حاشیه ای بر نشست مدیر جدید

پيروز ارجمند 
<br>
(تصاوير از سايت اطلاع رساني حوزه هنري)
پيروز ارجمند
(تصاوير از سايت اطلاع رساني حوزه هنري)
نشست هم اندیشی با اهالی مطبوعات که اولین نشست مدیر جدید موسیقی حوزه هنری دکتر پیروز ارجمند (۱) بود، ۱۸ دی ماه در حوزه هنری برگزار شد. حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، یکی از توانمند ترین مراکز هنری ایران است، چنانکه پیروز ارجمند می گوید: «در حوزه هنری از نظر فعالیت‌های کاری بسیار گسترده‌تر از مرکز موسیقی ارشاد، مرکز موسیقی صدا و سیما و نیز مرکز موسیقی سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران هستیم». در بخش موسیقی این سازمان چند مدیر اهل موسیقی تا کنون سرپرستی این مرکز را به عهده گرفته اند: حسام الدین سراج، علی بکان و رضا مهدوی که مهدوی بیش از یک دهه در این سمت به فعالیت مشغول بود. آخرین مدیری که چندی پیش برای بخش موسیقی حوزه هنری از طرف این سازمان معرفی شده، دکتر پیروز ارجمند، اتنوموزیکولوگ و آهنگساز است.

تعویض پست مهدوی با ارجمند، یکی از مطالبی بود که در مطبوعات مورد توجه قرار گرفت و موافقین و مخالفینی داشت. دوره ده ساله مدیریت رضا مهدوی خالی از حاشیه نبود و به عقیده نگارنده، فعالیتش مخصوصا در سالهای پایانی کمتر در راستای ترویج موسیقی با ارزش هنری بود و وجود این رویه در سالهای متمادی باعث کم اعتبار شدن این سازمان شده است.

پیروز ارجمند در این نشست برنامه های جدید خود را مطرح کرد و مشخص بود کمتر تحت تاثیر سیاستگذارهای معمول سازمان های دولتی و حکومتی موسیقی است که گاهی ارتباط نزدیکی با نیازهای واقعی این هنر ندارند.

برخی از پروژه های مطرح شده در این نشست از قرار بود:
۱- تشکیل شورای تخصصی-علمی مرکز موسیقی حوزه هنری با حضور چهار عضو با مدرک دکترای موسیقی و جامعه شناسی
۲- تشکیل گروهی برای بوجود آرودن آرشیوی مفصل به صورت دیجیتال از آثار موسیقی ملی ایران
۳- تشکیل یک گروه کر با تمرکز بر اجرای آثار چند صدایی موسیقی ایرانی
۴- تشکیل شورای پژوهشی برای تدوین روشی برای هارمونیزه کردن موسیقی ایرانی با فواصل و مشخصات خاص آن
۵- تشکیل شورایی با حضور چهار دکتر موسیقی برای انتشار فصلنامه مقام موسیقی برای انتشار مقالات تخصصی و سعی در به ثبت رساندن این فصلنامه به عنوان اولین ژورنال علمی ایران
۶- تشکیل شورایی برای راه اندازی سایت موسیقی حوزه هنری با تمرکز بر تولید مطالبی با محتوای عمومی تر
۷- تشکیل شورایی برای بررسی جایگاه فقهی موسیقی و تشکیل کلاسهایی با حضور حجت‌الاسلام علی ریاحی کارشناس مذهبی حوزه هنری
۸- تشکیل شورای پژوهشی برای تدوین دایره المعارف موسیقی
۹- برقراری تفاهم‌نامه با آموزش و پرورش و وزارت ارشاد در عرصه موسیقی
۱۰- برگزاری جشنواره ملی موسیقی خنیاگران انقلاب در شهر خرم آباد با محوریت موسیقی محلی، ملی و سنتی
۱۱- برنامه ریزی برای معرفی سالانه چهره های جوان و مستعد موسیقی
۱۲- انتشار پنج آلبوم موسیقی تا پایان سال جاری

