جشنواره سایتها و وبلاگهای موسیقی و افق های پیش رو

امروز کمتر کسی پیدا می شود که نداند، اینترنت چه خدماتی را به جامعه بشری عرضه کرده است و در کنار این خدمات چه تاثیراتی مثبتی بر زمینه های ظاهرا بی ارتباطی مثل ترافیک تا محیط زیست دارد. هر ساله در نشست های متعددی در کشورمان، این موارد شمرده می شود ولی پس از پایان نشستها هیچ تغییر محسوسی روی نمی دهد.

هنوز هم بسیاری از سازمان ها و ادارات بزرگ یا فاقد سایت هستند یا سایتی کارآمد ندارند و همچنان سرعت اینترنت در ایران با استانداردهای جهانی فاصله ای نجومی دارد.

اما آمارها از دسترسی ایرانیان به اینترنت چه می گویند؟
آمارهای مختلفی در چند ماه اخیر منتشر شده که بعضی استفاده ۳۶ و بعضی ۲۴ میلیون نفر در ایران را از اینترنت ثبت کرده اند.

هرچند آمارهای متناقضی از تعداد کاربران اینترنت در ایران منتشر شده و این تلورانس بزرگ ۱۲ میلیونی، کار را برای بررسی کارشناسان آمار سخت کرده است ولی حتی همین تلورانس آماری هم برای جامعه موسیقی ایران که جدی ترین سایتهای مربوط به موسیقی کلاسیک آن به طور میانگین، به ندرت بازدید کننده روزانه ۴ هزار نفری دارند، نشان می دهد که در همگانی کردن این فناوری، هنوز به اول راه هم نرسیده ایم.

هنوز بخش بسیار کوچکی از جامعه ما، مشغول پیگیری حتی نیمه حرفه ای مسائل موسیقی هستند و از همین جامعه کوچک هم هنوز بخش کوچک تری با مشهورترین پایگاه های اطلاع رسانی موسیقی آشنایند.

باز از میان این عده، جامعه کوچکتری از اجتماع اهل موسیقی وجود دارد که این پایگاه ها را می شناسند و بعضی هم دست به قلم دارند و گاهی مطالبی می نویسند که در این میان هم عده معدودی هستند که تفاوت سایت و وبلاگ را می دانند و از آنها در راستای کاربری اصلی شان استفاده می کنند.

از این تعداد نیز تعداد کمتری در لیست شرکت کنندگان این دوره جشنواره سایت ها و وبلاگهای موسیقی شرکت کرده اند که مجموعا حدود ۵۵ اثر تایید شده را در بر می گیرد.

امسال بر خلاف سال گذشته که آثار زیادی در شاخه های خبر و عکس داشتیم، به حدی در این دو شاخه آثار کم بود که به ناچار این دو شاخه امسال از شرکت در مسابقه باز ماندند ولی از طرف دیگر میزان مقالات ارسالی رشد داشته است.

شاید انتظار فرستاده شدن مطالب بیشتر یا بالاتر رفتن بازدید سایتها برای شرایط فعلی دسترسی به اینترنت در ایران کمی ایده آلیستی باشد چراکه به گواه آمارهای موجود، هنوز ۸۴% کسانی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند از سرویس دایال آپ استفاده می کنند.

شیوه طراحی سایت ها و امکانات آنها رو به گسترش و پیشرفت است و از طرفی هرچه می گذرد، استفاده بهتر از امکانات جدید بیشتر وابسته به وجود سرعت بالای اینترنت می شود و متاسفانه در حال حاضر تنها نزدیک به شانزده درصد از کل بینندگان ایرانی سایتها، امکان استفاده از اینترنت پر سرعت دارند.

این واقعیت غم انگیز در عصری که میانگین سرعت اینترنت در جهان حدود ۶ مگ در ثانیه است در ایران جریان دارد و همین کندی سرعت باعث می شود بسیاری از کاربران تنها برای اموری که انجام دادنشان به صورت اجباری از طریق اینترنت امکان پذیر است از این ابزار استفاده کنند چه برسد به اینکه کاربر دایال آپ در زمان اشغال بودن تلفن به خواندن یک مطلب تحلیلی آن هم با نمونه های صوتی و تصویری بپردازد.

