رپرتوار جز و کلاسیک در کنسرت کر شهر تهران

مهدی قاسمی
مهدی قاسمی
گروه کر شهر تهران در روزهای ۱۷ و ۱۸ آبان ۱۳۹۰، ساعت ۲۰، در سالن رودکی به اجرای کنسرت می پردازد. در این کنسرت که به رهبری مهدی قاسمی انجام می شود، منتخبی از رکوییم های موتسارت و فوره و همچنین قطعات کلاسیک Jazz به اجرا گذاشته می شود. این دومین بار است که گروه کر شهر تهران در رپرتوار خود از قطعات جز استفاده میکند.

ادیب قربانی و سردار سرمست همراهی پیانوی گروه کر شهر تهران و آرین کشیشی نوازندگی کنترباس در این کنسرت را بر عهده دارند.

گروه کر شهر تهران
گروه کر شهر تهران در سال ۱۳۷۸ توسط مهدی قاسمی تشکیل شد. این گروه تا کنون با برگزاری بیش از ده ها کنسرت و شرکت در جشنواره های بین المللی موسیقی فجر، توانسته خود را به عنوان یک گروه پویا و فعال مطرح نماید.

این گروه در کنار اجرای رپرتوار کلاسیک خود شامل قطعاتی از دوره باروک تا معاصر، قطعاتی از موسیقی محلی ایران، آثار آهنگسازان معاصر ایرانی، موسیقی فیلم و همچنین موسیقی Jazz را نیز به اجرا گذاشته است.

مهدی قاسمی
فارغ التحصیل دانشگاه هنر است، وی از حضور اساتیدی چون زنده یاد حشمت سنجری، شریف لطفی، احمد پژمان، کامبیز روشن روان، هوشنگ کامکار و مهربانو توفیق بهره گرفته است.

وی در سال ۱۳۷۶ به کشور ارمنستان سفر کرد و به تحصیل نزد پروفسور اداوارد میرزویان پرداخت. او همچنین از سال ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۷ در شهر تورنتو کانادا نزد نورهان آرمان رهبر ارکستر “تورنتو سینفونیا”، به تکمیل دانسته های خود در زمینه رهبری پرداخت.

مهدی قاسمی در حال حاضر به عنوان مدرس با دانشکده موسیقی دانشگاه هنر همکاری دارد و به رهبری گروه کر شهر تهران مشغول است.

ادیب قربانی
پیانو را زیر نظر رضا الهامیان، محمد محمدی نسب و دلبر حکیم آوا آموخته و همچنین آهنگسازی و مباحث مربوط به آن را نزد اساتیدی همچون: شریف لطفی، حمید دیبازر، امیر اسلامی و محمدرضا تفضلی آموزش دیده است. شرکت در دوره نوازندگی پیانو در کنسرواتوار کومیتاس ارمنستان نزد استاد جورجیان از دیگر فعالیت های وی بوده است.

ادیب قربانی تا به حال به عنوان آکومپانیست ، نوازنده ی آنسامبل و همچنین سولیست به برگزاری کنسرت های متعددی پرداخته است و در حال حاضر به تحصیل نوازندگی پیانو در دانشگاه هنر مشغول است.

سردار سرمست

نوازندگی پیانو را از سن ۱۰ سالگی نزد دکتر هوشیار خیام و پیمان یزدانیان آغاز نمود و با ورود به دانشکده موسیقی دانشگاه هنر زیر نظر رافائل میناسکانیان، شریف لطفی و احمد پژمان به تکمیل آموخته های خود پرداخت.

علاوه بر نوازندگی پیانو کلاسیک، وی در موسیقی جاز و بلوز تخصص دارد و با گروه های مختلفی همکاری داشته است. از اجرای کنسرت های متعدد وی در ایران از جمله تالار فارابی، تالار رودکی و همکاری با ارکستر فیلارمونیک تهران و اجرای کنسرت جاز با گروه کر شهر تهران در سال ۱۳۸۵ می توان نام برد. علاوه بر کنسرت های داخلی، وی در فستیوال Arezoo Wave ایتالیا در سال ۲۰۰۵ و همینطور در آمریکا اجراهای متعددی داشته است. سردار سرمست در حال حاضر به تحصیل در رشته نوازندگی پیانو در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه هنر مشغول است.

