گروه موسیقی صهبای کهن به یاد پایور می نوازد

فرامرز پایور
فرامرز پایور
گروه موسیقی صهبای کهن به سرپرستی علی نجفی ملکی و آواز رامین بحیرایی، به اجرای رپرتواری از آثار فرامرز پایور می پردازد. گروه موسیقی صهبای کهن، پیش از این نیز آثاری از این آهنگساز موسیقی ایران به روی صحنه برده است ولی این اولین بار است که یکی از مشکل ترین قطعات فرامرز پایور که با همکاری احمد عبادی ساخته شده را به صورت رسمی اجرا می کند.

این کنسرت که به مناسبت دومین سالگرد درگذشت فرامرز پایور با حمایت خانه موسیقی در خانه هنرمندان به اجرا در می آید، شامل سه قسمت است که در هر بخش، سبکی از آهنگسازی این هنرمند معرفی خواهد شد.

در بخش اول این برنامه “قطعه ای در ماهور” به اجرا در می آید که یکی از مهمترین آثار فرامرز پایور محسوب میشود. این اثر برای سه تار و ارکستر سازهای ایرانی تنظیم شده است که بر اساس یک اجرای پنج قسمتی از احمد عبادی، ساخته شده است. بخش سه تار عینا برگرفته از ساخته احمد عبادی است و دیگر بخشها ساخته فرامرز پایور.

“قطعه ای در ماهور” از این نظر که اولین همکاری سه تار به عنوان سولیست و ارکستر سازهای ایرانی است، اهمیت تاریخی خاصی در موسیقی ایران دارد و البته پس از ساخته شدن این قطعه توسط پایور و عبادی، هیچ قطعه ای با این مشخصات از نظر زمان و تنظیم برای ارکستر، برای سه تار و ارکستر ایرانی ساخته نشد.

احمد عبادی که به عنوان بزرگترین مروج سه تار در تاریخ موسیقی ایران شناخته میشود، نوع نوازندگی خاصی در سه تار داشته و به همین دلیل اجرای سه تار این اثر مستلزم شناخت سولیست این قطعه، از سبک و تکنیک عبادی است. تکنواز سه تار این قطعه در کنسرت فوق الذکر، پیام بحیرایی می باشد که نزدیک به ده سال پیش برنده جایزه اول در رشته سه تار در جشنواره فجر بوده است.

فرامرز پایور در “قطعه ای در ماهور” اوج توانایی خود را در تکنیک های چند صدایی موسیقی ایرانی به نمایش میگذارد و بجاست این اثر را یکی از قله های آهنگسازی این هنرمند به شمار آوریم.

در بخش دوم این برنامه قطعه “گفتگو” به اجرا در می آید. “گفتگو” یکی از اولین ساخته های فرامرز پایور است که اجرای این قطعه به همراهی استادش ابوالحسن صبا در رادیو، توانست در سنین جوانی پایور را به عنوان یک هنرمند تمام عیار به هنردوستان معرفی کند. در اولین اجرای این اثر، صبا با ساز ویولون، پایور را همراهی میکند که این ضبط امروز هم در دسترس است ولی در ویرایش های بعدی، این اثر با اضافه شدن یک مقدمه، برای کمانچه و سنتور تنظیم شد که نت و اجرای مجدد آن به بازار عرضه شد.

قطعه “گفتگو” به غیر از معرفی توانایی نبوغ آمیز فرامرز پایور در سنین جوانی، نشان دهنده تکنیک منحصر به فرد او در تنظیم موسیقی برای دو ساز کششی و مضرابی است و همچنین یکی از اولین قطعاتی است که امروزه به عنوان سنتور نوازی معاصر از آن یاد میکنیم.

در اجرای این برنامه علیرضا دریایی با ساز کمانچه و سعید رحیمی با ساز سنتور، با رعایت ریزه کاری های موسیقی پایور، روایت خود را از این قطعه ارائه میدهند.

