درگذشت روجیرو ریچی

روجیرو ریچی (2012-1918)
روجیرو ریچی (2012-1918)
روجیرو ریچی، ویولنیست ویرتوز، روز یکشنبه در نود و چهار سالگی در منزلش در پام اسپیرینگ در کالیفرنیا درگذشت. ریچی نخستین مخاطبانش را در ده سالگی و با نواختن بی عیب و نقص مندلسون بدست آورد. او بعدها به موزیسینی کارکشته تبدیل شد که گستره کارهایش از بندبازی های قرن نوزدهی کاپریس های پاگانینی تا نخستین اجراهای آثار معاصر را در بر می گرفت.

ریچی در ۲۴ جولای ۱۹۱۸ در سان فرانسیسکو به دنیا آمد. پدرش از ایتالیا مهاجرت کرده بود و در کلورادو کارگر معدن بود. مادرش در ایالات متحده به دنیا آمده بود.

ریچی در سان فرانسیسکو بزرگ شد. پدرش یک مهاجر ایتالیایی و ترومبونیست آماتور بود که اصرار داشت که هر هفت فرزندش نواختن سازی را بیاموزند.

ریچی دوست داشت که پیانیست شود اما پدر و مادرش برنامه های دیگری برای او داشتند!

ریچی در مصاحبه ای با نیویورک تایمز در سال ۱۹۷۶ گفته بود که «پدر و مادرم همیشه به من ویولن هدیه می دادند. صبح که از خواب بیدار میشدم، می دیدم که یک ویولن دیگر در اتاقم گذاشته اند. یک بار ۵ ویلن زیر تخت خوابم پیدا کردم!»

ریچی در ۶ سالگی زیر نظر لوئیس پرسینجر (Louis Persinger) که همچنین مشغول آموزش به یک نابغه دیگر در همسایگیشان یعنی یهودی منوهین بود، به فراگیری ویولن پرداخت.

ریچی می گفت که «اگر به خاطر منوهین نبود، من الآن اینجا نبودم. او ۴ سال از من بزرگتر بود و باعث شد که همه به نابغه ها فکر کنند. اما باور کنید که هر جا نابغه ای را دیدید، می توانید پدر یا مادر بلند پروازی را نیز در پشت صحنه پیدا کنید.»

ریچی نخستین اجرای خود را در سال ۱۹۲۸ در سان فرانسیسکو و با نواختن کنسرتو ویلن در می مینور به انجام رساند و پس از آن نیز به اجرای تور های کنسرت در نیویورک و اروپا پرداخت. پس از اینکه ریچی در سال ۱۹۲۹ به اجرای مندلسون در منهتن پرداخت، منتقدان زبان به تحسین وی گشودند.

الین داونز (Olin Downes) در تایمز نوشته بود که «تا کنون چند مرد جوان را دیده ایم که این پاساژها را سریع و صحیح نواخته و توجه زیادی را در رسانه ها به خود جلب کرده اند اما پس از مدت کوتاهی ناپدید شده اند. اما دلایل محکمی برای این باور وجود دارند که آهنگ و استعدادی که دیشب شنیدیم، در زمینه های قوت فیزیکی و لحن شاعرانه به پختگی خواهند رسید زیرا ذوق، احساسات و درک شگفت انگیزی از تناسب، ویژگی های منحصر به فرد اجرای دیشب بودند.»

این مقاله به توصیف ریچی در ۹ سالگی می پردازد، در حالیکه او در زمان این اجرا ۱۱ ساله بود. اما برنامه گذاران او را دو سال کوچکتر معرفی کردند تا او را نابغه تر نشان دهند! البته تنها بدین وسیله نبود که هویت او دستکاری شده بود.

پدر و مادرش در ابتدا نام او را وودرا ویلسون ریچ (Woodrow Wilson Rich) گذاشته بودند اما بعدا نامی برای او بر گزیدند که بیشتر ایتالیایی به نظر می رسید و برای یک موزیسین نابغه مناسب بود. هرچند او را همیشه راجر صدا می کردند. همانطور که ریچی به نوجوانی نزدیک میشد، برخی از منتقدان معتقد بودند که استعداد او در تکنیک در حال پیشی گرفتن از توانایی تفسیر او است.