ارجمند در پاسخ به سئوال خبرنگاری که از نگاه مدیریت جدید به موسیقی پاپ پرسیده بود، گفت: موسیقی پاپ و معرفی نمونه های برتر آن جزو اولیت های و برنامه های اصلی ما نیست. این پاسخ ارجمند بحث در مورد مدیریت قبلی حوزه هنری که شاید به عنوان اولیت اول، موسیقی پاپ را در نظر داشت (۲) به میان کشید و چند دقیقه بحث میان خبرنگاران و مدیر جدید بوجود آمد؛ پیروز ارجمند درباره آلبوم «ترنج» با صدای محسن نامجو گفت: انتشار ترنج یک اشتباه بود، ولی نباید فعالیت مثبت یک مدیر را به خاطر این اثر زیر سئوال برد. (۳)

در میان مدیران دولتی و حکومتی موسیقی ایران، پس از انقلاب، پیروز ارجمند (آنطور که نگارنده به خاطر می آورد) از نظر تحصیلات آکادمیک و علمی از سطح بالاتری برخوردار است. ارجمند غیر از تجربه و تحصیل در زمینه آهنگسازی و نوازندگی، یک اتنوموزیکولوگ کاردان و با اطلاع است؛ از توانایی هایی ارجمند قدرت تحلیل و طبقه بندی او در زمینه موسیقی ملل است که کمتر اتنوموزیکولوگ ایرانی در این زمینه همطراز اوست.

نگارنده انتخاب پیروز ارجمند به این مقام در مرکزی که سالهاست خط مشی مستقل و خاصی را دنبال می کند -و ظاهرا بیشتر دستورالعملهای اصلی این سازمان از مرجعی بالاتر از کارشناسان هنری آن صادر می شود- را تحولی انقلابی در این سازمان می داند. مواردی که پیروز ارجمند در این نشست معرفی کرده است می تواند پیشرفتی تاریخی را در موسیقی ایران رقم بزند، البته اگر مسئولین بالاتر حوزه هنری واقعا بخواهند تغییری روی دهد و رویه ای که برای مدیران موسیقی که موسیقیدان بودند ولی سیاستهای هنری را آنها تعیین نمی کردند پیش نیاید! (مانند دوره مدیریت علی بکان در حوزه هنری و دوره مدیریت محمد میرزمانی در دفتر موسیقی که در مدت مدیریت آنها تغییر خاصی روی نداد)

ارجمند در میان صحبتهایش تاکید کرد که مدیر یک شبه نیست و ماهها برای قبول این پست رایزنی و برنامه ریزی کرده است. امید است حضور این موسیقیدان متخصص و با اطلاع، بتواند اعتبار خدشه دار شده مرکز موسیقی حوزه هنری را باز گرداند و موجب تحولاتی عظیم در موسیقی ایران گردد.

پی نوشت
۱- پیروز ارجمند تاج الدینی متولد سال ۱۳۴۹ شهرستان رابر استان کرمان است. وی نوازندگی سه تار را نزد داریوش صفوت و پرویز مشکاتیان، نی را نزد محمدعلی حدادیان و محمد موسوی، تنبک را نزد ناصر فرهنگ فر و علوم نظری موسیقی و آهنگسازی را نزد محمد سعید شریفیان، فرهاد فخرالدینی و علیرضا مشایخی تصحیح رساله های خطی موسیقی و روش تحقیق و آوانویسی در اتنوموزیکولوژیپروفسور محمد تقی مسعودیه و تقی بینش آموخته است. تحصیلات دانشگاهی وی در مقطع لیسانس در رشته موسیقی شناسی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، در مقطع فوق لیسانس در رشته پژوهش هنر از دانشگاه آزاد تهران و در مقطع دکترا در رشته اتنوموزیکولوژی از دانشگاه مالایا مالزی بوده است. وی سابقه تدریس رشته های مختلف موسیقی را از سال ۱۳۷۵ در دانشگاه های مختلف تهران از جمله دانشگاه هنرهای زیبا و دانشگاه هنر و نیز دانشگاه مالایا مالزی را دارد. پیروز ارجمند، بنیانگذار و مسئول مرکز موسیقی تجربی دانشگاه تهران، عضو شورای موسیقی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، عضو شورای واژه گزینی موسیقی فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی، عضو کمسیون ملی یونسکو است. همچنین وی سابقه آهنگسازی بیش از ۱۵۰ موسیقی متن فیلم سینمایی و سریال را دارد.
۲-‌ این توجه و حمایت تا حدی بود که این اواخر، مصاحبه های جنجالی مهدوی در مورد خوانندگان پاپ (۱۲۳ )، غیر از اینکه جایگاهش را تا سخنگوی خوانندگان درجه سه پاپ تقلیل می داد (۱۲ ) ، نشانه هایی از دیدگاه وی را در قبال موسیقی هنری نمایان می کرد که طبعا حاشیه هایی برایش بوجود می آورد.
۳- البته باید توجه داشت که این گلایه ها فقط به خاطر آلبوم «ترنج» و حمایت او از امثال محسن نامجو نیست؛ گاهی انتشار ویژه نامه و تجلیل های مشکوک از امثال علیرضا افتخاری در کنار ویژه نامه هایی با موضوعیت هنرمندان ارزشمند موسیقی ایران، موجب حساسیتها بوده است.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نگاهی گذرا به جریان بندی های موسیقی ایران؛ به بهانه سالروز درگذشت پرویز مشکاتیان (I)