بخش سوم برنامه دربردارنده نوعی از آهنگسازی فرامرز پایور است که شباهت بیشتری به سبک نغمه پردازی قدما دارد؛ در این قطعات، بیشتر از آنکه آهنگساز بر تکینیک های چند صدایی تاکید داشته باشد، بر روی تزئینات و تکنیکهای سازی و تحریرهای مخصوص موسیقی ایرانی اثر را هدایت میکند و این نکته باعث سهل و ممتنع بودن این اجرای این آثار میشود.


اعضای گروه موسیقی صهبای کهن در این کنسرت عبارتند از: رامین بحیرایی: آواز، سعید رحیمی: سنتور، سجاد پورقناد: تار، پیام بحیرایی: سه تار و عود، علیرضا دریایی: کمانچه، علی کشانی: کمانچه، حمیدرضا آفریده: قیچک آلتو، آرش لطفی: تنبک، علی نجفی ملکی: نی

بیوگرافی اعضای گروه صهبای کهن:
رامین بحیرایی متولد سال ۱۳۵۷ خواننده آواز ایرانی میباشد. وی از محضر عبدالحسین مختاباد، بهرام باجلان، رضا رضایی پایور، حمیدرضا نوربخش و شاپور رحیمی در زمینه آواز و علی اکبر شکارچی در زمینه کمانچه بهره برده است. او کنسرتهای متعددی در شهرهای مختلف ایران داشته است و با گروه های آیینه، صهبای کهن، سپهر، شاهو، نوای مخالف، خان هشتم و پارسا همکاری داشته است. آلبوم های خان هشتم، شهان آسمانی و سرخانه با صدای او به بازار عرضه شده است. رامین بحیرایی در سال ۸۶ موفق به اخذ مقام اول آواز در جشنواره موسیقی فجر شد.

آرش لطفی متولد سال ۱۳۶۰ نوازنده تنبک و دف است. او تنبک را نزد بهمن رجبی و فربد یدالهی آموخته است و همچنین در سازهای ملودیک از محضر مسعود شعاری، ارشد طهماسبی، علی اکبر شکارچی و علی نوربخش بهره برده است. آرش لطفی کنسرت های متعددی داخلی و بین المللی با نوازندگان مختلف به اجرا گذاشته و آلبوم “از این گوشه تا اون گوشه” نیز با همکاری او به بازار عرضه شده است. لطفی در گروه های خان هشتم و صهبای کهن عضویت داشته است.

سجاد پورقناد متولد سال ۱۳۶۰ نوازنده تار و سه تار، خواننده آواز اپراتیک، مدیر هنری گروه صهبای کهن و سردبیر ژورنال موسیقی گفتگوی هارمونیک است. پورقناد نوازندگی سه تار را نزد مسعود شعاری آموخته است و در دروس دیگر موسیقی از محضر حسین دهلوی، هوشنگ کامکار، منوچهر صهبایی، کیوان میرهادی، شاپور رحیمی و علی نوربخش بهره برده است. عمده فعالیت پورقناد در حوزه نویسندگی در اینترنت است ولی مطالبی از او در روزنامه ها منتشر میشود. او در سال ۷۸ گروه صهبا را با انحلال گروه قبلی اش، آریا، تاسیس کرد. پورقناد دبیری جشنواره سایتها و وبلاگهای موسیقی و همکاری در آلبوم بهار را باور کن و اپرای مولانا را در کارنامه خود دارد.

محمدعلی کشانی متولد سال ۱۳۶۱ نوازنده کمانچه، ویولون و سه تار است. وی کمانچه را نزد اردشیر کامکار، داوود گنجه ای، هادی منتظری، شروین مهاجر و سه تار را نزد آبتین منصوری، مسعود شعاری، امیر نصرالله، محمدرضا لطفی و داریوش طلایی و ویولون را نزد مسعود حسن خانی آموخته است. وی مدتی کارشناس موسیقی برنامه رادیو اینترنتی ایران صدا تارهای عشق بوده و نیز در گروه های کوبان و صهبای کهن به فعالیت پرداخته است.

