. مگر نه این که نام رویداد صدا، تهران، موسیقی است و تاکیدی هم بر موسیقی الکترونیک و الکتروآکوستیک دارد؟ پس چه چیز مهمتر از آن که در دل آن صداهایی تازه به جهان بیایند؟ فوران صداها دقیقا امری بود که در پنج روز رخ داد. فوران صداهایی که بعضی آن را صدای تهران دانستند. و خیلی بیراه هم نبود چون عنوان رویداد چنین چیزی را طلب می کرد.
چه مقدار تمرین، چه مقدار پیشرفت (III)

چه مقدار تمرین، چه مقدار پیشرفت (III)

پیرو مطالبى که در شماره ى دوم در رابطه با شیوه هاى آموزشى ذکر شد در این شماره سعى مى کنم نسبت به هر شیوه ى آموزشى مقدار تمرینى را پیشنهاد دهم که مناسب با کلاسِ موردِ نظر باشد.
جشنواره موسیقی آهنگسازان معاصر ایران

جشنواره موسیقی آهنگسازان معاصر ایران

فرهنگسرای نیاوران در تهران، در شب های پانزدهم، شانزدهم و هفدهم اردیبهشت، میزبان کوارتت زهی آنی از کشور ارمنستان برای اجرای کارهای آهنگسازان معاصر ایران بود.
هماهنگی گیتار و پیانو در گروه های کوچک Jazz (قسمت اول)

هماهنگی گیتار و پیانو در گروه های کوچک Jazz (قسمت اول)

اگر کار گروهی موسیقی کرده باشید میدانید اولین چیزی که نشان میدهد یک گروه هماهنگ کار میکنند یا نه این است که سازهای مختلف هنگام نواختن در دست و پای یکدیگر نروند و همه آنها به اجرای یکنواخت یک قطعه نپردازند. برای این کاملآ اشتباه است که هم پیانو باس بزند و هم گیتار بیس یا هم پیانو آکورد بگیرد و هم گیتار و …