جشنواره سایتها و وبلاگهای موسیقی و افق های پیش رو

امروز کمتر کسی پیدا می شود که نداند، اینترنت چه خدماتی را به جامعه بشری عرضه کرده است و در کنار این خدمات چه تاثیراتی مثبتی بر زمینه های ظاهرا بی ارتباطی مثل ترافیک تا محیط زیست دارد. هر ساله در نشست های متعددی در کشورمان، این موارد شمرده می شود ولی پس از پایان نشستها هیچ تغییر محسوسی روی نمی دهد.

هنوز هم بسیاری از سازمان ها و ادارات بزرگ یا فاقد سایت هستند یا سایتی کارآمد ندارند و همچنان سرعت اینترنت در ایران با استانداردهای جهانی فاصله ای نجومی دارد.

اما آمارها از دسترسی ایرانیان به اینترنت چه می گویند؟
آمارهای مختلفی در چند ماه اخیر منتشر شده که بعضی استفاده ۳۶ و بعضی ۲۴ میلیون نفر در ایران را از اینترنت ثبت کرده اند.

هرچند آمارهای متناقضی از تعداد کاربران اینترنت در ایران منتشر شده و این تلورانس بزرگ ۱۲ میلیونی، کار را برای بررسی کارشناسان آمار سخت کرده است ولی حتی همین تلورانس آماری هم برای جامعه موسیقی ایران که جدی ترین سایتهای مربوط به موسیقی کلاسیک آن به طور میانگین، به ندرت بازدید کننده روزانه ۴ هزار نفری دارند، نشان می دهد که در همگانی کردن این فناوری، هنوز به اول راه هم نرسیده ایم.

هنوز بخش بسیار کوچکی از جامعه ما، مشغول پیگیری حتی نیمه حرفه ای مسائل موسیقی هستند و از همین جامعه کوچک هم هنوز بخش کوچک تری با مشهورترین پایگاه های اطلاع رسانی موسیقی آشنایند.

باز از میان این عده، جامعه کوچکتری از اجتماع اهل موسیقی وجود دارد که این پایگاه ها را می شناسند و بعضی هم دست به قلم دارند و گاهی مطالبی می نویسند که در این میان هم عده معدودی هستند که تفاوت سایت و وبلاگ را می دانند و از آنها در راستای کاربری اصلی شان استفاده می کنند.

از این تعداد نیز تعداد کمتری در لیست شرکت کنندگان این دوره جشنواره سایت ها و وبلاگهای موسیقی شرکت کرده اند که مجموعا حدود ۵۵ اثر تایید شده را در بر می گیرد.

امسال بر خلاف سال گذشته که آثار زیادی در شاخه های خبر و عکس داشتیم، به حدی در این دو شاخه آثار کم بود که به ناچار این دو شاخه امسال از شرکت در مسابقه باز ماندند ولی از طرف دیگر میزان مقالات ارسالی رشد داشته است.

شاید انتظار فرستاده شدن مطالب بیشتر یا بالاتر رفتن بازدید سایتها برای شرایط فعلی دسترسی به اینترنت در ایران کمی ایده آلیستی باشد چراکه به گواه آمارهای موجود، هنوز ۸۴% کسانی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند از سرویس دایال آپ استفاده می کنند.

شیوه طراحی سایت ها و امکانات آنها رو به گسترش و پیشرفت است و از طرفی هرچه می گذرد، استفاده بهتر از امکانات جدید بیشتر وابسته به وجود سرعت بالای اینترنت می شود و متاسفانه در حال حاضر تنها نزدیک به شانزده درصد از کل بینندگان ایرانی سایتها، امکان استفاده از اینترنت پر سرعت دارند.

این واقعیت غم انگیز در عصری که میانگین سرعت اینترنت در جهان حدود ۶ مگ در ثانیه است در ایران جریان دارد و همین کندی سرعت باعث می شود بسیاری از کاربران تنها برای اموری که انجام دادنشان به صورت اجباری از طریق اینترنت امکان پذیر است از این ابزار استفاده کنند چه برسد به اینکه کاربر دایال آپ در زمان اشغال بودن تلفن به خواندن یک مطلب تحلیلی آن هم با نمونه های صوتی و تصویری بپردازد.

این واقعیت غم انگیز را نباید فراموش نکنیم که ایران اگر ۶ کشور پس از خود را پشت سر بگذارد، کندترین اینترنت جهان را خواهد داشت!

شاید با مرور این آمارها با خود بگویید که چه دلیلی دارد در اوضاع کنونی دسترسی به اینترنت در ایران، یک جشنواره تخصصی موسیقی هم در اینترنت داشته باشیم؟ اعتقاد ما بر این است که نه تنها این کمبود ها نباید انگیزه ما را در ادامه دادن این مسیر کم کند، بلکه باید عزم ما را قوی تر کند تا موجب ترقی وضعیت کنونی شویم. شهری که تنها یک مدرسه دارد، مدرسه سازی در آن ضروری تر است تا شهری که چند هزار مدرسه دارد.

