گروه موسیقی صهبای کهن به یاد پایور می نوازد

فرامرز پایور
فرامرز پایور
گروه موسیقی صهبای کهن به سرپرستی علی نجفی ملکی و آواز رامین بحیرایی، به اجرای رپرتواری از آثار فرامرز پایور می پردازد. گروه موسیقی صهبای کهن، پیش از این نیز آثاری از این آهنگساز موسیقی ایران به روی صحنه برده است ولی این اولین بار است که یکی از مشکل ترین قطعات فرامرز پایور که با همکاری احمد عبادی ساخته شده را به صورت رسمی اجرا می کند.

این کنسرت که به مناسبت دومین سالگرد درگذشت فرامرز پایور با حمایت خانه موسیقی در خانه هنرمندان به اجرا در می آید، شامل سه قسمت است که در هر بخش، سبکی از آهنگسازی این هنرمند معرفی خواهد شد.

در بخش اول این برنامه “قطعه ای در ماهور” به اجرا در می آید که یکی از مهمترین آثار فرامرز پایور محسوب میشود. این اثر برای سه تار و ارکستر سازهای ایرانی تنظیم شده است که بر اساس یک اجرای پنج قسمتی از احمد عبادی، ساخته شده است. بخش سه تار عینا برگرفته از ساخته احمد عبادی است و دیگر بخشها ساخته فرامرز پایور.

“قطعه ای در ماهور” از این نظر که اولین همکاری سه تار به عنوان سولیست و ارکستر سازهای ایرانی است، اهمیت تاریخی خاصی در موسیقی ایران دارد و البته پس از ساخته شدن این قطعه توسط پایور و عبادی، هیچ قطعه ای با این مشخصات از نظر زمان و تنظیم برای ارکستر، برای سه تار و ارکستر ایرانی ساخته نشد.

احمد عبادی که به عنوان بزرگترین مروج سه تار در تاریخ موسیقی ایران شناخته میشود، نوع نوازندگی خاصی در سه تار داشته و به همین دلیل اجرای سه تار این اثر مستلزم شناخت سولیست این قطعه، از سبک و تکنیک عبادی است. تکنواز سه تار این قطعه در کنسرت فوق الذکر، پیام بحیرایی می باشد که نزدیک به ده سال پیش برنده جایزه اول در رشته سه تار در جشنواره فجر بوده است.

فرامرز پایور در “قطعه ای در ماهور” اوج توانایی خود را در تکنیک های چند صدایی موسیقی ایرانی به نمایش میگذارد و بجاست این اثر را یکی از قله های آهنگسازی این هنرمند به شمار آوریم.

در بخش دوم این برنامه قطعه “گفتگو” به اجرا در می آید. “گفتگو” یکی از اولین ساخته های فرامرز پایور است که اجرای این قطعه به همراهی استادش ابوالحسن صبا در رادیو، توانست در سنین جوانی پایور را به عنوان یک هنرمند تمام عیار به هنردوستان معرفی کند. در اولین اجرای این اثر، صبا با ساز ویولون، پایور را همراهی میکند که این ضبط امروز هم در دسترس است ولی در ویرایش های بعدی، این اثر با اضافه شدن یک مقدمه، برای کمانچه و سنتور تنظیم شد که نت و اجرای مجدد آن به بازار عرضه شد.

قطعه “گفتگو” به غیر از معرفی توانایی نبوغ آمیز فرامرز پایور در سنین جوانی، نشان دهنده تکنیک منحصر به فرد او در تنظیم موسیقی برای دو ساز کششی و مضرابی است و همچنین یکی از اولین قطعاتی است که امروزه به عنوان سنتور نوازی معاصر از آن یاد میکنیم.

در اجرای این برنامه علیرضا دریایی با ساز کمانچه و سعید رحیمی با ساز سنتور، با رعایت ریزه کاری های موسیقی پایور، روایت خود را از این قطعه ارائه میدهند.

