موسیقی آفریقای جنوبی (IX)

کویتو (Kwaito)
در دهه نود قرن بیستم، سبک جدیدی از موسیقی محله های سیاهپوست نشین به نام کویتو خود را در ذهن و قلب جوانان سیاه پوست آفریقای جنوبی جای داد. همانطور که موسیقی بابلگام مناطق سیاهپوست نشین از دیسکوهای آمریکا نشأت گرفته بود، کویتو نیز تفسیری آفریقایی از موسیقی بین المللی رقص دهه نود بود، ژانری که برای آن عبارت نا دقیق موسیقی هاوس (house music) هم به کار برده می شود.

موسیقی سازان جوان آفریقای جنوبی تغییری خانگی به این موسیقی دادند اما اکو های هیپ هاپ و رپ نیز در آن شنیده می شد. به عنوان مثال، هنرمندان موسیقی مانند اِمدو (Mdu)، مندوزا (Mandoza)، آرتور، چیسکپ (Chiskop) و زولا (Zola) معروف شدند. گروه هایی مانند بنگو مافین (Bongo Maffin)، آباشانته (Abashante)، بوم شاکا (Boom Shaka) و تی کی زی (TKZee) طرفداران بسیار زیادی پیدا کردند.

آلبوم هایی مانند «هالووین»ِ تی کی زی، «مازولای» (Mazola)، امدو، «کلیمر» (Claimer) چیسکپ، «ایتز ابوات تایم» (It’s About Time) بوم شاکا و «مدیبوسنگ» (Madibuseng) از ترومپیز (Trompies) به رده های بالای جدول آهنگ ها راه یافتند و به موسیقی غالبِ شبکه های رادیویی جوانان مانند شبکه شدیدا موفق وای اف ام (Yfm) تبدیل شدند.

هیپ هاپ آفریقای جنوبی
در دهه اول قرن بیست و یکم، انقلابی در موسیقی آفریقای جنوبی در حال رخ دادن بود. در واقع، فرهنگ موسیقی هیپ هاپ به واسطه شبکه های رادیویی جوان و در صدر آنها وای اف ام که این ژانر را تبلیغ می کردند، در حال شکل گیری بود. استعدادهای ناپخته مانند توکس (Tuks)، زوبز (Zubz)، هیپ هاپ پنتسولا (Hip-Hop Pantsula)، پرو کید (Pro-Kid)، زولو بوی (Zulu Boy) و پراورب (Proverb) این چالش را به جان خریدند که ضرب های (thumping beats) هیپ هاپ آمریکایی را با موسیقی آفرو-پاپ (Afro-pop music) ترکیب کنند. قافیه ها (rhyming) اکثرا به زبان های بومی مانند ایسیزولو (isiZulu)، ستسوانا (Setswana) و سستهو (Sesotho) هستند.

موسیقی هیپ هاپ آفریقای جنوبی تأثیری فراموش نشدنی بر عرصه موسیقی بر جای نهاده است و این ژانر همچنان با وجود هنرمندانی چون توکس که جایزه های موسیقی را درو می کند و آلبوم هایش در ده ها هزار نسخه به فروش می روند رشد می کند.

موسیقی نیو آفریکانس (New Afrikaans Music)
سال های پس از برقراری دموکراسی در آفریقای جنوبی شاهد پیدایش دوباره موسیقی آلترنتیو آفریکانس توسط آفریکانر های جوان بوده است که فرهنگی را که عاری از گناه آپارتاید است پس گرفته اند و به آن افتخار می کنند – «نسل کارن زوید (Karen Zoid)».

این نوع موسیقی که اغلب عجیب و غریب است گستره ای از صداهای زمخت و خامِ “Fokofpolisiekar” گرفته تا موسیقی راک کلاسیکِ آرنو کارستنز (Arno Carstens) و موسیقی آرام کریس کاملئون (Chris Chameleon) را در بر می گیرد. منظور از نسلِ زوید، طرفداران زوید است. کارن زوید با نخستین آلبوم سولوی خود به نام پولز اپارت (Poles Apart) در سال ۲۰۰۲ به حدی تخیل منتقدان و مردم را به هیجان آورد که در بازار آفریقای جنوبی به عنوان یک نماد شناخته شد.