این واقعیت غم انگیز را نباید فراموش نکنیم که ایران اگر ۶ کشور پس از خود را پشت سر بگذارد، کندترین اینترنت جهان را خواهد داشت!

شاید با مرور این آمارها با خود بگویید که چه دلیلی دارد در اوضاع کنونی دسترسی به اینترنت در ایران، یک جشنواره تخصصی موسیقی هم در اینترنت داشته باشیم؟ اعتقاد ما بر این است که نه تنها این کمبود ها نباید انگیزه ما را در ادامه دادن این مسیر کم کند، بلکه باید عزم ما را قوی تر کند تا موجب ترقی وضعیت کنونی شویم. شهری که تنها یک مدرسه دارد، مدرسه سازی در آن ضروری تر است تا شهری که چند هزار مدرسه دارد.

اگر به فهرست سل هر روز سر بزنید، متوجه می شوید که امروز هم با تمام مشکلات و کمبودهای مادی و معنوی در زمینه موسیقی، هر روز به طور میانگین ۲۵ تا ۳۰ خبر، گزارش، نقد و مقاله موسیقی منتشر می شود.

تقریبا هیچ کنسرتی نیست که خبر برگزاری آن روی اینترنت قابل دیدن نباشد و این فعالیت ها سال به سال رو به گسترش است، سه سال پیش فقط در روزهای برگزاری جشنواره های موسیقی مثل فجر شاهد تولید این حجم نوشته موسیقایی بودیم ولی امروز در شرایط عالی این حجم تولید نوشته دیده می شود.

این کمیت ماه به ماه رشد دارد ولی متاسفانه کیفیت رشد چندانی نداشته و به عقیده بسیاری از اهل فن، در قیاس با رشد کمیت، نه تنها پیشرفتی نداشته بلکه افول هم داشته است.

امیدواریم جشنواره سایت ها و بلاگ های موسیقی بتواند با استمرار خود در سالهای آینده، در افزایش کیفیت تولیدات سایت ها و وبلاگ ها تأثیر مثبتی به جای گذارد و انگیزه ای برای پیشرفت کیفی آثار نوشتاری را به جامعه وب نگاران فارسی زبان موسیقی بدهد.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

گزارشی از نشست خبری دومین جشنواره موسیقی دانشگاهی «صبا»

نشست خبری دومین جشنواره موسیقی دانشگاهی «صبا» روز چهارشنبه بیست و دوم آبان در پردیس باغ ملی دانشگاه هنر تهران برگزار شد. در این نشست با حضور پوریا رمضانیان (دبیر جشنواره)، محمد هادی مجیدی (دبیر اجرایی جشنواره)، محمدرضا آزاده فر (معاون پژوهشی دانشگاه)، محمدرضا تفضلی (مشاور هنری جشنواره)، سیاوش مهرآیین (سرپرست تیم طراحی گرافیک) و پردیس نیک بخش (روابط عمومی جشنواره) برگزار شد.

جان کیج و ذن بودیسم (III)

او به زودی خود را مستغرق میان دنیای سریالیسم شوئنبرگ و نئوکلاسیسیسم «استراوینسکی» پیدا کرد و عمیق ترین تآثیرات را از کلاس های آهنگسازی «هنری کاول» پذیرفت. در ۱۹۳۴ به بهترین شاگرد کلاس شوئنبرگ بدل شد. یک بار شوئنبرگ در باره ی او گفت: او برای من نه تنها بهترین شاگردِ آهنگسازی که افتخارِ کشفِ یک نبوغ است.

از روزهای گذشته…

بیاییم قراری خودآگاه بگذاریم!

بیاییم قراری خودآگاه بگذاریم!

همانطور که میدانید ما برای بیان کیفیت صدا همواره از کلمات زیر و بم استفاده میکنیم که در فارسی کلمه زیر معنی پائین و بم که مخفف بام است، معنی بالا می دهد! میبینید که این، کاملا مغایر با کابرد این دو کلمه در موسیقی است؛ یعنی: ما به صدای بالا، زیر و به صدای پایین بم میگوییم. بصورت کل، جمله اخیر بی معنی و بلاتکلیف مینماید لذا ما برای حل این نقیصه بطور ناخودآگاه قرار گذاشته ایم که دو اصطلاح زیر و بم را با هم و بالا و پائین را با هم بکار میبریم تا اشتباهی رخ ندهد. با این وجود…
پهلوگرفته بر ساحل اقیانوس موسیقی ایران (III)

