موسیقی نزد ایرانیان در ۱۸۸۵ میلادی (II)

موسیقی ایرانی
روزی یکی از اعضای فرهنگستان ارس (Arras) {نام شهری در فرانسه} چنین گفت: «هر بار که به تاریخ فرانسه نظر می‌افکنیم به نام‌آوری از اهالی آرتوا بر می‌خوریم». می‌توان گفت که: ‌در روزگار ما نیز، آرتواها به خاطر هنرها و خدمات و معاضدت‌هائی که در پیشبرد جنبش‌های کشورهای محل اقامت خود کرده‌اند، افتخار بزرگی برای زادگاه خود و سایر ممالک فراهم آورده‌اند.

اگر کسی تاریخ بازگو کردن خدمات و خاطرات آنها را به نسل‌های بعد، بر خود هموار نمی‌کرد، بی‌شک گذشت زمان بر تلاش و کوشش این افراد قلم فراموشی می‌کشید.

یکی از مردان لایق این سرزمین، آقای آلفرد ژان‌ باتیست لومر (Alfred Jean Babtiste Lemaire) است که به سال ۱۸۴۲ میلادی در «ارـ سوـ لاـ لیس» (Air-sur-la-lys) از توابع پادوکاله (Pas-de-calais) متولد شده است.

مسیو لومر مدت هفده سال در تهران اقامت گزیده و مقام شامخ ریاست کل موزیک نظام اعلیحـضرت پـادشاه ایران را بر عهده داشته است.

سوابق تحصیلی و خدمات مسیو لومر به شرح زیر است:
در نوامبر سال ۱۸۵۵ به کنسرواتورا موسیقی پاریس راه یافت.

به سال ۱۸۵۷ به دریافت گواهی‌نامه درجه دوم «سلفژ» (Solfçge) و نوازندگی فلوت توفیق پیدا کرد و در سال ۱۸۵۸ مجددا به دریافت گواهی‌نامه درجه دوم علم هم‌آهنگی (Harmonie) توفیق یافت.

در سال ۱۸۶۲ به کلاس «کنتر پوان و فوگ» آقای « له بورن» (Leborne) پذیرفته شد.

به سال ۱۸۶۲ داوطلبانه برای خدمت در دسته موزیک نخستین هنگ سربازان‌ زبده ‌گارد، نام‌نویسی‌کرد و در کنکور سالهای ۱۸۶۷ و ۱۸۶۴ شرکت کرد و به عنوان نیابت رهبر دسته موزیک برگزیده شد و به سال ۱۸۶۸ میلادی به ‌ایران ‌اعزام گردید.

***

درآن زمان که مسیولومر، به تهران‌ رسید، تعلیمات موسیقی‌ در این ‌کشور، درحد تعلیمات مقدماتی بود، این بدان معنا نیست که در آن عصر نوازنده ماهری در تهران یافت نمی‌شد، بلکه باید گفت که ایرانی‌ها به نیروی فطرت و تجربه موسیقی‌دان بودند ولی قواعد و اصول موسیقی، برای آنها ناشناخته بود و یا لااقل می‌توان گفت که: بسیار کم با آن آشنائی داشتند.

پیش از ورود لومر، «آقای بوسکه» (Bousquet) رئیس دسته موزیک و معاونش «آقای رویون» (Rouillon) در تهران اقامت داشته‌اند. این دونفر، عضو هیئت نظامی بودند که از طرف دولت فرانسه به ایران اعزام شده بود؛ کاری که آقایان بوسکه و رویون انجام داده بودند، عبارت بود از: ترتیب دادن یک دسته موزیک به شیوه متداول سال ۱۸۵۵ فرانسه، برای دربار سلطنتی ایران.

آقای بوسکه، ‌فقط دو سال (۱۸۵۶ و ۱۸۵۷) در تهران اقامت می‌کند و بعد از عزیمت او، آقای رویون که مرد علیل و بیماری بوده است، به عنوان رئیس دستجات موزیک دربار سلطنتی منصوب می‌شود. این مرد به سبب ناتوانی نتواسته بود که افراد خود را به یک کار جدی وادار کند، معهذا آقای رویون تنها مربی بود که تا سال ۱۸۶۷ این سمت را بر عهده داشته است.

