اپرای آیدا (II)

اپرای آیدا در کشورهای آمریکای لاتین و آمریکای جنوبی (۱۸۷۳)، ایالات متحده (۱۸۷۳،۱۸۸۶، ۱۹۴۹)، آلمان (۱۸۷۴)، اسپانیا (۱۸۷۴)، اتریش (۱۸۷۴)، مجارستان (۱۸۷۵)، لهستان (۱۸۷۵)، فرانسه (۱۸۷۶)، روسیه (۱۸۷۵)، پراگ (۱۸۷۵)، انگلستان (۱۸۷۶)، موناکو (۱۸۷۷)، استرالیا (۱۸۷۷)، سوئد (۱۸۸۰) و برزیل (۱۸۸۶) نیز اجرا شد.

در تمرین های اجرای سال ۱۸۸۶ در شهر ریو دو ژنیرو، در برزیل، بازیگران ایتالیایی، پیوسته، با رهبر محلی و بی کفایت خود درگیری داشتند. تماشاچیان حتی کار رهبرهای جایگزین را نیز نپسندیدند و به آنها راضی نشدند.

آرتورو توسکانینی در آن زمان ۱۹ سال داشت و نوازنده ویلونسل و همچنین دستیار مدیر کر بود که به ناچار قانع شد که رهبری اجرا را بر عهده بگیرد؛ توسکانینی کل اپرا را از حفظ رهبری کرد که بسیار هم موفقیت آمیز بود و آغازی شد برای موفقیت های بعدی او.

اپرای آیدا بار دیگر به رهبری توسکانینی اجرا شد. اما این اجرا که به صورت کنسرت بود در سال ۱۹۴۹ و در نیویورک صورت گرفت و به دلیل طولانی بودن آن، ابتدا، در شبکه ان بی سی در دو نوبت پخش شد و سپس به صوت نوار ویدئویی در اختیار علاقه مندان به این اثر قرار گرفت.

audio file قسمتی از اپرای آیدا را بشنوید

اپرای آیدا هنوز هم یکی از آثار اصلی رپرتوار استاندارد اپرا است و اپرای شماره سیزدهم لیست اپراهای پر اجرا در سراسر دنیاست. تا سال ۲۰۰۷، تنها اپرای متروپلیتن، هزار و صد بار این اثر را اجرا نموده است. بدین ترتیب، آیدا پس از لا بوهم دومین اپرایی است که در متروپلیتن بیشترین اجرا را داشته است.

زمان دقیق رخ دادن ماجرای اپرا به طور دقیق مشخص نشده است و نمی توان زمانی را بهتر از مصر باستان برایش در نظر گرفت. مریت تلاش زیادی کرد تا در نخستین اجرا، صحنه و لباس ها را اصیل از آب در آورد. با توجه به سبک های هنری پایدار در تاریخ سه هزار ساله مصر باستان، لازم نیست که برای اجرای یک اپرا به دنبال بازه زمانی خاصی از این تاریخ گسترده بگردیم.

خلاصه اپرای آیدا

آیدا یک شاهزاده اتیوپیایی است که اسیر و به مصر آورده شده است. رادامس، فرمانده ارتش فرعون بر سر دو راهیِ عشقش به آیدا و وفاداری به فرعون مانده است. داستان با عشق یک طرفه آمنریس، دختر فرعون به رادامس، پیچیده تر نیز می گردد. از طرفی آیدا نیز پنهانی عاشق رادامس است. جنگ با اتیوپی غیر قابل اجتناب است و رادامس هم مشتاق است تا فرماندهی آن را بر عهده گیرد تا هم خوش خدمتی کرده باشد و هم به عشقش برسد.

audio file قسمتی از اپرای آیدا را بشنوید

رادامس پیروز از میدان جنگ به کشورش باز می گردد و طبق گفته شاه مصر پاداش او هر آنچه که بخواهد است. رادامس هم تقاضا می کند که تمامی اسیران را آزاد کنند که این خواسته اگرچه با مخالفت مصریان روبرو می شود اما نهایتا صورت می پذیرد. سپس پادشاه مصر رادامس را جانشین خود معرفی می کند و او را به همسری دخترش که اکنون از عشق آیدا به رادامس آگاه است، بر می گزیند.