موسیقی آفریکانسِ جاافتاده تر (more mainstream) هم طرفداران زیادی دارد و از جمله هنرمندان این زمینه می توان از دوزی (Dozi)، استیو هافمِیر (Steve Hofmeyer)، پاتریشیا لوییس (Patricia Lewis)، باک فان بلرک (Bok van Blerk)، تئونس جردان (Theuns Jordaa) و کورت دارن (Kurt Darren) نام برد.
منابع
mediaclubsouthafrica.com
karenzoid.co.za
www.time.com
www.BBc.com

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

فراخوان سیزدهمین جشنوارۀ ملی موسیقی جوان منتشر شد

در بخش «موسیقی دستگاهی ایرانی تار، تنبک، دف، سنتور، سه‌تار، عود، قانون، کمانچه، نی؛ در بخش «موسیقی کلاسیک» نوازندگان سازهای ابوا، پیانو، ترومبون، ترومپت، فلوت، کلارینت، کنترباس، گیتار، ویلن، ویلنسل، ویولا، هورن؛ و در بخش «موسیقی نواحی ایران» خوانندگان و نوازندگان سازهای زهی، بادی و کوبه‌ای از مناطق مختلف کشور به رقابت خواهند پرداخت.

آمد بهار ِ جان‌ها ای شاخ ِ تر به رقص آ

دهه شصت را می توان سال های اوج تمرکز آهنگسازان ایرانی بر روی اشعار مولوی دانست؛ گویا فضای خاص کشور تحت تاثیر جنگ، موجبات گرایش جامعه به سمت مفاهیم عرفانی اشعار مولوی را دوچندان کرده بود و تصانیفی که برای ارکستر سازهای ایرانی و حتی ارکستر سمفونیک در آن برهه ساخته می شد، از اشعار مولانا بهره زیادی می بردند.

از روزهای گذشته…

گفتگو با فرهاد فخرالدینی (V)

گفتگو با فرهاد فخرالدینی (V)

تکنیک در جای خود بسیار خوب و مهم است ولی حرف اساسی در موسیقی ایرانی، درک درست از موسیقی ایرانی است که درست حس و بیان کنیم. اینها مسائل خیلی مهم و پیچیده ایست که سعی می‌کنم در کتابهایم به آنها توجه داشته باشم.
استفاده از تیونر برای کوک سنتور (II)

استفاده از تیونر برای کوک سنتور (II)

آموزش کوک سنتور به طریقه ی سنتی(با تکیه بر گوش): کار و تمرین بر روی اصوات تا گوش هنرجو قادر به تشخیص صدای درست شود. این روش البته مستلزم صرف وقت زیادی است و کار و انرژی فراوان را هم از طرف معلم و هم از طرف شاگرد نیاز دارد.
فواصل در موسیقی

فواصل در موسیقی

مقایسه می شنود، فاصله بین آنها گفته می شود. ممکن است این دو نت یا باهم نواخته شوند (بصورت آکورد) و یا بطور متوالی (بصورت ملودی) به دنبال هم.
نقد تئوری «دودانگی» در مقام شناسی موسیقی ایرانی (III)

نقد تئوری «دودانگی» در مقام شناسی موسیقی ایرانی (III)

اما در تابلو های عرضه شده از عوامل دیگر سازنده، فقط دو دانگی ها و نت شاهد، قابل شناسایی است. علاوه بر این دو دانگی های تابلو ها مانند یازده دو دانگی ها متصل نیستند بلکه با یک پرده طنینی جدا شده اند که در مجموع یک گام پدیدار می شود:
موسیقی تانگو (I)

موسیقی تانگو (I)

تانگو Tango سبکی از موسیقی است که از میان مهاجران آرژانتین و اوروگوئه به اروپا به وجود آمده است. این موسیقی به طور سنتی توسط یک گروه سکستت (شش نفره) نواخته میشود و به نام اورکوئستا تیپیکا orquesta típica شناخته میشود. این سکستت شامل دو ویولون، پیانو، دبل بیس و دو باندونیون Bandoneón (سازی از خانواده آکاردئون) است. ترکیبهای قدیمی تر این مجموعه گاهی شامل فلوت، کلارینت و گیتار نیز بود. موسیقی تانگو و همچنین رقص تانگو در اکثر نقاط جهان شناخته شده است.
جاش گروبن (III)

جاش گروبن (III)