شاید تنها یک جمله باشد؛ ولی نه تنها یک جمله نیست. نهان‌های بسیاری از کنار این جمله بر خواهند گذشت:«مشکاتیان دیگر از خواب بر نخواست.» اگر دنیای مردگان تشریفاتی همچون دنیای زندگان داشته باشد، بسیاری به پیشوازش خواهند آمد. تمام رفتگان موسیقی و بسیاری از مشاهیر ادبیات به احترامش از جا بلند می‌شوند و کلاه از سر بر می‌دارند که کارهای او جزو طلایی‌ترین آثار موسیقی ایران بود. از حافظ و آقا علی اکبر خان فراهانی بگیر تا روح الله خالقی و حتی نورعلی برومند…

ریتم و ترادیسی (IX)

با این حال، حتی مفیدتر از فهرست های رویدادها، تجسم داده های MIDI به صورت پیانو-رُل مطابق شکل ۱۲ است. در این نوع ارائه، محور عمودی نشان گر شماره های نت MIDI است (مانند F2=53) و نت های متناظرِ شستی های پیانو به صورت گرافیکی بر هر دو طرف شکل نشان داده شده اند. زمان در طول محور افقی حرکت می کند، و با ضرب ها و میزان ها مشخص شده است. هنگام نمایش سازهای کوبه ای، هر سطرْ متناظر با یک ساز متفاوت (به جای یک نت متفاوت) است. برای مثال، در مشخصات کلی MIDI برای طبل، سطر متناظر با C1 طبل بزرگ با شماره ی نت MIDI برابر ۳۶ است، D1=38 طبل کوچک است و ۴۲=۱♯F و ۴۴=۱♯G و ۴۶=۱♯A انواع مختلف سِنج پایی هستند. این موارد در شکل همراه با شماره ی نت MIDI متناظرْ برچسب گذاری شده اند.

از روزهای گذشته…

نگاهی به روند تحول کتاب سال شیدا (I)

نگاهی به روند تحول کتاب سال شیدا (I)

“نوآوری نیز […] بایستی ریشه در «شناخت» داشته باشد و شناخت نیز جز در بستر تحقیق عالی و ممتاز به دست نمی‌آید. «کتاب سال شیدا» گامی است برای یاری رساندن و تقویت فرهنگ تحقیق و روحیه‌ی محقق پروری در موسیقی ایران.”
نقد آرای محمدرضا درویشی (I)

نقد آرای محمدرضا درویشی (I)

از اواخر دهه‌ی شصت، ناظر و پیگیرِ اتفاقات و جریان‌های فکریِ هنر در ایران بوده‌ام. به‌نظر می‌رسد، اغلبِ کسانی که حرفی نو در حوزه‌ی نظر و اندیشه‌ی هنر در ایران داشته‌اند، آن را از اندیشمندان علوم انسانی اخذ کرده‌اند و ترجمه و برگردانش را در حیطه‌ی هنر، بسط و نشر داده‌اند. البته هنرمندان صاحب‌فکر و اندیشه هم در هنرِ ایران دیده می‌شوند، ولی انگشت‌شمارند.
تدسکو آهنگساز یهودی گیتار

تدسکو آهنگساز یهودی گیتار

مایرو تدسکو (Mario Castelnuovo-Tedesco) آهنگسار شهیر ایتالیایی در آوریل سال ۱۸۹۵ در شهر فلورانس ایتالیا چشم به جهان گشود. در خانواده ای ثروتمند که بانکداران بزرگی در کشورشان بودند. اولین کسی که وی را با پیانو آشنا نمود مادرش بود و اولین قطعه اش را در سن نه سالگی ساخت. بعد از کامل کردن مهارتهایش در نوازندگی در زمینه پیانو در سال ۱۹۱۴ وی شروع به فراگیری اصول آهنگسازی زیر نظر آهنگساز و پیانیست ایتالیایی Ildebrando Pizzetti نمود و توانست دیپلم آهنگسازی را در سال ۱۹۱۸ دریافت نماید.
میکلوش روژا

