کنسرت گروه مهر وطن در بانکوک

مسعود نکویی
مسعود نکویی
گروه مهر وطن که سابقه دعوت به برخی کشورهای جهان از جمله آرژانتین، لیتوانی، ارمنستان، کره جنوبی و تایلند را دارد، با توجه به پذیرفته شدن در مسابقات جهانی کرال کره جنوبی ۲۰۱۱ و برای کسب آمادگی بیشتر برای این مهم، اقدام به برگزاری کنسرت ملی میهنی خود به سبک کرال آکاپلا در بانکوک خواهد نمود تا گوشه ای از فرهنگ غنی ایران را به جهانیان بنمایاند.

این گروه به رهبری مسعود نکوئی دارنده کسب عنوان سوم از جشنواره بین المللی موسیقی فجر است که در این کنسرت، به دعوت انجمن موسیقی کلاسیک بانکوک به اجرای برنامه خواهد پرداخت.

شایان ذکر است که این موسسه کنسرتهای موسیقی کلاسیک را در کشور تایلند سازماندهی می نماید و به دلیل پولیفونیک بودن آثار کر مهروطن این آثار را در زمره موسیقی کلاسیک قرار داده است و نه به عنوان آثار محلی ایرانی.

این انجمن معتقد است که نمونه آثار ارسالی مهر وطن به بانکوک شبیه موسیقی کومیتاس و بلابارتوک است که ایشان نیز موسیقی کشور خود را به زبان کنترپوانتیک ارائه نموده بودند.

لازم به ذکر است که روش دعوت این گروه تنها با ارتباط شخصی گروه و انجمن موسیقی کلاسیک بانکوک صورت گرفته و تمامی مراحل این کار شخصی بوده است و اینگونه نبوده است که اداره ارشاد و یا هر ارگان دیگری تصمیم به ارسال یک گروه بنماید و از بین گروهها یکی را برگزیند بلکه این دعوت مستقیما از بانکوک به رهبر گروه صورت گرفته است. گروه مهر وطن اعتقاد دارد که باید با تکیه بر اراده گروهی موسیقی اصیل قومی را به زبان موسیقی جهانی به جهانیان صادر نمود.

گروه آواز جمعی مهر وطن از پهناورترین استان ایران با قدمت بیش از ۱۲ هزار سال و ۴۰ ایل کهن آمده است تا چند گویش از ۲۵۰۰ گویش استان کرمان را در کنار لهجه شیرین کرمانی و به صورت کُرال آکاپلا تقدیم نماید. این آثار نخستین آثار کرال آکاپلا و کنترپوانتیک تاریخ شرق کشور هستند که با اجرای نخستین گروه کر پولیفونیک تاریخ کرمان خواهد بود.

در مورد اهداف و فلسفه تولید آثار می توان گفت با توجه به تعامل فرهنگی سه استان: کرمان، سیستان و بلوچستان و هرمزگان و موسیقی مشترک این مناطق، بنا به شواهد تاریخی موجود در این سه استان نه تنها تا کنون هیچ اثر کرال پولیفونیک و یا کنترپوانتیک ساخته نشده بود، حتی به جز چند مورد، نغمه های ناب این مناطق ارکسترال هم نشده بودند. گروه موسیقی مهر وطن با توجه به رسالت خود در زمینه بازسازی نغمه های استان کرمان به صورت آواز جمعی (کرال) و ارکسترال، از سال ۱۳۸۶ به این مهم پرداخته است تا این ملودیها را به گوش هم میهنان و جهانیان برساند.

مسعود نکویی آهنگساز و رهبر گروه کر انجمن موسیقی استان کرمان است، وی که کارشناس فیزیک اتمی از دانشگاه باهنر کرمان و کارشناس ارشد مدیریت اجرایی و هم اکنون مدیر برنامه ریزی گروه صنعتی بارز و مدیر عامل موسسه فرهنگی هنری نسل مهر است؛ از سال ۶۷ با حضور در گروه موسیقی کانون اندیشه با گروه کر آشنا شده، وی که پیانو می نوازد و شعر می سراید، در ۱۴ سالگی رهبری گروه دانش آموزی کرمان را بر عهده گرفت و ورود اصلی و حرفه ای وی به عرصه کر با مسئولیت واحد موسیقی دانشگاه باهنر کرمان و تشکیل گروه ۷۰ نفره دانشگاه و سردبیری نشریه شور بی گاه دانشگاه شهید باهنر آغاز شد. وی در سال ۷۸ به عنوان یکی از اعضای اصلی کمیته کانون های موسیقی دانشگاه های سراسر کشور انتخاب شد.

وی رهبری گروه هنرمندان معلول جسمی-حرکتی “توان یابان رعد”، گروه همسرایان عرشیان و گروه کر انجمن موسیقی کرمان را نیز برعهده دارد که تاکنون ۳ مقام کشوری را بدست آورده اند.