در این هنگام که دولت ایران مصمم می‌شود جنبش جدیدی را آغازکند و می‌بیند که فعالیت‌های آزمایشی آقای بوسکه و رویون با تحرک مورد نظردولت ایران هم ‌آهنگ نیست، به سفیر خود در پاریس مأموریت می‌دهد تا با دولت فرانسه مذاکره کند و از مسئولان امر بخواهد که شخص مطلع‌تر و با تجربه‌تری را برای سر و سامان دادن به موزیک نظام ایران اعزام کنند.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

میکس و مستر به زبان ساده تحت برنامه کیوبیس (V)

دینامیک در موسیقی های قدیمی بیشتر است و در موسیقی امروز محدودتر. دینامیک کار نهایی عملی است که مهندس مستر انجام می دهد.

ریتم و ترادیسی (XIV)

رایج ترین روش واقع نمای بازنمایی موسیقایی ذخیره سازی مستقیم موج صداست. ساز و کارِ متداول ذخیره-سازی آنالوگْ نوارهای کاست و ضبط های اِل پیْ هستند. فنون متداول ذخیره سازی دیجیتالْ شکل موج را نمونه برداری کرده و سپس بازنمودی از نمونه ها را بر نوار مغناطیسی، در قالب نوریِ آنْ بر سی دی، یا در حافظه ی یک رایانه ذخیره می کند. تمامی این فن آوری ها تغییرات صدا را در یک موجِ فشار صوتی هنگام رسیدن آن به میکروفُن ضبط می کند.

از روزهای گذشته…

پل

پل

بریدج (پل) معمولا” به قسمتی از موسیقی گفته می شود که برای ایجاد کنتراست در قطعه قرار داده می شود. بسیاری از موسیقیدانان بجای اصطلاح بریدج از عباراتی مانند کانال، قسمت B و یا حتی قسمت میانی استفاده میکنند. یک بریدج کلاسیک معمولا” – و نه لزوما” – از ۸ میزان تشکیل می شود و در فرمهایی مانند AABA یا ABAC و … استفاده می شود، همچنین در برخی موارد ریدج ممکن است دوبار بکار برده شود مانند فرم ABAB. (در اینجا منظور از B قسمت بریدج از موسیقی است)
پرآرایش و رامش و خواسته (III)

پرآرایش و رامش و خواسته (III)

سابقه ی گروه نوازی در موسیقی ایرانی، با رعایت و توجه به قواعد مرسوم آن به گروه مرحوم فرامرز پایور بازمیگردد. سازبندی این گروه به استانداردی برای گروه نوازی در موسیقی ایرانی بدل شد: یک کمانچه و یک قیچک (به عنوان سازهای زهی کششی، و قیچک به عنوان قسمتی از صدای آلتوی گروه)، نی، تار، عود، سنتور، رباب و بالاخره تنبک که تکنیکی ترین ساز کوبه ای در موسیقی ایرانیست. به دلیل سابقه ی کم گروه نوازی، سازهای موسیقی ایرانی بی توجه به چنین نیازی ساخته شده اند؛ به گونه ای که با دقت در سازهای ارکستر سمفونیک درمی یابیم که در هیچ یک از سه گروه سازهای آن سازی مضرابی (به عبارت بهتر، سازی با صدای غیر ممتد) وجود ندارد و حتی پیانو نیز جزو سازهای ارکستر نیست.
گفتگو با ند رورم (IV)

گفتگو با ند رورم (IV)

امشب به کنسرت میلتون بابیت (Milton Babbitt) می روم. او ۹۰ ساله است و امروز تولد اوست. الیوت کارتر (Elliott Carter) این روزها اجراهای بیشماری دارد. او خداست، نه برای من اما برای بسیاری از مردم اینچنین است. برای کسانی که tone row می نویسند که تونال ننویسند. بنابراین هر شنونده ای در هر سنی حتی اگر هیچ آشنای با موسیقی نداشته باشد نقطه اوجی را در یک اثر می شنود.
گزارشی از دومین نشست «نقدِ نقد» (VIII)

گزارشی از دومین نشست «نقدِ نقد» (VIII)