گروبن در ادامه فعالیتهایش به کشورهای فیلیپین و استرالیا به همراه لانی میسلائوچا (Lani Misalucha) در اکتبر ۲۰۰۷ سفر کرد. در همان سال وی دوئتی را به همراه باربارا استریسند (Barbra Streisand) “تمام آنچه را که راجع به عشق می دانم” و دوئتی دیگر را با میرلی ماتیو (Mireille Mathieu) “در امتداد رنگین کمان” اجرا کرد. گروبن علاقه داشت تا یک روز در مرکز تئاتر برودوی نیویورک اجرا کند. آلبوم نوئل که در ۹ اکتبر ۲۰۰۷ عرضه شد موفقیت فراوانی در آمریکا به دست آورد و رکورد فروش بهترین آلبوم سال ۲۰۰۷ را داشت و این در حالی بود که تنها ۱۰ روز پس از عرضه آن می گذشت!
ارکستر فیلارمونیک مونیخ

ارکستر فیلارمونیک مونیخ

ارکستر فیلارمونیک مونیخ (Munich Philharmonic) به همراه ارکستر سمفونیک رادیو باورین و ارکستر باورین، سه ارکستر سمفونی مهم شهر مونیخ می باشند. از سال ۱۹۸۵ این ارکستر در مرکز فرهنگی گاستیگ استقرار یافت. ارکستر فیلارمونیک مونیخ در سال ۱۹۸۳ در شهر مونیخ توسط فرانز کایم (Franz Kaim) به وجود آمد. کایم فرزند کارخانه دار سازنده پیانو بود. در سال ۱۸۹۵ در تالار کنسرت شهر “تونهال”، این ارکستر کنسرتهای خود را برگزار می کرد. فیلارمونیک مونیخ، در میان ارکسترهای اروپایی بلند آوازه و غرق در سنت بود، بدین ترتیب بسیار سریع مورد توجه رهبران برجسته دنیا قرار گرفت همچون: ریچارد استرائوس، هربرت فن کارایان و نیز گوستاو مالر که برای اولین بار ارکستر را در سال ۱۸۹۷ با اجرای سمفونی شماره ۴ و شماره ۹ خود رهبری کرد.
آیا موسیقی ایرانی علمی نیست؟

آیا موسیقی ایرانی علمی نیست؟

پیمان ناصح پور (کارشناس ارشد ریاضی و نوازنده ی تنبک و دایره ی آذربایجانی) به دعوت دکتر زهرا گویا (استاد آموزش ریاضی در دانشگاه شهید بهشتی و از مولفان کتاب های درسی) درباره ی ارتباط موسیقی و ریاضی سخنرانی خواهد کرد.
دیمیتری شوستاگویچ (II)

دیمیتری شوستاگویچ (II)

در سال ۱۹۲۷ “دومین سمفونی” خود را ساخت همچنین در همان دوران آغاز به نوشتن اپرای “بینی” (The Nose) کرد بر اساس داستانی از گُگُل (Gogol) بود. در سال ۱۹۲۹ این اپرا توسط سازمان موسیقی استالین (RAPM)، فورمالیست و ممنوع خوانده شد! در سال ۱۹۲۷ با آهنگساز ایوان سولرتینسکی (Ivan Sollertinsky) آشنا شد که به دوستی بلند مدت آنان تا مرگ ایوان منجر شد.
یادداشتی بر آلبوم «حُزّان»

یادداشتی بر آلبوم «حُزّان»

رسوبِ شنیده‌های پرشمار ما از آثار یک قرن موسیقی دستگاهی، همواره در حال هجوم آوردن به شنود ما هستند و کنار زدن این انباشت، لاجرم رخدادهای تازه‌ای می‌طلبد. در کنار چنین چالشی، انتخاب دشتیِ کم‌دامنه برای یک آلبوم، با کنش‌های مدال اندک و اتوس غالب‌اش، اندوه، خود خطرکردن است و مجاب‌کردن گوش‌ها در چنین فضای محدودی دشوارتر. آنچه که حُزان را در بیشتر بخش‌های آن پیروز این نبرد خودخواسته می‌کند، علاوه بر کار نی‌نواز و خواننده، سرزندگی اجرا و تزریق رخداد به موسیقی، چه در روند کلی و چه در درون هر بخش است.