پهلوگرفته بر ساحل اقیانوس موسیقی ایران (III)

علت خاصی ندارد. همان‌گونه که گفتم از سال ۲۰۰۰ به بعد بیشتر برای سازهای زهی قطعه ساخته‌ام. یکی از دلایلش این است که سازهای زهی به‌راحتی می‌توانند ربع پرده‌های موسیقی ایران را بنوازند؛ اما برای سازهای بادی مخصوصاً سازهای بادی اروپایی این مساله خیلی مشکل است. به‌طور مثال در موسیقی ایرانی توسط نوازندگان تعزیه با یکسری تمحیداتی که روی ترومپت انجام می‌دهند می‌توانند به‌راحتی ربع پرده‌ها را بنوازند. ولی موسیقیدان‌های اروپایی یا آمریکایی نمی‌توانند ربع پرده‌ها را بنوازند. برای همین مجبور هستیم ترومپت را عوض کنیم و یا آن را تغییر بدهیم؛ همان کاری که من کردم. یک پیستون به آن اضافه کنیم که بتواند ربع پرده‌ها را هم بنوازد. درباره سازهای بادی اروپا هم این مساله هست هرچند برخی از این سازها قادر به نواختن ربع پرده‌ها هستند اما برخی مثل ابوا نمی‌توانند ربع پرده بنوازند. برای اینکه سیستم فرانسوی این ساز تماماً با کلید است و قادر نیست ربع پرده بزند مگر اینکه ابوای وینی باشد که برخی سوراخ‌های آن با دست گرفته می‌شود و نوازنده‌ها می‌توانند ربع پرده با آن بزنند و یا ابوای باروک که اگر کسی بخواهد می‌تواند با آن ربع پرده بنوازد.
این آب‌های اهلیِ وحشت… (I)

این آب‌های اهلیِ وحشت… (I)

شاید در تاریخ موسیقی کلاسیک غرب،‌ آثار متعددی ریشه در یک کابوس داشته باشند یا خالق‌شان در تصویر یک کابوس، آن اثر را تصنیف کرده باشد و به هر دلیل ما امروز از شأن نزول آن اثر بی‌خبر باشیم. از سوی دیگر چه بسا آثاری که بدون تأکید بر خواست و هدف خالق اثر،‌ شنوندگان و منتقدان، تأویل‌هایی کابوس‌محور از آن اثر داشته‌ یا دارند. اما در این میان،‌ چند اثر شناخته‌شده نیز وجود دارد که به بهانه‌های مختلف بطور مستقیم به موضوع کابوس مرتبط‌اند که در این یادداشت به چند مورد شاخص از آنها اشاره خواهم کرد. اما قبل از آن لازم است تا دو پیش‌فرض مهم این بحث را بازگو کنم:
داستان دیدار بتهوون و لیست

داستان دیدار بتهوون و لیست

هر چند بتهوون در اواخر عمر خود قدرت شنوایی خود را تقریبا” بطور کامل از دست داده بود اما می گویند پس از آنکه در سیزدهم آوریل سال ۱۸۲۳ فرانتس لیست (Franz Liszt) کنسرت بسیار جذابی با پیانو اجرا کرد، بتهوون ۵۳ ساله که در آن زمان در محل کنسرت حضور داشت بر پیشانی این نوجوان ۱۲ ساله بوسه ای می زند و از نوازندگی فوق العاده او تشکر می کند.
انتشار اولین کتابشناسی توصیفی موسیقی ایران (I)

انتشار اولین کتابشناسی توصیفی موسیقی ایران (I)

خرداد ماه امسال آخرین اثر با ارزش علیرضا میرعلینقی منتشر شد؛ “کتابشناسی و مقاله شناسی توصیفی موسیقی ایران”، جلد اولش بدون تبلیغات و سر و صدای خاصی به بازار آمد و به سرعت کم یاب شد. همانطور که در مقدمه کتاب هم آمده، شماره اول کتابشناسی موسیقی که امروز به بازار کتاب راه پیدا کرده در واقع باید سال ۱۳۶۹ منتشر میشد، ولی این نوشته ها تا امروز به دلایلی که بر همه پیگیران این عرصه واضح است به انتشار نرسید.
عبدی: به امپرسیونیسم علاقمندم