رادامس به آیدا اطمینان می دهد که با او ازدواج می کند اما زمانی که مسیر امن برای فرار را به او می گوید، پدر آیدا نیز که اسیر جنگی بود اما هویت خود را فاش نکرده بود، ناگهان از پشت سنگی بیرون می آید و خود را معرفی می کند. رادامس احساس می کند که به او توهین شده است. در همین زمان دختر پادشاه مصر به همراه کشیش از راه رسیده و رادامس را دستگیر و در دادگاه محکوم به زنده به گوری می کنند. رادامس که در زندان به سر می برد و منتظر اجرای حکم خود است ناگهان صدای آهی می شنود و می بیند که آیدا در همان زندان پنهان شده تا در کنار رادامس جان بسپارد.

چندین فیلم سینمایی با اقتباس از اپرای آیدا ساخته شده اند که مهم ترین آن ها از این قرارند: فیلمی که در سال ۱۹۳۵ و با بازی لوئیس مکسول و سوفیا لورن ساخته شد. همچنین اقتباسی سوئدی نیز از این اپرا صورت گرفته است. البته در هر دو فیلم تنها از بازی بازیگران استفاده شد و صدای ضبط شده خوانندگان بر روی فیلم قرار گرفته است. همچنین داستان اپرا و نه موسیقی آن نیز منبعی شد برای فیلمی که در سال ۱۹۹۸ توسط التون جان و تیم رایس ساخته شد.

en.wikipedia.org

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

تحقیقی درباره باربد؛ موسیقیدان دوره ساسانی (VII)

نخچیرگان به مجموع الحان سی گانه ی باربد شامل می شد. باربد آفریننده ترانه های نوروزی نیز به شمار می رود. از این ترانه ها می توان به فرخ روز، سروستان، ارغنون، لبینا اشاره کرد. آثار باربد را موسیقیدانان قرون بعدی چون شعبه، جنس، آوازه، و شاخه های مهم مقام ها توضیح و توصیف کرده اند، عبدالقادر مراغه ای در مقاصد الالحان ماهیت تاریخی و موسیقی لحن و آثار باربد را خاطرنشان نموده و آن را زمینه دوره اول تشکیل مقام ها شمرده است.

گزارشی از سخنرانی آروین صداقت کیش در سمینار «موسیقی و امر دراماتیک» (IV)

صداقت‌کیش ادامه داد: در امر دراماتیک اما این گونه نیست و درون و بیرون با هم یکی می‌شوند. اگر اجازه دهید مثالی در مورد امر هنری بزنم. کسانی که تئاتر بازی می‌کنند رابطه‌شان با متن نمایشی درونی است. یعنی نمی‌توانیم این رابطه را به درونی و بیرونی تقسیم کنیم و بگوییم این شخصیت واقعا وجود دارد و آن شخصیت فقط روی صحنه وجود دارد، همه‌شان وجود دارند. بنابراین این نظام باید با یکدیگر یکی و ادغام شده باشد. اگر به موضوع دادن پول به فروشنده به عنوان یک کنش برگردم، نمی‌توانیم بگوییم الان بیرون این نظام ارتباطی هستیم و نظام داخلی آن با نظام بیرونی‌اش متفاوت است. اگر کسی هم از بیرون به این رویداد نگاه کند فقط در حال نگاه کردن به یک کنش است و مانند موضوع داستان نیست که نتواند داخل آن شود، او هم می‌تواند وارد این کنش شود و مرزی ندارد.

