محمودی: رپرتوار را در حد بضاعتم انتخاب کردم

یونس محمودی
یونس محمودی
ارکستر جام جم چگونه بوجود آمد؟
میرزمانی:
مطابق سیستم آموزشی بسیاری از دانشگاه های موسیقی در جهان، دانشگاه موسیقی صدا و سیما هم برای آموزش نوازندگی در ارکستر، ارکستر بزرگی تشکیل داده و در این ارکستر از دانشجویان و فارغ التحصیلان این دانشگاه دعوت به همکاری کرده است. به مناسبت برگزاری جشنواره فجر دانشجویان از مدیریت محترم دانشگاه درخواست کردند که اجازه داشته باشند در کنار بقیه ارکسترها در جشنواره شرکت کنند و ایشان هم با شرایطی تحت نظرات مستقیم دانشکده موسیقی موافقت کردند.

خوشبختانه با وجود وقت کمی که بچه های ارکستر داشتند توانستند خودشان را به جشنواره برسانند و در امتحان ورودی مورد تایید قرار بگیرند.

بیشتر قطعات این برنامه از ساخته های استاد حسین دهلوی است و امیدواریم که ارکستر بتواند در حد قابل قبولی آثار ایشان را اجرا کند.

رهبر جوان این ارکستر را چگونه میبینید؟
رهبر این ارکستر آقای یونس محمودی هستند که ایشان دانشجوی دانشگاه صدا و سیما و در آخرین روزهای تحصیل خود هستند. ایشان در سالهای اخیر در دانشگاه موسیقی صدا و سیما بسیار فعال بودند و از دانشجویانی بودند که در فعالیتهای فوق برنامه دانشکده همکاری زیاد و موفقی داشتند. ایشان تجربه هایی هم در این زمینه داشتند و قرار شد در این کنسرت خودشان هدایت ارکستر را به عهده داشته باشند.

البته جا دارد که اینجا از آقای گلشن ماسوله دانشجوی دانشکده که مدیرت داخلی ارکستر را پذیرفته اند و با اینکه جوان هستند و تجربه زیادی ندارند، توانسته اند اعضای ارکستر را به خوبی هماهنگ کنند تقدیر کنم.

اینطور که مشخص هست، اکثر اعضای ارکستر جام جم از دانشجویان دانشگاه صدا و سیما هستند؛ آیا فارغ التحصیل شدن این دانشجویان باعث خروج آنها از ارکستر میشود؟
مسلما هیچگاه در دانشگاه موسیقی صدا و سیما، دانشجویانی وجود ندارند که در تمام سازهای ارکستر سمفونیک در حدی باشند که بتوانند در ارکستر بنوازند، پس ما همیشه مجبوریم از فارغ التحصیلان دانشگاه و همچنین دیگر هنرمندانی که خارج از دانشگاه ما تحصیل کردند استفاده کنیم.

چه شد به فکر جمع کردن این ارکستر افتادید؟
یونس محمودی:
جمع کردن این ارکستر به عقیده من دو دلیل دارد یکی مسائل مربوط به جامعه موسیقی و اعتلای وضعیت آن در جامعه ایرانیان است و دیگری مسائل شخصی خودم و علاقمندیهایم برای فعالیت در این عرصه.

میدانیم که در ایران ارکستر به اندازه ای که باید باشد نیست، رپرتوار کافی نیست و … هر کسی در حد وسع خودش میتواند در این زمینه تلاش کند و من هم سعی کردم در این زمینه کاری انجام دهم. به این خاطر که هیچ وقت جز هیچ طیف و دسته و باندی نبوده ام، گفتم به این صورت مشغول شوم و ارکستری تشکیل بدهم. از نظر شخصیتی هم همیشه علاقه داشته ام که جمعی تشکیل بدهم و لیدر یک تیم ورک باشم و این توانایی را در درونم احساس میکنم. تشکیل و رهبری یک ارکستر هم برای من یک آرزو بوده و هست و بزرگترین عشق من رهبری است.

من از سال ۱۳۸۲ در هنرستان موسیقی با بچه ها در جشنواره دانشجویی برای اولین بار قطعاتی را از ساخته های استادان دهلوی، علیزاده و لطفی با تنظیم هنرمند عزیز امیر اسلامی اجرا کردیم که به عنوان گروه برتر از ارکستر ما تقدیر شد.

خیلی ها هستند که دغدغه رهبری ارکستر را در ایران دارند و برایشان رهبری یک رویاست ولی راه های دسترسی به این رویا و روش های پیشرفت و آموختن در این راه را نمیدانند ولی گاهی پذیرش ضعفها برای بعضی از این دوستان کمی مشکل است.

