حاشیه ای بر نشست مدیر جدید

پيروز ارجمند 
<br>
(تصاوير از سايت اطلاع رساني حوزه هنري)
پيروز ارجمند
(تصاوير از سايت اطلاع رساني حوزه هنري)
نشست هم اندیشی با اهالی مطبوعات که اولین نشست مدیر جدید موسیقی حوزه هنری دکتر پیروز ارجمند (۱) بود، ۱۸ دی ماه در حوزه هنری برگزار شد. حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، یکی از توانمند ترین مراکز هنری ایران است، چنانکه پیروز ارجمند می گوید: «در حوزه هنری از نظر فعالیت‌های کاری بسیار گسترده‌تر از مرکز موسیقی ارشاد، مرکز موسیقی صدا و سیما و نیز مرکز موسیقی سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران هستیم». در بخش موسیقی این سازمان چند مدیر اهل موسیقی تا کنون سرپرستی این مرکز را به عهده گرفته اند: حسام الدین سراج، علی بکان و رضا مهدوی که مهدوی بیش از یک دهه در این سمت به فعالیت مشغول بود. آخرین مدیری که چندی پیش برای بخش موسیقی حوزه هنری از طرف این سازمان معرفی شده، دکتر پیروز ارجمند، اتنوموزیکولوگ و آهنگساز است.

تعویض پست مهدوی با ارجمند، یکی از مطالبی بود که در مطبوعات مورد توجه قرار گرفت و موافقین و مخالفینی داشت. دوره ده ساله مدیریت رضا مهدوی خالی از حاشیه نبود و به عقیده نگارنده، فعالیتش مخصوصا در سالهای پایانی کمتر در راستای ترویج موسیقی با ارزش هنری بود و وجود این رویه در سالهای متمادی باعث کم اعتبار شدن این سازمان شده است.

پیروز ارجمند در این نشست برنامه های جدید خود را مطرح کرد و مشخص بود کمتر تحت تاثیر سیاستگذارهای معمول سازمان های دولتی و حکومتی موسیقی است که گاهی ارتباط نزدیکی با نیازهای واقعی این هنر ندارند.

برخی از پروژه های مطرح شده در این نشست از قرار بود:
۱- تشکیل شورای تخصصی-علمی مرکز موسیقی حوزه هنری با حضور چهار عضو با مدرک دکترای موسیقی و جامعه شناسی
۲- تشکیل گروهی برای بوجود آرودن آرشیوی مفصل به صورت دیجیتال از آثار موسیقی ملی ایران
۳- تشکیل یک گروه کر با تمرکز بر اجرای آثار چند صدایی موسیقی ایرانی
۴- تشکیل شورای پژوهشی برای تدوین روشی برای هارمونیزه کردن موسیقی ایرانی با فواصل و مشخصات خاص آن
۵- تشکیل شورایی با حضور چهار دکتر موسیقی برای انتشار فصلنامه مقام موسیقی برای انتشار مقالات تخصصی و سعی در به ثبت رساندن این فصلنامه به عنوان اولین ژورنال علمی ایران
۶- تشکیل شورایی برای راه اندازی سایت موسیقی حوزه هنری با تمرکز بر تولید مطالبی با محتوای عمومی تر
۷- تشکیل شورایی برای بررسی جایگاه فقهی موسیقی و تشکیل کلاسهایی با حضور حجت‌الاسلام علی ریاحی کارشناس مذهبی حوزه هنری
۸- تشکیل شورای پژوهشی برای تدوین دایره المعارف موسیقی
۹- برقراری تفاهم‌نامه با آموزش و پرورش و وزارت ارشاد در عرصه موسیقی
۱۰- برگزاری جشنواره ملی موسیقی خنیاگران انقلاب در شهر خرم آباد با محوریت موسیقی محلی، ملی و سنتی
۱۱- برنامه ریزی برای معرفی سالانه چهره های جوان و مستعد موسیقی
۱۲- انتشار پنج آلبوم موسیقی تا پایان سال جاری

ارجمند در پاسخ به سئوال خبرنگاری که از نگاه مدیریت جدید به موسیقی پاپ پرسیده بود، گفت: موسیقی پاپ و معرفی نمونه های برتر آن جزو اولیت های و برنامه های اصلی ما نیست. این پاسخ ارجمند بحث در مورد مدیریت قبلی حوزه هنری که شاید به عنوان اولیت اول، موسیقی پاپ را در نظر داشت (۲) به میان کشید و چند دقیقه بحث میان خبرنگاران و مدیر جدید بوجود آمد؛ پیروز ارجمند درباره آلبوم «ترنج» با صدای محسن نامجو گفت: انتشار ترنج یک اشتباه بود، ولی نباید فعالیت مثبت یک مدیر را به خاطر این اثر زیر سئوال برد. (۳)