میکلوش روژا

میکلوش روژا، آهنگساز مجار، شهرت خود را بیش از هرچیز به موسیقی متن فیلم های هالیوود و انگلیسی مدیون است. او همچنین سازنده قطعات بسیاری از موسیقی های مجلسی، کنسرتو و قطعات ارکسترال برای اجرا در سالنهای موسیقی است. موسیقی روژا به سبک پست – رومانتیکی است که تحت تاثیر بسیار ملودیهای فولکلور کشورش – مجارستان – و تاثیرات جزئی از دو غول موسیقی قرن بیستم مجارستان، بلا بارتوک (Béla Bartók) و زولتان کودای (Zoltan Kodaly) است.
سارا برایتمن

سارا برایتمن

سارا برایتمن (Sarah Brightman) سال ۱۹۶۰ در انگلستان متولد شد و از سن سه سالگی شروع به فراگیری فنون رقص نمود.
پدرام فریوسفی: می خواهیم با ارکسترهای غربی مقایسه شویم

پدرام فریوسفی: می خواهیم با ارکسترهای غربی مقایسه شویم

آرشه گذاری را آقای گوران با نظر شف های ارکستر انجام می دهند که بخشی با حضور ارکستر و بخشی بدون حضور آنها انجام می گیرد.
کتاب «نت و تجزیه‌ و تحلیل تکنوازی ماهور یحیی زرپنجه» منتشر شد

کتاب «نت و تجزیه‌ و تحلیل تکنوازی ماهور یحیی زرپنجه» منتشر شد

انتشارات نارون، کتاب «نت و تجزیه‌وتحلیل تکنوازی ماهور یحیی زرپنجه»، با نت‌نگاری و تجزیه تحلیل مازیار کنعانی و ویرایش و اجرای فایل صوتی حمیدرضا حسن‌پور منتشر کرد. در این کتاب یکی از پیچیده ترین و تکنیکی ترین تکنوازی های تار یحیی زرپنجه، آنالیز و نت نویسی شده است.
بهار و تابستان از چهار فصل ویوالدی

بهار و تابستان از چهار فصل ویوالدی

بهار با طراوت تمام در می ماژور آغاز می شود، ملودی های زنده ویلن در این بخش از موسیقی بوضوح احساس شکوفه دادن درختان و گلها و شادی پرنده ها را به انسان منتقل می کند و بطور کامل توصیف کننده فصل بهار می باشد.
سخنی چند پیرامون جمع آوری و فهرستبندی آثار خالقی

سخنی چند پیرامون جمع آوری و فهرستبندی آثار خالقی

مطلبی که پیش رو دارید، ثمره تحقیقات دکتر علی جمادی درباره آثار هنرمند بزرگ موسیقی ایرانی زنده یاد روح الله خالقی است. این مجموعه می تواند با کمک دوستداران آثار استاد خالقی کاملتر شود.
سایه روشن تاریخ موسیقی ما (V)

سایه روشن تاریخ موسیقی ما (V)

به رغم اهمیت فراوان موضوعاتی که مطرح شد، کمتر به شکل دقیق به آن پرداخته شده است. یکی از معدود نوشته‌هایی که به مسائل عمومی تاریخ‌نگاری موسیقی می‌پردازد «نقد تاریخ‌نگاری موسیقی ایران» نوشته‌ی خسرو جعفرزاده است (جعفرزاده ۱۳۷۹) که نقد خود را به مسئله‌ی حوزه (البته بیشتر از دیدگاه طولی) معطوف کرده و به شکلی مشروح به مسائل مربوط به آن پرداخته است وی با مد نظر قرار دادن تفاوت‌های دیدگاه ما از نام ایران و ایرانی بودن، به نسبت آنچه در تاریخ اندیشه با آن مواجه هستیم، نقطه‌ی چالش برانگیز بحث را همین پرداختن به موضوعی دیروزی از نقطه نظری امروزی می‌داند (۱۳).