مسلما هر کس که جلوی ارکستر دست تکان میدهد رهبر نیست و من میبینم که خیلی از این افراد وقتی روبروی ارکسترها قرار میگیرند در واقع تابع ارکستر هستند و ارکستر آنها را هدایت میکند و نه برعکس! اگر ارکستر خوب باشد که فبها المراد ولی اگر ارکستر خوب نباشد، میشود اشتباه در اشتباه در اشتباه….! اگر من الان هدایت این ارکستر را در دست گرفتم میدانم که رهبری این قطعات در بضاعت من است ولی هیچ وقت این توهم برای من بوجود نخواهد آمد که من یک رهبر کامل ارکستر هستم.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نگرشی به تجدد طلبی در هنر و فرهنگ ایرانِ قرن بیستم (XIX)

تنها درویش خان تا حدودی با وزیری تفاهم داشت و برای شنیدن کنسرت ها و خطابه های او به مدرسه خصوصی اش می رفت. اما قبل از این که این رابطه و تفاهم ثمری به بار آورد – و قبل از ریاست اول وزیری در مدرسه موزیک (۱۳۰۷)، درویش خان فوت شد (۱۳۰۵). بعد از فوت او تجدد طلبی به کشمکش بین وزیری و مین باشیان ها یا «موسیقی نوین و علمی ایرانی» با «موسیقی بین المللی و علمی» محدود ماند.

«شیوه‌ی نوازندگی» در موسیقی ما چه معنایی دارد؟ (I)

اگر در موسیقی کلاسیک غربی کار می‌کنیم دادن جواب همه‌فهم به این سوال نسبتا ساده است. یعنی روشی که هر نوازنده آثار را می‌نوازد. بخشی به رابطه‌ی فیزیکی‌ای که یک نوازنده با سازش دارد مربوط است، یعنی مسائلی مثل روش دست گرفتن ساز یا پشت ساز نشستن، نحوه‌ی انگشت گذاشتن، انتقال نیرو به ساز (تقریبا اِکول) و … بخشی هم به مسایل صوتی، مثل صدایی که از ساز درمی‌آورد، دامنه‌ی شدت و ضعف‌هایی که می‌تواند به هر نت یا پاساژ بدهد، شیوش‌های مختلفی که می‌تواند هنگام نواختن هر نغمه یا تکنیک ایجاد کند و بخشی هم به مسایل تکنیکی مثل دامنه‌ی ویبراتوها و از این قبیل.

از روزهای گذشته…

نگاهی به همنشینی سازهای محلی و ملی

نگاهی به همنشینی سازهای محلی و ملی

پس از تجربیات تاثیرگذار فرامرز پایور در زمینه گروه نوازی سازهای ایرانی، نوع انتخاب انواع سازها برای گروه نوازی توسط او به شکل استانداردی در گروه نوازی موسیقی ایرانی درآمد. سازهای مورد استفاده او در گروه، کمانچه چهار سیم (که مدتها بود به مانند ویولون ۴ سیم شده بود)، تار، سنتور (سنتور مورد استفاده پایور نه خرک بود که آن هم امروز به صورت استاندارد در آمده گرچه گاه از انواع دیگر سنتور با خرک های بیشتر هم استفاده میشود)، تنبک، عود، نی (هم به صورت سنتی هفت بند و هم به شکل کلید دار که توسط حسین عمومی در گروه او استفاده میشد ولی برخلاف دیگر سازها، این نی هنوز ناشناخته مانده است)، قیچک (به شکل تغییر یافته چهار سیم، به همراه نوع آلتوی آن) و رباب (به شکل تغییر یافته) بود.
ضبط آلبوم کیوان میرهادی به پایان رسید

ضبط آلبوم کیوان میرهادی به پایان رسید

کیوان میرهادی که امروز یکی از پرکارترین هنرمندان موسیقی ایران در زمینه موسیقی معاصر جهان محسوب می شود، برای اولین بار دست به انتشار آلبومی می زند که آثاری ار آهنگسازی و نوازندگی او را در بر دارد.
موسیقی سفره خانه ها بررسی می شود

موسیقی سفره خانه ها بررسی می شود

موزه موسیقی در تاریخ جمعه ۱۵ مرداد ۱۳۹۵ در ساعت ۱۷ شاهد برگزاری سخنرانی امیر حسین رحمتی با موضوع: «از کافه تا سفره خانه: بررسی روند تغییرات موسیقایی در بستر سیاست فرهنگی» است. این سخنرانی بر اساس تحقیقات میدانی امیرحسین رحمتی شکل گرفته است که پیش از این بخشی از آن بر روی همین وب سایت به انتشار رسیده است.
گزارشی از دومین نشست «نقدِ نقد» (I)

گزارشی از دومین نشست «نقدِ نقد» (I)