کر مهر وطن
مقالات “استخراج نت های موسیقی از نویز تایر” (تایر تکنولوژی ۲۰۰۸ آلمان)، “وسعت صدای انسان در جهان” (تایلند ۲۰۰۹)، “مدیریت گروهی موسیقی”، “الگوبرداری سیستماتیک موسیقی و متد یازده اصل و ۵ راهکار عملی تمرین موسیقی گروهی” (سازمان مدیریت صنعتی۱۳۹۰) از جمله مقاله ها و تحقیقات این موزیسین است.

نکویی کتاب های فنون آوا و نوا، پرنده، یعنی حرمت پرواز، اصالت احساس، پلیس مهربان و سیری در موسیقی را نیز منتشر کرده است.

نمونه های صوتی آثار:
audio file پتّه
audio file بادُوه تِ چادِن سِر مَکن
audio file چه خوشَ سالونِ پِیش

آثار اجرایی گروه در کنسرت بانکوک شامل ۱۶ اثر آکاپلا (بدون ساز) و ۳ اثر با همراهی پیانو و یک اثر با همراهی نی و در مجموع شامل ترکیبی از آثار دورانهای مختلف موسیقی غرب و همچنین آثار ایرانی و کرمانی است به شرح زیر است:
رنسانس: occhi manza mia و ay linda amiga
باروک: choral 52 bach و choral 53 bach conquest of paradise
بادوه ت چادن سر مکن، چه خوشَ سالون پِیش، بابالیلی، پته، خوشه چین، مکتبخانه – الفبا، مکتبخانه – ابجد، مکتبخانه –تنوین، مکتبخانه – بحور تقارب، مهر وطن، گیس گل، لیلا اُ لیلا، کاروونسرا.

اعضای گروه مهر وطن:

آهنگساز و رهبر گروه: مسعود نکوئی
سوپرانو: شکوفه عرب پور، ملیحه نکویی، حبیبه هادی
آلتو: یاسمین نعمت زاده، نازنین نعمت زاده
تنور: مهدی قاسمی، منصور کوچک زاده
باس: مصطفی طالبی زاده، مرتضی نکوئی
نوازنده پیانو: هما یوسف زاده
نوازندگان میهمان:
نی: محمدرضا شیخ زاده
تار: ارسلان بهرامی

یک دیدگاه

  • reza amini rad
    ارسال شده در تیر ۱۱, ۱۳۹۱ در ۱۱:۴۶ ق.ظ

    سلام خسته نباشید .من رضا هستم از خراسان شمالی شهر بجنورد.۱۰سال است که کار موسیقی می کنم و دارای گروه سنتی و محللی ۳۰ نفره هستم .خواستم از جنابعالی خواش کنم راهنمایی کنیید چطور برای اجرا به تایلند اقدام کنم

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

آموزش ساز، کاری دانشگاهی نیست (V)

در این مدتی که در دانشگاه این تغییرات را به وجود آوردید و به مدت ۸ سال بود ریس دانشکده موسیقی بودید فکر می‌کنم زمان کافی برای فارغ‌التحصیلی دانشجویان برای حداقل پنج دوره فراهم بود. چه کسانی در آن دوره به‌عنوان موسیقی‌شناس فارغ‌التحصیل شدند. لطفاً نام ببرید. به‌یقین بیش از چند اسم به خاطر نخواهم آورد. موضوع مربوط به چهل‌ و چند سال پیش است. به‌طور مثال آقای لطفی.

گفتمان موسیقی ایرانی در فضای عامیانگی (VIII)

نوع دیگر از دسته بندی، تقسیم موسیقی به موسیقی هنری و انواع دیگر موسیقی است که از این دیدگاه، فاقد ارزش های هنری هستند، با این ویژگی که اولی محصول خلاقیت و نبوغ است و در درجه اول شامل موسیقی های تصنیف شده توسط آهنگسازان نامدار است که به عنوان هنر غیر وابسته (autonome Kunst) یا هنری که فقط به خلاقیت و نبوغ سازنده اش متکی است، شناسایی می شوند. البته در مورد شناسایی موسیقی های غیر هنری بین ناظرین و منتقدین و تئوری پردازان توافقی وجود ندارد. در این گروه بنا به دیدگاه های متفاوت، انواع مختلف موسیقی ها مانند موسیقی بازاری (Musik Kommerz) برای مصرف در حیطه تجارت و اغلب محصول تقلید و کپی برداری یا موسیقی های محلی و فلکلور های شهری و روستایی و موسیقی های سنتی و آئینی که بدون «خلاقیت هنری» وجود داشته و دارند، شناسایی می شوند که برنامه کاری اتنوموزیکولوژی است.