از روزهای گذشته…

اشتوکهاوزن، عقل گرا و عارف (I)

اشتوکهاوزن، عقل گرا و عارف (I)

کارلهاین اشتوکهاوزن که در ۷۹ سالگی درگذشت یکی از موزیسین های آینده بین و برجسته قرن بیستم بود. اشتوکهاوزن پیوسته یک بیت شعر از ویلیام بلیک را نقل می کرد: «کسی که لذت را در لحظه در می یابد، در طلوع جاودانگی به سر می برد». اشتوکهاوزن که مانند بلیک، تصویر های ذهنی خود را دنبال می کرد؛ همانند او به راه های عجیب غریب کشانده شد. در نتیجه او احترام فرقه ای را به خود جلب کرد که پیروی از آن در بین آهنگسازان قرن بیستم منحصر به فرد است. البته باید اشاره کرد که نتیجه فعالیت های او همچنین به تمسخر این آهنگساز نیز منجر شد. شاید این جمله از راجر اسکروتن که می گوید: «اشتوکهاوزن بیشتر از اینکه امپراطوری برهنه باشد، ستی از لباس های با شکوه است که یک امپراطور کم دارد» این دید تردید آمیز درباره اشتوکهاوزن را به خوبی توضیح می دهد. این دیدگاه از دهه ۷۰ قرن بیستم در کشورهای آنگلوساکسون حاکم است.
موسیقی وزیری (II)

موسیقی وزیری (II)

من از «کارمن» و «فوست» و سایر قطعات اروپائی که احیانا وزیری‏ در ارکستر شبهای پذیرائی خود میگذارد، بدم می آید، برای اینکه گوشم عادت‏ به این سنخ آوازها ندارد. چندان شیفته قطعاتی که خودش ساخته و در میان مردم مشهور به «موسیقی اروپائی» است نیز نیستم. بعضی از آنها حقیقتا قشنگ و جذّاب و دلرباست و بعضی دیگر در سامعه من مطلوب و دلپسند نیست و این هم تقصیر استادی و مهارت وزیری نیست، بلکه نقص در گوش ماست‏ که به آهنگ‏های مخصوصی عادت کرده است زیرا علینقی خان معتقد نیست که‏ موسیقی ایران منحصر به همان آوازهائی که تاکنون پیدا شده و سامعه‏ ما بدآنها مأنوس شده است باشد، بلکه میخواهد مثل دامنه افق نامحدود و مانند موسیقی اروپا، نامحصور بوده و به عقیده او زمینه موسیقی ایران‏ برای اینکار حاضرتر است.
لقمان علی، درامر مسلمان (III)

لقمان علی، درامر مسلمان (III)

لقمان دوباره در سال ۱۹۶۱/۱۹۶۰ نقل مکان کرد و این بار در شیکاگو مستقر شد. جورج هادسون که از دوستان دوره دبستان لقمان بود نیز از حدود یک سال پیش در شیکاگو زندگی می کرد و در یک مدرسه موسیقی به کار مشغول بود. جورج هم چنین همان اواخر همکاری با سان را و ارکسترش (The Arkestra) را آغاز کرده بود. بدین ترتیب بود که ادوارد اسکنیر (لقمان علی) برای نخستین بار با سان را آشنا شد.
پروژه ساخت ویلن “کانون” (II)

پروژه ساخت ویلن “کانون” (II)

از نظر ساختارو مهندسی ابعاد و اندازه ها، نزدیک به کمال مطلوب از نقطه نظرتقسیمات طلایی می باشد، انتخاب چوبها برای صفحات زیر و رو از تعادل کیفی برخوردارهستند، فرم قوسها و منحنی های صفحات به شکلی تعبیه شده است که هیچ فشار مکانیکی (استرس) مازادی را که در تعامل با کل بدنه ساز باشد را نشان نمی دهد، دریچه های اف و مساحت آن در وضعیت تعادل بهینه برای سیستم تنفسی ساز به شمار می آید، همچنین تقارن و نحوه تراش، یکی دیگر از نشانه های قدرت سازنده ساز می باشد.
راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (III)

راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (III)