بخش سوم برنامه دربردارنده نوعی از آهنگسازی فرامرز پایور است که شباهت بیشتری به سبک نغمه پردازی قدما دارد؛ در این قطعات، بیشتر از آنکه آهنگساز بر تکینیک های چند صدایی تاکید داشته باشد، بر روی تزئینات و تکنیکهای سازی و تحریرهای مخصوص موسیقی ایرانی اثر را هدایت میکند و این نکته باعث سهل و ممتنع بودن این اجرای این آثار میشود.


اعضای گروه موسیقی صهبای کهن در این کنسرت عبارتند از: رامین بحیرایی: آواز، سعید رحیمی: سنتور، سجاد پورقناد: تار، پیام بحیرایی: سه تار و عود، علیرضا دریایی: کمانچه، علی کشانی: کمانچه، حمیدرضا آفریده: قیچک آلتو، آرش لطفی: تنبک، علی نجفی ملکی: نی

بیوگرافی اعضای گروه صهبای کهن:
رامین بحیرایی متولد سال ۱۳۵۷ خواننده آواز ایرانی میباشد. وی از محضر عبدالحسین مختاباد، بهرام باجلان، رضا رضایی پایور، حمیدرضا نوربخش و شاپور رحیمی در زمینه آواز و علی اکبر شکارچی در زمینه کمانچه بهره برده است. او کنسرتهای متعددی در شهرهای مختلف ایران داشته است و با گروه های آیینه، صهبای کهن، سپهر، شاهو، نوای مخالف، خان هشتم و پارسا همکاری داشته است. آلبوم های خان هشتم، شهان آسمانی و سرخانه با صدای او به بازار عرضه شده است. رامین بحیرایی در سال ۸۶ موفق به اخذ مقام اول آواز در جشنواره موسیقی فجر شد.

آرش لطفی متولد سال ۱۳۶۰ نوازنده تنبک و دف است. او تنبک را نزد بهمن رجبی و فربد یدالهی آموخته است و همچنین در سازهای ملودیک از محضر مسعود شعاری، ارشد طهماسبی، علی اکبر شکارچی و علی نوربخش بهره برده است. آرش لطفی کنسرت های متعددی داخلی و بین المللی با نوازندگان مختلف به اجرا گذاشته و آلبوم “از این گوشه تا اون گوشه” نیز با همکاری او به بازار عرضه شده است. لطفی در گروه های خان هشتم و صهبای کهن عضویت داشته است.

سجاد پورقناد متولد سال ۱۳۶۰ نوازنده تار و سه تار، خواننده آواز اپراتیک، مدیر هنری گروه صهبای کهن و سردبیر ژورنال موسیقی گفتگوی هارمونیک است. پورقناد نوازندگی سه تار را نزد مسعود شعاری آموخته است و در دروس دیگر موسیقی از محضر حسین دهلوی، هوشنگ کامکار، منوچهر صهبایی، کیوان میرهادی، شاپور رحیمی و علی نوربخش بهره برده است. عمده فعالیت پورقناد در حوزه نویسندگی در اینترنت است ولی مطالبی از او در روزنامه ها منتشر میشود. او در سال ۷۸ گروه صهبا را با انحلال گروه قبلی اش، آریا، تاسیس کرد. پورقناد دبیری جشنواره سایتها و وبلاگهای موسیقی و همکاری در آلبوم بهار را باور کن و اپرای مولانا را در کارنامه خود دارد.

محمدعلی کشانی متولد سال ۱۳۶۱ نوازنده کمانچه، ویولون و سه تار است. وی کمانچه را نزد اردشیر کامکار، داوود گنجه ای، هادی منتظری، شروین مهاجر و سه تار را نزد آبتین منصوری، مسعود شعاری، امیر نصرالله، محمدرضا لطفی و داریوش طلایی و ویولون را نزد مسعود حسن خانی آموخته است. وی مدتی کارشناس موسیقی برنامه رادیو اینترنتی ایران صدا تارهای عشق بوده و نیز در گروه های کوبان و صهبای کهن به فعالیت پرداخته است.