از روزهای گذشته…

بررسی اجمالی آثار شادروان <br>روح الله خالقی (قسمت هجدهم)

بررسی اجمالی آثار شادروان
روح الله خالقی (قسمت هجدهم)

مادر خالقی ـ مخلوقه خانم ـ اواخر سال ۱۳۰۳ وقتی روح الله، ۱۸ ساله بوده، برحمتِ حقّ می پیوندد و آهنگساز بزرگِ ما، سی سال پس از آن هنگامی که خود در آستانهِ پنجاه سالگی قرار داشته، به گونه ای از آن واقعه سخن می گوید که گویی دیروز رخ داده است. تازگی این زخم به ظاهر کهنه، از کلماتِ او تراوش می کند:” …من به مادر خود بسیار علاقمند بودم. وقتی او را از کف دادم، تنها و بی پناه ماندم… بسا شب ها که در مرگِ مادر به تنهایی گریستم…”
اولین کنگره‏ بین المللی موسیقی در تهران (II)

اولین کنگره‏ بین المللی موسیقی در تهران (II)

در یکی از جلسات، دکتر رعدی طی یک سخنرانی طولانی، مقام موسیقی را تشریح نمود و موسیقی را زبان و روح ملت‏ها نامید و گفت: «موسیقی زبانی است که بیگانه نمی‏شناسد؛ موسیقی گاهی از شعر مدد می‏گیرد؛ گاهی به شعر مدد می‏رساند؛ هر دو به یکدیگر نیازمندند، ولی اگر کار به دعوای بی‏نیازی کشد، شاید موسیقی بی‏نیازتر یا لا اقل کم‏نیازتر باشد.»
جک برایمر، سلطان انگلیسی کلارینت (II)

جک برایمر، سلطان انگلیسی کلارینت (II)

یک روز برایمر ساعت ۴ مدرسه را ترک کرد تا به دعوت بیچام به منزل او در سن جانز وود برود. بیچام از او پرسید: «چه چیزی را بنوازیم پسرم؟» در نتیجه این گزینش، برایمر به یکی از اعضای بخش سازهای بادی ارکستری تبدیل شد که قرار بود اجرای تروجان ِ برلیوز (Berlioz) آن از تلوزیون پخش شود. این گروه سازهای بادی، موسیقی بی نظیری را اجرا کرد که کیفیت فوق العاده ای داشت. یکبار هم طی اجرا بیچام بر روی سکو و استرائوس بین تماشاچیان شاهد اجرای آهنگ “دون جوئان” خود بود.
اِدیت پیاف، گنجشککِ آواز فرانسه (XI)

اِدیت پیاف، گنجشککِ آواز فرانسه (XI)

به لطفِ سخاوتِ دَنیل بونِل (Danielle Bonel)، منشی ادیت پیاف، مجموعه ای از اسناد و مدارک در مورد ادیت پیاف به کتابخانه ی ملی فرانسه اِهدا شد. این اسناد بیشتر مربوط به سال های آخر زندگی پیاف است و شامل دست نوشته های متنِ ترانه ها، برنامه ها، پوسترِ نمایش ها، عکس های مختلف در شهر و بر روی صحنه، مجموعه ای از نامه هایِ دوستدارانِ پیاف و همچنین تعدادی وسیله ی شخصیِ ادیت است.
وضعیت موسیقی ایران قبل از ورود اعراب (II)

وضعیت موسیقی ایران قبل از ورود اعراب (II)

ایقاع مخصوص موسیقی بود. طویس اولین خواننده ای بود که در مدینه از ایقاع استفاده کرد. او با اضافه کردن نت های زینت و به کاربردن فواصل ملایم شیوه ای جدید را در موسیقی به کار گرفت که آن را غناءالمتقین (آواز هنری) می گفتند. نخستین خواننده ای که در حجاز به معرفی و ترویج ایقاع پرداخت عزه المیلاء بود که ایقاع را غناءالموقع نامید و سائب خاثر نیز در این زمینه تلاش فراوانی کرد در دوره ی خلفای اموی ایقاع شکل علمی تری به خود گرفت و دایره هایی برای معرفی آن وضع گردید. ضربهای این دوره ثقل اول، ثقل ثانی، خفیف ثقیل، هزج، رمل و رمل طنبوری بود.
گزارش جلسه هشتم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (I)

گزارش جلسه هشتم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (I)

چهارشنبه ۱۶ اسفندماه ۱۳۹۱ هشتمین جلسه از کارگاه آشنایی با نقد موسیقی و آخرین جلسه از دور نخست با تمرکز بر موضوع «نقد موسیقی در ایران» در خانه‌ی موسیقی برگزار شد.
رحمتی: روی وزیری و صبا کار می کنم