صداقت‌کیش در ادامه گفت: عزل «وا» کردم از «واکاوی» و می‌خواهم «وا» را به آن برگردانم. گفتم «کاویدن» از نظر من در نقد چه کاری می‌کند و می‌خواهم ببینم چرا «واکاوی» یعنی دوباره به یاد آوردن، در موقعیت ما اهمیت دارد. اگر قبلا هم از طریق نوشته‌های نظری و غیره متوجه نشده بودیم، اینجا متوجه شدیم که نقد موضوعی شدیدا تاریخی و تاریخ‌مند است، هم عنوانش و هم انواع کنش‌هایی که زیر این عنوان می‌گنجد و هم مفهومی که ما از آن درک می‌کنیم و هم خود آثار و کنش‌های هنری و روابط جامعه هنری و از این قبیل. این‌ها هم تاریخ‌مندند. بنابراین ما آن «وا» را حداقل به نظر من نیاز داریم برای بازگشتن دوباره به سراغ آثار یا دوباره وارسی کردن آثار.
اولین کنگره‏ بین المللی موسیقی در تهران (I)

اولین کنگره‏ بین المللی موسیقی در تهران (I)

مطلبی که پیش رو دارید به مناسبت چهل و دومین سالگرد اولین کنگره‏ بین المللی موسیقی در تهران توسط عبد الحمید اشراق در آذر ماه ۱۳۸۲ در مجله بخارا نوشته شده است که به دلیل اهمیت این مطلب در گفتگوی هارمونیک به انتشار می رسد.
مروری بر آلبوم «لیله راست»

مروری بر آلبوم «لیله راست»

برخورد مستقیم گوش ایرانی با نغمات موسیقیِ عربی، در دوره‌ای (دهه‌های۴۰و۵۰) در کنارِ اشتهار ام‌کلثوم در ایران، در شاخه‌ی منحصربه‌فردی از موسیقی مردم‌پسند در خوانده‌های خوانندگانی چون قاسم جبلی یا داود مقامی و بعد از انقلاب بیش از همه عموماً در تلاوت قرآن بوده‌است. «لیله راست» (شبِ مقامِ راست) فرصتِ شنود و مواجهه‌ی مستقیم با اثری از موسیقی عرب را برایمان فراهم کرده‌است.
کارت صلاحیت تدریس موسیقی و معضلات و مشکلات آن

کارت صلاحیت تدریس موسیقی و معضلات و مشکلات آن

در فرودین سال جاری آزمونی برگزار شد تحت عنوان “آزمون متقاضیان اخذ کارت صلاحیت تدریس و تاسیس آموزشگاه هنری” که با شکایت و عدم رضایت بسیاری از شرکت کنندگان روبرو بود. پیش از پرداختن به شرایط و ویژگی های این آزمون، نگاهی به روند صدور کارت صلاحیت تدریس در سالهای گذشته میندازیم. برای فعالیت در آموزشگاه های رسمی موسیقی افرادی که سوابق آکادمیک موسیقی نداشته اند، میبایست از طریق آموزشگاه برای شرکت در آزمون عملی به دفتر آموزش و توسعه فعالیتهای هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی طی یک نامه کتبی معرفی میشدند.
SRV (بخش دوم)

SRV (بخش دوم)

استیو ری واگان نوازنده چیره دست بلوز در زمره محبوب ترین نوازندگان گیتار دهه هشتاد به شمار می رود. او گیتار را با سرعت اعجاب آوری می نواخت و در اجرای جلوه های صوتی، که جیمی هنریکس از پیشگامان آن است، مهارت خاصی داشت.
انواع گیتار ۱- گیتارهای آکوستیک

انواع گیتار ۱- گیتارهای آکوستیک

گیتار از جمله سازهایی است که امروزه به طور وسیعی در انواع موسیقی – از کلاسیک گرفته تا جز و راک- به کار می رود. انواع این ساز، با طنین صداهای منحصر به خود، طیف وسیعی از علاقمندان سبکهای موسیقی را ارضا می نماید که این موضوع گیتار را پر طرفدارترین ساز معاصر نموده است.
لری کوریل و جز بین المللی

لری کوریل و جز بین المللی

لری کوریل (Larry Coryell) آمریکایی را باید یکی از نوازندگان جزی دانست که همواره بدنبال تلفیق موسیقی از فرهنگهای مختلف بوده است. وی در سال ۱۹۴۳ در تگزاس آمریکا بدنیا آمد و قبل از انتخاب گیتار چندین ساز دیگر را نیز نواخته بود از کسانیکه تاثیر عمیقی در آشنایی وی با گیتار و سبک جز داشتند میتوان به :Chet Atkins, Chuck Berry و Wes Montgomery اشاره کرد.