علی نجفی ملکی متولد سال ۱۳۶۲ نوازنده نی و سرپرست گروه صهبای کهن و نویسنده موسیقی است. وی از محضر محمد موسوی و حسن ناهید در زمینه نوازندگی نی استفاده کرده است. نجفی جزو نویسندگان ثابت ژورنال گفتگوی هارمونیک بوده و مطالبی در باب نقد موسیقی و همچنین آموزش موسیقی دارد. نجفی از سال ۸۶ سرپرستی گروه صهبای کهن را به عهده دارد. آلبومهای بهار را باور کن، اپرای مولانا، خان هشتم و به یاد استاد فرامرز پایور همکاری داشته است.

سعید رحیمی
متولد سال ۱۳۶۲ نوازنده و سازنده سنتور است. او سنتور را نزد سعید ثابت و اردوان کامکار آموخته است. وی در سال ۷۶ موفق به کسب مقام اول در جشنواره موسیقی شهرداری تهران شده است. رحیمی در گروه های خان هشتم و صهبای کهن به همنوازی پرداخته است.

پیام بحیرایی
متولد سال ۱۳۶۳ نوازنده سه تار و عود است. او سه تار را نزد مسعود شعاری فراگرفته و در سال ۱۳۸۰ مقام اول جشنواره موسیقی فجر را در زمینه ساز سه تار کسب کرده است. وی در گروه های آریا، خان هشتم و صهبای کهن به همنوازی پرداخته است.

علیرضا دریایی متولد سال ۱۳۶۸ نوازنده کمانچه و ویولون است. او ویولون را نزد شاملو کاربند و کمانچه را نزد اردشیر کامکار فرا گرفته است. دریایی در گروه هایی چون:خورشید، همنوازان حصار، سیمرغ، نوای مخالف، خان هشتم، آبیدر، صهبای کهن و … همکاری داشته است و آلبوم های خان هشتم و سیمرغ با همنوازی او به بازار عرضه شده است.

حمیدرضا آفریده متولد سال ۱۳۶۹ نوازنده کمانچه و قیچک است. او نوازندگی کمانچه را در محضر شهرام صارمی، احسان ذبیحی فر، هادی منتظری و اردشیر کامکار آموخته است. وی غیر از نوازندگی کمانچه و قیچک، آهنگسازی تئاتر حریم، فیلم مستند خاطره نی آوران را در کارنامه خود دارد. آفریده در گروه های سپندار، عشیران، طیفور، گاتها، یسنا، مهربانی، صهبای کهن و نقش به عنوان نوازنده همکاری داشته است.

این کنسرت در تاریخ دوم و سوم آذر ماه، ساعت ۱۸ در تالار جلیل شهناز خانه هنرمندان به اجرا در می آید. علاقمندان میتوانند از طریق نشر ویستار (۸۸۸۲۱۲۷۶) و ققنوس (۲۲۷۲۸۰۰۷) اقدام به تهیه بلیط کنند.

2 دیدگاه

  • اسماعیل بحرایی
    ارسال شده در آذر ۳, ۱۳۹۰ در ۱۰:۲۰ ق.ظ

    امیدوارم مثل همیشه موفق باشید دوستان

  • ارسال شده در بهمن ۱۸, ۱۳۹۰ در ۱۲:۱۳ ب.ظ

    مطالب خیلی کم بود

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

پیرگلو: نسبت به گذشته افت داشتیم

در آن زمان من هم ماندم و به هر حال یک سری مسائل خانوادگی هم بود، برادرم فوت شده بود و دختراشان را باید نگه می داشتم، مادرم هم که سرطان گرفته بودند و فوت کردند، این شد که فعلا دیگر ماندگار شدم.

