لری ادلر، هنرپیشه هارمونیکا (II)

لری ادلر (1914-2001)
لری ادلر (1914-2001)
لری ادلر در سال های ۱۹۳۸ و ۱۹۳۹ تورهای کنسرتی را، پیش از بازگشتن به آمریکا، در آفریقای جنوبی و استرالیا برگزار کرد (در واقع، در استرالیا بود که برای اولین بار به اجرای سولو در کنسرت کلاسیک با ارکستر سمفونیک سیدنی پرداخت). ادلر در دهه ۴۰ همراه با پاول دریپر (Paul Draper)، رقصنده، تورهایی را در ایالت های مختلف آمریکا برگزار کرد و آنها همچنین با برنامه های خود، اسباب سرگرمی سربازان آمریکایی را در آفریقا و خاور میانه فراهم آوردند.

او همچنین در کشورهای حاشیه اقیانوس آرام جنوبی و به خصوصبا جک بنی (Jack Benny) بر روی صحنه رفت و در سال ۱۹۵۱ برنامه هایی برای سربازان در کره اجرا کرد.

پس از سال ۱۹۴۷، دیدگاه ضد فاشیستی آشکار ادلر او را بخستین گزینه تفحص برای کمیته فعالیت های ضد آمریکایی (Un-American Activities Committee) تبدیل کرد. او از سال ۱۹۴۹ در بریتانیا ساکن شد. او در سال ۱۹۵۳ موسیقی متن فیلم “Genevieve” (شبح سرخ کمونیسم به این معنی بود که شرکت “Rank Organization” او را مجبور کرده بود که از حقوق خود به عنوان یک آمریکایی درباره این فیلم چشم بپوشد) را ساخت که کاندید جایزه اسکار شد.

او در آن زمان ودر سی و یک سال آینده بدون اینکه نامش فاش شود مشغول ساختن آهنگ متن فیلم های گوناگون مانند “The Hellions” (شرکت کلمبیا، ۱۹۶۱)، “The Hook ” (ام جی ام، ۱۹۶۲)، King And Country (بی اچ ای، ۱۹۶۴) و “A High Wind In Jamaica” (فاکس قرن بیستم، ۱۹۶۵) بود. تا سال ۱۹۵۲ که ادلر رومنس (Romance) از وان ویلیامز (Vaughan Williams) را برای نخستین بار در رویال آلبرت هال اجرا کرد، لندن خانه دومش شده بود (او هنوز در لیست سیاه مک کارتی بود). البته این در حالی بود که او در طول دهه ۵۰ در ایالات متحده و دیگر مکان های بین المللی حضور می یافت.

ادلر در سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵ سولیست جشنواره ادینبورگ بود. او در سال ۱۹۸۸ نوازنده میهمان کلوب بالروم نیویورک شد و همچنین نوازنده میهمانِ برنامه تولد هفتاد و پتج سالگیش در سال ۱۹۸۹ در کنسرتی با جان اگدن (John Ogden) پیانیست و با ارکستر رن (Wren Orchestra) به رهبری استنلی بلک (Stanley Black) بود که در رویال آلبرت هال برگزار شد.

Audio File قسمتی از اجرای لری ادلر را ببینید

لری در دهه نود مرتب در کلوپ جزِ ” Pizza On The Park “Pizza On The Park در لندن به اجرا می پرداخت. او در سال ۱۹۹۳ نوازنده مهمان در آلبوم “Ten Summoner’s Tales ” استینگ بود. ادلر در سال ۱۹۹۴ همراه با استینگ آلبوم ” The Glory Of Gershwin ” را به مناسبت هشتاد سالگیش ضبط کرد (این آلبوم همچنین به معرفی هنرمندانی مانند میت لوف Meat Loaf، کیت بوش Kate Bush، پیتر گابریل Peter Gabriel و شینید اوکانر Sinead O’Connor پرداخت). ادلر سپس به اجرا در کافه جز و کافه رویال پرداخت که بلیطشان از قبل نایاب شده بود.

او همچنین در سال ۱۹۹۴ آخرین تور خود را به نام ” A Living Legend—The Final Tour” در ژاپن، استرالیا و نیوزیلند اجرا نمود. او در سال ۱۹۹۸ اجرای سری برنامه های سده لری ادلر (Larry Adler’s Century) را از شبکه دوی رادیوی بی بی سی بر عهده داشت و در سال ۲۰۰۱ نیز در حالیکه با بیماری گریبان گیر بود به جان تونر (John Tavener) سفارش داد که قطعه ی جدیدی برایش بنویسد.