آرین کشیشی

نوازندگی را ابتدا با ساز گیتار نزد ادوین هاکوپیان آغاز کرده و سپس از سال ۱۳۸۴ به آموختن ساز گیتار باس نزد دارا دارایی پرداخت.

وی تا کنون اجرا های متعددی با گروه هایی همچون ارکستر آکادمیک تهران، گروه “فلامنکو” و گروه کامنت به عنوان نوازنده کنترباس و گیتار باس در تالار وحدت، فرهنگسرای ارسباران، اریکه ایرانیان و سالن فارابی داشته است.

آرین کشیشی در حال حاضر به یاد گیری ساز کنترباس در دانشگاه هنر تهران نزد علیرضا خورشید فر مشغول است.

لیست قطعات


Rex Tremendae (Mozart)
Lacrimosa (Mozart)
Dies Irae (Mozart)
Introit and Kyrie (Faure)
Offertorie (Faure)
Libera Me (Faure)
Londenderry Air (Bob Chilcott)
Home is a Special Kind of Feeling (John Rutter)
Luna (David Raskin)
Deep Purple (Peter De Rose)
Autumn Leaves (Joseph Kosma)
‘S Wonderful (George Gershwin)

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

«پرورده یِ عشق» (IV)

سخن دیگر اینکه توجّه شهیدی به تنوّع شعر و خواندن شعر شاعران مختلف مثال زدنی است و صرفا به دو یا سه شاعر برجسته اکتفا نکرده است. بنابر سنّت های سینه به سینه در آواز ایرانی بیشتر آواز را با غزل و آن هم غزل سعدی و بعدها غزل حافظ می خوانند و در مرتبه ی پایین تر غزل و مثنوی عطّار و مولانا یا رباعیّات خیّام، در این میان با وجودِ نبوغ شعری بی نظیر و تصاویر بدیع و محتوایِ عاشقانه یِ برجسته یِ سروده های نظامی، شعر حکیم نظامی گنجوی در آواز ایرانی مورد غفلت واقع شده است، عبدالوهّاب شهیدی نظامی خوانی ست بی نظیر که به خوبی از عهده ی بیان احساساتِ عمیق شعر نظامی برآمده و در این زمینه در مجموعه ی برنامه ی گلها آثار ماندگاری از خود به یادگار گذاشته است: هنگامی که در audio file برنامه ی گلهای رنگارنگ ۳۸۸ در مثنویِ ابوعطا، زاری های مجنون را بر درگاهِ کعبه زمزمه می کند:

مروری بر آلبوم «اپرای رستم و سهراب»

رستم و سهراب، این تراژیک‌ترین قله‌ی حماسه‌های فارسی را لوریس چکناوریان به هیات اپرایی درآورده و برای دومین بار منتشر کرده است. اجرای پیشین (ضبط سال ۲۰۰۰) را انتشارات هرمس سالی پس از ضبط منتشر کرده بود. این اجرای تازه با تکخوان‌هایی متفاوت (و به همین دلیل با لهجه‌ی برآمده از آواخوانی و تاکید متفاوت) و البته همان ارکستر و کر و احتمالا رهبری خود آهنگساز، گویا نسبت به اجرای پیشین نسخه‌ای دگرگون شده است (۱).