رحمتی: روی وزیری و صبا کار می کنم

تحصیل در دوره ی کارشناسی ارشد به لحاظ پژوهشی برای من دوره ی پرباری بود. در این دو سال علاوه بر پی ریزی و فراهم نمودن زمینه ی مناسب برای انجام دو پروژه ی مهم، چند پروژه ی تحقیقی، پژوهش میدانی و ترجمه را تقریبا به طور کامل انجام دادم. یکی از مهمترین آنها که دردسرهای فراوانی هم به همراه داشت، یک تحقیق میدانی-کتابخانه ای توامان بود با عنوان: «از کافه تا سفره خانه: بررسی روند تغییرات در بستر سیاست های فرهنگی». بخش گزارش پژوهش میدانی این پروژه، در دوره ی پنجم و در بخش مقالات علمی_پژوهشی جشنواره ی سایت ها و وبلاگ های موسیقی ایران (که محملی برای ارائه ی پژوهش های جدی موسیقایی بوده و در نوع خود دارای اعتبار است)، برگزیده شده و مورد تقدیر قرار گرفت.
گفتگو با روستروپوویچ (I)

گفتگو با روستروپوویچ (I)

مستیسلاو روستروپوویچ (Mstislav Rostropovich) هفتاد ساله، یکی از بزرگترین ویولن سل نواز زمان ما است و معمولا از او به عنوان هم نفس پابلو کاسالز (Pablo Casals) مشهور نام می برند. نزدیکی وی به کاسالز تصادفی نیست، پدر وی، لئوپارد روستروپوویچ (Leopold Rostropovich) هنر کاسالز را می ستود و مدتی در پاریس از هنرجویان وی بود. کاسالز (کسی که نواختن ویولن سل را در ابتدای این قرن متحول کرد) قطعه های باخ را برای تک نوازی با ویلونسل رواج داد، آثار این استاد موسیقی کلاسیک توسط ویولنسل، برای اولین بار در سالنهای کنسرت اجرا شد و این پایه گذاری نوین برای این ساز بود.
یادآوری های پیرامون بررسی سه شیوه هنر تک نوازی  <br>در موسیقی ایرانی، پژوهش مجید کیانی (V)

یادآوری های پیرامون بررسی سه شیوه هنر تک نوازی
در موسیقی ایرانی، پژوهش مجید کیانی (V)

در این باره باید عرض شود که این شیوه ها به ویژه در موسیقی سنتی ایران کاملاً شخصی است و هر استادی شیوه خاص خود را دارد. به عنوان مثال در میان نوازندگان برنامه های «گلها» که در پژوهش آقای کیانی همه تحت عنوان صاحبان شیوه «شیرین نوازی» معرفی شده اند، می توان شیوه های کاملاً متفاوت و مختلفی را شناسایی کرد. در شیوه های تار جلیل شهناز و فرهنگ شریف تقریبا هیچ وجه مشترکی نمی توان یافت، همینطور در شیوه های نوازندگی استادان موسیقی علی اکبر خان شهنازی و نورعلی خان برومند اختلاف و تفاوت روشنی مشهود است. اگر بخواهیم شیوه های نوازندگی را در «دهه اخیر» بررسی کنیم، باید شیوه های استادانی مانند فرامرزپایور و پرویز مشکاتیان را که هر دو متفاوت و مختلفند بررسی و مقایسه کنیم. اما آقای کیانی به جای پژوهش در شیوه های نوازندگی، در حقیقت محاکمه ای به نمایش گذاشته اند که خودشان هم متهم (تحریف نواز و شیرین نواز)، هم شاکی (سنت نواز) و هم قاضی (پژوهشگر) هستند و رأی به محکومیت متهم داده اند.
مشکاتیان را تنها باید شنید (II)

مشکاتیان را تنها باید شنید (II)

مشکاتیان، موسیقیدانی است که در مقابل او، سرنوشت و تاریخ موسیقی به شیوه ای مطرح می گردد که منحصر به خود اوست و این شیوه در حضور هیچ موسیقیدان دیگری قبل از او بدین گونه نبوده است. شگفتی عارف قزوینی در این بود که در قالب قراردادیِ محدود به قرائت موسیقایی شعر فارسی پیش از خود قرار نمی گیرد و رفتار محفلی موسیقایی را به اجتماعی بزرگ تر از محافل دوستانه و نشست های کوچک، یعنی جامعه ی عینی شهرنشین می کشاند و در ضمن آن را با ضرب فکری ـ عاطفی و اندیشه ی کلی جامعه ی دوران خود ترکیب می سازد و به حق موسیقی ای متأثر از اجتماع به معنای واقعی از شالوده ی اجتماع پدید می آورد که البته این ریشه دارد در تاریخ موسیقی و شعر کلاسیک ایران.