حاشیه ای بر نشست مدیر جدید

پيروز ارجمند 
<br>
(تصاوير از سايت اطلاع رساني حوزه هنري)
پيروز ارجمند
(تصاوير از سايت اطلاع رساني حوزه هنري)
نشست هم اندیشی با اهالی مطبوعات که اولین نشست مدیر جدید موسیقی حوزه هنری دکتر پیروز ارجمند (۱) بود، ۱۸ دی ماه در حوزه هنری برگزار شد. حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، یکی از توانمند ترین مراکز هنری ایران است، چنانکه پیروز ارجمند می گوید: «در حوزه هنری از نظر فعالیت‌های کاری بسیار گسترده‌تر از مرکز موسیقی ارشاد، مرکز موسیقی صدا و سیما و نیز مرکز موسیقی سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران هستیم». در بخش موسیقی این سازمان چند مدیر اهل موسیقی تا کنون سرپرستی این مرکز را به عهده گرفته اند: حسام الدین سراج، علی بکان و رضا مهدوی که مهدوی بیش از یک دهه در این سمت به فعالیت مشغول بود. آخرین مدیری که چندی پیش برای بخش موسیقی حوزه هنری از طرف این سازمان معرفی شده، دکتر پیروز ارجمند، اتنوموزیکولوگ و آهنگساز است.

تعویض پست مهدوی با ارجمند، یکی از مطالبی بود که در مطبوعات مورد توجه قرار گرفت و موافقین و مخالفینی داشت. دوره ده ساله مدیریت رضا مهدوی خالی از حاشیه نبود و به عقیده نگارنده، فعالیتش مخصوصا در سالهای پایانی کمتر در راستای ترویج موسیقی با ارزش هنری بود و وجود این رویه در سالهای متمادی باعث کم اعتبار شدن این سازمان شده است.

پیروز ارجمند در این نشست برنامه های جدید خود را مطرح کرد و مشخص بود کمتر تحت تاثیر سیاستگذارهای معمول سازمان های دولتی و حکومتی موسیقی است که گاهی ارتباط نزدیکی با نیازهای واقعی این هنر ندارند.

برخی از پروژه های مطرح شده در این نشست از قرار بود:
۱- تشکیل شورای تخصصی-علمی مرکز موسیقی حوزه هنری با حضور چهار عضو با مدرک دکترای موسیقی و جامعه شناسی
۲- تشکیل گروهی برای بوجود آرودن آرشیوی مفصل به صورت دیجیتال از آثار موسیقی ملی ایران
۳- تشکیل یک گروه کر با تمرکز بر اجرای آثار چند صدایی موسیقی ایرانی
۴- تشکیل شورای پژوهشی برای تدوین روشی برای هارمونیزه کردن موسیقی ایرانی با فواصل و مشخصات خاص آن
۵- تشکیل شورایی با حضور چهار دکتر موسیقی برای انتشار فصلنامه مقام موسیقی برای انتشار مقالات تخصصی و سعی در به ثبت رساندن این فصلنامه به عنوان اولین ژورنال علمی ایران
۶- تشکیل شورایی برای راه اندازی سایت موسیقی حوزه هنری با تمرکز بر تولید مطالبی با محتوای عمومی تر
۷- تشکیل شورایی برای بررسی جایگاه فقهی موسیقی و تشکیل کلاسهایی با حضور حجت‌الاسلام علی ریاحی کارشناس مذهبی حوزه هنری
۸- تشکیل شورای پژوهشی برای تدوین دایره المعارف موسیقی
۹- برقراری تفاهم‌نامه با آموزش و پرورش و وزارت ارشاد در عرصه موسیقی
۱۰- برگزاری جشنواره ملی موسیقی خنیاگران انقلاب در شهر خرم آباد با محوریت موسیقی محلی، ملی و سنتی
۱۱- برنامه ریزی برای معرفی سالانه چهره های جوان و مستعد موسیقی
۱۲- انتشار پنج آلبوم موسیقی تا پایان سال جاری

ارجمند در پاسخ به سئوال خبرنگاری که از نگاه مدیریت جدید به موسیقی پاپ پرسیده بود، گفت: موسیقی پاپ و معرفی نمونه های برتر آن جزو اولیت های و برنامه های اصلی ما نیست. این پاسخ ارجمند بحث در مورد مدیریت قبلی حوزه هنری که شاید به عنوان اولیت اول، موسیقی پاپ را در نظر داشت (۲) به میان کشید و چند دقیقه بحث میان خبرنگاران و مدیر جدید بوجود آمد؛ پیروز ارجمند درباره آلبوم «ترنج» با صدای محسن نامجو گفت: انتشار ترنج یک اشتباه بود، ولی نباید فعالیت مثبت یک مدیر را به خاطر این اثر زیر سئوال برد. (۳)