در میان مدیران دولتی و حکومتی موسیقی ایران، پس از انقلاب، پیروز ارجمند (آنطور که نگارنده به خاطر می آورد) از نظر تحصیلات آکادمیک و علمی از سطح بالاتری برخوردار است. ارجمند غیر از تجربه و تحصیل در زمینه آهنگسازی و نوازندگی، یک اتنوموزیکولوگ کاردان و با اطلاع است؛ از توانایی هایی ارجمند قدرت تحلیل و طبقه بندی او در زمینه موسیقی ملل است که کمتر اتنوموزیکولوگ ایرانی در این زمینه همطراز اوست.

نگارنده انتخاب پیروز ارجمند به این مقام در مرکزی که سالهاست خط مشی مستقل و خاصی را دنبال می کند -و ظاهرا بیشتر دستورالعملهای اصلی این سازمان از مرجعی بالاتر از کارشناسان هنری آن صادر می شود- را تحولی انقلابی در این سازمان می داند. مواردی که پیروز ارجمند در این نشست معرفی کرده است می تواند پیشرفتی تاریخی را در موسیقی ایران رقم بزند، البته اگر مسئولین بالاتر حوزه هنری واقعا بخواهند تغییری روی دهد و رویه ای که برای مدیران موسیقی که موسیقیدان بودند ولی سیاستهای هنری را آنها تعیین نمی کردند پیش نیاید! (مانند دوره مدیریت علی بکان در حوزه هنری و دوره مدیریت محمد میرزمانی در دفتر موسیقی که در مدت مدیریت آنها تغییر خاصی روی نداد)

ارجمند در میان صحبتهایش تاکید کرد که مدیر یک شبه نیست و ماهها برای قبول این پست رایزنی و برنامه ریزی کرده است. امید است حضور این موسیقیدان متخصص و با اطلاع، بتواند اعتبار خدشه دار شده مرکز موسیقی حوزه هنری را باز گرداند و موجب تحولاتی عظیم در موسیقی ایران گردد.

پی نوشت
۱- پیروز ارجمند تاج الدینی متولد سال ۱۳۴۹ شهرستان رابر استان کرمان است. وی نوازندگی سه تار را نزد داریوش صفوت و پرویز مشکاتیان، نی را نزد محمدعلی حدادیان و محمد موسوی، تنبک را نزد ناصر فرهنگ فر و علوم نظری موسیقی و آهنگسازی را نزد محمد سعید شریفیان، فرهاد فخرالدینی و علیرضا مشایخی تصحیح رساله های خطی موسیقی و روش تحقیق و آوانویسی در اتنوموزیکولوژیپروفسور محمد تقی مسعودیه و تقی بینش آموخته است. تحصیلات دانشگاهی وی در مقطع لیسانس در رشته موسیقی شناسی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، در مقطع فوق لیسانس در رشته پژوهش هنر از دانشگاه آزاد تهران و در مقطع دکترا در رشته اتنوموزیکولوژی از دانشگاه مالایا مالزی بوده است. وی سابقه تدریس رشته های مختلف موسیقی را از سال ۱۳۷۵ در دانشگاه های مختلف تهران از جمله دانشگاه هنرهای زیبا و دانشگاه هنر و نیز دانشگاه مالایا مالزی را دارد. پیروز ارجمند، بنیانگذار و مسئول مرکز موسیقی تجربی دانشگاه تهران، عضو شورای موسیقی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، عضو شورای واژه گزینی موسیقی فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی، عضو کمسیون ملی یونسکو است. همچنین وی سابقه آهنگسازی بیش از ۱۵۰ موسیقی متن فیلم سینمایی و سریال را دارد.
۲-‌ این توجه و حمایت تا حدی بود که این اواخر، مصاحبه های جنجالی مهدوی در مورد خوانندگان پاپ (۱۲۳ )، غیر از اینکه جایگاهش را تا سخنگوی خوانندگان درجه سه پاپ تقلیل می داد (۱۲ ) ، نشانه هایی از دیدگاه وی را در قبال موسیقی هنری نمایان می کرد که طبعا حاشیه هایی برایش بوجود می آورد.
۳- البته باید توجه داشت که این گلایه ها فقط به خاطر آلبوم «ترنج» و حمایت او از امثال محسن نامجو نیست؛ گاهی انتشار ویژه نامه و تجلیل های مشکوک از امثال علیرضا افتخاری در کنار ویژه نامه هایی با موضوعیت هنرمندان ارزشمند موسیقی ایران، موجب حساسیتها بوده است.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نقد آرای محمدرضا درویشی (I)

از اواخر دهه‌ی شصت، ناظر و پیگیرِ اتفاقات و جریان‌های فکریِ هنر در ایران بوده‌ام. به‌نظر می‌رسد، اغلبِ کسانی که حرفی نو در حوزه‌ی نظر و اندیشه‌ی هنر در ایران داشته‌اند، آن را از اندیشمندان علوم انسانی اخذ کرده‌اند و ترجمه و برگردانش را در حیطه‌ی هنر، بسط و نشر داده‌اند. البته هنرمندان صاحب‌فکر و اندیشه هم در هنرِ ایران دیده می‌شوند، ولی انگشت‌شمارند.

