جشنواره سایتها و وبلاگهای موسیقی و افق های پیش رو

امروز کمتر کسی پیدا می شود که نداند، اینترنت چه خدماتی را به جامعه بشری عرضه کرده است و در کنار این خدمات چه تاثیراتی مثبتی بر زمینه های ظاهرا بی ارتباطی مثل ترافیک تا محیط زیست دارد. هر ساله در نشست های متعددی در کشورمان، این موارد شمرده می شود ولی پس از پایان نشستها هیچ تغییر محسوسی روی نمی دهد.

هنوز هم بسیاری از سازمان ها و ادارات بزرگ یا فاقد سایت هستند یا سایتی کارآمد ندارند و همچنان سرعت اینترنت در ایران با استانداردهای جهانی فاصله ای نجومی دارد.

اما آمارها از دسترسی ایرانیان به اینترنت چه می گویند؟
آمارهای مختلفی در چند ماه اخیر منتشر شده که بعضی استفاده ۳۶ و بعضی ۲۴ میلیون نفر در ایران را از اینترنت ثبت کرده اند.

هرچند آمارهای متناقضی از تعداد کاربران اینترنت در ایران منتشر شده و این تلورانس بزرگ ۱۲ میلیونی، کار را برای بررسی کارشناسان آمار سخت کرده است ولی حتی همین تلورانس آماری هم برای جامعه موسیقی ایران که جدی ترین سایتهای مربوط به موسیقی کلاسیک آن به طور میانگین، به ندرت بازدید کننده روزانه ۴ هزار نفری دارند، نشان می دهد که در همگانی کردن این فناوری، هنوز به اول راه هم نرسیده ایم.

هنوز بخش بسیار کوچکی از جامعه ما، مشغول پیگیری حتی نیمه حرفه ای مسائل موسیقی هستند و از همین جامعه کوچک هم هنوز بخش کوچک تری با مشهورترین پایگاه های اطلاع رسانی موسیقی آشنایند.

باز از میان این عده، جامعه کوچکتری از اجتماع اهل موسیقی وجود دارد که این پایگاه ها را می شناسند و بعضی هم دست به قلم دارند و گاهی مطالبی می نویسند که در این میان هم عده معدودی هستند که تفاوت سایت و وبلاگ را می دانند و از آنها در راستای کاربری اصلی شان استفاده می کنند.

از این تعداد نیز تعداد کمتری در لیست شرکت کنندگان این دوره جشنواره سایت ها و وبلاگهای موسیقی شرکت کرده اند که مجموعا حدود ۵۵ اثر تایید شده را در بر می گیرد.

امسال بر خلاف سال گذشته که آثار زیادی در شاخه های خبر و عکس داشتیم، به حدی در این دو شاخه آثار کم بود که به ناچار این دو شاخه امسال از شرکت در مسابقه باز ماندند ولی از طرف دیگر میزان مقالات ارسالی رشد داشته است.

شاید انتظار فرستاده شدن مطالب بیشتر یا بالاتر رفتن بازدید سایتها برای شرایط فعلی دسترسی به اینترنت در ایران کمی ایده آلیستی باشد چراکه به گواه آمارهای موجود، هنوز ۸۴% کسانی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند از سرویس دایال آپ استفاده می کنند.

شیوه طراحی سایت ها و امکانات آنها رو به گسترش و پیشرفت است و از طرفی هرچه می گذرد، استفاده بهتر از امکانات جدید بیشتر وابسته به وجود سرعت بالای اینترنت می شود و متاسفانه در حال حاضر تنها نزدیک به شانزده درصد از کل بینندگان ایرانی سایتها، امکان استفاده از اینترنت پر سرعت دارند.

این واقعیت غم انگیز در عصری که میانگین سرعت اینترنت در جهان حدود ۶ مگ در ثانیه است در ایران جریان دارد و همین کندی سرعت باعث می شود بسیاری از کاربران تنها برای اموری که انجام دادنشان به صورت اجباری از طریق اینترنت امکان پذیر است از این ابزار استفاده کنند چه برسد به اینکه کاربر دایال آپ در زمان اشغال بودن تلفن به خواندن یک مطلب تحلیلی آن هم با نمونه های صوتی و تصویری بپردازد.