ادلر زندگینامه خود که در دو جلد نوشته بود را به جای گذاشته است که هر خط از آن درست مانند خودش هیجان انگیز و رو راست است: الزاما اینطور نیست (It Ain’t Necessarily So) که در سال ۱۹۸۵ و من و دهان بزرگم (Me And My Big Mouth) که در سال ۱۹۹۴ چاپ شد. ادلر تا آخرین روزهای زندگیش خبرنگار نشریات ِ ” Private Eye”، “The Spectator”، و “New Statesman” بود. ادلر در زمینه های سیاسی و غیر سیاسی نیز در نشریات قلم می زد و خوراک شناس برجسته Harper’s & Queen نیز بود.

لری ادلر در ششم آگوست ۲۰۰۱ در ۸۷ سالگی و در بیمارستان سنت تامس در لندن درگذشت.

naxos.com

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مسئولیت هوشنگ ظریف بودن!

درباره جایگاه هوشنگ ظریف نیاز به هیچ مقدمه ای نیست. به قدری منش و شخصیت او در میان اهالی موسیقی شناخته شده است که تنها نامش به خودی خود سمبل و الگوی جوانان است. «هوشنگ ظریف شدن» رویای بسیاری از جوانانی است که به دنیای حرفه ای موسیقی وارد می‌شوند و عموما با این حسرت بازنشسته.

تکروی بااستقامت! (IV)

قطعاتی مثل: به زندان، در قفس، زرد ملیجه، رنگ ناز و ضربی هایی مثل «اکبرآباد رفته بودی…»، «اتل متل توتوله» و حتی بسیاری از قطعات نوحه خوانی و سینه زنی که بین مردم تهران قدیم، شناخته شده بود. این ایده او بسیار مورد توجه کامبیز روشن روان، آهنگساز مطرح زمان ما قرار گرفت و او این تلاش و ایده رجبی را تحسین کرد.

از روزهای گذشته…

سایه روشن تاریخ موسیقی ما (XIII)

سایه روشن تاریخ موسیقی ما (XIII)

از همه‌ی اینها مبهم‌تر و ناگشوده‌تر مطالعات تاریخی مربوط به گونه‌های مختلف موسیقی مردم‌پسند یا عامیانه‌ در ایران است، به‌ویژه نمونه‌های ترکیبی با موسیقی غربی که اصطلاحا «پاپ» نامیده می‌شود. چند دلیل می‌توان برای این موضوع ذکر کرد که به گمان ما مهم‌ترینشان حساسیت شدید ایدئولوژیک حکومتی نسبت به این گونه‌های موسیقایی است (دست‌کم تا اواسط دهه‌ی ۱۳۷۰) که باعث می‌شود در مراکز رسمی کمتر کار پژوهشی‌ای بتوان در مورد آن انجام داد. دیگری موضوع دخالت زیباشناسی در نوشتن تاریخ هنر و تقابل هنر نخبگان و توده است.
رساله ای از خواجه نصیر الدین طوسی در علم موسیقی (III)

رساله ای از خواجه نصیر الدین طوسی در علم موسیقی (III)

طنین: عبارت است از بعد میان دو صوت مانند دو – ر یا بعد میان فا-سل در تدوین زیر ابعاد سابق الذکر نموده شده است (توجه کنید به عکس پایین صفحه و نوشته های زیر هر فاصله)
رحمتی: وزیری سالهای زیادی از عمرش را در انزوا می گذارند

رحمتی: وزیری سالهای زیادی از عمرش را در انزوا می گذارند

دلیل این انتخاب، تاثیر شگرفی است که حضور وزیری به مثابه یک موسیقیدان موسیقی کلاسیک بر پیکره ی موسیقی ایرانی اواخر پادشاهی قاجار گذاشته و فصل تازه ی پر گفتگویی را به وجود آورده است. مناقشات موجود بر سر تاثیرات جدی و بنیادین حضور این موسیقیدان در موسیقی ایرانی از بدو ورود در این عرصه تا به امروز وجود دارد، که با فرونشستن غبار حاصل از حب و بغض های تاریخی، نیازمند کاووش های جدی و فراوان است. با مطالعه ای که اینجانب بر روی یادداشت های پراکنده و مصاحبه های مختلف موجود در این زمینه داشتم، به این نتیجه رسیدم که مخاطب، با مطالعه ی این یادداشت ها و مصاحبه ها نهایتا نمی تواند به یک تصویر شفاف و روشن از شخصیت موزیکال وزیری و همچنین عملکرد او به عنوان یک مدیر آکادمیک موسیقی رسیده، و موضع صریح و مشخصی در قبال او اتخاذ کند.
نگاهی اجمالی به شیوه‌ی کار واروژان (IV)

نگاهی اجمالی به شیوه‌ی کار واروژان (IV)