شناخت کالبد گوشه‌ها (IX)

حقیقت یافتن یکی از دو سوی این متناقض‌نما دیگر بستگی به مولف و کارش ندارد بلکه بیشتر مربوط به واکنش جامعه‌ی موسیقی است و آن کسانی که کتاب را می‌خوانند و به کار می‌بندند. احتمالا آگاه بودن بر این نکته که تحلیل ردیف به عنوان نوعی دستور زبان چه کاستی‌هایی دارد یا می‌تواند به بار آورد، همان کاستی‌ها را به نقطه‌ی قوتی در دگرگونی تلقی ما از دامنه‌ی خلاقیت در موسیقی دستگاهی تبدیل خواهد کرد، حتا اگر شده با مطرح کردن پرسش‌هایی درباره‌ی حدود تفسیر و … به بیان دیگر اگر دستاوردهای تحلیلی کتاب به عنوان یک حقیقت مسلم یا یک و تنها یک تفسیر قطعی درک شوند سوی اول روی می‌دهد و اگر به عنوان یک تفسیر خاص اما معتبر از میان بسیار تفسیرها، سوی دوم.

از روزهای گذشته…

بوطیقای ریتم (I)

بوطیقای ریتم (I)

پیش از این اگر جایی صحبت از ویژگی آثار پرویز مشکاتیان به میان می‌آمد یکی از مهم‌ترین نکاتی که بر زبان اهل فن جاری می‌گشت توانایی او در آفرینش ریتم‌های بدیع بود. آن‌ها که زبانی و حالی داشتند گاه حتا به وجود «نوعی شعور خدادادی ریتمیک» -که می‌توان آن را معادل نوعی وحی در ساحت ریتم گرفت- شهادت می‌دادند. این ویژگی چنان با نام وی گره خورده و خصلتی اسطوره‌ای پیدا کرده است که کمتر کسی نیاز می‌بیند در این مورد توصیف عمیق‌تری به‌دست دهد؛ چون و چرا که البته جای خود دارد. اما به راستی چرا «ریتم» آثار مشکاتیان تا این حد شهره‌ است؟
موسیقی تجربی؛ آن گیاه ناشناخته (I)

موسیقی تجربی؛ آن گیاه ناشناخته (I)

موسیقی تجربی، یک واژه‌ی فنی است، یک اصطلاح. واژه‌ای که امروز فکر می‌کنیم یک نوع موسیقی را از بقیه جدا می‌کند یا حتا نام سبکی است از سبک‌های موسیقی با تعریف دقیق و آهنگسازانی که به آن وفادارند. این قبول که واژه واژه‌ای فنی است، اما آیا آنقدر که ما می‌پنداریم معنی‌اش واضح و روشن است؟ آیا همه‌ی آهنگسازانی که در زیر چتر آن جمع شده‌اند یک تصور مشابه از آن دارند؟ منتقدان و نظریه‌پردازان چطور؟ تجربه‌ی زندگی روزمره می‌گوید این طور نیست.
گزارشی از پرفرمنسی درباره موسیقی در خانه هنرمندان

گزارشی از پرفرمنسی درباره موسیقی در خانه هنرمندان

نوشته ای که پیش رو دارید گزارشی است از پرفورمنسی درباره موسیقی با عنوان «شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد» که در خانه هنرمندان به اجرا رسید. این گزارش به قلم مسعود قدسیه، هنرمند گرافیست نوشته شده است.
نقدی بر اختتامیه بیستمین جشنواره موسیقی فجر (II)

نقدی بر اختتامیه بیستمین جشنواره موسیقی فجر (II)

گروه موسیقی آذربایجان با ارکستر ترکیبی از سازهای آذربایجان و سازهای کلاسیک به اجرای برنامه پرداخت، در این برنامه قطعه ای که در گذشته با تار رامیز قلی اف شنیده بودیم، به شکلی ضعیف اجرا شد و کلا” صدای ارکستر نه بالانس مناسب داشت، نه کوک دقیق (البته رطوبت هوا هم در تغییر کوک بی تاثیر نبود) در قسمت دیگر از این برنامه ارکستر به اجرای قطعه ای با سولوی نقاره وحید اسدالهی پرداخت.
گروه کر شهر تهران با آوای آذری