ریچی دو بار ازدواج کرد که هر دو ازدواج او به طلاق منجر شد.

پسرش می گوید که «حتی تا دهه ۵۰ و ۶۰ نیز در گذرنامه اش نوشته شده بود، وودرا ویلسن ریچ مشهور به روجیرو ریچی!؛ …ریچی هیچ گاه دوست نداشت که خودش را تعریف کند. او همیشه می گفت متخصص کسی است که دیگر انواع موسیقی را بدتر اجرا می کند».

2 دیدگاه

  • ناشناس
    ارسال شده در مرداد ۲۲, ۱۳۹۱ در ۱۲:۰۵ ق.ظ

    be nazar khoub in ghesmat tarjomeh nashodeh:ریچی هیچ گاه دوست نداشت که خودش را تعریف کند

    ,:::متخصص کسی است که دیگر انواع موسیقی را بدتر اجرا می کند

  • محبوبه
    ارسال شده در مرداد ۲۳, ۱۳۹۱ در ۸:۲۷ ق.ظ

    منظور این است که ریچی هیچ گاه دوست نداشت که خودش را در قالب واژه ها تعریف کند و مثلا به خودش بگوید متخصص پاگانینی. همانطور که خودش هم اشاره کرده می توان نتیجه گرفت که منظورش این است که اگر به او بگویند متخصص پاگانینی، این حرف به این معنیست که او قطعات دیگران را بد یا به قول خودش «بدتر» می نوازد. در صورتی که به اعتقاد او [و شاید خیلی های دیگر] اینگونه نبوده است.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نگاهی به غلبه موسیقی پاپ بر موسیقی کلاسیک در کنسرت «ارکستر سازهای ملیِ» جدید

به یاد می آورم پس از اولین کنسرت ارکستر سمفونیک تهران با عنوان جدید «ارکستر سمفونیک ملی ایران»، غوغایی در جامعه موسیقی به پا شده بود و طرفداران طرح علی رهبری (که تعطیلی ارکستر ملی و ادغام آن با ارکستر سمفونیک تهران و تغییر نام این ارکستر بود) و فرهاد فخرالدینی (که خواستار تشکیل ارکستری مجزا از ارکستر سمفونیک تهران به مانند سالهای گذشته با عنوان ارکستر ملی بود) در مقابل هم صف کشی کرده بودند؛ در نهایت برنده این بحث رهبر سابق ارکستر ملی فرهاد فخرالدینی بود و به سرعت طی برگزاری جلسه ای، ارکستر ملی تقریبا با همان ترتیب سابق شکل گرفت البته با این تفاوت که قرار شد با دعوت از رهبران میهمان، وضعیت تک بعدی ارکستر ملی که به شدت تحت تاثیر موسیقی سبک ارکسترال ایرانی بود تعدیل یابد. *

پویان آزاده: قصد ضبط «چهارگاه برای پیانو و ارکستر» را دارم

در اولین روز برگزاری جشنواره موسیقی فجر، ارکستر ملی به رهبری فریدون شهبازیان، اثری از حسین دهلوی را به روی صحنه برد که بر اساس قطعه ای از جواد معروفی ساخته شده بود. این قطعه که برای یک پیانو و ارکستر با نام «چهارگاه برای پیانو و ارکستر» تنظیم شده بود، با تکنوازی پیانوی پویان آزاده به اجرا رسید. به همین بهانه امروز با پویان آزاده گفتگویی کرده ایم که می خوانید:

از روزهای گذشته…

دیبازر: امروز مدیریت تخصصی است

دیبازر: امروز مدیریت تخصصی است

به هر حال این وضعیت یک دوره گذار از یک شکل سنی به شکل معاصر است و در جهان معاصر، کشورهای دیگر هم در حال فعالیت هستند و توقف ندارند. رسیدن به نسبتی بین آنچه که داشتیم و آنچه می خواهیم و آنچه که در حال حاضر وجود دارد و امکانات بالقوه و اینکه چطور می خواهیم آن را بالفعل کنیم به نظرم زمان می برد.
شیوه داوری در دومین جشنواره موسیقی شمسه