از روزهای گذشته…

فرامرز پایور در قیاس با هم عصرانش

فرامرز پایور در قیاس با هم عصرانش

مطلبی که در پیش رو دارید سه سال پیش به مناسبت تولد فرامرز پایور در سایت موسیقی هنری ایران قرار گرفت. در این نوشته مقایسه ای بین فرامرز پایور با هنرمندان دیگر موسیقی، صورت گرفته است؛ مسلما” مقایسه دو هنرمند در دو رشته مختلف کاری دشوار است ولی می توان بصورت کلی از زاویه های مختلف، مقایسه ای به عمل آورد (همانطور که امروز بزرگانی مثل ابن سینا و داوینچی را از نظر خلاقیت و نوآوری با هم مقایسه میکنند) و در آخر معدلی از فعالیتهای موسیقی او به دست آورد.
رگه، پدیده ای جهانی از اقلیم کاراییب (VII)

رگه، پدیده ای جهانی از اقلیم کاراییب (VII)

علاقه به راک استدی و اسکا به حدی زیاد می شود که برخی از ویژگی های این دو موسیقی جوابگوی نیاز مشتاقان نیست. اسکا و راک استدی موسیقی ریتمیک و رنگی است. مشتاقان این دو موسیقی در کافه ها و کلوپ ها دوست دارند با این دو موسیقی برقصند اما سرعت زیاد این موسیقی رقصیدن با آن را مشکل می کند. از سوی دیگر هردوی این دو موسیقی بر بستر ریتمیک ساز گیتار باس و سازهای کوبه ای سوار هستند اما باز به دلیل سرعت بالای ریتم این دو موسیقی، این دو ساز نمی توانند مانور و بازی زیادی داشته باشند.
گذر از مرز ستایشِ محض (I)

گذر از مرز ستایشِ محض (I)

بیشتر اوقات انتشار پرونده‌ی مطبوعاتی به نام یک شخص -به مثابه متمایز کردن او از دیگر نوشته‌ها- حکم بزرگداشت می‌یابد. بزرگداشتی که به اعتبار تمایز اعمال شده- مستقل از جهت‌گیری مطالب- دیده می‌شود. هم از این روست که ناخودآگاه بیشتر مطالب در ستایش شخص مورد بحث از کار درمی‌آیند؛ در ستایش آثارش، کردارش (هنری و غیر هنری) و گفتارش. نتیجه؛ خواننده خویش را با روایتی سخت ستایش‌گرانه از یک هنرمند روبرو می‌بیند.پنداری که هیچ هنگام ایرادی بر او وارد نشده و هیچ کس در نقد وی چیزی ننوشته است. آشکار است که حقیقت به گونه‌ی دیگری است و چنانکه تمام پدیده‌های شناخته شده در تجربه‌ی روزمره‌ی ما می‌گویند، همه چیز دو وجه تاریک و روشن را به هم آمیخته دارد. پس نقد و داروی معطوف به بدی نیز به کار شناخت شخصیتی هر چند ستایش شده، می‌آید. و به گمانی جز این راهی نیست تا چهره‌ی حقیقی موضوع روشن شود.
گفتمان موسیقی ایرانی در فضای عامیانگی (V)

گفتمان موسیقی ایرانی در فضای عامیانگی (V)

تئوری پردازی خود را در کتاب «نگرشی نو به تئوری موسیقی ایرانی» با این جمله شروع می کند: «رپرتوار موسیقی کلاسیک ایرانی، همراه با نظـم و ترتیب سنتی آن، ردیف نامیده می شود.» در زیر نویس آمده است که «رپرتوار به معنی مجموعه است.»
در باب متافیزیک موسیقی (V)

در باب متافیزیک موسیقی (V)

به علاوه، چون در نتیجه نظریه فیزیکی زیربنایی، ویژگی واقعا موسیقایی اصوات باید در نسبت سرعت ارتعاشات آنها یافت شود و نه در قدرت نسبی شان، گوش موسیقایی همواره ترجیح می دهد در هارمونی، نه قویترین نت بلکه زیرترین نت را دنبال کند. از این رو، حتی در نیرومند ترین همراهی ارکسترال نیز، سوپرانو برجسته است و از این رو حق طبیعی برای اجرای ملودی پیدا می کند. با این حال، انعطاف پذیری زیاد سوپرانو، که نتیجه همان سرعت ارتعاشات است، همان طور که در پاساژهای پر زرق و برق و موومان ها دیده می شود، به این امر کمک می کند.
آرشین مال آلان