گروه کر شهر تهران با آوای آذری

نام مهدی قاسمی در پایتخت ایران به عنوان پرکارترین و جدی ترین رهبر کر و همچنین پیگیرترین هنرمند این رشته (چه در تربیت خواننده کر و چه در اجرا) شناخته میشود.
علی رهبری و ضبط آثار سمفونیک ایرانی

علی رهبری و ضبط آثار سمفونیک ایرانی

علی رهبری امروز پرکارترین رهبر ایرانی در سطح بین المللی است. رهبری هنرآموخته هنرستان موسیقی ملی است، همان هنرستانی که در آخرین سالهای زندگی اش در ایران، مدیریت آن را هم (به همراه مدیریت هنرستان عالی موسیقی) به عهده داشت. خصوصیت بیشتر فارغ التحصیلان هنرستان ملی که در دوره ریاست حسین دهلوی تحصیل کرده اند، توجه خاص به موسیقی ایرانی است، چراکه بر خلاف هنرستان عالی که تمرکزش تنها بر شناخت و اجرای موسیقی کلاسیک غرب و رپرتوار وسیع آن بود، هنرستان ملی به سازها و موسیقی ایرانی توجه ویژه ای داشت.
ترجیح میداد که یک آهنگساز موسیقی مردمی باشد

ترجیح میداد که یک آهنگساز موسیقی مردمی باشد

پگی لی را به خاطر درک ریتم قوی و شیوه بیان خاصش که با برملا نکردن قدرت کامل صدایش به آن قدرتی باورنکردنی می بخشید، معمولا با بیلی هالیدی (Billie Holiday) مقایسه میکنند. لی با احترام فراوان از هالیدی یاد میکند اما او همواره ماکسین سالیوان (Maxine Sullivan 1987-1911) خواننده جاز بی نظیری که متاسفانه ترانه ضبط شده کمی از او در دست است را به عنوان الگوی اصلی خود میشناسد و گفته است : “من سادگی و مختصر و مفید بودن کار او را دوست دارم. او آنقدر خوب با شنونده ارتباط برقرار میکند که بلافاصله میتوان مقصود ترانه او را درک کرد.”
علینقی وزیری؛ ناسیونالیسم دولتی و روشنفکر موسیقی (I)

علینقی وزیری؛ ناسیونالیسم دولتی و روشنفکر موسیقی (I)

در دنیای موسیقی ایرانی بسیار از وزیری علینقی گفته شده است. او در پندارهای تاریخی متفاوتی قهرمان و ضد قهرمان بوده است؛ به گمان برخی نوآور و رهایی‌بخش و به گمان برخی دیگر تحریف‌کننده و گمراه؛ و به هر حال، نقشی تعیین‌کننده و منحصربه‌فرد در جریان‌های موسیقایی سدهٔ حاضر داشته است، چنان که بازیگر اصلی در بوجود آوردن دگرگونی‌های آغازین آن و شاخص‌ترین نمود نظم مستقری که معترضان در میانهٔ قرن در برابرش صف آراسته بودند، به شمار می‌آید.(۱)
چه نوع موسیقی میل دارید؟ (II)

چه نوع موسیقی میل دارید؟ (II)

موسیقی موتسارت برای کسانی که از بیماری صرع رنج می برند نیز مفید است. پژوهشی در این زمینه نشان داد که گوش دادن به آهنگ های موتسارت حتی زمانی که فرد بیهوش است فعالیت های مربوط به ایجاد صرع را در بسیاری از بیماران کاهش می دهد. مورد کاوی یک دختر مبتلا به صرع نشان داد که تعداد حمله های صرع در او، با ده دقیقه گوش دادن به موتسارت پس از بیدار شدن از خواب، به طور قابل ملاحظه ای کاهش یافته است.
شناخت کالبد گوشه‌ها (V)

شناخت کالبد گوشه‌ها (V)

چنان که اشاره شد، امروزه اغلب کسانی که با متن ردیف سر و کار دارند دست کم به نوعی دسته‌بندی و نقش خاص اجزای درون‌گوشه‌ای باور دارند؛ خواه مانند مسعودیه در تحلیلی ریزمقیاس تعدادی از نقش‌مایهها را با نقش‌های آغازگر و کادانسی تشخیص داده و دسته‌بندی کنند خواه مثل نمونه‌های با اهداف تحلیلی کم‌تر پیچیده، کنش‌های فرود و گسترش و خاتمه را به شکلی بسیار کلی به وصف درآورند.