شیوه داوری در دومین جشنواره موسیقی شمسه

جشنواره شمسه به همت شهرداری تهران در بخشهای مختلف هنری فرخوان خود را منتشر کرده است؛ این دومین جشنواره شمسه است که سال گذشته اولین تجربه اجرایی خود را به روی صحنه برد. امروز شیوه داوری این جشنواره را روی سایت می بینید که توسط آقای امیرآهنگ هاشمی تالیف و تدوین شده است:
نقدی بر «قطعه‌ای در ماهور» (III)

نقدی بر «قطعه‌ای در ماهور» (III)

احمد عبادی فرزند میرزا عبدالله فراهانی و هنر آموخته به روش سنت آموزشی شفاهی موسیقی دستگاهی است و با اینکه بعضی از موسیقی دانان هم دوره وی از طریق مدرسه موسیقی نظام و یا هنرستان موسیقی با خط نت آشنا شده بودند، وی آشنایی با این روش آموزش نداشت و خود نیز سه‌تار را به صورت شفاهی آموزش می داده است.
کریستوفر هاگوود: رهبر، موسیقی شناس و نوازنده کیبورد (II)

کریستوفر هاگوود: رهبر، موسیقی شناس و نوازنده کیبورد (II)

او همچنین در سال ۲۰۰۹ “The Rake’s Progress” از استراوینسکی را در سالن تیترو ریل مادرید به کارگردانی رابرت لپاژ رهبری کرد. او در اواخر سال ۲۰۱۰ و اوایل سال ۲۰۱۱ رهبری مجموعه ای از اجراهای عروسی فیگاروی موتسارت در خانه اپرای زوریخ را به عهده داشت. در تاریخ یک سپتامبر ۲۰۰۶، ریچار اگار (Richard Egarr) نوازنده هارپسیکورد به عنوان مدیر موسیقی آکادمی موسیقی باستانی جایگزین هاگوود شد و هاگوود به عنوان مدیر افتخاری آکادمی معرفی شد.
انیو موریکونه – ۱

انیو موریکونه – ۱

در سال ۱۹۶۴، همکاری مشهور او با سرجیو لئونه و برناردو برتولوچی (Bernardo Bertolucci) آغاز شد. او برای لئونه موسیقی “به خاطر یک مشت دلار” را ساخت که با تعدادی وسترن دیگر ادامه پیدا کرد. در سال ۱۹۶۸ او بیشتر به آهنگسازی فیلم پرداخت و در یک سال، بیست موسیقی متن ساخت.
از مجله موسیقی تا ماهنامه رودکی (IV)

از مجله موسیقی تا ماهنامه رودکی (IV)

مقاله‌ای با امضای‌ “ماهان‌” عنوان «اندیشه‌ها» را بر پیشانی دارد و حاوی حرف‌ها و نظراتی است پراکنده دربارهء مسائل روز مربوط به موسیقی و جامعهء موسیقی ایران. در نیمهء دوّم این شماره، دو مقاله نیز دربارهء موسیقی و فرهنگ جهانی آمده است: یکی با عنوان«توسعه و بسط رقص، »از فرخ شادان و دیگری با عنوان «گوته و موسیقیدان‌های عصر او»از دکتر محمود اعتماد. دو صفحه حاوی نقدهای سردستی طنزآمیز دربارهء رفتارها و گفتارهای‌ دست‌اندرکاران موسیقی، بخش مقالات مجله را به پایان می‌برد. در بخش‌ جداگانه‌ای از همین شماره با عنوان‌ “تصنیف‌های روز”، یک آهنگ روز غربی، گل کوچک (Le Petit fleur) آمده است و چهار ترانهء تازه از ویگن، دلکش، مرضیه‌ و پروین. آهنگ ترانه‌ها با خط زیبائی‌”نت‌”شده است تا استفاده از آن‌ها برای‌ هنرجویان و آشنایان با موسیقی، آسان‌تر باشد.
رولاندو ویلازون (II)

رولاندو ویلازون (II)