علی نجفی ملکی متولد سال ۱۳۶۲ نوازنده نی و سرپرست گروه صهبای کهن و نویسنده موسیقی است. وی از محضر محمد موسوی و حسن ناهید در زمینه نوازندگی نی استفاده کرده است. نجفی جزو نویسندگان ثابت ژورنال گفتگوی هارمونیک بوده و مطالبی در باب نقد موسیقی و همچنین آموزش موسیقی دارد. نجفی از سال ۸۶ سرپرستی گروه صهبای کهن را به عهده دارد. آلبومهای بهار را باور کن، اپرای مولانا، خان هشتم و به یاد استاد فرامرز پایور همکاری داشته است.

سعید رحیمی
متولد سال ۱۳۶۲ نوازنده و سازنده سنتور است. او سنتور را نزد سعید ثابت و اردوان کامکار آموخته است. وی در سال ۷۶ موفق به کسب مقام اول در جشنواره موسیقی شهرداری تهران شده است. رحیمی در گروه های خان هشتم و صهبای کهن به همنوازی پرداخته است.

پیام بحیرایی
متولد سال ۱۳۶۳ نوازنده سه تار و عود است. او سه تار را نزد مسعود شعاری فراگرفته و در سال ۱۳۸۰ مقام اول جشنواره موسیقی فجر را در زمینه ساز سه تار کسب کرده است. وی در گروه های آریا، خان هشتم و صهبای کهن به همنوازی پرداخته است.

علیرضا دریایی متولد سال ۱۳۶۸ نوازنده کمانچه و ویولون است. او ویولون را نزد شاملو کاربند و کمانچه را نزد اردشیر کامکار فرا گرفته است. دریایی در گروه هایی چون:خورشید، همنوازان حصار، سیمرغ، نوای مخالف، خان هشتم، آبیدر، صهبای کهن و … همکاری داشته است و آلبوم های خان هشتم و سیمرغ با همنوازی او به بازار عرضه شده است.

حمیدرضا آفریده متولد سال ۱۳۶۹ نوازنده کمانچه و قیچک است. او نوازندگی کمانچه را در محضر شهرام صارمی، احسان ذبیحی فر، هادی منتظری و اردشیر کامکار آموخته است. وی غیر از نوازندگی کمانچه و قیچک، آهنگسازی تئاتر حریم، فیلم مستند خاطره نی آوران را در کارنامه خود دارد. آفریده در گروه های سپندار، عشیران، طیفور، گاتها، یسنا، مهربانی، صهبای کهن و نقش به عنوان نوازنده همکاری داشته است.

این کنسرت در تاریخ دوم و سوم آذر ماه، ساعت ۱۸ در تالار جلیل شهناز خانه هنرمندان به اجرا در می آید. علاقمندان میتوانند از طریق نشر ویستار (۸۸۸۲۱۲۷۶) و ققنوس (۲۲۷۲۸۰۰۷) اقدام به تهیه بلیط کنند.

2 دیدگاه

  • اسماعیل بحرایی
    ارسال شده در آذر ۳, ۱۳۹۰ در ۱۰:۲۰ ق.ظ

    امیدوارم مثل همیشه موفق باشید دوستان

  • ارسال شده در بهمن ۱۸, ۱۳۹۰ در ۱۲:۱۳ ب.ظ

    مطالب خیلی کم بود

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مروری بر «کنسرت کوارتت کلنکه» سی و سومین جشنواره‌ی موسیقی فجر

از همان هنگام که لا-ر، دو نت کشیده‌ی سوژه‌ی اصلی مجموعه‌ی «هنر فوگ» باخ را ویلن نواخت مشخص بود که قرار است «کوارتت کلنکه» چه ردای متفاوتی (نسبت به اجرای مشهورتر کوارتت‌های اِمِرسون، جولیارد و کِلِر) بر تن این فوگ‌های به‌غایت هنرمندانه‌ی در معما رهاشده بپوشاند، و از آن بیشتر تا چه اندازه قرار است موسیقی با همان سوژه‌ی گشاینده همچون نوشدارو به یک کرشمه دیگر اجراهای جشنواره را (چهار اجرا که پیش از آن دیده بودم) از خاطر بزداید و به رویدادی در دل فرهنگسرای نیاوران تبدیل شود.