این واقعیت غم انگیز را نباید فراموش نکنیم که ایران اگر ۶ کشور پس از خود را پشت سر بگذارد، کندترین اینترنت جهان را خواهد داشت!

شاید با مرور این آمارها با خود بگویید که چه دلیلی دارد در اوضاع کنونی دسترسی به اینترنت در ایران، یک جشنواره تخصصی موسیقی هم در اینترنت داشته باشیم؟ اعتقاد ما بر این است که نه تنها این کمبود ها نباید انگیزه ما را در ادامه دادن این مسیر کم کند، بلکه باید عزم ما را قوی تر کند تا موجب ترقی وضعیت کنونی شویم. شهری که تنها یک مدرسه دارد، مدرسه سازی در آن ضروری تر است تا شهری که چند هزار مدرسه دارد.

اگر به فهرست سل هر روز سر بزنید، متوجه می شوید که امروز هم با تمام مشکلات و کمبودهای مادی و معنوی در زمینه موسیقی، هر روز به طور میانگین ۲۵ تا ۳۰ خبر، گزارش، نقد و مقاله موسیقی منتشر می شود.

تقریبا هیچ کنسرتی نیست که خبر برگزاری آن روی اینترنت قابل دیدن نباشد و این فعالیت ها سال به سال رو به گسترش است، سه سال پیش فقط در روزهای برگزاری جشنواره های موسیقی مثل فجر شاهد تولید این حجم نوشته موسیقایی بودیم ولی امروز در شرایط عالی این حجم تولید نوشته دیده می شود.

این کمیت ماه به ماه رشد دارد ولی متاسفانه کیفیت رشد چندانی نداشته و به عقیده بسیاری از اهل فن، در قیاس با رشد کمیت، نه تنها پیشرفتی نداشته بلکه افول هم داشته است.

امیدواریم جشنواره سایت ها و بلاگ های موسیقی بتواند با استمرار خود در سالهای آینده، در افزایش کیفیت تولیدات سایت ها و وبلاگ ها تأثیر مثبتی به جای گذارد و انگیزه ای برای پیشرفت کیفی آثار نوشتاری را به جامعه وب نگاران فارسی زبان موسیقی بدهد.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نقد آرای محمدرضا درویشی (I)

از اواخر دهه‌ی شصت، ناظر و پیگیرِ اتفاقات و جریان‌های فکریِ هنر در ایران بوده‌ام. به‌نظر می‌رسد، اغلبِ کسانی که حرفی نو در حوزه‌ی نظر و اندیشه‌ی هنر در ایران داشته‌اند، آن را از اندیشمندان علوم انسانی اخذ کرده‌اند و ترجمه و برگردانش را در حیطه‌ی هنر، بسط و نشر داده‌اند. البته هنرمندان صاحب‌فکر و اندیشه هم در هنرِ ایران دیده می‌شوند، ولی انگشت‌شمارند.

شناخت کالبد گوشه‌ها (IX)

حقیقت یافتن یکی از دو سوی این متناقض‌نما دیگر بستگی به مولف و کارش ندارد بلکه بیشتر مربوط به واکنش جامعه‌ی موسیقی است و آن کسانی که کتاب را می‌خوانند و به کار می‌بندند. احتمالا آگاه بودن بر این نکته که تحلیل ردیف به عنوان نوعی دستور زبان چه کاستی‌هایی دارد یا می‌تواند به بار آورد، همان کاستی‌ها را به نقطه‌ی قوتی در دگرگونی تلقی ما از دامنه‌ی خلاقیت در موسیقی دستگاهی تبدیل خواهد کرد، حتا اگر شده با مطرح کردن پرسش‌هایی درباره‌ی حدود تفسیر و … به بیان دیگر اگر دستاوردهای تحلیلی کتاب به عنوان یک حقیقت مسلم یا یک و تنها یک تفسیر قطعی درک شوند سوی اول روی می‌دهد و اگر به عنوان یک تفسیر خاص اما معتبر از میان بسیار تفسیرها، سوی دوم.