اگر به فهرست سل هر روز سر بزنید، متوجه می شوید که امروز هم با تمام مشکلات و کمبودهای مادی و معنوی در زمینه موسیقی، هر روز به طور میانگین ۲۵ تا ۳۰ خبر، گزارش، نقد و مقاله موسیقی منتشر می شود.

تقریبا هیچ کنسرتی نیست که خبر برگزاری آن روی اینترنت قابل دیدن نباشد و این فعالیت ها سال به سال رو به گسترش است، سه سال پیش فقط در روزهای برگزاری جشنواره های موسیقی مثل فجر شاهد تولید این حجم نوشته موسیقایی بودیم ولی امروز در شرایط عالی این حجم تولید نوشته دیده می شود.

این کمیت ماه به ماه رشد دارد ولی متاسفانه کیفیت رشد چندانی نداشته و به عقیده بسیاری از اهل فن، در قیاس با رشد کمیت، نه تنها پیشرفتی نداشته بلکه افول هم داشته است.

امیدواریم جشنواره سایت ها و بلاگ های موسیقی بتواند با استمرار خود در سالهای آینده، در افزایش کیفیت تولیدات سایت ها و وبلاگ ها تأثیر مثبتی به جای گذارد و انگیزه ای برای پیشرفت کیفی آثار نوشتاری را به جامعه وب نگاران فارسی زبان موسیقی بدهد.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مروری بر کتاب «ردیف آسان است؛ قدم به قدم با ردیف موسیقی ایران، دستگاه شور»

روژا پیتِر –ریاضیدان مجار- در کتاب «بازی با بینهایت» بدون اینکه نام کتابش را «ریاضی آسان است» بگذارد، هنرمندانه پیچیده‌ترین موضوعاتِ ریاضی را دست‌یافتنی کرده است. اگر فرمانروای مطلقِ همه‌ی دانش‌ها می‌تواند آسان شود پس ردیفِ ما هم علی‌القاعده باید بتواند. کتابِ حاضر با وجود تلاش‌هایی که شده نه تنها در این کار توفیقی نیافته بلکه به جای زدودنِ ملال و پیچ و خم‌های زاید از پیکره‌ی موضوع (بر طریقِ یک متدلوژیِ منسجم و به پشتوانه‌ی یک ساختمانِ نظری مستحکم و واحد) به خوبی توانسته است نشان دهد که ردیف چقدر می‌تواند غامض و گیج‌کننده باشد.

تکروی بااستقامت! (II)

نتیجه همان که در سال ۱۳۴۹ براثر «مشکلات سیاسی» از بانک کشاورزی اخراج شد. مخالفت با رژیم شاه در آن زمان بین روشنفکران عادی بود اما بین موسیقیدانان که عموما به جماعتی محافظه کار و خطرگریز و «صلح کل» نامیده شده اند، چنین مخالفت هایی اصلا رایج نبود بلکه سازش با وضع موجود و تلاش درجهت جلب منافع مادی بود که ارجح شمرده می شد. نتیجه هرچه بود، رجبی دیگر به کاردولتی برنگشت و زندگی «بهمن گونه و رجبی وار» او از آن زمان شکل گرفت. او هنرمندی بود برخلاف جریان آب. به شب نشینی و مطربی نمی رفت، از ارباب قدرت بیزار بود، از تعارف و حفظ ظاهر به قیمت ریاکاری نفرت داشت و صراحت تلخش دشمن تراش بود، اهل مطالعه بود، ورزش حرفه ای را برگزیده و کوهنوردی همیشگی بود.

از روزهای گذشته…

والی: در طبیعت ما تکصدایی نداریم!

والی: در طبیعت ما تکصدایی نداریم!

خیر! اساسا چیزی به عنوان تک صدا در طبیعت وجود ندارد و در واقع تواتر غیر مرکب در طبیعت وجود ندارد و شما تنها در آزمایشگاه می توانید بوسیله اسلایتورها می توانید موجی غیر ترکیبی و تکصدایی بوجود بیاورید. در طبیعت هر موجی بوسیله امواجی بی نهایت در حال ترکیب است. شنیدن صدا برای انسانها ذاتی است و در تمام دنیا نوعی از چندصدایی دیده می شود که این چند صدایی دقیقا با چند صدایی پالسترینا و باخ یکسان نیست.
پرواز سیمرغ

پرواز سیمرغ

دیروز در برنامه مخصوصی که برای خبرنگاران موسیقی برگزار شد، برای اولین بار شاهد اجرای ارکستر بزرگ سیمرغ بودیم. ارکستر سیمرغ با حدود ۴۰ نوانده در حال حاضر بزرگترین ارکستر سازهای ایران کشور است و میرود تا در روزهای آینده پس از ماه ها تمرین پروژه بزرگ خود را به روی صحنه ببرد. نوازندگان این ارکستر با میانگین سنی ۲۵ سال، جوانانی با توانایی های بالای نوازندگی و از بهترین های امروز موسیقی ایران زمین هستند.
به دنبال نگاه (II)