پهلوگرفته بر ساحل اقیانوس موسیقی ایران (X)

فرض کنید از این ۴۰۹۶ مجموعه در طی تقریبا چهارصد سال گذشته هر سال تنها از ۲۰ مجموعه مختلف استفاده شده است. این می‌شود ۸۰۰۰ مجموعه (۴۰۰*۲۰)؛ یعنی ۴۰۰۰ تا بالاتر از گنجایش سیستم. حال به‌طور فرضی سقف مصرف سیستم را پایین بیاوریم و فرض کنیم در هر سال ۱۵ مجموعه مختلف استفاده شده. این می‌شود ۶۰۰۰ مجموعه یعنی ۲۰۰۰ مجموعه بالا تر از گنجایش سیستم. باز سقف مصرف سیستم را پایین بیاوریم و فرض کنیم در هرسال از ۱۴ مجموعه مختلف استفاده شده. این می شود ۵۶۰۰ مجموعه.

از روزهای گذشته…

گفتگو با مدرس ویلنسل، ایرنه شارپ (I)

گفتگو با مدرس ویلنسل، ایرنه شارپ (I)

نوازنده ویلنسل ایرنه شارپ (Irene Sharp) به عنوان مدرسی بین المللی برگزیده شده است. او برای انجمن استادان سازهای زهی آمریکا (ASTA)، انجمن استادان سازهای زهی اروپا و استرالیا و انجمن سوزوکی آمریکا مستر کلاس برگزار می کند. اگرچه خانم شارپ در شمال کالیفرنیا زندگی می کند، ولی در شهرهای دیگری از جمله نیویورک، لندن، سالزبورگ، هامبورگ، سیدنی، توکیو و تایپه به هنرجویان درس می دهد. وی در حال حاضر در دانشکده موسیقی مانز تدریس می کند.
گزارش جلسه یازدهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (II)

گزارش جلسه یازدهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (II)

«نشانه‌ی زبانی رابطه‌ی بین یک چیز و یک نام نیست، بلکه رابطه‌ای است بین یک مفهوم و یک الگوی صوتی. الگوی صوتی به واقع از نوع صوت نیست؛ زیرا صوت چیزی مادی (فیزیکی) است. الگوی صوتی پنداشت روانشناختی شنونده از صوت است آن گونه که از طریق حواس دریافت می‌کند. این الگوی صوتی را فقط از آن جهت می‌توان “مادی” تلقی کرد که بازنمود دریافت‌های حسی ما هستند.» (سوسور ۱۳۷۸: ۶۴)
منبری: اهالی هنر نیاز به دیده شدن دارند

منبری: اهالی هنر نیاز به دیده شدن دارند

صحبتهایی بود که سروش به صورت یک سری و در چند آلبوم آثار تولید شده در سه سال فعالیت انجمن را منتشر کند. من و دکتر ریاحی و مزدا انصاری و امیر بکان و کاظم داوودیان هیأت موسس آن انجمن بودیم. آقایان دهلوی و روشن روان و مرحوم بیگلری پور و بنده و دکتر ریاحی هم شورای آموزش و پژوهش بودیم که به کارها نظارت داشتیم. زمانی هم گروه موسیقی دانشکده صدا و سیما را تأسیس کردیم که بنده هم جزء هیأت ژوری بودم و در تدوین اساسنامه اش هم بودم و خلاصه چه عرض کنم… رسیدیم به اینجایی که مشاهده می کنید. در مورد انتشار آلبوم هم پروسه سختی شده که سراغش نرفتم.
سرگشته علیانسب به روی صحنه میرود

سرگشته علیانسب به روی صحنه میرود

کنسرت گروه اورانوس به سرپرستی و آهنگسازی آیدین علیانسب با صدای جواد بخشش ۸ و ۸ خرداد ۱۳۹۳ در تالار رودکی، ساعت ۲۱ برگزار می شود. این کنسرت شامل دو بخش است؛ در بخش اول آیدین علیانسب آلبوم «سرگشته» را اجرا خواهد کرد. آلبوم سرگشته شامل دونوازی تار و تنبک می باشد که توسط موسسه فرهنگی هنری آوای باربد منتشر شده است.
الن تافه زویلیچ، جلوه ای از تکنیک و اصالت در موسیقی مدرن