علاوه بر کنسرتهای مشهور این سولیست بزرگ آواز، رولاندو ویلازون به عنوان رهبر ارکستر بر روی سن در بسیاری از کشورها برنامه داشته است، اجراهای مهمی در تالار باربیکن لندن، تاتر الیسس در پاریس و بسیاری سالنهای دیگر. در کنسرتهایش در نیو یورک، میامی، ونکوور، توکیو، تولس، مونته کارلو، مسکو، خیابان پترزبورگ، پراگ، زوریخ، روم، آتن، استانبول، مونته کارلو و کوپنهاگن. در سال ۲۰۰۷ رولاندو نقش آلمانی خود را در دیچترلیبه (Dichterliebe) به خوبی به نمایش گذاشت، او این برنامه را به همراه دانیل بارنبویم (Daniel Barenboim) ایفا کرد، موفقیت وی در خانه اپرای برلین، سالهای بعد نیز تکرار شد.
سیجی اُزاوا، رهبر افسانه ای ژاپن

سیجی اُزاوا، رهبر افسانه ای ژاپن

سیجی اُزاوا (Seiji Ozawa) متولد ۱ سبتامبر ۱۹۳۵ در فنیتین سابق – شنیانگ (Shenyang) کنونی است. ازاوا رهبر ژاپنی ارکستر است که تحصیل موسیقی را از سن بسیار پائین آغاز کرد و از هنرستان موسیقی توهو در توکیو با بالاترین نمره در آهنگسازی و رهبری فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۵۹ جایزه اول مسابقات رهبران ارکستر را در بسانکون-فرانسه، دریافت کرد. چالرز مونش (Charles Munch) رهبر ارکستر سمفونیک بوستن، او را به پیوستن به کانون موسیقی تانگلوود (Tanglewood) دعوت کرد، در آنجا جایزه کوتسویتزکی (Koussevitzky) را به عنوان درخشانترین رهبر محصل در سال ۱۹۶۰ دریافت کرد.
ال سیستما، مدلی موسیقی و اجتماعی متولد ونزوئلا (VII)

ال سیستما، مدلی موسیقی و اجتماعی متولد ونزوئلا (VII)

گُفری در کتابی با عنوان اِل سیستما: سازماندهی جوانان ونزوئلایی (El Sistema : Orchastrating Venezuela’s Youth) تحقیقاتش را در مورد این برنامه آموزشی در ونزوئلا شرح می دهد و اظهار می نماید که این برنامه “کودکان بسیار محروم را فراموش کرده است”. گُفری همچنین در این کتاب پروژه اِل سیستما را زیر سوال می برد: ” من نوازنده های زیادی از اِل سیستما را ملاقات کردم که معتقد بودند که این برنامه کودکان آسیب پذیر را هدف قرار نمی دهد […] به نظر آنها اکثر کودکانِ اِل سیستما از طبقه متوسط جامعه هستند”.
کنسرت در فرهنگسراها از سر گرفته شد

کنسرت در فرهنگسراها از سر گرفته شد

مطلبی که می خوانید، گزارشی است نوشته آرش نصیری که درباره کنسرت گروه همایون به سرپرستی مهران مهرنیا نوشته شده است: کنسرت گروه همایون به سرپرستی مهران مهرنیا و خوانندگی امیر اثنی عشری ۲۱ آبان ماه در حالی در فرهنگسرای اندیشه برگزار شد که گروه طی ماههای اخیر با مشکلات خاص و پیچیده ای برای اجرا روبرو شده بود. همزمان با لغو متعدد کنسرت های موسیقی ایرانی، کنسرت گروه همایون که قرار بود ۱۸ و ۱۹ آبان در تالار اندیشه حوزه هنری برگزار شود، طی ابلاغی غیر رسمی و شفاهی از سوی حوزه هنری و بدون ذکر هیچ دلیلی لغو گردید و سرپرست گروه که همه مسیرهای قانونی را طی کرده بود، برای برگزاری کنسرت مسیر دیگری را در پیش گرفت که به فرهنگسرای اندیشه ختم شد. بعد از مدتها این اولین بار بود که مسئولین قانون نانوشته ممنوعیت کنسرت فرهنگسراها را زیر پا می گذاشتند!