در میان مدیران دولتی و حکومتی موسیقی ایران، پس از انقلاب، پیروز ارجمند (آنطور که نگارنده به خاطر می آورد) از نظر تحصیلات آکادمیک و علمی از سطح بالاتری برخوردار است. ارجمند غیر از تجربه و تحصیل در زمینه آهنگسازی و نوازندگی، یک اتنوموزیکولوگ کاردان و با اطلاع است؛ از توانایی هایی ارجمند قدرت تحلیل و طبقه بندی او در زمینه موسیقی ملل است که کمتر اتنوموزیکولوگ ایرانی در این زمینه همطراز اوست.

نگارنده انتخاب پیروز ارجمند به این مقام در مرکزی که سالهاست خط مشی مستقل و خاصی را دنبال می کند -و ظاهرا بیشتر دستورالعملهای اصلی این سازمان از مرجعی بالاتر از کارشناسان هنری آن صادر می شود- را تحولی انقلابی در این سازمان می داند. مواردی که پیروز ارجمند در این نشست معرفی کرده است می تواند پیشرفتی تاریخی را در موسیقی ایران رقم بزند، البته اگر مسئولین بالاتر حوزه هنری واقعا بخواهند تغییری روی دهد و رویه ای که برای مدیران موسیقی که موسیقیدان بودند ولی سیاستهای هنری را آنها تعیین نمی کردند پیش نیاید! (مانند دوره مدیریت علی بکان در حوزه هنری و دوره مدیریت محمد میرزمانی در دفتر موسیقی که در مدت مدیریت آنها تغییر خاصی روی نداد)

ارجمند در میان صحبتهایش تاکید کرد که مدیر یک شبه نیست و ماهها برای قبول این پست رایزنی و برنامه ریزی کرده است. امید است حضور این موسیقیدان متخصص و با اطلاع، بتواند اعتبار خدشه دار شده مرکز موسیقی حوزه هنری را باز گرداند و موجب تحولاتی عظیم در موسیقی ایران گردد.

پی نوشت
۱- پیروز ارجمند تاج الدینی متولد سال ۱۳۴۹ شهرستان رابر استان کرمان است. وی نوازندگی سه تار را نزد داریوش صفوت و پرویز مشکاتیان، نی را نزد محمدعلی حدادیان و محمد موسوی، تنبک را نزد ناصر فرهنگ فر و علوم نظری موسیقی و آهنگسازی را نزد محمد سعید شریفیان، فرهاد فخرالدینی و علیرضا مشایخی تصحیح رساله های خطی موسیقی و روش تحقیق و آوانویسی در اتنوموزیکولوژیپروفسور محمد تقی مسعودیه و تقی بینش آموخته است. تحصیلات دانشگاهی وی در مقطع لیسانس در رشته موسیقی شناسی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، در مقطع فوق لیسانس در رشته پژوهش هنر از دانشگاه آزاد تهران و در مقطع دکترا در رشته اتنوموزیکولوژی از دانشگاه مالایا مالزی بوده است. وی سابقه تدریس رشته های مختلف موسیقی را از سال ۱۳۷۵ در دانشگاه های مختلف تهران از جمله دانشگاه هنرهای زیبا و دانشگاه هنر و نیز دانشگاه مالایا مالزی را دارد. پیروز ارجمند، بنیانگذار و مسئول مرکز موسیقی تجربی دانشگاه تهران، عضو شورای موسیقی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، عضو شورای واژه گزینی موسیقی فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی، عضو کمسیون ملی یونسکو است. همچنین وی سابقه آهنگسازی بیش از ۱۵۰ موسیقی متن فیلم سینمایی و سریال را دارد.
۲-‌ این توجه و حمایت تا حدی بود که این اواخر، مصاحبه های جنجالی مهدوی در مورد خوانندگان پاپ (۱۲۳ )، غیر از اینکه جایگاهش را تا سخنگوی خوانندگان درجه سه پاپ تقلیل می داد (۱۲ ) ، نشانه هایی از دیدگاه وی را در قبال موسیقی هنری نمایان می کرد که طبعا حاشیه هایی برایش بوجود می آورد.
۳- البته باید توجه داشت که این گلایه ها فقط به خاطر آلبوم «ترنج» و حمایت او از امثال محسن نامجو نیست؛ گاهی انتشار ویژه نامه و تجلیل های مشکوک از امثال علیرضا افتخاری در کنار ویژه نامه هایی با موضوعیت هنرمندان ارزشمند موسیقی ایران، موجب حساسیتها بوده است.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