از روزهای گذشته…

خالقى از زبان خالقی – ۲

خالقى از زبان خالقی – ۲

در اوایل زمستان ۱۳۰۲روزی آگهی افتتاح مدرسه عالی موسیقی را در روزنامه خواندم و بی درنگ برای اسم نویسی به کوچه آقا قاسم شیروانی واقع در خیابان نادری رفتم. علی نقی خان در اطاق، پشت میز نشسته بود.
نقدی بر «چرا جسم در آواز ایران گم شد؟»

نقدی بر «چرا جسم در آواز ایران گم شد؟»

«محسن پورحسینی» از معدود خوانندگان و مدرسین آواز کلاسیک است که بعد از انقلاب به برگزاری مسترکلاسهایی در مورد آواز در ایران پرداخته است. وی در مستر کلاسهای مختلف به موضوعات متنوعی مربوط به شیوه اجرای آواز ایرانی و ارتباط آن با «فضا» پرداخته است. (۱) وی در سمیناری با عنوان «چرا جسم در آواز ایران گم شد؟» (۲) به تشریح نظرات خود درباره آواز ایرانی پرداخته است و با استدلالهایی به ویژگی های امروزی آواز اشاره داشته است. پورحسینی در این برنامه -برخلاف سخنرانی ای که در خانه هنرمندان اجرا کرده است (۳) سعی داشته از ارزش داوری بپرهیزد و تنها به شرح خصوصیات آواز ایرانی و عوامل اثر گذار بر آن بپردازد.
منتشری: لاله زار در آن زمان مرکز هنر ایران بود

منتشری: لاله زار در آن زمان مرکز هنر ایران بود

اثر دیگری به نام “چند بهاریه” ضبط کردیم ادامه کارهای فولکلور استاد مثل “هفت سین”، “چهارشنبه سوری”، “گردو‌فروش” و “یکی یه پول خروس” است. اسپانسر این آثار، موسسه فرهنگی-هنری باربد آقای اسفندیاری است که بسته بندی آثار را به صورت بسیار شیک عرضه می کنند و کار ردیف ها را شرکت ماهور انجام داده است. قرار است با توجه به گفتگویی که با آقای موسوی انجام شده، ۴۰-۵۰ تصنیف استاد مهرتاش که تا به حال خوانده نشده – چند آهنگ جدی که بر روی اشعار مولانا و سعدی و حافظ و فروغی‌بسطامی و عراقی ساخته شده است – به صورت سی‌دی وارد بازار شود.
موسیقی پست مدرن (III)

موسیقی پست مدرن (III)

در اواخر سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، تعدادی از سبک‌ها، تحت تاثیر موسیقی پاپ قرار گرفتند و شرایط پست مدرن شروع به شکل‌گیری و سبک‌های موجود شروع به ترکیب عناصر پست مدرن کردند. موسیقی عوامانه، «جاز»، «ریتم اند بلوز» و «راک اند رول» اولیه، نه تنها به‌وسیله‌ی تکنولوژی جدید بلکه به‌طور اساسی توسط شیوه‌ی متفاوتی از فن‌‌آوری ضبط شروع به شکل‌گیری کردند. به‌جای تلاش برای نیل به یک صدای سه بعدی شفاف به پیروی از تجارب حاصل از کنسرت، آواها در ضبط به طور فزاینده‌ای مورد توجه واقع شد و باقی اصوات، به صورت دیواری پشت تراک اصلی قرار گرفتند.
صبا؛ نسیم دگرگونی‌ها (VI)

صبا؛ نسیم دگرگونی‌ها (VI)