ویژگی‌های رابطه‌ی موسیقی و برآمدن دولت-ملت مدرن در ایران (VI)

این گواه کوتاه نشان می‌دهد پیش از تولد دولت-ملت مدرن هم تصوری از یک فرهنگ موسیقایی که بتوان آن را «موسیقی ایرانی» خواند در مراکز اصلی شهری، یعنی تجمع‌گاه‌های قدرت و ثروت، وجود داشت. با یک جستجوی سردستی نیز دست‌کم تا میانه‌ی دوره‌ی قاجار می‌توان پیشینه‌ی چنین مفهومی را عقب برد. برخلاف نمونه‌های اروپایی در ایران این زبان موسیقایی نه تنها ممنوع (۲۵) یا گمشده نبود بلکه حمایت‌شده و رسمی هم بود. موسیقی دستگاهی افزون بر تمایز بسیار روشن از موسیقی اروپایی، به قدر کافی از همتایانش، یعنی حوزه‌های موسیقایی عربی و ترکی نیز فاصله گرفته بود.

از روزهای گذشته…

فرانز اشمل، نوازنده ای که اجرای قطعات کلاسیک با سازدهنی را معنا بخشید

فرانز اشمل، نوازنده ای که اجرای قطعات کلاسیک با سازدهنی را معنا بخشید

نام فرانز اشمل (Franz Chmel) به منزله انقلابی در نوازندگی سازدهنی است و هنرش متعلق به آن دسته از نوازندگان است که اجرای موسیقی کلاسیک با این ساز را باور داشته و دارند. او با شکستن متدهای قراردادی، تکنیک بدیعی خلق کرد و امکان نواختن مشکل ترین قطعاتی را که حتی غیرممکن به نظر می رسید، فراهم نمود. چیره دستی او در نواختن این ساز به استعداد ذاتی اش برنمی گردد، بلکه نتیجه سالها سخت کوشی، ممارست و تجربه اوست.
دسته بندی و زمان بندی: ادراک متر (XIII)

دسته بندی و زمان بندی: ادراک متر (XIII)

گودوی بیشتر به «اشیا» موسیقیایی و چگونگی درک آنها تاکید دارد و به صورت واضحی توضیحات خود را به بعد متریک یا ریتمیک مرتبط نمی کند. توضیح مشخص تری از سوی تاد مطرح گشته است که «تئوری “sensory-motor” ریتم، ادراک زمان و القای بیت» را به صورت زیر شرح داده است:
شکوری: ساعت های طولانی تمرین می کردم

شکوری: ساعت های طولانی تمرین می کردم

نوشته که پیش رو دارید گفتگویی است با شهره شکوری آهنگساز و مدرس و نوازنده‌ پیانو، این گفتگو در برنامه نیستان در شبکه فرهنگ انجام شده است. شهره شکوری هم اکنون در انگلیس زندگی می کند و به آهنگسازی، نوازندگی و تدریس پیانو می پردازد.
پاسخی بر نقد حافظ ناظری

پاسخی بر نقد حافظ ناظری

با فاصله کمی از انتشار مطلبی که به بررسی فعالیت های هنری “حافظ ناظری” و “بهرام تاج آبادی” پرداخته بودم، مطلبی در سایت دیگر (موسیقی ما) منتشر شد که به بررسی قسمتی از نوشته نگارنده میپرداخت که مربوط به “حافظ ناظری” بود. این نوع پاسخ ها در چند ساله اخیر بسیار باب شده است؛ نوعی مقالات که به سرعت از طرف طرفداران یک هنرمند در پاسخ به نقدهای (درست یا غلط ) نوشته شده، منتشر میشود. حتی در این اواخر هم دیگر حتی ژست بی طرفی گرفته نمیشود و علنا نویسنده خود را به عنوان “هواداران” آن هنرمند معرفی میکند. البته پاسخ بنده به این نوشته ها، بدون در نظر گرفتن این واقعیت است که طرف مقابل، صرفا “هوای” هنرمند مطبوعش را دارد یا به دنبال حقیقت است و در واقع به این ضرب المثل عمل میشود که “نگو که میگوید، ببین چه میگوید!”
نکاتی درباره محدودیت های تکنیکی تار (II)

نکاتی درباره محدودیت های تکنیکی تار (II)