دومین نشست نقدِ نقدِ موسیقی با عنوان «جایگاه واکاوی در نقد موسیقی در ایران» با حضور محمدرضا فیاض (منتقد، پژوهشگرموسیقی و آهنگساز)، آروین صداقت‌کیش (منتقد و پژوهشگر موسیقی) و حمیدرضا عاطفی (عضو هیئت مدیره کانون پژوهشگران و مجری این نشست) به همت کانون پژوهشگران خانه موسیقی در خانه هنرمندان برگزار ‌شد.
سلطان بوگی (II)

سلطان بوگی (II)

گروه رولینگ استونزدر تور سال ۱۹۸۹ خود به نام Steel Wheels از هوکر و اریک کلپتون دعوت کردند تا به عنوان هنرمند مهمان در برنامه ای که به صورت زنده و جهانی پخش میشد، حضور بیابند.
آثار پیانویی محمد سعید شریفیان منتشر شد

آثار پیانویی محمد سعید شریفیان منتشر شد

آثار آثار پیانویی محمد سعید شریفیان توسط انتشارات پارت به تازگی منتشر شده است. این آثار گردآوری یکسری از قطعات پیانویی در طول سالیان متمادی است که هم اکنون برای استفاده عموم به چاپ رسیده است.
درباره‌ی آلبوم «نه فرشته‌ام نه شیطان» (I)

درباره‌ی آلبوم «نه فرشته‌ام نه شیطان» (I)

خوب اگر گوش بخوابانیم، یا نه، حتا بدون تیز کردن گوش‌ها نیز، می‌شنویم چیزی در موسیقی ما دارد تغییر می‌کند. نکته‌ای خزنده و پنهان رو که حسین علیزاده با سخنانش، محمد موسوی با یادداشتش و حتا ساسان فاطمی به بهانه‌ی نقد کنسرتی دیگر پیدایی و چیرگی آن را بر سپهر موسیقی ایران هشدار داده‌اند. موسیقی کلاسیک ایرانی یا چنان که قبلا شهرت داشت، سنتی، یا بهتر بگوییم، برخی مجریان اش دارند گام به وادی‌های تازه‌ای می‌گذارند. این وادی‌های تازه، تازگی‌شان را لزوما از موسیقی‌ای که اجرا می‌شود، نمی‌آورند که اگر چنین بود نامش را به سادگی «نوآوری» موسیقایی می گذاشتیم و می‌گذشتیم یا نمی‌گذشتیم. اما اینجا چیزکی در رابطه‌ی موسیقی‌دان و شنونده دارد دگرگون می‌شود.
باغلاما در قرن بیستم، حالتی بین تکامل و استانداردسازی (I)

باغلاما در قرن بیستم، حالتی بین تکامل و استانداردسازی (I)

باغلاما سازی زه صدا و از خانواده ی لوت های دسته بلند است، نزدیکترین هم خانواده های این ساز “قپوز” و “چگور” سازهای مورد استفاده ی عاشیق- اوزان های اقوام ترک است. در مقاله ی زیر با خانواده ی ساز “باغلاما” و تغییر و تحولات آن در قرن بیستم به طور مختصر آشنا خواهیم شد.
اشتوکهاوزن، عقل گرا و عارف (II)

اشتوکهاوزن، عقل گرا و عارف (II)

به گفته اشتوکهاوزن «در اواسط قرن … تمایلی برای کناره گیری از بشریت شکل گرفت. انسان بار دیگر به ستاره ها چشم دوخت و به حساب کتاب های جدیدی پرداخت.» در عکس های مدرسه تابستانی موسیقی در دارمشتات (Darmstadt)، اشتوکهاوزن را در کسوت یکی از آهنگسازان جوان، لاغر، بینوا و ایده آلیست در می یابیم که عمیقا تحت تأثیر جنگ قرار گرفته است و مصمم است تا دوباره و از ابتدا، بر زبان موسیقی کار کند.
درباره مشکل «شیش هشت» و «میزان های لَنگ» در وزن شناسیِ موسیقی ایرانی (II)

درباره مشکل «شیش هشت» و «میزان های لَنگ» در وزن شناسیِ موسیقی ایرانی (II)

در مکتب هنرستان موسیقی ملی، (بنیان گذار روح الله خالقی ۱۳۲۸ هـ. ش) نت نویسی، برای امکان نقل آسان به هنرجویان مبتدی، بر پایه «ساده نویسی» قرار گرفت؛ در نوشته های آن مکتب غیر از میزان های دو ضربی، سه ضربی، شش ضربی و به ندرت چهار ضربی، وزن های دیگری مشاهده نمی شود؛ گویا موسیقی ایرانی محدود به این چهار نوعِ وزن است. سعی بر این بود که هر نوع آهنگی با هر وزن پیچیده موسیقایی در یکی از این میزان ها چپانده شود. که البته با توجه دقیق به عمل موسیقی ایرانی مورد تائید قرار نمی گیرد. در موسیقی ایرانی شش ضربی ها همه ۳+۳ نیستند و علاوه براین وزن های مفصل و پیچیده وجود دارد که همه ساده نویسی شده اند.