عبدی: به امپرسیونیسم علاقمندم

من در اکراین زندگی می کنم و آنجا با ارکستری در ارتباط هستم و سالها از نزدیک کار کرده ام، طبیعی است که به خاطر ارتباط زیاد و نزدیکم با آنها و کیفیت کار استاندارد و عالی آنها، با این ارکستر و رهبر همکاری زیادی دارم.
سامان ضرابی: نواختن قطعات در کنار ردیف سنتور لازم است

سامان ضرابی: نواختن قطعات در کنار ردیف سنتور لازم است

اول من قصد انتشار سی دی این کار را نداشتم و میخواستم روی نت نویسی پنج، شش سال متمرکز باشم و بعد سی دی آن را ضبط کنم. برای ضبط آن فعلا عجله نداشتم ولی وقتی نتها را برای انتشار پیش آقای موسوی در ماهور بردم ایشان به من گفتند که بهتر است کتاب و سی دی با هم منتشر شوند تا کار رسمی تر پیش برود، من هم قبول کردم. بعدا فکر کردم حالا که این قطعه در کنار ردیف به هنرجویان تدریس میشود و خیلی لازم نیست آنالیز نتی دقیقی داشته باشند و درس اصلی نیست، اشکالی ندارد که از گوش هم کمک بگیرند و مسئله ای نیست که ۲۰ درصد هم گوشی بزنند تا گوششان هم تقویت شود و کمی خشک بودن اجرای نت آنها تلطیف شود.
محمدرضا امیرقاسمی «شبی برای پیانوی ایرانی» را به روی صحنه می برد

محمدرضا امیرقاسمی «شبی برای پیانوی ایرانی» را به روی صحنه می برد

کنسرت گروه موسیقی برف با عنوان «شبی برای پیانوی ایرانی» در تاریخ جمعه ۱۰ اسفند ساعت ۲۰ در سالن خلیج فارس فرهنگسرای نیاوران روی صحنه خواهد رفت. سرپرست و تکنواز پیانوی گروه برف محمدرضا امیرقاسمی و خواننده این کنسرت علی امیرقاسمی و اجرای تمبک با سحاب تربتی می باشد. در این برنامه علاوه بر اجرای آثار اساتید بزرگ پیانوی ایرانی نظیر جواد معروفی و مرتضی محجوبی، از چند نوازنده پیانوی دوره قاجار مانند اساتید محمود مفخم (مفخم الممالک) و مشیرهمایون شهردار هم قطعاتی اجرا خواهد شد. اجرای آثاری کمیاب و خاص از پیانو نوازیِ دوره ی قاجار و عصر مشروطه اولین بار است که در یک کنسرت اتفاق می افتد.
آنها برای بردن من می آیند

آنها برای بردن من می آیند

ترانه نوآورانه یا novelty record اصطلاحی است که برای موسیقی همراه با نوآوری در اجرا و استفاده خلاقانه از فنون صدابرداری، به طوری که این نوآوری به یک روش محبوب اجرا و ضبط بدل شود، به کار میرود. در طی سالیان، ترانه هایی نوآورانه اجرا و ضبط شده اند که عجیب ترین و موفق ترین آنها، اثری از ناپلئون چهاردهم Napoleon XIV به نام : “They’re Coming to Take Me Away, Ha-Haaa!” (آنها برای بردن من می آیند، ها هااا) است.
اپرای ایالتی وین

اپرای ایالتی وین

اپرای ایالتی وین – اشتاتزوپر- واقع در شهر وین اتریش، یکی از مهم ترین اپراهای اروپا و دنیاست و تا سال ۱۹۲۰ کاخ اپرای وین نامیده می شده است. مالر (Gustav Mahler) یکی از برجسته ترین رهبرانی است که دراپرای وین فعالیت کرده است. وی در مدت زمان تصدی مقام رهبری٬ نسل جدیدی از خوانندگان همچون Selma Kurz ,Anna Bahr-Mildenburg و Leo Slezak را تعلیم داده و طراح صحنه جدیدی را استخدام کرد که او صحنه پردازی مدرن مشابه با سبک Jugendstil را جایگزین دکوراسیون قدیمی و پر زرق و برق صحنه نمود.