وسعت مورد استفاده روی هر سیم تار: اگر تار را به صورت معمول یعنی دو اکتاو و نیم بدانیم (تارهای سه اکتاو هم کم و بیش ساخته میشوند ولی بسیار کمتر تعداد ترند نسبت به تارهای عادی یک و نیم اکتاو)، در سیم دو، کل سیم مورد استفاده قرار میگیرد، در سیم سل یک چهارم آخر سیم (در صورتی که کوک سل داشته باشد از نت سل ۴ به بالا) کمتر مورد استفاده قرار میگیرد و در سیم بم، دو سوم سیم (یعنی با فرض دو کوک شدن سیم، از نت سی بمل ۳ به بالا) کمتر مورد استفاده قرار میگیرد.
چشمه ای جوشیده از اعماق (IV)

چشمه ای جوشیده از اعماق (IV)

۴٫ تمپو تغییری در این سبک ندارد. ریتم نیز (در صورت وجود) بسیار ساده و پراز عناصر تکرار شونده است. از این رو به نظر می رسد مهمترین ویژگی این سبک سادگی فرمی و محتوایی آن باشد: آنچه که در سادگی صدای یک ناقوس وجود دارد. شیوه ابداعی پارت متأثر از صدای ناقوس است و هارمونیک های ناقوس یا زنگ، نقش مهمی در این سبک ایفا می کنند. گذشته از اینکه ناقوس برای پارت منبع الهامی مهم بوده، خصوصیات ویژه آن بواسطه شکل، هارمونیکها و شیوش منحصر بفردش بسیار مورد توجه او بوده است.
سعیدی: هیچ آدمی تکرار نمی شود

سعیدی: هیچ آدمی تکرار نمی شود

شما ببینید آقای عبادی که سه تار می‌زدند، آدم منقلب می شود. این بنا به آن تجربه و آن کار دراز مدتی است که او انجام داده است. شاگردان من اکثراً خوب هستند یعنی اگر من شاگردی را می دیدم که کار نمی‌کرده رد کرده‌ام، یعنی شاگردی که پیش من کار کرده است واقعاً خوب بوده است. من شاگردان خیلی خوبی الآن تربیت کرده‌ام که در جاهای مختلف در حال تدریس هستند در آموزشگاه‌های مختلف در هنرستان ها، خودم در هنرستان پسران یکی از پسرهایم {شاگردان پسر} را گذاشته ام، (یعنی شاگردانم، پسرهایم را، بچه‌های موسیقی را می گویم فرزندان هنری‌ام هستند!) در هنرستان دخترها هم در کنار خودم هستند.
نقد تئوری پردازیِ داریوش طلایی (VI)

نقد تئوری پردازیِ داریوش طلایی (VI)

در اجراهای دیگر مانند ردیف آوازی محمود کریمی به شور بم هم اشاره می شود که «درآمد خارا » نام دارد. اما اگر اینجا هم «تجزیه» کنیم، می بینیم که ارزش صدا هادر شور بم، کمتر از صدا های اصلی در فاصله فا تا دو است.
گاه های گمشده (IX)

گاه های گمشده (IX)

هم چنین در مقام راست اعراب یک مدولاسیون مرسوم، رجعت به «سیکاه» (از نت می ربع پرده کم، یا می کرن) است. یعنی سیکاه بر درجه سوم مقام راست و یا مقام یکاه قرار می گیرد. در اجناس موسیقی اعراب، سیکاه به صورت یک تریکورد با فواصل جـ + ط است که بر روی نت ربعی بسته می شود. با توجه به خصوصیات سه گاه و سیکاه، شباهت این دو غیرقابل انکار است.
خواهران خلاق کره ای

خواهران خلاق کره ای

خلاق و خلاقیت واژگانی جذاب برای همه ما هستند اما آیا تلفیق فرمهای مختلف هنری همچون موسیقی کلاسیک با موسیقی دی جی و یا الهام گرفتن از علم اکولوژی برای خلق یک تریو را میتوان خلاقیت نامید؟ پاسخ این سوال و اینکه هنرمندان و نوازندگان تا چه حد مجاز به قالب شکنی هستند خود مقاله ای جدا میطلبد.