جایگاه علم و هنر در روند جهانی شدن (VIII)

هشترودی در زمانی که هنوز جهان درگیر جنگ سرد بود و مسائل مربوط به جهانی شدن مطرح نشده بود این نکته مهم را عنوان کرد که هویت اصلی یک ملت و قدرت حضور آن در جهان، بیشتر تابعی از زایش هنری و فلسفی اوست تا صرفاً پیوستگی مجرد به علم و مباحث آن. در حقیقت او به درستی روی این نکته دست می گذارد که جریان جهانی شدن جریانی سطحی و مبتذل از فروریزی فرهنگ ها در درون حوزه یی از قدرت علمی – فنی نیست. هر فرهنگی با هویت خود که همان ظرفیت هنری و فلسفی خود است وارد این میدان می شود و حضورش نیز به اندازه همین ظرفیت صاحب ارزش می شود.

مکتب و مکتب داری (IV)

نمونه ای دیگر، کنسرت گروه اساتید (به کوشش فرامرز پایور) در مایه دشتی به سال ۱۳۵۸ همراه صدای محمدرضا شجریان است. در آلبوم «پیغام اهل راز» استاد فرامرز پایور، روایتی دیگر و برداشتی خاص از تصنیف «خون جوانان وطن» اثر عارف را ارائه داده و یکی از زیبا ترین اجراهای استاد اسماعیلی در همین آلبوم است. ارتباط شنونده این آثار باصدای ضرب (تنبک) استاد، ارتباطی ناخودآگاه است. مانند ارتباط شنونده ارکستر سمفونیک با صدای کنترباس ها و ویولونسل ها و دست چپ پیانو.

از روزهای گذشته…

سحر افشانی

سحر افشانی

متولد ۱۳۵۳ تهران لیسانس نرم افزار
یادداشتی بر آلبوم «یادگار روزگار تار»

یادداشتی بر آلبوم «یادگار روزگار تار»

«همزاد همرنگ هراس، دونوازی دف (ژانر وحشت)»، «خوف دره خاموش، ۷ قطعه برای سه‌تار»، آلبوم «آمد ندید برفت…» و «تفسیر و ترجمه‌ی کتاب آقاسیدنصرالدین خاموشی جیحون‌آبادی» بخش کوچکی از رزومه‌ی نوازنده‌ی آلبومِ «یادگارْ روزگارْ تارْ» (۱) هستند. همچنین علاوه بر رزومه، این «آهنگساز، پژوهشگر موسیقی و نویسنده و نوازنده‌ی تنبور، دف، تار و سه‌تار» که موسیقی را با آموزش نزد سیدخلیل عالی‌نژاد شروع کرده و «از ۱۰ سالگی فعالیت‌های حرفه‌ای خود را…آغاز نموده»، دفترچه‌ی آلبوم را، که خود طراح و گرافیست آن است، به تصویری از خود (بسیار شبیه به استاد) و تصاویری از صدابردار و نیز عکاسِ آلبوم مزین کرده است.
همه چیز به جز فلسفه و موسیقی! (II)

همه چیز به جز فلسفه و موسیقی! (II)

در چنین وضعیتی کتابی روانه‌ی بازار می‌شود با عنوان «هشت گفتار درباره‌ی فلسفه‌‌ی موسیقی» با این ادعا که اولین کتاب مستقل درباره‌ی این موضوع در زبان فارسی است. ناشر در متنی که در پشت جلد کتاب آورده می‌نویسد: «…دکتر «صفوت» با استفاده‌ی آگاهانه از فرصت‌های مغتنم، به توجیه پاره‌ای از وجوه بنیادین فلسفه‌ی موسیقی پرداخته است.» همان‌طور که از این نوشته پیدا است، خواننده منتظر است که کتابی در مورد بنیادی‌ترین مسایل فلسفه‌ی موسیقی پیش رو ببیند و از منظر آن به دل این عنوان دور از دسترس و جذاب رخنه‌ کند.
صداسازی در آواز (IX)

صداسازی در آواز (IX)

باز هم با در نظر گرفتن الگوی فوق این موضوع تا حد زیادی به نحوه به کارگیری دو عامل فک پایین یا A3 و حد فاصل انتهای دو فک یا A2 بستگی دارد.به این شکل که برخی با افزایش طول A2 نیازی به باز کردن بیشتر دهان ندارند و بعضی دیگر با باز کردن فک پایین بخصوص در نت های بالا که منجر به باز شدن بیشتر دهان خواهد شد اجرایشان را پی می گیرند.این تفاوت را می توان به خوبی در اجرای مشترک کتلین بتل و جسی نورمن دید که اولی بیشتر از افزایش طول A2 استفاده می کند درحالیکه دومی با تکیه بر قابلیت فک پایین، دهان خود را بیشتر باز می کند. (برای درک بیشتر چگونگی افزایش A2 تصور کنید که می خواهید یک جسم خارجی را که در بین دندانهای کرسی شما گیر کرده، با زبان خود خارج کنید.)
موسیقی سینه به سینه (گفتگو با خسرو سلطانی)