آرشین مال آلان

“آرشین مال آلان” از جمله جذاب ترین داستان های فرهنگ آذربایجانی است که در سال ۱۹۱۰ میلادی توسط اوزیر حاج بایف (Uzeyir Hajibeyov) موسیقیدان شهیر آذری بصورت اپرای کوچک (Operetta) تهیه شد. این اپرا آنقدر مورد توجه علاقمندان به فرهنگ و هنر آذربایجان قرار گرفت که امروزه نیز به مناسبت های مختلف کماکان شاهد اجراهای مختلف از آن هستیم.
مصاحبه ای با دیلنا جنسون (I)

مصاحبه ای با دیلنا جنسون (I)

مصاحبه ای با خانم دیلنا جنسون (Dylana Jenson) در ۱۶ فوریه ۲۰۱۰ ساعت ۴:۵۷ صبح. ویلنیست و استاد بزرگ ویلن، متولد ۱۴ مه ۱۹۶۱ در کالیفورنیا-آمریکا است. برای درک هنر خانم جنسون تنها به اثر جدید وی از کنسرتو ویلن شوستاگویچ گوش سپارید. این اثر مرا مجذوب خود نمود: قدرت، استعداد دیوانه کننده، غمی ژرف و شور… مرا به شنیدن آن وا داشت، مرا به گریستن سپرد.
جنبه‌هایی از فرم مقدمه‌ بیداد پرویز مشکاتیان (VII)

جنبه‌هایی از فرم مقدمه‌ بیداد پرویز مشکاتیان (VII)

تاکید غیرمنتظره‌ و شگفتی‌آور (۹) ریتمیک که در بخش انتهایی این گذر پدیدار می‌شود (نت فا با کشش چنگ) اگر در بستر مناسب دوگان‌های خط تار بررسی شود (نزدیک شدن فاصله‌ی دوگان‌ها را بنگرید) ضمن زیبایی خاصی که از برآورده نکردن انتظار ذهنی حاصل شده است (۱۰)، با یک تغییر ناگهانی کمک می‌کند تا راه برای فضای تاکیدی و مضرابی قسمت بعدی که تضادی جدی با بخش نخست دارد، آماده شود.
ویلالوبوس، مردی با قلبی بزرگ

ویلالوبوس، مردی با قلبی بزرگ

اولین باری که با نام ویلا لوبوس برخورد کردم حوالی سالهایی بود که تازه وارد دنیای قطعات پیچیده گیتار شده بودم. اتود شماره ۱ او را شنیدم با اجرای جولیان بریم (!). درگیر شدم با آنهمه آرپژهای فرمولی که صدای نت می (نت آزاد سیم اول) بصورت متناوب و با زمان بندی مرتب شنیده می شد. بعد آکوردهای دیسونانس آن از پایین دسته گیتار شروع شد و بصورت انتقال کروماتیک به بالای دسته حرکت کرد. انگار روحت در تقلای یک پایداری و آرامش دست و پا می زند که کاملا ناگهانی در یک پرش بزرگ از سر دسته به انتهای آن حرکت های لگاتو بر سیم اول و دوم و الی آخر شروع می شود.
آیا در آفریقا به اتنوموزیکولوژی نیازمندیم؟ (I)

آیا در آفریقا به اتنوموزیکولوژی نیازمندیم؟ (I)

آکین یوبا (Akin Euba) آهنگساز، موزیکولوگ و پیانیست نیجریه ای است، او در دپارتمان موسیقی وابسته به دانشکده هنر ها و علوم دیتریش دانشگاه پیستبورگ تدریس می کرد و در سال ۲۰۱۱ بازنشسته شد. یوبا در سال ۱۹۳۵ در لاگوس نیجریه متولد شد. در زندگینامه یوبا با عنوان «آکین یوبا: آشنایی با زندگی و موسیقی یک آهنگساز نیجریه ای» (Akin Euba: An Introduction to the Life and Music of a Nigerian Composer) که توسط جاشوآ یوزگوه (Joshua Uzoigwe) نوشته شده است، درباره پدر و مادر یوبا آمده که پدرش آلفائوس سوبیئی یوبا، در جوانی موزیسین فعالی بود.