الن تافه زویلیچ، جلوه ای از تکنیک و اصالت در موسیقی مدرن

با ورود به قرن بیست و یکم و پدیدار شدن روزافزون سبک های مختلف موسیقی، آهنگسازانی چون الن تافه زویلیچ ELLEN TAAFFE ZWILICH در زمره نوابغ این عرصه به شمار می روند و به جرات می توان گفت در دوره معاصر تنها تعداد انگشت شماری آهنگساز با خصوصیات او پا به این عرصه نهاده اند. شهرت جهانی او به دلیل اجرا، ضبط و پخش گسترده آثارش در سراسر جهان و نیز خیل عظیم شنوندگان در رده های مختلف است که با عشق و علاقه به موسیقی او گوش می سپرند.
مروری بر آلبوم «کوگیتا»

مروری بر آلبوم «کوگیتا»

چگونه یک آهنگساز اواخر دهه‌ی دوم قرن بیست و یکم می‌تواند بر دریای آثار مجلسی باقی‌مانده -دست‌کم- از سده‌ی پیشین چیزی بیافزاید؟ با ترکیب‌بندی؟ با رنگ‌آمیزی؟ با سازماندهی تازه‌ای از زیروبمی صداها؟ این پرسش فوق‌العاده مهمی است که هنگام سنجش هر اثر امروزی به ذهن می‌رسد، ازجمله «کوگیتا»ی مارتینا کوسِسکا. پاسخ پرسش نخست در حالت کلی، و حتا بدون طلب «امر نو» این است: «بسیار دشوار». به‌ویژه اگر پرسش تلویحاً این خواست را مطرح کند که آفرینش در دل موسیقیِ به زبان بدل شده روی ندهد بلکه آفرینشی فرازبانی و موسیقایی باشد، پاسخ سخت‌تر می‌شود و بسیاری آثار از سنجش سربلند بیرون نمی‌آیند.
آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (XII)

آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (XII)

یکی از موارد مهم در زمینه موسیقی کنونی ایران که بسیار با اهمیت است، وجود و لزوم حضور فواصل کوچکتر از نیم پرده یا میکروتُن (ریز پرده) است. با حذف این فواصل یکی از اصلی ترین خصوصیات درونی موسیقی ایران دچار فقدان می گردد و این موسیقی دیگر خاصیت خود را نخواهد داشت.
راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (VII)

راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (VII)

پیانو کنسرتوی شماره ۲ راخمانینوف، رومانتیسم دوران گذشته را به یاد می آورد و از آثار مشهوری است که پیانو در آن هنر خود را به خوبی نشان می دهد.
وکیلی: ردیف کاظمی ۴۰۰ گوشه دارد

وکیلی: ردیف کاظمی ۴۰۰ گوشه دارد

اینکه باب شده که می گویند مکتب اصفهان و مکتب تهران برای کسانی که در تهران بوده اند یا اصفهان، تعاریف دقیق و موسیقایی نیست. یادم است که سالها پیش با مرحوم دکتر حسین عمومی که ردیف دان و حقوق دان بود، مصاحبه ای انجام داده بودند و ایشان تعریف خوبی از مکتب ارائه داده بود. البته این مصاحبه بسیار طولانی است و در اینجا می شود به بخشی از آن اشاره کرد؛ مثلا نحوه بیان شعر، ریتم درونی آواز، نوع تحریر و حتی مخرج صوتی کلام که این تعاریف ما را به سوی یک مفهوم موسیقایی هدایت می کند نه تنها یک منطقه جغرافیایی.
راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (XI)

راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (XI)

این راپسودی که به صورت تم و واریاسیون برای پیانو و ارکستر نوشته شده، مبتنی است بر کاپریچیوی معروف “نیکولو پاگانینی”، چهره ای غول آسا در نوازندگی ویولن و آهنگساز ایتالیائی که در سال ۱۹۳۴ به اتمام رسید. پیش از راخمانینوف، “یوهانس برامس” و “فرانتس لیست” هم بر روی همین تم پاگانینی واریاسیونهائی ساخته بودند و راخمانینوف نیز در راپسودی خود از ایده آنها بهره برده است.