موسیقی سینه به سینه (گفتگو با خسرو سلطانی)

خسرو سلطانی (موسیقیدان ایرانی مقیم اتریش)، اخیراً آلبوم تازه ای به نام «ماهور کبیر» منتشر ساخته است. اجرای اثر را «گروه شیراز» – متشکل از خسرو سلطانی (سرنا، کرنا، بالابان)، مجید درخشانی (تار، سه تار، رباب)، علی اکبر شکارچی (کمانچه) و فرزانه نوایی (چنگ) _ به عهده داشته و بخش های آوازی توسط افسانه رثایی و علیرضا قربانی خوانده شده است.
جان مک لافلین، موسیقی جهانی روی گیتار!

جان مک لافلین، موسیقی جهانی روی گیتار!

جان مک لافلین (John McLaughlin)در ۴ ژانویه سال ۱۹۴۲ یورکشایر انگلستان متولد شد. بسیاری وی را با خواننده و نوازنده پاپ/راک با عنوان Jon McLaughlin اشتباه میگیرند! اما جایگاه جان مک لافلین گیتاریست جز همواره در تاریخ موسیقی جز بعنوان یکی از برترین ها جاودان شده است.
پیرگلو: نسبت به گذشته افت داشتیم

پیرگلو: نسبت به گذشته افت داشتیم

در آن زمان من هم ماندم و به هر حال یک سری مسائل خانوادگی هم بود، برادرم فوت شده بود و دختراشان را باید نگه می داشتم، مادرم هم که سرطان گرفته بودند و فوت کردند، این شد که فعلا دیگر ماندگار شدم.
گوستاوو دودامِل، چهره کاریزماتیکِ  اِل سیتما

گوستاوو دودامِل، چهره کاریزماتیکِ اِل سیتما

چهره کاریزماتیکِ اِل سیتما، گوستاوو دودامِل (Gustavo Dudamel) نام دارد. ستاره ای واقعی در کشورش (هر چند او این اصطلاح را نمی پسندد در حالی که از محبوبیت بسیار زیادی برخوردار است)، این رهبر ارکستر در سال ۱۹۸۱ متولد شده است و امروزه جز یکی از موسیقی دان های برجسته کلاسیک به شمار می رود.
امیرحسن ندایی به بررسی ساختار ذهنی موسیقی دانان می پردازد

امیرحسن ندایی به بررسی ساختار ذهنی موسیقی دانان می پردازد

«دکتر امیرحسن ندایی» پژوهشگر موسیقی و استاد و عضو هیئت علمی دانشگاه تربیت مدرس چهارشنبه ۲۲/۹/۹۶ در اکادمی موسیقی پوپیتر به سخرانی خواهد پرداخت. دکتر ندایی در این برنامه که چهارمین برنامه از سری «نشست های تخصصی و پژوهشی آکادمی موسیقی پوپیتر» است به ارائه یکی از پژوهش های خود با عنوان «بررسی ساختار ذهنی موسیقی دانان از دیدگاه عصب شناسی» خواهد پرداخت.
تأملی بر آموزش گیتار کلاسیک در ایران (III)

تأملی بر آموزش گیتار کلاسیک در ایران (III)

در بیشتر آموزشگاه‌های موسیقی تأکیدی بر یادگیری تئوری موسیقی پیش یا حین دوره‌ی نوازندگی نمی‌شود و اگر هم، چنین دوره‌هایی اجرا شود چندان بر ذائقه و درک موسیقایی هنرجو راهگشا نمی‌افتد (به این دلیل که ضرورت آن به‌درستی برای هنرجو و خانواده‌ها تشریح نمی‌شود و از روش‌های مناسب هرگروه سنی بهره برده نمی‌شود و هدف را بر ساختن یک شنونده‌ی خوب موسیقی قرار نمی‌دهند). از آنجا که جلسات هفتگی سی‌دقیقه‌ای فرصت کافی برای آشنا‌کردن هنرجو با موسیقی و نه صرفاً نوازندگی در اختیار مدرس قرار نمی‌دهند، دوره‌ی آموزش گیتار به آموزش یک یا دو کتاب مقدماتی و چند ترانه‌ خلاصه می‌شود.