غیر از یک نفر از تنظیم‌کننده‌های جوان که پاسخ برخی از پرسش‌های ذهنی من را داشت و اتفاقاً چون ارتباط خوبی با یکی از آهنگ‌سازان پیشکسوت و هم‌زمان با واروژان دارد، پیشنهاد کرد که برای رسیدن به بهترین اطلاعات باید به آهنگ‌سازان پیشکسوت و هم‌دوره‌ی واروژان مراجعه کنم؛ ولی چون مطمئن بودم در این شماره‌ی ماهنامه‌ی هنر موسیقی حتماً همکاران نویسنده سراغ استادانی چون «ناصر چشم‌آذر» خواهند رفت و ممکن است مطلب من دچار معضل دوباره‌کاری و موازی‌کاری با مطلب نویسنده‌ای دیگر شود، از این کار پرهیز کردم.
نامجو از نگاه منتقدان (I)

نامجو از نگاه منتقدان (I)

نقد آلبوم ترنج برنامه سیزدهمین نقد نغمه بود که به همت سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران در خانه هنرمندان به اجرا گذاشته شد. این برنامه در حالی برگزار میشد که ساعتی پیش از شروع جلسه، سالن، جایی برای نشستن نداشت و البته این اتفاق را با توجه به شهرت و جنجالی که صاحب این اثر آفریده، میشد پیش بینی کرد. این برنامه نقد نغمه بدون شک، شلوغ ترین و بی نظم ترین این سلسله جلسات بود. روز یکشنبه ۱۹ اسفند در تالار فریدون ناصری خانه هنرمندان بسیاری از منتقدان بیرون سالن ماندند و فقط صندلی های تالار مملو از طرفداران محسن نامجو بود.
عقاید کلنل وزیری در مورد موسیقی ایرانی

عقاید کلنل وزیری در مورد موسیقی ایرانی

نوشته ای که پیش رو دارید در زمان حیات کلنل علینقی وزیری درباره زندگی، آثار و عقاید ایشان در مجله «هنر و مردم» در اردیبهشت ماه ۱۳۵۳ نوشته شده است که بخشی از آن مطلب که مربوط به عقاید کلنل وزیری در مورد موسیقی ایرانی، شاگردانش هست به اضافه سروده ای از حسینعلی ملاح درباره او را می خوانید.
موسیقی و شعر در «گرگیعان و گرگیعان» (VII)

موسیقی و شعر در «گرگیعان و گرگیعان» (VII)

آیین هوربابایی در نوش آباد در شب های سیزدهم، چهاردهم و به ویژه پانزدهم ماه رمضان توسط کودکان انجام می شود و شعرهایی مشابه آیین هوم بابا در درگر مناطق کاشان همچون آران و بیدگل خوانده می شود. تا حدود سی سال پیش گاهی به جای این شعرها، سوره شمس توسط سر دسته خوانده می شد و اعضای گروه حرف آخر هر آیه (ها) را ۳ بار تکرار می کردند:
سور سایه ها

سور سایه ها

معبد پیکره هاى چوبى آفرینش ذهنى خلاق و دیگر اندیش است که با شجاعت «تقدس مى شکند». از لحاظ چیدمان اجرا شاید این نخستین بار است که یکى از سازهاى کوبه اى ایرانى (تمبک) در کنار آواى انسان، آن هم به صورت یک مجموعه چند صدایى و با هدف ارائه موسیقى، بدون نیاز به استفاده از هر گونه ساز یا صداى دیگرى، قرار گرفته است.
گزارش جلسه سوم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (VII)

گزارش جلسه سوم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (VII)

آخرین موضوعی که در این جلسه مورد بررسی قرار گرفت «نگرگاه و راستای دید» بود که قبلا هم اشاره شده بود قابل آموزش نظری نیست و باید در جریان کار عملی آموخته شود. به همین منظور بخش‌هایی از نوشتار «سهند سلطان‌دوست» با عنوان «از خلاف آمِد عادت بطلب کام…» در مورد تنظیم کرال «علی قمصری» از «مرغ سحر» «مرتضی نی داوود» خوانده و کل آن تنظیم هم از نسخه‌ی منتشر شده در «وبلاگ اختصاصی همایون شجریان» پخش شد:
گفتمان موسیقی ایرانی در فضای عامیانگی (IX)

گفتمان موسیقی ایرانی در فضای عامیانگی (IX)

در گفتمان علمی و غیر عامیانه قبل از شروع هر رساله ای اول از آنچه تا به حال رفته و فکر شده و نوشته شده و وضعیت دقیق پیشرفت در مقطع زمانی نوشتن آن رساله گزارش داده می شود، تا روشن شود که نوشته جدید تا چه اندازه به وضعیت موجود چیزی اضافه یا تغییری پیشنهاد می کند؛ از سوی دیگر مؤلفین در مقدمه مدعی هستند که: «تئورهایی که در قرن حاضر برای موسیقی ایرانی نوشته شده اند بیشتر به مبانی نظری موسیقی اروپایی توجه کرده اند تا به پیشینه طولانی مباحث نظری در موسیقی ایرانی – عربی- ترکی» از این رو مؤلفان «احساس ضرورت» نموده اند به تالیف «یک تئوری موسیقی ایرانی… که از دل همین موسیقی برآمده باشد.»