در دوره‌ای که صبا می‌زیست مفاهیمی مانند انسجام در موسیقی دستگاهی کمتر مورد بحث نظری قرار می‌گرفت و بیشتر موضوع یک عمل موسیقایی درونی شده بود. اما او احتمالا برای نخستین بار به شکل مکتوب و آگاهانه به مفهوم پیوستگی در موسیقی دستگاهی پرداخته و معتقد است که علاقه‌مند حتماً باید موسیقی ایرانی را به روش عملی یاد بگیرد «[…] زیرا تا گوشه‌های آن را دقیقاً در یک سازی ننوازد و دقت نکند، طبعاً خط‌مشی و ارتباط آن‌ را با فراز‌های ماقبل و مابعد و طرز فرود (Cadance) آن‌ را به اصل دستگاه، یا گذر (Passage) آن را با گوشۀ بعدی نمی‌تواند درک کند.» (۶) شاید تلاش او برای جا دادن گوشه‌های جدید در متن ردیف باعث شده که به شکل آگاهانه به موضوع بنگرد یا شاید هم سر و کار داشتن با اجرای هنرمندانه بر اساس ردیف.
صداهای مشهور II – Star Wars

صداهای مشهور II – Star Wars

صدای شمشیرهای نوری یکی از محبوبترین صداهای من است و در واقع این صدا، اولین صدایی بود که من برای تمام این سری ساختم. بعد از خواندن فیلمنامه و با وجود اینکه وظیفه من پیدا کردن صدایی مناسب برای چیوباکا (Chewbacca موجود گوریل نما) و سپس صدایی برای آرتو (Artoo روبوت کوچک و همه فن حریف) و بعد شاید صداهایی برای تفنگهای لیزری و چیزهای دیگر بود، من به دلایلی بیش از همه به شمشیرهای نوری علاقمند شدم.
ویلهم فورت ونگلر، موسیقی در زمان جنگ (II)

ویلهم فورت ونگلر، موسیقی در زمان جنگ (II)

در سال ۱۹۴۵ موقعیت وی بحرانی تر شد چرا که پلیس گشتاپو او را به شدت تحت فشار قرار داده بود، از این روی، به سوئیس گریخت. در این دوره بیشتر روی آهنگسازی کار می کرد. آثارش شامل آثاری برای پیانو، ارکستر و سونات بود. تا دسامبر ۱۹۴۶ وی موضع خود را مبنی بر طرفداری و مشارکت با سوسیالیستهای ملی مشخص کرد.
چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (III)

چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (III)

اگر یک نماینده ی اصلاح طلب مجلس بخواهد اصلاحیه ای بر سیاست های فرهنگیِ کشوری ارائه دهد، و یا یک جامعه شناس بخواهد پژوهشی در قلمرو موسیقی عامه پسند انجام دهد، نظرات آدرنو می تواند بهترین یاری رسان آنان باشد اما: یک اتنوموزیکولوگ چگونه می تواند آدرنویی و فرانکفورتی باشد!؟
گزارش جلسه چهاردهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (V)

گزارش جلسه چهاردهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (V)

در این مرحله از کارگاه چند نقد به‌عنوان نمونه‌هایی از نقد سیاسی بازخوانی شد. نخست بخشی از نوشتار انتقادی «ژاک آتالی» موسیقی‌شناس انتقادی و مارکسیست سرشناس از مجموعه‌ی «مارکس و موسیقی» (به ویراستاری رگولا بورکهارت قریشی) ترجمه‌ی «شهریار خواجیان» به‌عنوان یک نمونه‌ی تاثیرگذار خوانده شد:
کلود دبوسی، آهنگساز فرانسوی (I)

کلود دبوسی، آهنگساز فرانسوی (I)

برخی کلود-آشیل دبوسی (Claude-Achille Debussy) آهنگساز فرانسوی را بوجود آورنده سبک امپرسیونیزم در موسیقی می ‌دانند اما او خود همچون موریس راول از پذیرفتن این عنوان پرهیز داشت. سبک موسیقی دبوسی از موسیقی اواخر دوره رومانتیک تا مدرنیسم قرن بیستم است. در چرخه ادبیات فرانسه سبک این دوره به عنوان سمبولیسم شناخته شده، جنبشی که با الهام از دبوسی چه به عنوان آهنگساز و چه فعال فرهنگی، گرفته شده است. دبوسی نه تنها از بزرگترین آهنگسازان فرانسوی است همچنین نقشی کلیدی در موسیقی اروپا با ورود به قرن بیستم داشته است.