گروه Fats Waller And His Rhythm در طی سالهای 43-1934 پس از بستن قرارداد با شرکت ویکتوری بیش از 150 صفحه ضبط کردند که باید به آن آثار سولوی پیانو و ارگ والر و چند اثر با گروههای مشهور را اضافه کنیم.

اجراها و صفحه های گروه The Rhythm، با موسیقی دانهای برجسته ای که با خوانندگان مشهور و متعدد همراهی میکردند و چاشنی هایی از شوخی های نیش دار و کنایه آمیزی که رو به مخاطبین گفته میشد، انقلابی به پا کرد.

My Very Good Friend The Milkman

والر با ترانه هایی چون Im Gonna Sit Right Down And Write Myself A Letter، When Somebody Thinks Youre Wonderful ، My Very Good Friend The Milkman و Your Feets Too Big موفقیت بی نظیری پیدا کرد و پس از موفقیت ترانه های عاشقانه ای چون Two Sleepy People و Then Ill Be Tired Of You و ضبط تعدادی از ساخته های خودش مانند Honeysuckle Rose و The Joint Is Jumpin، در سال 1935 در اولین فیلم از سه فیلم سینمایی خود Hooray For Love ظاهر شد.

در سال 38 او باز هم در یک تور اروپا اما این بار به عنوان یک ستاره بزرگ، به اجرای آثار خود پرداخت. والر در شهرهای متعددی کنسرت داشت، در پالادیوم لندن برنامه اجرا کرد و برنامه اش در الکساندرا پالاس از پدیده جدید، تلویزیون، پخش شد.

والر همچنین اولین و شاید تنها موزیسین جازی است که با ارگ کلیسای نوتردام پاریس موسیقی نواخته است. او در سال بعد به انگلستان و اسکاتلند برگشت و با بازگشت به آمریکا، به اتفاق چند گروه، در یک تور شرکت کرد و در اوایل دهه 40، قبل از اینکه مجددا به کار سولو بپردازد، با گروه بزرگ خودش برنامه اجرا میکرد.

در دهه 1940، برنامه تور آمریکای والر مفصل تر شد و او با کار در یک موزیکال دیگر به نام Early To Bed به برادوی بازگشت. والر در 1943 با بازیگر و رقصنده بی نظیر Bojangles Robinson همراه شد و به اتفاق در فیلم Stormy Weather شرکت کردند و ترانه Aint Misbehavin را مجددا در آن اجرا کردند. کار ضبط موسیقی ادامه داشت و والر به خوردن و نوشیدن بی حساب ادامه میداد.

سالهای پر از جر و بحث های بیهوده بر سر مسایل خانوادگی، خوش گذرانی های بی حد و حساب و بدون شک سرخوردگی از اینکه او را آنطور که میخواسته به عنوان یک هنرمند جدی نگرفته اند موجب شد تا والر به سرعت سلامتی خود را از دست بدهد. در نهایت پس از اینکه در یک اجرای اختصاصی در تالار زنگبار هالیوود، به سختی بیمار شد، تصمیم گرفت با قطار سریع السیر سان تافه به نیویورک بازگردد اما این سفر هرگز برای او به پایان نرسید و هنگام توقف قطار در ایستگاه کانزاس سیتی ، در اثر ذات الریه درگذشت.

به نظر میرسد که اصولا کار به عنوان یک هنرمند جدی در سرشت و سرنوشت فتس والر نبوده است اما او با وجود عدم موفقیت تنها برنامه جدی خود در کارنگی هال Carnegie Hall، موفق شد تا یکی از موثرترین افراد بر روی نسلهای متعددی از نوازندگان پیانو باشد،از جمله کنت بیسی Count Basie (که کارآموز فتس بود)، تدی ویلسون Teddy Wilson، آرت تاتومArt Tatum و دیو بروبک Dave Brubeck و عده بیشمار دیگر باشد و این تاثیر، از طرف تمام علاقمندان و دست اندرکاران موسیقی عمیقا مورد قدردانی قرار گرفته است.