هیچ یک از موسیقیدانان بعدی، خواه اسکریابین که او را دوست داشت یا “دبوسی ” و “استراوینسکی” که آنها را متجمل و خالی از صداقت و صمیمیت تلقی می کرد، روی موسیقی راخمانینوف تاثیری نداشته اند. درست است که پرلود معروف راخمانینوف و دومین پیانو کنسرتوی او دارای جمله ها و عباراتی است که به همان اندازه کارهای چایکوفسکی تکان دهنده است اما از این دست، در آخرین پرلودها، اتود “تصویر برای پیانو”، آخرین آوازها و قطعه “نیایش مغرب”، خیلی بیشتر می توان یافت: اینها از لحاظ ساختار، شاهکارهایی هستند که ارزش آنرا دارند که از زیر دست “مندلسون” یا “شوپن” بیرون آمده باشند.
گفت و گو با لانگ لانگ، نوازنده پیانو (II)

گفت و گو با لانگ لانگ، نوازنده پیانو (II)

لانگ لانگ نوازنده جوانی است که اجراهای عمومی زیادی دارد و همین مساله هم برای دیگران نوعی مبارزه طلبی محسوب می شود. او اعتقاد دارد که هنوز مثل یک مقاله نیمه تمام است و می خواهد از هنرمندان بزرگ چیزهایی یاد بگیرد. در برلین این پیانیست در کنسرت تولد ۶۵ سالگی استادش دنیل برنبویم برنامه اجرا کرد، و در مورد اجرای اخیرش با دومینگو ابراز خوشحالی نمود و گفت قصد دارد با چچیلیا بارتولی هم برنامه ضبط کند.“کار کردن با خواننده ها برای من مهم است.”
وان موریسون، نوری در تاریکی (VIII)

وان موریسون، نوری در تاریکی (VIII)

در سال ۱۹۷۲ بعد از اجرا برای نزدیک به ۱۰ سال موریسون آغاز به اجراهای بزرگ زنده نمود. وی بر روی سن بسیار عصبی میشد و از نگاه چشم در چشم با حضار اجتناب می کرد. یک بار در مصاحبه ای درباره اجرای زنده گفت: “من با تمام وجودم آهنگی را اجرا می کنم اما گاه تاب آوردن روی سن رنج آور می شود.”
موریس راول، اسطوره امپرسیونیست (I)

موریس راول، اسطوره امپرسیونیست (I)

جوزف موریس راول آهنگساز دوره امپرسیونیزم که بیشتر برای ملودیها و سازبندی هایش معروف است، یکی از بزرگترین آهنگسازان کشور فرانسه است. بسیاری از قطعاتش برای پیانو، موسیقی مجلسی، موسیقی و ترانه و موسیقی برای ارکستر به عنوان استاندارهای جهانی موسیقی شناخته شده اند. آهنگهای پیانوی راول همچون، فواره ها (Jeux d’eau)، آینه ها (Miroirs) و (Gaspard de la Nuit) مهارت و تکنیک بالایی برای اجرا نیاز دارند و در قطعه ای برای ارکستر مثل Daphnis et Chloé از صداهای گوناگون و ترکیبی موثر از سازهای مختلف استفاده شده است. گمان می رود، راول نسبت به دیگر موسیقیدانان فرانسوی، بیشتر مورد تقدیر و شناخت قرار گرفته است.
هالی کول

هالی کول

هالی کول، خواننده کانادایی را نمیتوان از جمله هنرمندانی دانست که در دسته خاصی جای میگیرند. آوایی خش دار و اغوا کننده دارد که به طور کنایه آمیزی با طبیعت شوخ و صاف و ساده او در تضاد است و همین خصوصیات به او کمک کرده اند تا بتواند استانداردهای سنتی و کلاسیک پاپ را تغییر دهد.
امینی: انتقال نت ها کار وقت گیری است

امینی: انتقال نت ها کار وقت گیری است

قرار است یعنی این مجموعه آلبوم ۸ تایی در یک جزوه پارتیتور چاپ شود و گروه‌ها از این به بعد می‌توانند یک پارت ارکستر کامل هم داشته باشند و اگر خواستن استفاده کنند.